La Môme (2007)

Een film waar veel Amerikaanse films een puntje aan kunnen zuigen. Niks uit het leven van Edith Piaf wordt mooier neergezet dan het (waarschijnlijk) was. De ruwe werkelijkheid over een vrouw die van kindsaf aan heeft moeten leren overleven. Ondanks haar roem heeft ze haar afkomst nooit verloogend. Ik zou er niet aan moeten denken dat dit verhaal in Hollywood zou zijn verfilmd. Deze vrouw hoort bij Frankrijk.

wel goed opletten met deze film in het begin...

maar dju wat een goeie actrice!!

mooie film...

mooie scene's ...

De vraag is waar je de punten voor geeft. Geef je het voor de muziek? Die was al geschreven. Geef je het voor het verhaal? Dat is waar gebeurd. Ik geef de punten voor de acteerprestaties, de montage, die tot op de laatste seconde perfect lijkt. En natuurlijk de make-up, de kleding en de scenario's.

Ik zou 5* willen geven, maar omdat het een bestaand verhaal is, geef ik 4,5*.

dit vond ik een hele mooie film

Mijn eerste indruk is: langdradig, ontzettend hak op de tak. Heb hem voortijdig afgezet omdat ik tot 4x toe in slaap ben gevallen. Hierdoor nog geen waardering, wellicht dat ik de film een andere keer nog een kans geef.

Hoewel ik groot fan ben van Ellen Page, snap ik dat Marion Cotillard er met de Oscar vandoor ging. Cotillard speelde zeer overtuigend en meeslepend, maar dat is dan ook meteen het enige waar ik mijn stem op basseer. De film was ongelofelijk langdradig en saai. Ze had gewoon niet zo'n interessant leven en dat blijkt ook nog eens als de speelduur 140 minuten is.

Het lijkt erop dat ik de enige ben, zowel in mijn directe omgeving, hier op MovieMeter, als op IMDB, die Edith Piaf op zijn zachtst gezegd totaal geen sympathiek persoon vind. Laat ik het maar gewoon recht voor zijn raap zeggen: ik vond het een onmens.

Laat ik voorop stellen dat mijn mening over Piaf hier puur en alleen gebaseert is op de film en niet op haar echte leven, waar ik verder niets van afweet. Ook laat ik mijn lage waardering voor de liedjes buiten beschouwing. Feit is wel dat Piaf mooi kon zingen, ondanks dat het totaal niet mijn smaak is. Maar wat is er verder zo bijzonder aan deze vrouw? Was ze een waar artiest? Zoals geportretteerd in deze film niet in ieder geval. Mooi zingen alleen is één ding natuurlijk, maar het is voor een zangeres net zo belangrijk dat ze het gevoel van haar liedje uitstraalt, dat ze het lied leeft en het een ziel meegeeft. Dit ervaarde ik nooit in de film. Aanvankelijk staat ze er met een rare houding bij, alsof ze totaal ongeïnteresseerd is in wat ze aan het doen is. Dan kun je wat mij betrefd nog zo mooi zingen, het komt totaal niet over.

Gelukkig wijst iemand in de film haar hierop. Maar wat gebeurt er dan? Mevrouw Piaf wordt boos op deze man en denkt dat haar stem alleen genoeg is. Dit vind ik zeer typerend voor hoe Piaf zich in de hele film gedraagt: ze is eigenzinnig, maar boven alles zeer egocentrisch en het enige waar ze in geïnteresseerd lijkt te zijn is alle aandacht naar zich toetrekken, on- en off-stage. Nou is eigenzinnigheid geen verkeerde eigenschap op zich. Het kenmerkt vele artiesten. Piaf heeft echter last van een totaal misplaatste eigenzinnigheid. Ze is iemand die constant gelijk denkt te hebben, terwijl ze zelden gelijk heeft en dan wordt het irritant. Zeker bij zo'n egotripper.

Uiteindelijk wil ze wel luisteren en leert ze langzaam hoe ze haar lied fysiek kan uitstralen. Doordat ik echter getuige was hoe ze dit met pijn en moeite aanleerde heb ik er nooit in geloofd. Ook niet omdat ze elke keer dezelfde houding aannam tijdens een lied. Het kreeg iets kunstmatigs. Als Edith Piaf werkelijk iemand was die gevoel legde in haar muziek dan komt dat in deze film er niet uit. Ja, pas als ze ernstig ziek is en niet meer kan zingen maakt ze ineens duidelijk dat muziek maken toch belangrijk voor haar is. Een beetje te laat. Daarvoor is haar enige doel beroemd worden. Ze heeft zelfs al gigantische sterallures waar de gemiddelde popster van vandaag bang van wordt als ze nog op straat staat te zingen. De rest van haar tijd besteed ze vooral aan schreeuwen, fans beledigen en vooral de mensen aan wie ze haar faam dankt ondankbaar te behandelen.

Het spreekt voor zich dat ik na een uur een vreselijke hekel aan Edith Piaf had gekregen. En dan wordt de rest van de film een lange, onaangename zit. Haar tragische romance met die bokser deed me helemaal niets meer en wat daarna kwam nog veel minder. Ik vind het niet eens zo erg dat een film draait om een onsympathiek persoon, maar de film zelf probeert een eerbetoon aan haar leven te zijn en ik vond dat ze geen eerbetoon waard was. Ja, mevrouw Piaf heeft veel ellende meegemaakt in haar leven, maar daardoor zou ze juist beter moeten weten.

Ik weet niet zo goed wat ik Marion Cotillard moet vinden. Ik ken de echte Piaf verder niet dus ik weet niet goed Cotillard haar weet te vertolken, maar ik hoop voor Piaf dat Cotillard geen getrouwe performance heeft geleverd. Verder vond ik haar wel geloofwaardig, maar wat moet je met zo'n rol (buiten een Oscar winnen natuurlijk)?

De overige acteurs hebben allemaal ondankbare bijrollen. Ze mogen eventjes op komen draven om snel weer het script uit gegooid te worden. Enige binding met het plot die nog van hun kon komen werd de grond in geboord. Een grootheid als Depardieu, als de man die Piaf op straat ontdekt terwijl hij haar daar beter had kunnen laten staan, geef je toch niet zo weinig schermtijd.

Het enige wat heel sterk was aan de film waren de prachtige beelden. Toch is de regie verder mislukt. Dahan verpest enkele scènes. Zo vind ik het een bizarre keuze om Piafs eerste optreden met lichaamstaal te tonen zonder de muziek te laten horen. Natuurlijk komt het zo op ons over dat ze eindelijk haar lied fysiek weet uit te dragen, maar het gaat toch om de combinatie van lied en lichaamstaal tijdens zo'n optreden?

Slechter zijn nog de tijdsprongen en de ongebrijpelijke keuze voor de chronologie. Zo zien we Piaf op haar sterfbed bidden voor haar vader, terwijl ik nergens het gevoel had dat die vader nou echt iets goeds gedaan had voor zijn dochter. Pas dan, op dat laatste moment krijgen we te zien dat hij haar ooit een pop cadeau heeft gedaan. Toon dat dan eerder. Dat we ook dan pas te zien krijgen dat Piaf op haar twintigste haar kind verloor is nog wel de vreemdste keuze van de film. Als we dat veel eerder geweten hadden waren we wellicht beter betrokken geweest bij Piaf.

Mijn eindoordeel over Edith Piaf in het kort, op basis van deze film: ze was een goede zangeres, een matig artieste en een naar mens.

1,5*

Schitterende film, ik heb in tijden niet zo geboeit naar een film zitten kijken.

Goede acteurs en actrices, goede regie en zeer mooi gefilmd en mooie scenery.

Al houd je niet van de muziek, het is toch een mooi verhaal.

Niet eenvoudig om een film te maken over het leven van een legende als Edith Piaf en daarbij compleet te zijn.

Dit is nu ook het geval, maar de makers van de film hebben toch een goed beeld gebracht van de tederheid, de passie en de rauwe realiteit in het leven van deze onvergetelijke zangeres.

De enscenering in de film vind ik goed en boeiend.

Voor de prestatie van Marion Cotillard schieten lofwoorden tekort.

Dit is echt een supefilm! levensverhaal is erg mooi vertaald. en ook Marion Cotillard speelt echt super (niet voor niets die oscar!)

De film is vanaf het begin tot het eind nooit een moment saai. Wel goed opletten idd, want de tijdlijnen lopen af en toe door elkaar, wat overigens erg mooi kijken is!!!

Ben echt liefhebber van dit genre en films zoals 'Walk the line', 'Ray', 'Control' en 'Dreamgirls' staan hoog genoteerd in mijn persoonlijke toplijst.

Ik had van 'La vie en roze' hetzelfde verwacht maar dat is niet bevestigd geworden.

Prima qua inhoud, verhaal en acteerwerk dat wel.

Maar hoe de regisseur er in slaagt om van deze film een echte puzzel te maken, voortdurend van de hak op te tak te springen met tijdsprong

Wat een rare keuze voor de chronologie8

Ik kon op de duur echt niet meer volgen. Bovendien worden er her en der geregeld bijkomstigheden bijgesleurd die de kijker helemaal in de war stuurt en daardoor zelfs de hoofdlijnen niet meer ziet.

Daarom een 3

Eigenlijk ben ik nooit fan geweest van Piafs muziek, met uitzondering dan van Non, je ne regrette rien, dus het was misschien een idioot idee om de film te zien. Blijkbaar was het dan ook nog eens een onversneden stuk chagrijn van een mens, waardoor ik nauwelijks enige sympathie kon opbrengen voor haar tragische levensloop. Bovendien wordt dit verhaal dan ook nog eens op een ontzettend dwaze wijze verteld, waardoor je nooit echt kan meeleven met haar tegenslagen en moeilijke tijden.

Ondanks al deze negatieve commentaren, die ondertussen de film al de nek hadden omgedaan, heb ik toch kunnen genieten van een paar scènes. Bijvoorbeeld wanneer Edith te horen krijgt hoe haar boksende minnaar is omgekomen in een vliegtuigcrash. We krijgen haar eerst zeer gelukkig te zien, om haar vervolgens te zien vloeken op haar 'personeel' en uiteindelijk volledig in te storten. Al deze emoties lopen mooi in elkaar over, die bovendien overtuigend neergezet worden en mooi geregistreerd zijn door de dicht-op-de-huid-camera.

Jammer genoeg komen zulke pareltjes zelden voor, waardoor we het meer dan twee uur moeten stellen met het oninteressante levensverhaal van een spuuglelijke, egocentrische en vreselijk onsympathieke maar zoetgevooisde ruwe diamant.

2*

Laat ik allereerst aangeven dat ik weinig van het echte leven van Edith Piaf af weet, maar wat ik van anderen begreep is deze film wel een goede weergave hiervan. Dan was het in elk geval niet een hele sympathieke dame. De film moet het vooral hebben van het acteerwerk, met name Marion Cotillard levert een super prestatie, terechte Oscarwinnares. Daarnaast kan ik me goed vinden in de vertel structuur, door het heen en weer springen in tijd weet men voor een welkome afwisseling te zorgen. Dat neemt niet weg dat het in mijn ogen bij vlagen wel wat langdradig is. Verder is het lastig meeleven met een personage dat nou niet echt bekend staat om haar fijne persoonlijkheid.

De muziek van Piaf heeft me nooit echt werkelijk geïnteresseert

maar dat hoeft ook niet, want deze film is een pareltje.

Prachtig acteerwerk van Marion Cotillard. Ze kreeg er terecht een oscar voor.

4.5*

zeer aangrijpende film

Marion Cotillard speelt een zeer sterke rol ze heeft zeker haar oscar verdient

wow, wat een fantastische Franse film over het triestig en miserabel leven van Edith Piaf, ongelooflijk dat deze film een waargebeurd verhaal is en zo jong gestorven.

Mijn favoriete liedjes : "Non, je ne regrette rien", "Padam, padam" en "La vie en rose". Mooi gedaan ook van die Franse actrice Cotillard, ze leek echt op Edith Piaf. Ik weet ook niet goed wat de bedoeling was van al die tijdsprongen. Volle 5 sterren waard voor mij.

Wat een acteerwerk! Echt heel erg goed!

Ik vond het acteerwerk goed hoor, niet daarvan. Maar zoals mensen al eerder zeiden wat is die Piaf een arrogant en zelfzuchtig mens - des te meer dat Cotillard het goed heeft gespeeld. Ik heb totaal geen verstand van Èdith Piaf, maar zoals in de film overkomt - bah. Maar het was een goede film, mooie fotografie.

Het is alleen niet zo boeiend als je in een rumoerige klas zit, die je oren van je hoofd schreeuwt. Na een tijdje begint het dan toch te vervelen, en haak je maar af.

Wanneer je Piafs levensverhaal in ogenschouw neemt, is het niet verwonderlijk dat zij was geworden zoals ze uiteindelijk was. Ze is opgeklommen van een straatarm meisje, voorbestemd om een prostituee te worden, naar een geliefde zangeres met mondiale faam. Dat doet iets met een mens, naast al haar succes heeft zij ook veel verliezen geleden in haar leven; waaronder haar 2-jarige dochter Marcelle en haar grote geliefde Marcel Cerdan. Niemand kan haar dan kwalijk nemen een vechter te zijn die opkomt voor haar eigenbelang.

Mooie film.

Mooi verzorgde film. De make-up op Cotillard en haar weergaloze, feilloze acteerwerk waren de Academy niet ontgaan. Daarbij waren ook de decors zeker Oscarwaardig.

Ik werd echter nooit meegesleept in het verhaal, mede door de onnodige tijdsprongen.

Op 8 augustus is de tv-première van de film op Nederland 2.

zie Franse filmzomer op Nederland 2 : nieuws.fransefilms.nl :: Nieuws over Franse films

Wel beter, want dan heb je de reclames niet. Aangezien ik de dubbel-dvd heb, is het voor mij niet echt interessant.

Heel erg vaardig dit, Dahan heeft goed naar Bob Fosse's All That Jazz gekeken.

Desondanks dat het de bio niet geheel klopte vond ik het een mooi en ontroerend portret van de zeer getroubleerde Edith. Eigenlijk zie ik liever een goeie documentaire over mensen dan een biopic.

Een slechte start gemaakt in het leven, veel verlies geleden in een harde omgeving, dan even op de toppen van haar grote talent geleefd maar altijd gebleven wie ze was? En dus weer af bij nul.

Marion Cotillard vond ik indrukwekkend goed. Ik dacht eerst: god, wat een lange film, had ook al eerder naar "Shine a Light" de Rolling Stones documentaire van Martin Scorcese gekeken die ik geweldig vond. Dus had ik wat tegenzin.....fout gedacht, dit was een mooie "muziek" film avond.

Over muziek gesproken en off-topic:

R.I.P. Willie DeVille (Mink DeVille band)

25/08/1950 - 06/08/2009

Hele mooie film over een zeer kleurrijk persoon. Ontzettend goed geacteerd en tragisch neergezet. Had er niet zo heel veel van verwacht. In de Vpro gids had hij maar twee sterren en waren ze totaal niet enthousiast over deze film. Zou zeggen Vpro ontsla deze rescensist, want vind het echt een prachtige film. De aparte opbouw kon ik juist wel waarderen, maakt dat de film nooit saai of traag word. Welverdiende 4 *

Film viel mij tegen, had er veel meer van verwacht! Ik hou er niet van dat haar leven belicht wordt door allerlei veranderende tijdsbeelden.

Neemt niet weg, dat er geweldig in geacteerd werd, zo goed zelfs dat je een echte antipathie kreeg tegen de persoon Piaf.

Het einde van de film was prachtig gefilmd met de juiste emoties die bij het einde van haar miserabele leven hoorde!

Grotendeels ben ik het eens met de recensie van The One Ring.

Een 2.5*

Voor deze (complete) review geef ik 5*. Persoonlijk geef ik de film wel een halfje hoger vanwege Cotillard die al schreeuwend, tierend en zingend bijzonder veel indruk maakt.

Mooi gemaakte biografie die Piaf laat zien zoals ze was. Voor zover ik weet dan, want ik ben geen grote Piaf fan. Als iemand dat wel is kan die vast veel meer met deze film. Voor mij was het nu een vermakelijke film.

Goede film met een prachtige regie. Ik vond het wel wat te sentimenteel gebracht (ja ik weet ze had een moeilijk leven heeft gehad, maar dat geld voor 90% van de mensen in de jaren 20, 30 en 40) en ik vind de hoofdrolspeelster zich af en toe wat aan overacting schuldig maakte.

De laatste paar scenes lopen over van vals sentiment, dat vond ik te Hollywood.

Het onchronologische script vond ik ook een minpuntje, dat was denk ik gedaan om meer sentiment in de film te kunnen pompen.

Wat een vreselijk en afschuwelijk mens was die Piaf trouwens, ik heb denk ik nog meer sympathie voor een gemiddelde seriemoordenaar dan voor dat over het paard getilde mens.