Bring It On: All or Nothing (2006)

Hm.. 17, o.k. dan mag het.

Best wel ruk allemaal dit natuurlijk,maar ach, het doet op zich wel wat het hoort te 'bringen'. En allemaal zo lief met een goed hart en zo.

Why can't we be friends.

(Overigens zelden een film op t.v. gezien die zo slecht ondertiteld was. Een keer of 10 ondertitelden ze gewoon het tegenovergestelde van dat gezegd werd. Nu zat er ook wel veel 'hippe' straattaal etc. in, maar kom op, laat dat dan door mensen ondertitelen die er een klein beetje feeling mee hebben).

Het begon allemaal zo leuk op die school in het begin. Was daarom ook even bang dat de film finaal inelkaar zou zakken toen Britney verhuisde en naar een andere school moest. Dat was in het begin ook zo, maar de draad werd na een tijdje weer redelijk opgepakt. Ik hou het bij redelijk, want meer is deze film echt niet. Een aantal leuke momenten worden afgewisseld met vreselijk irritante en baggerslechte momenten. Brrr, ik heb toch een paar keer behoorlijk m'n ogen dicht moeten knijpen; zo slecht werd het soms. Britney die probeert zwart te zijn:

Opzich een leuke wegkijker, maar wel vreselijk voorspelbaar en behoorlijk standaard. Daar valt vaak nog iets leuks van te maken, maar het enige wat hier dan nog meer positief aan is zijn de mooie meiden. Hmm, wie eigenlijk? Owh jah, Hayden Panettiere die de rol van Britney speelt. Voor de rest was het ook tien keer niks met de dames jammergenoeg. Maar uiteindelijk zal het wel om de dansjes en pasjes gaan die me totaal niet interesseren. Hou je daar wel van, dan is deze film wel leuk, maar als dat niet zo is hoop je snel dat dat vreselijk domme blondje weer eens in beeld komt, geweldig. Die was dan weer behoorlijk grappig.

2,0*

De derde Bring it On alweer en er is zelfs nog een vierde. De voorgaande al gezien en ook deze toch maar gekeken met mijn vriendin. Hij is natuurlijk vanaf minuut 1 al zo voorspelbaar en ik verwachte dus ook niet anders. In het eerste deel van de film leek hij af te steven op een toch redelijke film waar ik 2,5* voor wilde geven.

Ik heb echt moeten lachen om een paar scenes omdat het zo flauw was. Het acteren is natuurlijk zwaar ondermaats en qua knappe dames viel het eigenlijk wel tegen.

Wat het soms in deze films ook wel goed doet is het dansen. Niet dat cheerleading echt leuk om te zien is maar heel soms zit er wel eens wat leuks bij. In deze film echter niet. Ik stoorde me vooral aan de eindwedstrijd. Die was zo chaotisch gefilmd dat je eigenlijk niks mee kreeg van het dansen.

Tenslotte was die domme Sierra wel grappig, ook weer flauw maar je moet toch iets leuks vinden als je naar zo'n film kijkt.

Ik heb zo het idee dat deze film zo hoog scoort vanwege Hayden Panetierre, dit deel scoort zelfs hoger dan deel 1, terwijl die toch wel wat beter is dan deze.

Want ondanks Hayden is dit echt een pauperfilm eerste klas, vol met slecht acteerwerk, moraaltjes waar zelfs een kind van 6 om moet lachen("cheerhoe" en dat soort onzin)...echt tenenkrommend slecht.

Ook boeit het cheerleaden me eigenlijk ook vrij weinig tot helemaal niets, dit is echt puur een film die ik kijk vanwege de leuke dames en Hayden.

Die stelt me gelukkig niet teleur, ze is prachtig als altijd en maakt het toch nog het aanzien waard. Er zitten ook nog een paar leuke/flauwe grapjes in, waardoor deze film nog in ieder geval 1,5* scoort bij mij.

1,5*

2,0* voor Hayden Panettiere, zij was dan ook het enige reden waarom iemand dit ooit zou willen kijken.

Overdreven cliche (hoe is het nog mogelijk) en eigenlijk precies wat je kan verwachten van een low budget dansfilmpje. Het was niet om te kotsen en een aantal meiden waren knap maar er zit te grof taalgebruik in voor een kinderfilm (terwijl een zielig dans filmpje als dit wel voor kinderen bedoeld hoort te zijn) en ik word al gek bij de gedachte aan tiener meiden die dit goed durven te noemen.

Gepriviligeerde blonde queen bee moet haar preppy bestaan plots inruilen voor.. het harde leven op een Dangerous Minds-achtige school. Daar zal ze het vertrouwen moeten leren winnen van de gebruikelijke personages: het dominante meisje die haar ongelofelijke kwetsbaarheid beschermt onder een façade van stoere praat, de volledig in gebroeders Wayans-slang pratende sassy black girl genaamd Krinisha die eigenhandig de Afro-Amerikaanse emancipatie met minstens 50 jaar terugstelt en de ghetto love-interest met onduidelijke etniciteit-we zouden natuurlijk niet willen dat onze All American Girl met een échte Hispanic of zo ligt te flikflooien. De film draait rond een soort danswedstrijd georganiseerd door Rihanna en ik zat me heel de tijd af te vragen hoe ze Riri's aanwezigheid gingen truceren-bleek ze er warempel nog in te komen ook. Tip voor een artistiek verantwoorde "tripe bill" samen met Wild Child en Legally Blondes.

Totaal onschuldig tussendoortje. De film is overduidelijk bedoeld voor de Amerikaanse (tiener-)markt, waar cheerleading een serieuze tak van sport is. Film heeft als groot voordeel dat je er je gedachten niet bij hoeft te houden, want het verhaaltje stelt helemaal niks voor.

Derde deel.

En eigenlijk precies het niveau van Rash zijn overige films. Hij neemt zo te zien wel vaker franchises over, maar een verbetering van de franchise is andere koek. Rash lijkt zijn films altijd zo puberaal en overdreven mogelijk te willen maken, zo ook dit derde deel van Bring It On.

Zo is Panettiere weer een nogal typische Amerikaanse verschijning, gelukkig wel met volle overgave uitgevoerd door Panettiere zelf. Een erg voorspelbare rol, maar toch lekker fris geacteerd. De rest van de cast is ook erg overdreven en mak geschreven, maar altijd met veel enthousiasme geacteerd.

De film voelt als geheel wat minder geslaagd aan in vergelijking met de vorige delen. Toch is het qua niveau niet veel minder, want het blijft best aardig wegkijken en bovendien lijkt deze film dieper in te gaan op het verschil van culturen in Amerika, waar het eerste deel zich dus in verslikte. Jammer alleen van de ongeloofwaardige aanpak ervan.

De film duurt wellicht net wat te lang en de humor is iets meer puberaal in vergelijking bij de vorige delen. Toch houdt Rash zich wat in, waarschijnlijk ivb met het genre. Er zitten wel een aantal grappige, droge momenten bij die goed aanslaan, maar de seksgrappen slaan wat minder aan.

In vergelijking met deel 2 zit er iets meer ontwikkeling in de personages, maar ik merk geen vooruitgang qua teamspirit. Hierdoor is het schrijfwerk wederom een zwakke schakel in het verhaal, iets waar wel meer "simpele" franchises aan moeten werken. Gelukkig weet de enthousiaste en deels jonge cast er veel van goed te maken.

Bovendien blijft het lekker luchtig en het kijkt erg aardig weg. Het is eigenlijk precies het gemiddelde niveau van de franchise. Ik verwacht niet dat de volgende delen beter of slechter zullen worden, maar ik zal die als entertainment binnenkort ook maar eens opzetten. Ze staan toch op Netflix.