Mister Lonely (2007)

Hoewel Harmony Korine sober is geworden, blijft hij films maken met briljante, vervreemdende scenes.

Mister Lonely, de eerste Korine sinds 1999, is een fantastische film geworden. Nou was ik al gek op zijn films (zie mijn top 10), maar ook dit keer weet hij mij te raken.

Qua stijl is hij veranderd, maar qua humor en dialogen (het monoloog van Buck-Wheat op zijn pony is typisch Korine) is het 100% vergelijkbaar met Gummo.

Vreemd dat Mister Lonely niet in Nederlandse filmtheaters werd uitgebracht, want (hoewel een raar uitgangspunt) zou dit zeker geen flop zijn geworden.

Ik geef hem voorlopig een 4,5...

Nu op 4, maar daar begon ik bij Gummo ook. Echter vooral de Jackson en Monroe figuren zijn vele echtere personages dan het hele zooitje ongeregeld bij Gummo bij elkaar.

Misschien komt het omdat ik Korine's stijl begin te snappen, maar ik had het idee dat hij hier iets concreter met een verhaal en uitdieping van personages bezig was, in plaats van een donkere sfeerschets.

Ik kan namelijk best veel uit de film halen. Het ontdekken/accepteren van jezelf, omgaan met geloof, dat soort dingen.

Visueel ook erg anders dan zijn eerdere 2. Eerst vond ik dat wel jammer, maar Michael Jackson in grove korrel was geen goed idee geweest. Goede keuze.

Vooral een film die ietsje persoonlijker aanvoelt en iets minder abstract. Hoewel, dat abstracte sluipt er meer en meer in naar het einde toe.

Fijne film weer!

Harmony gooit zijn stijl volledig om. Visueel wat schoner maar nog niet zo glossy hoe ie zich volgend jaar gaat laten zien. Ik vind dit tot dusver Korine's beste. Door de stijlverandering maar ook lijkt Korine narratiever en filmischer te worden. Ook het gebruik van celebrity personages versterken de sureëele vibe van Mister Lonely alleen maar.

Erg over the top, momenten om te huilen en te lachen maar ook zo oprecht. Veel intiemer en voelt ook veel minder experimenteel aan. Laatste Korine herziening en mijn laatste stap in aanloop naar Spring Breakers is dan Trash Humpers voor de eerste keer gaan zien. Om één of andere reden heeft iets me altijd tegen gehouden en dat doet het nog steeds maar ga er nu toch aan geloven. Deze blijft op afstand de Korine die me tot nu toe het meeste aanspreekt. Al is dit nog lang niet de limit voor Korine. Op naar Trash Humpers.

Even dacht ik naar de minste Korine te kijken, maar als in de tweede helft de fraaie scenes over elkaar heen buitelen en het wonderschone laatste kwartier me echt flink raakt, tsja, dan ben ik toch weer om. Vijf films en niet een onder de vier sterren, ik geloof dat ik me wel een Korine-fan kan noemen.

En dit is een van de essentiele redenen.

4.0*

Net als bij Julien Donkey-Boy werkt het voor mij niet dat er geforceerd gezocht wordt naar absurde visuele vondsten en idiote karakters om uit te kunnen stralen 'zie mij eens filmhuizerig zijn'. Terwijl het eigenlijk een enorm rechtlijnige film is, maar zonder werkelijk psychologische gelaagdheid of de mogelijkheid tot identificatie met personages. Pretentieuze onderwerpkeuze en esthetische interessantdoenerij houden mij vooral op afstand om mee te gaan in de gevoelige toon die het óók bij vlagen weet te brengen.

1 van de meest onderschatte films ooit gemaakt. Dit gaat over een groep onzekere mensen ( een sekte eigenlijk) die dan doen alsof ze unieke speciale mensen zijn zoals Michael Jackson of Marilyn Monroe omdat ze zich daarbij beter voelen en hun eigen unieke zelf niet weten te omarmen door hun onzekerheid [/quote]

De nonnen die hun dood tegemoet gaan en de "marilyn monroe" die zelfmoord pleegt symboliseert te ondergang die je onvermijdelijk zal ondergaan als je de uniekheid en de mooiheid van je eigen karakter niet weet te waarderen.
De films van Harmony Korine zijn meestal extreem provocerend, edgy en zelfs vuil te noemen maar dit is een onverwachte mooie film. Zeg wat je wilt over Harmony Korine maar hij blijft fascineren.