• 15.829 nieuwsartikelen
  • 178.405 films
  • 12.229 series
  • 34.009 seizoenen
  • 647.671 acteurs
  • 199.115 gebruikers
  • 9.378.272 stemmen
Avatar
 
banner banner

Voyage of Time: Life’s Journey (2016)

Documentaire | 90 minuten / 40 minuten (IMAX versie)
2,93 114 stemmen

Genre: Documentaire

Speelduur: 90 minuten / 40 minuten (IMAX versie)

Alternatieve titels: Voyage of Time / Voyage of Time: The IMAX Experience

Oorsprong: Verenigde Staten / Frankrijk / Duitsland

Geregisseerd door: Terrence Malick

Met onder meer: Cate Blanchett en Brad Pitt

IMDb beoordeling: 6,5 (5.750)

Gesproken taal: Engels

Releasedatum: 28 juni 2018

  • On Demand:

  • meJane Bekijk via meJane
  • myLum (Lumière) Bekijk via myLum (Lumière)
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Plot Voyage of Time: Life’s Journey

"From So Simple a Beginning."

'Voyage of Time' is een viering van het heelal en een weergave van alles; het ontstaan en de uiteindelijke ondergang. Van de geboorte en de dood, de wetenschap en de kosmos, tot de kleinste ecosystemen. Regisseur Terrence Malick ontleedt alles waar het heelal voor staat en welke wonderen ons als bewoners van de aarde nog te wachten staan.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Social Media

Volledige cast

Acteurs en actrices

Narrator (stemrol)

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van JJ_D

JJ_D

  • 3815 berichten
  • 1344 stemmen

Terrence Malick heeft het gedaan. Eindelijk.

Het? Eindelijk? ‘Voyage of time: life’s journey’ is Malicks fel geanticipeerde visuele gedicht. Een cinematografische liturgie. Een godsvruchtige filmritueel. Met als onderliggend statement: dat alles wat ons omringt een variatie is op eenzelfde metafysisch beginsel. Dat alle leven een transformatie is van een goddelijke energie – wij kunnen haar niet begrijpen, maar wel zien, horen, voelen, proeven en ruiken.

‘Voyage of time’ begint in het volslagen duister. Een stem spreekt tot een moeder. Moeder natuur. Of Goethes God, die een vrouw was – verfijnd, gevoelig, zuiver, continu geboorte gevend aan het nieuwe? Vanuit het duister wordt het licht geboren. Vanuit het licht het vuur. Vanuit het vuur het water. Stromende lava, stromende rivieren. De film is ongeveer vijf minuten bezig of het stramien van Malicks vertelling heeft zich reeds geopenbaard: hij legt intuïtieve associaties, in een poging het niet te verbeelden oerbeginsel uit te beelden, door de talloze gedaantes van dit voorwereldse gegeven te laten zien.

Anders dan menig natuurdocumentaire is ‘Life’s journey’ niet didactisch. Je weet dikwijls niet naar wat je aan het kijken bent – zijn dit microscopische dan wel macroscopische verschijningsvormen? Zijn dit moleculen dan wel sterren? Is dit de minuscule bouwsteen van het leven of juist de onmetelijke omvang van het heelal? Omdat het intellectuele perspectief totaal ontbreekt, zet Malick de poort richting verwondering wagenwijd open. De toeschouwer verwordt tot een kind dat met gulzige ogen de diversiteit van het universum in zich opneemt. Dieren, landschappen, sterren, atomen: de manier waarop dit alles zich in een harmonisch samenspel presenteert, voorbij moraal en kennis, katalyseert een soort spirituele ervaring. Dit alles zijn wij – dit is de stof waaruit wij bestaan. Onwetend maar aanraakbaar, ontroerd.

Cogito ergo sum? Malick herdefinieert Descartes’ adagium aan het slot van zijn film. Amo ergo sum. Het is in liefde dat wij ons verbonden weten, en in liefde dat wij ons ware mens-zijn vinden. Ons vermogen om het hele spectrum van het organische te omarmen, maakt ons tot wie we zijn. Het is in dat licht dat we met elkaar moeten zien te leven. En natuurlijk zijn er twijfels. Natuurlijk zijn er onzekerheden. Malick laat Cate Blanchett op de voice-over expliciet de vraag stellen of we alleen achtergelaten zijn? Of de goddelijke kracht zich heeft afgewend? Of we de kracht zullen vinden om door te gaan? De hogere macht zwijgt. De hogere macht schreeuwt – in alles wat Malick laat zien.

Voor de volledige recensie: klik.


avatar van DwarreI

DwarreI

  • 1170 berichten
  • 1371 stemmen

Een toch wel teleurstellende opsomming van de laatste serie films van Malick (The Tree of Life tot en met Song to Song), alles wat hij met deze films heeft willen vertellen verteld hij nu nog eens dunnetjes over. Nadat de voice-over voor de twintigste keer met hese stem Mother! heeft geroepen en alweer iets zegt met 'love will bind us together', dan weet je het zo ongeveer wel. Ingezoomde antropoligische archiefbeelden wisselen de uitgezoomde kosmische plaatjes af voor de context, maar dit stoort vooral vanwege de slechte videokwaliteit en afwijkend beeldformaat. Wat de bij elkaar geraapte boel overeind houdt zijn een aantal zeer mooie natuurbeelden, macro opnames van mengende vloeistoffen en animaties van de kosmos (ook een hele lelijke trouwens waarin tijd en ruimte zogezegd met elkaar samensmelten).

Eigenlijk is dit qua thematiek en boodschap gewoon de documentaireversie van The Tree of Life, helemaal niks nieuws onder de zon. Hoogste tijd voor Terrence om ons wat nieuws te gaan vertellen met Radegund.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 7007 berichten
  • 9792 stemmen

Deze visueel oogverblindende maar erg zweverige en vooral vage documentaire is typisch Malick: een pretentieuze, zinloze prietpraat spuiende voiceover (Cate Blanchett) over betoverende, bijzonder fraai geschoten plaatjes. Het resultaat is nogal onevenwichtig, alhoewel bij vlagen behoorlijk indrukwekkend. Waarschijnlijk beter te pruimen als je het geluid uitzet en je favoriete muziek als soundtrack gebruikt.


avatar van mrklm

mrklm

  • 11437 berichten
  • 9929 stemmen

Het geen goed teken als ik na 10 minuten al op mijn horloge kijk om vast te stellen hoe lang ik dit nog aan moet zien. De beelden zijn absoluut fraai, al valt het veelal niet mee om authentieke beelden en CGI van elkaar te onderscheiden en dat is niet als compliment bedoeld. De film voltrekt zich in een slakkengang, evenals het pretentieuze pseudo-poëtische geprevel van Cate Blanchett. Hoe vaker ze het had over 'mother', hoe meer ik (louter spreekwoordelijk) wilde roepen om mijn moeder. Als ik de moeite had genomen om vooraf te kijken wie de regisseur was, was ik er waarschijnlijk beter tegen bestand geweest. Sommige mensen vinden het werk van Terrence Malick geweldig, anderen kunnen 't niet uitstaan. Ik behoor duidelijk tot de laatste categorie, al zal dat mij er niet van weerhouden om Rosegund te aanschouwen.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 2453 berichten
  • 1668 stemmen

De film doet hetzelfde als wat Malick altijd doet maar ditmaal zo uitdrukkelijk en over the top dat Malick zich met deze film ietwat vergaloppeert: de beelden en poëzie zijn kitsch geworden en z’n mystieke boodschap een gimmick. Toch blijft er nog wel wat authentiek en effectief in deze film die opnieuw het wonder van het leven (of van het zijn überhaupt) tot uitdrukking wil brengen en daarvoor beelden à la een BBC-natuurdocumentaire combineert met mystieke poëzie.

Voor zover Malick slaagt om dat wonder over te brengen brengt hij je als het ware terug naar hoe je bv. als kind met water en zand speelde en je zo het wonder en de kracht van de elementen water en aarde ontdekte of hoe spannend het was toen je het wonder en de kracht van vuur ontdekte (zodat je je kunt voorstellen dat men zich in de 6de eeuw voor Christus afvroeg of alles is ontstaan uit water of uit vuur). Of Malick laat je de sterrenhemel en een supernova zien opdat je je opnieuw bewust wordt hoe eindeloos uitgestrekt het omspansel en onvoorstelbaar machtig de kosmische krachten zijn en dus hoe nietig wij zijn. Alles is een wonder als je je erop concentreert, van een waterdruppel tot een zonnestraal, en Malick wil dat ons laten zien. Eenzelfde mystieke ervaring kunnen overigens psychedelische drugs zeer direct en zeer intens geven zodat er extase ontstaat en bv. de hele wereld en jezelf verdwijnen in die ene waterdruppel waar je naar kijkt (en je bv. urenlang in extase een boom kunt knuffelen).

Deze film is gestructureerd als een ode aan ‘Moeder’, de eeuwige Schepper (‘birth giver’) van alles, maar Malick lijkt hiermee niet te verwijzen naar de transcendente en persoonlijke God van de monotheïstische religies maar naar Moeder Natuur, Brahman uit het hindoeïsme of Schopenhauers Oerwil.


avatar van coumi

coumi

  • 1462 berichten
  • 12321 stemmen

iets beter dan zijn laatste speelfilms, waarschijnlijk omdat Malick zijn kenmerkende stijl ook hier weer trouw handhaaft, en dat deze stijl beter past bij een docu dan bij een film. Soort beeldende poëzie, alleen een manier van poëzie die voor de doorsnee sterveling niet helemaal is te bevatten, waardoor het toch vooral weer een vermoeiende zit word, ondanks de korte speelduur. Met drie sterren wel een voldoende want de beelden zijn prachtig geschoten en heerlijk intens, bijna uniek in hun soort. Maar qua verhaal moet niemand mij vragen wat Malick nou precies wil duiden, zou hij dat zelf trouwens wel weten?


avatar van Alathir

Alathir

  • 2130 berichten
  • 1636 stemmen

Mooie beelden maken voor mij geen documentaire. Dit is een collage van natuurbeelden. Als je een voice-over hebt, waarom dan van dat pseudo-poëtisch geleuter dat nergens op slaat? Dit is voor liefhebbers van Baraka, maar voor nieuwsgierige, kritische mensen die continu wensen bij te leren en geïnformeerd te worden over wat er te zien is, wijs ik erop dat je dit best kan overslaan. 1*


avatar van Fisico

Fisico

  • 10039 berichten
  • 5398 stemmen

Moeilijk te beoordelen. Leuke en fijne beelden van de kosmos, van het water, van het leven op aarde. Maar ik vond de beelden weinig samenhangend. Het sprong vaak van de hak op de tak. Een reis door de tijd, kan best zijn, maar er zat geen structuur in de beelden.

Als je dan ook nog afkomt met een nietszeggende en eerder irritante voice-over, dan doet dit meer slecht dan goed. Dan vond Samsara of Koyaanisqatsi een stuk relevanter en duidelijker waarover het ging.

Documentaire heeft een poëtische filosofische ondertoon, beetje hoogdravend, maar dat kwam er niet goed uit. Fijn alvast dat de prachtige beelden me nog enigszins aan het scherm kluisterden.


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 74672 berichten
  • 5984 stemmen

Jazeker, het is een plaatje, als een collage Aerial screen savers die ik op mijn AppleTV heb.

Ik ben enorm geinteresseerd in de ontstaansgeschiedenis van de aarde en van het leven op aarde en ook in alles over de kosmos.

Toch voelt dit als een schooltelevisie aflevering die in zevenmijlslaarzen alles even aanstipt, maar steeds net te kort om voldoende inhoud te hebben. Alles wat ik verwacht had dat er in te zien zou zijn zit er in, maar letterlijk ook niets meer dan dat. Het is een simpel ABC-tje.

Die inhoud komt alsnog wel van de voice-over, in de IMAX-versie die ik op MUBI zag vertolkt door Brad Pitt.

We krijgen via Brad Pitt wat voor de hand liggende filosofische levensvragen opgediend.

Gelukkig houdt hij zich af en toe stil want de hele documentaire volpraten was ongepast geweest. De beelden spreken vaak voor zich.

Best aardig, maar als je het vergelijkt met een interessant boek over de ontwikkeling van de aarde en de mensheid, is dit een glossy folder daarvan met mooie plaatjes. Er zitten enkele adembenemend mooie shots in, maar al met al is het los zand. Vooral de intro en outtro met het kind toont het Malick stempel. En in de beelden zie je het streven naar perfectie, maar perfectie kan ook wel eens saai zijn.

De magie van onze kosmos en het leven op aarde komt zeker wel over, maar het heeft me eigenlijk niets geleerd. Er had bijvoorbeeld iets in kunnen zitten over Göbekli Tepe, het oudst bekende tempelcomplex ter wereld van circa 11.500 jaar. Of de vroege mens, zoals de Denisovamens in Siberië. Het wordt allemaal heel vaag gehouden. Je ziet wat Aboriginals een struisvogelei eten en een minuut later zit je alweer in een ander fragment.

Vooral van de fragmenten van de dinosaurussen had ik meer verwacht. Die waren tamelijk saai.

Ik heb de IMAX versie gezien (40 minuten). Mogelijk komt e.e.a. allemaal beter tot zijn recht in de 90 minuten versie.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 11414 berichten
  • 6715 stemmen

Regisseur Terrence Malick kiest dit keer voor een IMAX-ervaring, waarin zijn geduldige natuurbeelden natuurlijk optimaal tot hun recht kunnen komen. Wie echter bekend is met het werk van Malick kan al van tevoren verwachten dat het geen uiterst informatieve documentaire zal worden en meer een cryptische filmervaring die door Cate Blanchett (op waardeloze wijze) aan elkaar wordt gepraat. Onhandig is dat de zeer scherpe kosmos- en natuurbeelden slordig worden afgewisseld met wazig opgenomen beelden van cultuur en religie, met name omdat ze elkaar niet erg sterk aanvullen op visueel vlak. Daarnaast wordt er in de synopsis omschreven dat Malick onderzoekend werk verricht, maar die indruk wordt voor de kijker amper gewekt. Ondertussen zijn we op het punt aangekomen waarop het lijkt alsof Malick & co gewoon heel erg intellectueel willen overkomen, maar gelukkig gaat dat wel gecombineerd met prachtige beelden die keer op keer weten te verwonderen. Een speelduur van 90 minuten is voor filmbegrippen niet lang, maar deze wegen hier na enige tijd voor mij als kijker wel heel erg zwaar.