Irréversible (2002)

Ik heb hem ook gezien. Of denk jij dat de enige films die ik in mijn leven heb gezien degene zijn waar ik op gestemd heb op MM?

Hoe dan ook het gaat mij erom dat jij mensen afrekent op het feit dat zij een film goed vinden die jij slecht vindt. Volgens jou hebben die mensen dan geen smaak. Dat vind ik een rare opmerking.

Ik wil niet vervelend zijn, maar ik vind zowel Irréversible als JFK goed. Mag dat?

Lekker belangrijk dat iemand van jou vindt dat je geen smaak hebt. Is toch zijn goedrecht? Alleen wat bekrompen, that's all.

In principe heb je natuurlijk gelijk. Ik heb het oorspronkelijke bericht onmiddellijk nadat ik de film had afgegeken erin geknald. Ik had deze film gekocht gezien zijn positie in de alternatieve Top 250 en vond hem zo verschrikkelijk slecht dat ik uit verontwaardiging zo reageerde.

Naar aanleiding van je negatieve reactie over de film ben ik wel erg benieuwd geworden of hij mij gaat bevallen. Ik heb eerder al eens de eerste 5 minuten gezien en die bevielen mij door het letterlijk misselijkmakende camerawerk totaal niet. Zodra ik terug ben van vakantie zal ik hem zo snel mogelijk in de dvd speler gooien.

Dat camerawerk is alleen in de openingscene, de rest van de film kent niet echt steady shots maar niet zoals in het begin, kijk hem ook gewoon een keer helemaal, aan het einde wordt het compleet en snap je alles, aangezien de film zich achterstevoren afspeelt!

Nog steeds niet in de top 250?

Omdat het zeker niet voor het grote publiek is maar dan zou het juist mooi zijn als het in de top 250 kwam.

you closeminded people.

Nee, deze film is te bijzonder voor zoiets banaals als een top 250.

Top 250 is natuurlijk ook voor de echt goede films zoals Avatar, die natuurlijk op alle vakken veel beter is dan Irreversible

De eerste minuten zet de film je op een kop. Letterlijk. En naarmate de film vordert, is dat niet anders (zij het dan meer op een figuurlijke manier).

Het fantastische aan Irréversible is natuurlijk dat de film zich achterstevoren afspeelt. En er is niets surrealistisch aan; de film centreert zich gewoon op het leven van enkele vrienden die grondig door elkaar wordt geschud. De eenvoud spat ervan af, terwijl de film je toch blijft intrigeren/achtervolgen.
Want geef toe; als dit verhaal chronologisch zou worden verteld, zou het op niet veel trekken, maar de regisseur maakt er iets geweldigs van door net het tegenovergestelde te doen.

Wat ik wel een beetje jammer vond, waren enkele scènes die bij vlagen langdradig waren, maar dat typeert Irréversible dan ook. Bijna elke seconde brengt je gevoelens naar boven, of het nu amusant, boosheid, afgrijzen of zelfs verveling is.
Een voorbeeld van afschuw is niet ver te zoeken; de brute verkrachtingsscène grijpt je echt naar de keel. Het doet ons vrouwen nog eens beseffen dat deze ruwe daden dagelijks tot verwoeste en/of ‘verloren’ levens leiden.
Maar laat dit voorval dat er zou KUNNEN gebeuren je niet beletten om eens alleen op pad te gaan (overdag of meer naar de vroege/late kant), want anders heb je als vrouw gewoon geen leven meer.
Vóór ik het nog vergeet te zeggen; Bellucci zette hiervoor een gedurfde en geweldige prestatie neer.

Elk personage heeft bij mij wel gevoelens losgemaakt, maar niet altijd op een positieve manier. Aan het begin bv. stoorde ik me een beetje aan Vincent Cassel, maar dat maakte hij later wel goed.

Het einde met de – intussen overbekende – filmstijl van Noé was weer geweldig om zien. En met een simpel zinnetje brengt hij een belangrijke boodschap naar voren; “Le temps détruit tout.” Mooi!

Ik twijfelde tussen 3,5 en 4 sterren; ‘helaas’ wordt het de eerste d.m.v. het inhoudelijke; de lange scènes, de conversaties die soms slaapverwekkend zijn en het verhaal zelf die iets beter kon, doen de film een beetje de das om. Maar toch goed gedaan!
De intro alleen al (met de end credits), zal ik niet snel vergeten.

Pfoe.. wat een indrukwekkende film. De eerste 10 minuten van de film hebben mij kotsmisselijk gemaakt. Zowel het zwevende en tollende camerawerk als de muziek en de vertoonde beelden in de Rectum hebben hiervoor gezorgd. Ik had dan ook de neiging de film uit te drukken, maar ben achteraf toch blij dat ik dat niet gedaan heb. De manier van verhaalvertelling is erg interessant gezien het achterstevoren verloopt. Ik was steeds erg benieuwd wat de aanleiding was van de vorige scène. Ook de lange shots vond ik zeer indrukwekkend, dit moet een hel zijn geweest om op te nemen, maar het resultaat mag er zeker wezen. Het acteerwerk was bovendien solide, degene die er echt uitspringt is wat mij betreft wel Monica Bellucci. De verkrachtingscène moet haast één van de moeilijkste scènes ooit zijn om voor een vrouw te vertolken. Bellucci doet dit echter zeer knap, niets dan lof heb ik voor haar.

Helaas zijn er ook een aantal minpunten aan te wijzen. Zo stelt het verhaal natuurlijk niet zo heel veel voor. Als alles chronologisch was afgespeeld is het nou niet echt bijzonder te noemen. Verder vond ik de hoeveelheid geweld op sommige momenten nogal overdreven. Ik krijg het gevoel dat Noé een beetje probeerde te laten zien hoeveel ziekelijk geweld hij wel niet in een film durft te stoppen. Ook sommige dialogen sloegen nogal de plank mis (klaarkomen

3,5 *

De film was de moeite van het kijken waard, maar niet meer dan dat. Van de hak op de tak qua tijdslijn is een stijl die mij in ieder geval niet bevalt. Heel rommelig en dat opzettelijke gehannes met de camera's is gewoon irritant. Het verhaal is al helemaal niet apart, maar moet zeggen dat de acteurs heel natuurlijk overkomen, dat is dus wel goed gedaan. Naar boven afgerond dus 2,5 sterren, het is duidelijk dat deze niet in mijn top 250 voorkomt.

Je kunt veel van Irréversible zeggen, maar rommelig daar kan ik me totaal niet in vinden.

Gecontroleerde, strak gechoreografeerde chaos.

Club Rectum?

Ja, dat zag ik al tig bladzijden terug...

Het is mij wel duidelijk waar het over gaat

Gewoon kijken jongens!

Subtiele gevoelscinema

Net zo subtiel als Martyrs zeker

Moeilijk te zeggen welke van de twee nou subtieler is. Allebei wel films die een warme deken van hartverwarmende wollige gevoelens over je heen legt.

Zoals bij elke Noé is het de cinematografie die het naar ongekende hoogte duwt. Wat dat betreft kan je het wel kwalificeren als gevoelscinema, narratief eerder het tegenovergestelde .

Voor de derde keer gezien en voor de derde keer als perfect beschouwd. Blijft wel een shockerende film. Bij de meeste films ebt dat 'shockeffect' weg maar hier niet.

Precies mijn punt! De meeste films willen wel shockeren maar vervallen al gauw tot een eindeloze etalering van goedkope ranzigheid (Cannibal Holocaust als beste voorbeeld) waar je eigenlijk na anderhalf uur alleen nog maar je schouders over ophaalt.

Echt shockeren op 'niveau' is zo gemakkelijk nog niet. Irréversible doet dat wel, films als A short film about killing, Happiness en Clean, shaven doen dat van mijn part ook.

Blijft ijzersterk.

Eén brok emotie deze film. Elke scene past perfect binnen het concept en het concept staat als een huis.

Visueel perfect uitgevoerd. Het manische begin, de warrige tussenscenes en de verstilde verkrachtingsscene. Ook de muziek van Bangalter is subliem en versterkt de beelden perfect. Elke scene is eigenlijk een hoogtepunt zonder zwakke momenten.

Cassel en Bellucci zijn ook al perfect, doen het erg natural wat het realisme alleen maar vergroot. Eigenlijk is dit Noé's meesterwerk, het is bijna jammer dat hij zichzelf nog overtroffen heeft met Enter The Void. Geen "leuke'" film maar wel eentje die je moet gezien hebben.

5.0* en een uitgebreide review

Ik zou deze film niet zo snel hebben gezien als hij toentertijd niet in je top 10 stond. Absoluut een bijzondere ervaring, dus dank. Wat me wel opvalt is dat je geeneens klaagt over de klassieke muziek (Beethoven/Mahler) die erin voorkomt. Meestal is dat klacht nummer 1:)

Het is geen muziek die ik uit mezelf zou opzetten, maar wanneer mooi gebruikt binnen een film kan ik er best van genieten. Boe (die Deen) is bijvoorbeeld ook iemand die mooi klassieke muziek in z'n films verwerkt.

Het gaat uiteindelijk toch om de combinatie beeld/geluid.

Deze film blijft in mijn geheugen gegrift.
Waar de meeste mensen gruwelen van de verkrachtingsscene, word ik elke keer misselijk van de brandblusserscene..
omdat hij zo in mij geheugen blijft hangen, en dus meer met me doet dan ik in eerste instantie dacht, verhoog ik mijn stem van 3.5 naar 4.0.

Hoewel ik de film een zeer onaangename kijkervaring vond, vooral door die extreem lange verkrachtingsscene, is de manier waarop het verhaal verteld werd (achterstevoren) en de wijze waarop alles in beeld werd gezet mij na meerdere jaren toch bijgebleven. Ik heb destijds de film de grond in geboord en wijzig nu in alle eerlijkheid mijn visie over de film. Hij is helemaal niet zo slecht als dat wat ik in het verleden erover schreef. Dat ik me ook ergerde aan het feit dat een onschuldige in elkaar werd geslagen in plaats van de echte dader, plaatste een extra domper op mijn stemming, maar zulke zaken kunnen nu eenmaal de gruwelijke realiteit zijn. Die 0,5 of 1 die ik toen gaf was een onrechtvaardig verdict.