La Môme (2007)

Net als bij Millesime, was het kippenvel wat ik kreeg toen de chanson Non, je ne regrette rien afsloot. Het was ineens doodstil, sowieso had niemand gesproken, maar het beeld stond ineens op zwart en witte statige letters vertelden ons dat Édith slechts 47 jaar is geworden.

De film heeft me laten zien wat voor leven Édith heeft gehad. Een leven vol met ups en downs. Soms had ik het echt met haar te doen en een paar keer kon ik de gedachte, 'eigen schuld, dikke bult' niet onderdrukken. Alhoewel haar verdriet om Marcel (de bokser), haar enige echte grote liefde, me wel heel erg aangreep. De emotionele pijn die zij heeft geleden toen was enorm en ik voelde met haar mee.

Marion Cotillard zet met deze rol een goede Édith Piaf neer, precies zoals ik me haar had voorgesteld aan de hand van oude videobeelden en geluidsopnames. Zij zat zo goed in haar rol, de kleding en de visagie waren zo goed! Ik heb Marion Cotillard niet gezien, ik heb Édith Piaf gezien! De beste Édith Piaf zou natuurlijk Édith zelf zijn geweest, maar Marion Cotillard heeft hier een knap staaltje acteerwerk geleverd, waarmee ook zeker Édith tevreden zou zijn geweest.

Is het dan alleen maar positief wat ik te melden heb over deze film? Neen! Ik ben niet alleen maar positief, ik heb ook een puntje van kritiek, dat is mede de reden waarom ik 4,5* geef. Ik was minder te spreken over de manier van vertellen. Van de hak op de tak en flashbacks op haar leven. Mede het feit dat de film in medias res begint. Vond ik persoonlijk wat minder. Verder had ik graag gezien dat ook de chansons zouden zijn ondertiteld, maar enkel de chanson 'Je ne regrette rien' is ondertiteld. Mijn kritiek heeft dus vooral betrekking op het script en de regie, want op het acteerwerk of het camerawerk heb ik absoluut niks aan te merken!

Maar ondanks mijn puntje van kritiek, denk ik zeker dat deze film een absolute aanrader is voor hen, die geïnteresseerd zijn in deze fabuleuze chansonnière.

De ideale film om je grootmoeder een plezier mee te doen bleek wel. Gelukkig kwam er al snel een surrogaat grootmoeder naast me zitten zodat ik niet geheel uit de toon viel in de filmzaal...

Dat grootmoeders ook de doelgroep zijn van deze biopic werd helaas ook duidelijk. Veel dramatiek, veel personages die wel erg losjes geintroduceerd worden en snel weer verdwijnen, de nummers van Piaf die voor een kwart geplaybackt worden waarna de muziek op de achtergrond verdwijnt en we nog meer dramatiek voor de kiezen krijgen.

Hoe prachtig de uitstraling van de film wel niet is, hoe briljant Cotillard Piaf wel niet portretteert, het script is een potpourri van te veel willen maar weinig bereiken. Volgens mij zijn de tientallen echtgenoten en aanbidders heel wat belangrijker geweest dan een ontmoeting met Marlene Diettrich, en wordt er bij andere belangrijke gebeurtenissen een race tegen de klok gehouden waardoor je al snel vergeet wat er ook alweer 2 minuten geleden precies gebeurd is. De vele tijd jumps beginnen ook op de zenuwen te werken.

Toch valt er genoeg te genieten, maar La Môme zal niet leiden tot een verjongde interesse van Piafs muziek wat we wel zagen bij Johnny Cash. De vraag is of dit bewust of onbewust is gedaan... Magere 3 sterren. En tegen mijn surrogaat grootmoeder natuurlijk netjes gezegd dat ik het ook een schitterende en knappe film vond. Ze zal me nog wel herinneren als een jonge Milord of zo.

Mee eens. Visueel en qua acteren verzorgd, maar het scenario is een rommeltje dat uiteindelijk nergens verdiept. Je wordt continu geconfronteerd met nieuwe gebeurtenissen (veelal cliches), maar maakt het nergens mee, je hobbelt er achteraan, zodat het ook al weinig drama meebrengt.

En waarom eigenlijk al die tijdsprongen?

Wel aardig.

Helaas is Piaf wat mij betreft, ondanks haar uiteraard briljante stem, niet echt een heel innemend of boeiend persoon. Dan kan Cotillard haar nog zo geweldig neerzetten, het blijft allemaal een beetje afstandelijk aapjes kijken, een soort imitatieshow.

Alle onhandige tijdsprongetjes hielpen ook al niet echt.

Het lijkt erop dat ik de enige ben, zowel in mijn directe omgeving, hier op MovieMeter, als op IMDB, die Edith Piaf op zijn zachtst gezegd totaal geen sympathiek persoon vind. Laat ik het maar gewoon recht voor zijn raap zeggen: ik vond het een onmens.

Laat ik voorop stellen dat mijn mening over Piaf hier puur en alleen gebaseert is op de film en niet op haar echte leven, waar ik verder niets van afweet. Ook laat ik mijn lage waardering voor de liedjes buiten beschouwing. Feit is wel dat Piaf mooi kon zingen, ondanks dat het totaal niet mijn smaak is. Maar wat is er verder zo bijzonder aan deze vrouw? Was ze een waar artiest? Zoals geportretteerd in deze film niet in ieder geval. Mooi zingen alleen is één ding natuurlijk, maar het is voor een zangeres net zo belangrijk dat ze het gevoel van haar liedje uitstraalt, dat ze het lied leeft en het een ziel meegeeft. Dit ervaarde ik nooit in de film. Aanvankelijk staat ze er met een rare houding bij, alsof ze totaal ongeïnteresseerd is in wat ze aan het doen is. Dan kun je wat mij betrefd nog zo mooi zingen, het komt totaal niet over.

Gelukkig wijst iemand in de film haar hierop. Maar wat gebeurt er dan? Mevrouw Piaf wordt boos op deze man en denkt dat haar stem alleen genoeg is. Dit vind ik zeer typerend voor hoe Piaf zich in de hele film gedraagt: ze is eigenzinnig, maar boven alles zeer egocentrisch en het enige waar ze in geïnteresseerd lijkt te zijn is alle aandacht naar zich toetrekken, on- en off-stage. Nou is eigenzinnigheid geen verkeerde eigenschap op zich. Het kenmerkt vele artiesten. Piaf heeft echter last van een totaal misplaatste eigenzinnigheid. Ze is iemand die constant gelijk denkt te hebben, terwijl ze zelden gelijk heeft en dan wordt het irritant. Zeker bij zo'n egotripper.

Uiteindelijk wil ze wel luisteren en leert ze langzaam hoe ze haar lied fysiek kan uitstralen. Doordat ik echter getuige was hoe ze dit met pijn en moeite aanleerde heb ik er nooit in geloofd. Ook niet omdat ze elke keer dezelfde houding aannam tijdens een lied. Het kreeg iets kunstmatigs. Als Edith Piaf werkelijk iemand was die gevoel legde in haar muziek dan komt dat in deze film er niet uit. Ja, pas als ze ernstig ziek is en niet meer kan zingen maakt ze ineens duidelijk dat muziek maken toch belangrijk voor haar is. Een beetje te laat. Daarvoor is haar enige doel beroemd worden. Ze heeft zelfs al gigantische sterallures waar de gemiddelde popster van vandaag bang van wordt als ze nog op straat staat te zingen. De rest van haar tijd besteed ze vooral aan schreeuwen, fans beledigen en vooral de mensen aan wie ze haar faam dankt ondankbaar te behandelen.

Het spreekt voor zich dat ik na een uur een vreselijke hekel aan Edith Piaf had gekregen. En dan wordt de rest van de film een lange, onaangename zit. Haar tragische romance met die bokser deed me helemaal niets meer en wat daarna kwam nog veel minder. Ik vind het niet eens zo erg dat een film draait om een onsympathiek persoon, maar de film zelf probeert een eerbetoon aan haar leven te zijn en ik vond dat ze geen eerbetoon waard was. Ja, mevrouw Piaf heeft veel ellende meegemaakt in haar leven, maar daardoor zou ze juist beter moeten weten.

Ik weet niet zo goed wat ik Marion Cotillard moet vinden. Ik ken de echte Piaf verder niet dus ik weet niet goed Cotillard haar weet te vertolken, maar ik hoop voor Piaf dat Cotillard geen getrouwe performance heeft geleverd. Verder vond ik haar wel geloofwaardig, maar wat moet je met zo'n rol (buiten een Oscar winnen natuurlijk)?

De overige acteurs hebben allemaal ondankbare bijrollen. Ze mogen eventjes op komen draven om snel weer het script uit gegooid te worden. Enige binding met het plot die nog van hun kon komen werd de grond in geboord. Een grootheid als Depardieu, als de man die Piaf op straat ontdekt terwijl hij haar daar beter had kunnen laten staan, geef je toch niet zo weinig schermtijd.

Het enige wat heel sterk was aan de film waren de prachtige beelden. Toch is de regie verder mislukt. Dahan verpest enkele scènes. Zo vind ik het een bizarre keuze om Piafs eerste optreden met lichaamstaal te tonen zonder de muziek te laten horen. Natuurlijk komt het zo op ons over dat ze eindelijk haar lied fysiek weet uit te dragen, maar het gaat toch om de combinatie van lied en lichaamstaal tijdens zo'n optreden?

Slechter zijn nog de tijdsprongen en de ongebrijpelijke keuze voor de chronologie. Zo zien we Piaf op haar sterfbed bidden voor haar vader, terwijl ik nergens het gevoel had dat die vader nou echt iets goeds gedaan had voor zijn dochter. Pas dan, op dat laatste moment krijgen we te zien dat hij haar ooit een pop cadeau heeft gedaan. Toon dat dan eerder. Dat we ook dan pas te zien krijgen dat Piaf op haar twintigste haar kind verloor is nog wel de vreemdste keuze van de film. Als we dat veel eerder geweten hadden waren we wellicht beter betrokken geweest bij Piaf.

Mijn eindoordeel over Edith Piaf in het kort, op basis van deze film: ze was een goede zangeres, een matig artieste en een naar mens.

1,5*

Niet eenvoudig om een film te maken over het leven van een legende als Edith Piaf en daarbij compleet te zijn.

Dit is nu ook het geval, maar de makers van de film hebben toch een goed beeld gebracht van de tederheid, de passie en de rauwe realiteit in het leven van deze onvergetelijke zangeres.

De enscenering in de film vind ik goed en boeiend.

Voor de prestatie van Marion Cotillard schieten lofwoorden tekort.

Eigenlijk ben ik nooit fan geweest van Piafs muziek, met uitzondering dan van Non, je ne regrette rien, dus het was misschien een idioot idee om de film te zien. Blijkbaar was het dan ook nog eens een onversneden stuk chagrijn van een mens, waardoor ik nauwelijks enige sympathie kon opbrengen voor haar tragische levensloop. Bovendien wordt dit verhaal dan ook nog eens op een ontzettend dwaze wijze verteld, waardoor je nooit echt kan meeleven met haar tegenslagen en moeilijke tijden.

Ondanks al deze negatieve commentaren, die ondertussen de film al de nek hadden omgedaan, heb ik toch kunnen genieten van een paar scènes. Bijvoorbeeld wanneer Edith te horen krijgt hoe haar boksende minnaar is omgekomen in een vliegtuigcrash. We krijgen haar eerst zeer gelukkig te zien, om haar vervolgens te zien vloeken op haar 'personeel' en uiteindelijk volledig in te storten. Al deze emoties lopen mooi in elkaar over, die bovendien overtuigend neergezet worden en mooi geregistreerd zijn door de dicht-op-de-huid-camera.

Jammer genoeg komen zulke pareltjes zelden voor, waardoor we het meer dan twee uur moeten stellen met het oninteressante levensverhaal van een spuuglelijke, egocentrische en vreselijk onsympathieke maar zoetgevooisde ruwe diamant.

2*

Voor deze (complete) review geef ik 5*. Persoonlijk geef ik de film wel een halfje hoger vanwege Cotillard die al schreeuwend, tierend en zingend bijzonder veel indruk maakt.

Moeilijk te beoordelen deze film. Ik kende in grote lijnen het verhaal achter Edith Piaf wel. Deze film is meer een interpretatie en mikt vooral op de sfeer en de emoties van de zangeres. Marion Cotillard zet een prachtige vertolking van het personage neer. Mooie prestatie, maar als persoon is de echte Edith Piaf gewoon een onmens met een verschrikkelijk karakter. Qua stem had ze wel het nodige talent, maar verder had ze toch een rotkarakter. Naar haar einde toe merk je ook wel dat ze haar leven lang niets anders gedaan heeft dan geleefd heeft onder invloed van drank en drugs.

De sfeerzetting zit wel goed, en doet je nummers als La vie en rose en Non, je ne regrette rien beter begrijpen. Alleen duurt de film wel erg lang om die sfeer weer te moeten geven. Bovendien is het gevolg daarvan, dat al de personages die worden opgevoerd louter decor worden. Jammer eigenlijk, omdat ze in haar leven toch te maken had met grote namen als Maurice Chevalier en Charles Aznavour.

De film zit wel goed met vooral de goed vertolkte hoofdrol, maar duurt zoals gezegd te lang en wordt daardoor met momenten wel wat saai. Je moet al een liefhebber zijn van haar muziek om door deze biopic te worstelen, en zal dus niet voor iedereen gegeven zijn.

Viel me dan toch een klein beetje tegen. Visueel verzorgd (maar eigenlijk ook niet veel meer dan dat), goed geacteerd en enkele mooie scenes. Het scenario kent helaas wat problemen. Dat er heen en weer gesprongen wordt in de tijd is op zich niet erg, maar hier was het vooral rommelig. Piaf is nauwelijks sympathiek te noemen op basis van deze film. Dit is dan ook vooral een eerlijk portret en dat redt de film 3,5 sterren.

De moeite om te bekijken, alleen al om de muziek. Een boeiende film die het turbulente leven van Edith toont. De film bevat redelijk wat flashbacks/flashforwards, maar dat vond 'k niet echt storend. Zeker ook een puike prestatie van Marion Cotillard.

Een aanrader in z'n genre.

Aangrijpende film over het dramatische en korte leven van de beste zangeres, die Frankrijk ooit heeft voortgebracht. Onwaarschijnlijk sterke rol van Marion Cotillard. Zij speelt niet Édith Piaf, nee, ze is Piaf! Bovendien zingt Cotillard zo goed, dat de chansons nauwelijks van de originele uitvoeringen te onderscheiden zijn. Zeldzaam goed.

Stiekem zijn de nummers nagesynchroniseerd, maar desalniettemin speelt Cotillard inderdaad fenomenaal.

De film haalt helaas niet het onderste uit de pan door te veel te willen vertellen. Enerzijds is dit logisch, omdat Piaf's leven simpelweg een aaneenschakeling van ellende was. Anderzijds vormt ieder fragment op zichzelf al materiaal voor een hele film. Door te snel heen en weer te willen schakelen tussen deze onderdelen wordt de film wat rommelig, wat afleidt van het drama. De prachtige (onderbelichte) beelden maken veel goed, maar de film wordt helaas nét geen meesterwerk.

Dan is er natuurlijk wel de scène waarin Piaf wakker wordt naast haar geliefde Marcel, waarna ze erachter komt dat hij vlak daarvoor overleden is. Eén wervelende take en een hartverscheurende acteerprestatie maken van de scène eigenlijk al genoeg reden om de film te zien.

Deze prachtige prent opnieuw bekeken, en dit keer op blu-ray.

Het is en blijft een indrukwekkend levensverhaal dat, zoals ik al in mijn eerdere commentaar had beschreven, niet altijd over rozen liep.

Ik heb mijn score verhoogd naar het maximum, ondanks de tijdsovergangen die voor verwarring zorgen is dit toch een 5 sterren film.

Hoofdactrice Marion Cotillard heeft er een Oscar mee gewonnen en dat is dik verdiend, de film is ook voor haar de start geworden van een internationale carrière, hopelijk loopt die voor haar beter af dan voor Edith Piaf, die ze op een prachtige manier neerzet in deze film.

Wouw .... echt WOUW !!! Wat een prachtige schitterende film is dit. Ik moet bij voorbaat zeggen dat ik opgegroeid ben met de chansons van Piaf. Mijn moeder draaide ze geregeld. Hierdoor voelde de sfeer al vanaf het begin af aan een beetje vertrouwd aan. Maar ik heb nooit geweten wat voor een leven deze vrouw achter de rug heeft. Afschuwelijk gewoon. Haar levensverhaal alleen verdient het absoluut om een film over te maken.

Ik moet wel zeggen dat het mij verbaast dat ze zo vlug langs het overlijden van haar dochtertje zijn gegaan. Dat moet toch wel één van de ergste dingen uit haar leven zijn geweest maar het onderwerp werd pas op het einde van de film aangestipt. Dit is het enige minpunt die ik kan ontdekken.

Daarnaast is daar ook nog het geweldige acteerwerk van Cottiliard. Ik durf bijna wel te zeggen dat dit de beste acteerprestatie is die ik ooit in een film ben tegengekomen. Wat heeft zij geweldig gestalte gegeven aan Edith. De gehele mimiek, houding en stem is om kippenvel van te krijgen. Zij alleen al geeft een 5 sterren waardering aan deze film.

Maar het is daarnaast ook de gehele sfeer eromheen die het hem doet. Misschien dat het wat minder aankomt als je geen liefhebber bent van Edith Piaf maar dan nog, dan nog kan je niet om deze film heen wat betreft het magnifieke acteerwerk. Genieten !!!!

De film laat zich in twee woorden samenvatten: Marion Cotillard.
Deze actrice heeft met deze sublieme acteerprestatie krediet opgebouwd die ze bij mij nooit meer kwijtraakt.

Édith Piaf heeft in haar korte leven zoveel ellende over zich heen gekregen dat het nauwelijks in de toch ruim twee uur film weer te geven is. Een groot gedeelte zie je dan ook in sneltreinvaart wanneer Piaf op haar sterfbed ligt en haar leven aan haar voorbij gaat.
Dat uitgerekend deze beelden worden afgewisseld met haar vertolking van "Non, je ne regrette rien" maakt het een indrukwekkend stukje film om stil van te worden, waar ik medelijden kreeg met Piaf en haar haar pittige, en regelmatig onvriendelijke karakter vergaf.

Knap geacteerd (en gezongen) van Cotillard, zonder meer, maar ik hou niet zo van dit soort biopics waarbij iemand helemaal in de huid kruipt van de geportretteerde, ik zie liever een wat vrijere interpretatie. Piaf's turbulente leven wordt enigszins warrig verteld, misschien was dat ook de bedoeling van de makers, met veel sprongen in de chronologie. Soms is dat met nette tijdsaanduiding, vaak moet je het schatten aan Cotillard's kromheidscurve of de miserabele staat van haar kapsel.

De triestigheden rijgen zichzelf aaneen, en eenieder zal het Piaf wel vergeven dat ze het humeur had van een knorrige ouwe tante in de overgang, maar ik had toch ook wel te doen met haar entourage van vrienden en echtgenoten. Muziek is niet helemaal mijn smaak maar het laatste nummer is, na het zien van alle ellende, meer dan op zijn plaats.

Niet mijn ding. Ik vind Marion Cotillard een erg goede actrice, maar in deze film is zij heel erg een imitatie van iemand en dat beviel mij minder. Ik vind Edith Piaf wat karikaturaal overkomen, maar misschien was zij ook zo in het echt. Haar muziek is niet mijn smaak en ik wist vrijwel niks van de zangeres voor ik de film keek. Het is een zeer tragisch verhaal, en toch raakte ik niet erg ontroerd. Wel bij het gedeelte waarin ze een jong kind is, maar als ze groot is heb ik minder met haar personage en het voelde wat te gespeeld. Ik kon het niet voelen. De film wordt niet chronologisch verteld. Ik vind de manier waarop het in elkaar is gezet best verwarrend. Daarnaast voelde de film ook voor mij vrij traag en langdradig. Het lied op het eind raakte mij wel. Mooie tekst, mooie afsluiting. Een matige score. 2,5*

Wie kent Edith Piaf niet? Met de muziek heb ik niet zo heel veel op, het is niet slecht, want er is veel beroerder om naar te luisteren, toch zegt het genre chanson mij niet zoveel. Opzich geen debacle, want een goed drama over een dergelijke artiest gaat er wel in en poeh...La Vie En Rosé is nogal wat.

Zoals te verwachten, en zoals zo vaak bij artiesten, is het leven van Piaf een zware en die begint al vroeg met de situatie rond het einde van de Eerste Wereldoorlog met een verscheurde gezinssituatie, ouders die ook maar net het hoofd boven water kunnen houden en de uitzichtloosheid van armoede en weinig kansen. Hoewel niet goed is de beste fase nog de hoerenkast te noemen waar de dames zich tenminste enigszins over de kleine spruit ontfermen, een vertrek daar is andermaal een breuk en verlies aan liefde en geborgenheid. De beelden zijn sober en troosteloos maar wel ontzettend fraai qua stijl, toch slaat het bij mij niet echt aan tot de scène waarin ze zich op maakt voor een opname in een studio. De doodse blik in de ogen vlak voor de aanzet is beklijvend en wakkert toch de interesse aan naar al dit drama.

Na de rampspoed rond Momone en Papa Leplee vloeit mijn gevoel met de film weer langzaam weg wat deels komt door de stroom aan ellende. Ik weet niet wat het is, en uiteraard kan er niet geschrapt worden in het script, maar op een gegeven lijkt alle ellende zijn kracht wat te verliezen, daar komt bij dat zo rond het auto ongeluk de tijdslijn erg onduidelijk wordt met wat er eventueel vlak voor of na het ongeluk afspeelt, en sowieso erg onduidelijk is het tijdsverloop en hoe oud Piaf op bepaalde momenten is of hoeveel tijd er tussen bepaalde dingen in zit. Zo vindt ik erg onduidelijk in welke volgorde ze het ongeluk krijgt en kennismaakt met Asso omdat Edith opmerkelijk goed lijkt te herstellen van het ongeluk en er bovendien jonger uitziet. Aan het ongeluk hield ze een morfineverslaving over dus dat is allemaal best bijzonder te noemen. Onnodig te zeggen ben ik op dat moment wel de 'feeling' met de film kwijt, ook al is het natuurlijk allemaal niet slecht.

Piaf, veel kun je van de vrouw zeggen die recht uit de armoede en achterbuurten kwam. Boers, brutaal, ongemanierd, dronkenlap, drugsverslaafd, gestoord, een wrak, en vooral een vrouw getroubleerd door het leven. Vooral de dood van Cerdan is een volgende klap met grote gevolgen en iets dat ze nooit helemaal te boven kwam naar het schijnt. Het is toch vanaf die fase waar de film wel weer aangrijpt met de fysieke en geestelijke aftakeling van Piaf. Niet alleen komt dan eindelijk het verlies van een kind uit de hoge hoed, tevens worden deze herinneringen en flashbacks op bevreemdend, hallucinant en nachtmerrie achtige wijze gebracht. Het wegkwijnende beeld van Piaf op haar stervensbed doet de rest en mist in tegenstelling tot andere delen van de film zijn dramatische uitwerking niet.

Wat een vrouw, wat een verhaal, wat een drama en wat een opmerkelijke rol van Cottilard die toch wel op bijzondere wijze deze rol neerzet. Sowieso mag de hele cast genoemd worden. Uiteraard is er de muziek en de algehele stijl en is het niet verwonderlijk dat deze film veel lof oogste. Toch raakt de film mij halverwege een tijdje kwijt, maar wie weet dat ik dit gedeelte met een herkijk meer ga waarderen. Voorlopig een dikke voldoende.

Draak van een film. Te lang en vooral met een Cotillard die ik enorm karikaturaal vond, zeker als ze de oudere Piaf speelt. Heel soms oogt ze fijn naturel als een jongere versie maar die momentjes zijn sporadisch. En aangezien dit een drama is en volledig rond Cotillard draait ging de film geen moment leven. De structuur en het veelal inzoomen op enkele gebeurtenissen werkt dan ook niet, zoals zo vaak niet in biopics. Ik leer iemands leven kennen ja, maar een Wiki-lemma leert mij evenveel. Visueel wel aardig maar soms iets te donker. 1,5*.

Een kleine mus die een prachtig zwaan werd, met een stem die rechtstreeks uit de hemel kwam, subliem vertolkt door Marion Cotillard. Het verhaal is bewust in de schoot gelegd van de stervende Edith Piaf, die terugblikt op haar leven. De menselijke geest die over haar eigen geschiedenis vliegt, houdt zich niet aan de wetten van de logica, van oorzaak en gevolg, maar schiet alle kanten uit op het richtsnoer van de emotie. De diepst verborgen, en meest dramatische, krijgt dan helemaal op het einde pas het volle licht (de dood van haar eigen dochter Marcelle.)

Schitterende film !