Can't Buy Me Love (1987)

Als jaren 80 film is deze mij toch het meeste bijgebleven. Het is echt wel een film voor jongere meiden, vind ik. Het verhaal is mierzoet maar heerlijk om in mee te leven. Het leukste aspect aan de film vind ik de metamorfose van supernerd naar superhunk. En het eind goed, al goed einde natuurlijk. Wie had er nou niet op de grasmaaier gesprongen op het eind ha ha !?!

Toch de zwakste uit de waslijst van High School films die ik de afgelopen anderhalf week heb gekeken. Dat ligt voornamelijk aan het zwakke verhaal wat mij betreft.
Tuurlijk hoef je hier geen Oscarwinnend script te verwachten, maar een beetje inventiviteit is wel op zijn plaats. Duizend dollar geven aan meisje dat een vlek op haar moeders jasje heeft gemorst, boehoe. En dat terwijl die moeder niet eens zo streng lijkt. Eerder juist heel aardig. Snap het gehele probleem niet echt.
Hadden ze toch wat beters mee kunnen verzinnen, nu komt het gewoon nep over.

Helaas is de maand ook behoorlijk rap voorbij en draait de gehele film eigenlijk niet meer eens om die maand. Het laatste uur van de film gaat vooral om de gevolgen van die maand omgaan met Cindy. Als ze iets meer aandacht hadden besteed aan die maand, was die periode daarna ook beter overgekomen.
Nu komt Dempsey's personage een beetje over als een kwal en kan ik weinig sympathie voor hem opbrengen. Zijn transformatie vind ik dan ook niet goed werken. De romance tussen zijn personage en Cindy vind ik dan ook wat over de top aan het einde van de film. Ook de moralistische 'heb respect voor elkaar' speech van Dempsey viel bij mij in het verkeerde keelgat.

Ondanks dat het gehele verhaal me nauwelijks kon bekoren valt dit toch wel weer in de lijn van die high school movies die ik graag zie en makkelijk kan uitkijken. Dat jaren 80 sfeertje blijft toch onevenaarbaar!

Gemiste kans.

2*

Onschuldige high school-film.

Kijkt lekker weg.

Op zich een leuk filmpje, maar had zeker meer ingezeten aangezien ik echt een liefhebber ben van dit soort fimpjes. Film gaat over een nerd die populair probeert te worden door een mooi meisje geld te betalen zodat ze cool tegen hem doet. Vrij simpel en niet erg origineel, maar kijkt hierdoor wel makkelijk weg. Ook vind ik nerd-wordt-populair concept een stuk minder leuk dan films waarin nerds het proberen i.p.v. worden. Het probeer-aspect duurt in deze film iets te kort, slechts 20 min, en gaat snel over op is-populair. Een film die gaat over een nerd die populair probeert te worden is natuurlijk een stuk grappiger dan een film over een nerd die dat al heel snel wordt.

Wat ik ook een beetje minder vond is dat alles zo overdreven werd uitgewerkt. Zoals bijvoorbeeld het moment wanneer iedereen er achter komt dat hij haar betaald heeft. Maar ook de manier waarop hij populair wordt is een beetje over the top. Sommige acties die hij uitvoert om populair te blijven kunnen echt niet, en op die manier krijg je dus ook geen sympathie voor hem. Zelfs op het moment dat ie opkomt voor Kenneth krijg ik nog steeds geen sympathie voor hem.

Wat ik leuk vond aan de film zijn o.a. de acteurs. Patrick Dempsey deed het goed en zette een best mooie rol neer als nerd en als populaire jongen. Ook Amanda Peterson deed het goed als het populair meisje. Ook vond ik de bijrollen erg leuk. Vooral Seth Green was leuk. Met z'n brutale kop en kattekwaad was het een leuke en vooral grappige toevoeging aan de film. De 80's sfeer zit goed in de film. De manier waarop ze gekleed zijn, auto's, muziek etc. zorgen voor een perfecte 80's sfeer.

Misschien niet zo goed als The Breakfast Club of Ferris Bueller's Day Off , maar nog steeds best leuk. 3.0*

Herkenbaar voor mij wat Re79 hierboven schrijft

Al heb ik deze film in die tijd nooit gezien.

Beter laat dan nooit, want ik heb me er prima mee vermaakt.

Grappig om een jonge Patrick Dempsey te zien, voor mij toch voornamelijk bekend als dr Shepherd uit Grey's Anatomy wat hier elke avond op de buis komt.

Hij deed het toen ook al erg goed.

De film is typisch jaren 80 vol highschool tieners en hun belevenissen en lekkere muziek.

Fijn filmpje.

3,5 sterren

Money can't buy me love

Een leuke niet al te gecompliceerde tienerkomedie met een simpele boodschap (jezelf blijven) die een goed gevoel achter laat. Bovendien lijkt de cast er wel veel lol in te hebben gehad. Velen zullen dit misschien cheesy vinden maar ik ben nu éénmaal een liefhebber en nostalgicus van de jaren '80 en zo maken ze ze niet meer. Amanda Peterson is een echt sexy snoepje (lijkt intussen wel van de aardbol verdwenen. Nergens op internet te vinden hoe het nu met haar zou gaan.) en Dempsey wisselt met brio van geek naar cool. Niet veel slechte woorden. Andere superfilms in dit genre vond ik ook Secret Admirer en Mystic Pizza.

De dialogen waren soms erg idioot :

Dempsey tegen Peterson met de meest filosofische quote uit de film : You can do anything you want; Anything you put your heart and your mind into. I believe that!

Waarop Peterson ultra-serieus knikt op deze diepzinnigheid. Waar haalden ze het toch?

Best een geinig plot die helaas wel op een simpele manier is uitgewerkt, het leek soms allemaal een beetje te geforceerd op de 1 of andere manier.

Tegelijkertijd is de film wel erg vermakelijk maar volgt wel de standaard wegen zonder ergens ook maar een klein beetje uit te wijken.

2,5*

Waarschijnlijk had ik deze film een stuk leuker gevonden als ik hem in de jaren 90 had gezien. Anno nu is het eerste half uur prima te doen en speelt Amanda Peterson wel aardig maar is Patrick Dempsey, in een woord verschrikkelijk.

In het laatste half uur wordt cliché op cliché gestapeld en viel het me nog zwaar om het einde te halen.

Voor vele vast jeugdsentiment. Helaas heb ik deze boot gemist.

Matig.

Film die zich afspeelt in een highschool milieu. Het bekende stramien. Een populaire kliek en een impopulaire kliek. Een heimelijke verliefdheid en een toevallige speling van het lot die van het heimelijke iets reëels maakt. Het geheel overgoten met een dosis luchtige humor, die bijna nooit leuk is. En ook nog met een vervelende hyperactieve hoofdrol van Patrick Dempsey, die zo overheersend aanwezig is dat de overige personages gereduceerd worden tot figuranten.

Het verhaaltje gaat over twee uitersten die elkaar aantrekken. Inhoudelijk erg clichématig en niet erg boeiend. Een film met rolbevestigende patronen. Leeghoofdige knappe meisjes. Domme gespierde jongens. Slimme nerds die het zwaar te verduren hebben. De film onderscheidt zich niet van andere films in zijn soort. Ook het einde stelt in dit opzicht niet teleur. Het slotakkoord lijkt even de verkeerde kant op te gaan, maar is gelukkig toch nog een cliché. Poeh, dat ging bijna fout. Ik schrok ervan.

Deze film is voor mij jeugdsentiment maar er zit wel degelijk een onderliggende boodschap in verwerkt ( in ieder geval wat betreft de amerikaanse maatschappij)

Status maakt je kogelvrij.

Mannen met status kunnen overal mee wegkomen, zelfs complete klootzakken zijn.

Kijk naar sporters, de helft van de meisjes in de film mag ze niet eens, maar ze blijven

toch hangen.

Waarom?

Omdat status comfort overtreft, status aardigheid overtreft, status alles overtreft.

En hier is de clou.

Zodra Ronald die status verliest, poef, is het afgelopen.

Al die meisjes die hem zo graag wilden hebben, doen ineens alsof hij niet eens bestaat.

En dit is niet zomaar een tienerkomedie uit de jaren 80, het is het echte leven, beroemdheden, atleten, rocksterren

.

Als ze populair zijn, wil iedereen ze.

Als ze een koud product zijn, als de aandacht vervaagt, kan het niemand meer schelen.

Ronalds opkomst en ondergang is de perfecte herinnering.

Als je je een weg naar de schijnwerpers baant, stopt de dag dat de betaling stopt, ook de aandacht.

Maar er is nog steeds één persoon die door het spel heen kijkt, en zij is de reden dat dit verhaal

niet eindigt zoals de laatste Amerikaanse versie.

Toen THE LAST AMERICAN VIRGIN uitkwam, liet het overal aardige jongens gebroken achter.

Gary verliest niet alleen Karen.

Ze rent terug naar Rick, zijn beste vriend.

De film eindigt met Gary alleen, vernederd en gebroken, bruut, ja, maar eerlijk, daarom

kwam het zo hard aan, omdat we diep van binnen allemaal wisten dat dit de waarheid was.

Vergelijk dat eens met (can't buy me love), Ronald verliest alles, maar dan, boem, daar is

de clichématige jaren 80-kus.

Liefde overwint, ze leefden nog lang en gelukkig, het staat gewoon in de titel, can't buy me love.

Het verhaal moest eindigen met ware liefdesoverwinningen, want anders sloeg de boodschap om in

'ik kan liefde kopen'.

En als dat het einde was geweest, zouden Cindy en vrouwen in het algemeen ontmaskerd zijn als oppervlakkig,

materialistisch en statusgedreven.

Maar de waarheid is dat Cindy en Karen niet anders zijn.

Denk er eens over na, Cindy komt pas bekentenis doen nadat Bobby haar heeft afgewezen.

De student met hoge status wijst haar af.

Wanneer de beste optie afhaakt, draait ze het script om om haar gezicht te redden.

Herinner je haar brute opmerking nog, ik bedoel, ik kreeg tenminste betaald.

Dat is geen liefde, dat is schadebeperking.

En Karen, hetzelfde verhaal.

Ze gebruikte Gary toen Rick haar zwanger maakte, smeekte de aardige man om steun en liet

hem vervolgens vallen zodra Rick weer in beeld was.

Beide vrouwen deden wat vrouwen vaak doen: zichzelf beschermen, hun reputatie beschermen en ervoor

zorgen dat ze niet met lege handen weglopen.

Het echte leven (in ieder geval in Amerika) bewijst dit patroon.

Kijk maar naar wat er gebeurt bij scheidingen tussen beroemdheden.

Mannen bouwen imperiums op, maar zien de helft ervan verdwijnen zodra de relatie eindigt.

Denk aan atleten, acteurs of muzikanten die in één nacht tientallen miljoenen verliezen. Waar

die vrouwen op jacht zijn naar de liefde, of waar ze de uitbetaling veiligstellen, is hetzelfde spel dat Cindy en

Karen op het scherm speelden, alleen met tienerinkomsten in plaats van villa's en miljoenen.

Toen Ronald en Gary niet langer bruikbaar waren, werden ze allebei aan de kant gezet, en laten we eerlijk zijn.

In de echte wereld zou Cindy zijn geëindigd met Bobby, de hooggeplaatste student.

maar Ronald, die clichématige kus uit de jaren 80, is Hollywoods schadebeperking.

Niets meer.

Ronald krijgt het meisje, niet omdat het waar is, maar omdat de studio's

de waarheid niet konden verdragen.

Dus vraag jezelf af, was Ronalds happy end echt een overwinning of slechts een dekmantel voor de waarheid?

Can't buy me love, vermomt zich als een romcom-sprookje, maar onder de flitsende dansmoves

en cheesy kus, is het een verhaal over status.

Ronald won Cindy niet vanwege wie hij was.

Hij won vanwege wat hij vertegenwoordigde.

De nerd werd pas begeerlijk toen hij de sociale ladder beklom, en hij viel op het moment

dat die status daalde, Hollywood gaf hem een happy end, maar laten we eerlijk zijn.

Dat was niet voor hem.

Dat was voor het publiek, om de fantasie te beschermen, om de brute waarheid te verbergen waar de laatste Amerikaanse

maagd niet voor terugdeinsde.

De meeste mannen zoals Ronald en Gary krijgen het meisje niet, omdat vrouwen niet verliefd

op je worden.

Ze worden verliefd op wie je bent.

De grote vraag is dus: ging Ronalds einde echt over liefde, of was het gewoon Hollywoods

manier om de waarheid te verdoezelen?

Denk aan de Ferrari.

Je kunt hem huren, je kunt hem leasen, maar zodra de betaling stopte, is hij weg.

Op aanraden van vrienden gezien op YouTube, waar die volledig opstaat.

De onpopulaire nerdy tiener Ronald (Dempsey) is hopeloos verliefd op de immens populaire cheerleader Cindy (Peterson), het mooiste meisje van de school, maar zij ziet hem niet staan. Hij is gek op astrologie en spaart voor een dure sterrenkijker door middel van zijn bijbaantje grasmaaien. Verder speelt hij graag poker in de weekenden met zijn (loser)vrienden. Wanneer Cindy zonder toestemming van haar moeder een duur suède pak van haar leent om indruk te maken op een feestje, morst hier een glas wijn overheen. Bij de desbetreffende winkel krijgt ze te horen dat hij niet vergoedt wordt en ze een nieuwe kan kopen van $1000, wat ze uiteraard niet heeft. Ronald ziet zijn kans en biedt haar $1000 aan om een nieuwe te kopen als zij een maand lang doet alsof ze zijn vriendin is. Hij hoopt hierdoor dat zijn populariteit enorm zal toenemen wanneer hij met haar wordt gezien.

Leuke high school tiener movie die ik nog niet kende met de boodschap: jezelf blijven en je niet voordoen als iemand anders. Voor mij niet het niveau van de bekendere John Hughes films, maar deze mag er ook zeker wezen. Met een jonge Patrick Dempsey en sexy Amanda Peterson in één van hun eerste rollen. Ook zien we een piepjonge Seth Green, die Patricks irritante broertje Chuck speelt en Eric Bruskotter als ‘Big John’, die voortdurend ruften laat en zelfs Chuck vergast in de auto, nadat hij zich had verstopt op de achterbank om zijn broer te spioneren. Ik herkende Bruskotter van “Dragon: The Bruce Lee Story”.

Film is hier en daar wat cliché en sommige scenes voelen wat geforceerd aan, maar er heerst een geweldige sfeer en feelgood vibe. De soundtrack is ook fijn en deed me denken aan een tropisch eiland.

Peterson is helaas al op 43jarige leeftijd overleden. Familieleden verklaarden dat ze op haar 15e is verkracht, waardoor ze uiteraard getraumatiseerd raakte en nooit meer dezelfde meid was hoe ze haar kenden. Ze had moeite met vertrouwen en raakte aan de drugs. Ze werd door de politie in haar appartement gevonden en later uit de lijkschouwing kwam een combinatie van drugs en morfine. Vermoedelijk een overdosis is haar fataal geworden.. Zeer triest verhaal.