A Shot in the Dark (1964)

Deze film, feitelijk gebaseerd op een toneelstuk, maar compleet omgebouwd tot Clouseau prent was de tweede samenwerking tussen Sellers en Edwards en hoewel de heren na iedere film zworen NOOIT meer een film samen te maken was de verleiding toch telkens te groot om zich hier aan te houden.

De film is zeer belangrijk voor de rest vd serie, want voor het eerst worden de belangrijke bijrollen geintroduceerd van Dreyfuss en Cato

en de vernielgrappen nemen steeds meer de overhand.

Zelf vind ik de biljartscene echt briljant (ze zouden van te voren er voor moeten waarschuwen dat je hier van scheurbuik krijgt vh lachen!). En wat te denken vh nudistenkamp? Gaaaaf!!!

Elke Sommer is een hele leuke, schone dame die zo wie zo het kijkgenot verhoogd en George Sanders (de stem van Shere Khan uit het Jungle Book) geeft de nodige klasse aan de film.

Vermakelijk vervolg op The Pink Panther die ik een stuk leuker vond dan het origineel dat niet al te veel humor en grappige personages bevatte. Deze film teert meer op inspecteur Clouseau en dat doen ze goed. Peter Sellers is geweldig in deze film. De andere rollen zijn van veel minder belang en vallen bijna allemaal in het niets bij Clouseau. Ik vond het verhaal ook leuker dan in deel 1. Meer mensen, meer locatie's (nudistenkamp vond ik echt grappig) en meer leuke stukjes van een blunderende Clouseau. Wel jammer dat de grappen de ene keer geweldig zijn en de andere keer weer teveel van het ''inspecteur die struikelt of valt'' niveau. Wisselend niveau dus.

Benieuwd hoe de overige delen zijn, maar deze zet ik op 3,5*

Bij herziening zijn zo'n beetje alle delen uit de Pink Panther reeks minder dan toen ik ze jaren geleden voor het eerst zag. Natuurlijk is Peter Sellers iedere keer weer briljant en de muziek van Mancini onvergetelijk, maar de film schommelt ook heel erg in niveau. En toch is het nog altijd boven gemiddeld vermaak. De film moet het soms hebben van die hilarische handelingen van Clouseau die uit het niets lijken te komen, terwijl daar tegenover ook tal van momenten staan waarbij je de flauwe grap alweer ziet aankomen, of het gewoon niet zo leuk is. De finale is verreweg het beste stuk. Dit komt doordat geslaagde en iets flauwere blunders elkaar in hoog tempo opvolgen, waardoor het komische effect alleen maar verhoogd wordt. Jammer dat er nooit een Pink Panther film is gemaakt die in hoog slapstick tempo aan je voorbij raast.

The Picture That Gets Away With Murder!

Ik kende de Pink Panther films van naam maar nog nooit iets van gezien eigenlijk. Een tijd geleden kwam deze op tv en was het dus een perfecte gelegenheid om daar iets aan te doen maar het is toch wel een dikke tegenvaller geworden.

Peter Sellers allereerst is in het begin geweldig als Clouseau maar hij weet dit niveau niet de hele film vast te houden. Naar het einde toe begon ik me zelfs serieus te irriteren. Elke Sommer daarentegen is een genot om naar te zien maar daar blijft het dan ook bij. De rest van de bijrollen waren ook wel aardig gevuld.

Maar het grote probleem van de film is de humor. Oké, je moet rekening houden met de tijdsgeest en andere zaken maar het komt allemaal gedateerd over. Naar mijn gevoel wordt het in latere films beter en tegelijkertijd ook gevarieerder uitgewerkt. Het verhaal zelf is wel boeiend om te volgen al had de ontknoping in ware Poirot stijl van mij niet gehoeven.

A Shot in the Dark is een gedateerde komedie die nog een beetje wordt gered door Peter Sellers maar die alleen kan niet voor een voldoende zorgen.

2*

Van de zetel rollen, uit het venster vallen, in het water vallen, zijn broek scheuren, het biljartlaken om zeep helpen, morsen met al wat ge in uw handen neemt, enz.....Ik zag het al van Laurel en Hardy en nog een pak anderen daarna, maw met deze "A Shot in the Dark" brengt Blake Edwards niets echt grappigs. De titel is best gekozen want een schot in de roos is deze film zeker niet.

Was in mijn herinnering wel wat beter. Desalniettemin een verbetering op het eerste deel, om de reden die hier al meermaals voorbij is gekomen: Sellers als Inspector Clouseau is een genot om naar te kijken. Jammer van het einde, dat een beetje een domper is en wel erg makkelijk. Verder meer dan vermakelijk tweede deel.

3,5*

Edit: Ook leuk om te zien dat Clouseau veel weg heeft van maniertjes die Laurel & Hardy hadden, duidelijk een inspiratie voor Edwards geweest. De biljartscène is hier het beste voorbeeld van.

Toch wel erg grappig. Ongeveer net zo leuk als deel 1 (maar ja daar zat een verschrikkelijk inkakmoment van 20 minuten in, hier niet). De slapstick is op zich niet uniek natuurlijk, ik snap zo'n reactie van Movsin wel. Toch vind ik de combinatie met het hele maffe mysterie, een aantal gimmicks, het personage van Clouseau (Sellers is een held), sommige geestige (establishing) shots en enkele meer originele (verbale, non verbale) grappen toch wel erg goed. Begin langzaam PP fan te worden, al heb ik de beste delen waarschijnlijk wel gezien. 4 sterren.

Vermakelijke Sellers-film. Niet erg bijzonder, maar weer met mooie lachmomenten.

Elke Sommer is erg goed als Maria, en het is leuk om de krankzinnigheid van Dreyfus 'te zien starten'. Vond em iets grappiger dan deel 1, maar in deel 1 was het verhaal beter. Tevens 3*

Aardige film waarin inspecteur Clouseau een moord probeert op te lossen. Peter Sellers kruipt hier voor de tweede keer in de huid van de klunzige inspecteur Clouseau. Het plot stelt weinig voor en de film moet het dan uiteraard ook hebben van de grappen. Deze zijn soms wat flauw, maar daardoor ook wel weer leuk. Nog net 3.0 sterren.

Dit is één van mijn favoriete Pink Panther films en stukken beter dan de eerste, omdat nu de nadruk op de geniale komedie van Sellers ligt daar waar in de eerste film de nadruk meer op sir Charles Lytton (The Phantom) lag en Clouseau maar een bijrol had.

The Pink Panther (1963) was eerder een romantische komedie, maar vanaf A Shot in the Dark (1964) beginnen de Pink Panther films puur voor de humor te gaan. Een slimme zet van Blake Edwards.

De hoofdrol was nu niet meer weggelegd voor David Niven maar voor Peter Sellers als de blunderende inspector Jacques Clouseau. In deze film lijkt zijn typetje Clouseau sterk op dat in de eerste Pink Panther film, maar Sellers gaat meer aan zijn 'frans' accent werken (dat in het grootste deel van de eerste film naar mijn mening meer op een Italiaans accent leek).

Ook de bijrollen van George Sanders als monsieur Ballon, Herbert Lom als chief inspector Dreyfus en Burt Kwouk als manservant Kato worden heel goed ingevuld. Elke Sommer als Maria Gambrelli is dan weer heel beminnelijk, speels en bijzonder aantrekkelijk.

Blake Edwards zou na deze film nog 3 topfilms in de Pink Panther-serie met Peter Sellers maken: The Return of the Pink Panther (1975), The Pink Panther Strikes Again (1976) en Revenge of the Pink Panther (1978). De films die daarna gemaakt werden (en ook Inspector Clouseau (1968)) tellen we voor de goede orde maar niet mee.

De muziek van Henry Mancini en zijn orkest verhoogt de kwaliteit van de film nog meer. Het bekende Pink Panther theme mankeert wel in A Shot in the Dark, maar laat zich niet al te veel missen.

Matig.

Peter Sellers speelt wederom Clouseau in deze opvolger van The Pink Panther. Ik vind deze misschien ietsje beter dan laatstgenoemde, al zijn het toch films die ik vrij snel met gelimiteerde aandacht volg. De slapstick is mij vaker niet dan wel gegeven, maar zo zijn er nog wel meer gedateerde zaken aan deze film. Desalniettemin niet heel slecht, maar ik had hem wellicht grappiger gevonden als ik in 1964 films keek.

2,5

De eerste Pink Panther ging eigenlijk over de diefstal van de diamant Pink Panther met Clouseau in een leuke bijrol. Nu mag hij in deze whodunit zelf op de voorgrond schitteren. De opening is heerlijk en bouwt het verhaal op van mysterieuze moord: het schot in het donker. We krijgen dus niet alleen de stuntelige Clouseau te zien, maar ook andere acteurs waarvan 1 persoon waarschijnlijk de moordenaar is. Het bekendste gezicht is George Sanders, die ik onlangs nog in All about Eve zag.

A shot in the dark is de blauwdruk voor de latere Pink Panther films, waarin het typetje van Clouseau helemaal wordt neergezet zoals we dat kennen. Nog meer dan in het eerste deel. Ook figuren als Cato en commissaris Dreyfus krijgen we hier voor het eerst te zien. Acteur Graham Stark, die Clouseau's assistent Hercule speelt, speelt in veel sequels ook telkens een andere rol.

De tweede film in de Pink Panther reeks. In tegenstelling tot zijn voorganger komt de focus hier echt op inspecteur Clouseau te liggen. Ook worden bekende (en terugkerende) personages als commissaris Dreyfus en Cato geïntroduceerd. Het plot is wat rommelig en (uiteindelijk) niet al te interessant. De ontknoping stelt ook lichtelijk teleur. Er zit wel best aardige humor in deze film, maar de volgende twee films in deze reeks zijn wat mij betreft aanzienlijk grappiger en zitten ook verhaaltechnisch beter in elkaar. Toch wel de moeite waard.

En toch maar verder met de Pink Panther en Inspector Clouseau, in dit geval dus met A shot in the dark. En Ik verbaas me nog steeds over dat dit dus in mijn jeugd zo mid/eind jaren 80 als vermaak gezien werd. Hier ging je echt voor zitten, zoals zo vaak inmiddels gezegd, ingegeven door de weinige zenders die er toen waren. Maar Clouseau vertoont beterschap na de tegenvallende Pink Panther.

En jeetje mina wat een lange aanloop vanuit de begingeneriek. Uiteraard knap gemaakt en valt het pistoolschot waar alles mee begint, maar in eerste instantie ben ik er niet van overtuigt dat dit veel beterschap gaat brengen. Maar gelukkig toont de film daarna snel beterschap met een iets vlottere aanpak, een hoger tempo en grappen die iets simpeler zijn dan de in mijn ogen nogal gezochte humor en ongemakkelijkheid uit het eerste deel. Niettemin stuntelt Clouseau er hier ook weer lustig op los en bevestigd hij andermaal zijn naam als ongeloofelijke kluns.

Desalniettemin is het humor die mij meer aanspreekt en regelmatig laat lachen in tegenstelling tot The Pink Panther, zo zit er meer pit en dynamiek in het karakter Clouseau, is er een mooi tijdsbeeld van Frankrijk en hebben we ook voor het eerst Cato ten tonele die de chaos alleen maar verhoogd. En verder zijn dingetjes zoals Clouseau die iedere keer in de kraag gevat wordt door de politie terwijl hij undercover is best grappig. Voor de purist zal dit wellicht te plat en simpel zijn, toch kan ik hier meer om lachen dan om de vorige. Overigens had ik het idee dat sommige grappen inspiratie gevormd hebben voor Austin Powers. Afijn, beterschap zoveel is wel duidelijk. Nu kijken hoe de volgende delen met afgaan.