Eyes Wide Shut (1999)

Ik vond Kidman dan weer matig (lees hier veel positieve reacties). Wat mij vooral beviel was het mysterie (wie zijn de leden van de club? waarom die strikte geheimhouding? wie is de vrouw in de club? en de constante onderhuidse spanning die zich liet versterken door de beklemmende score.
Ik durf me (nog) niet aan een interpretatie te wagen, daar ik me vooral door het verhaal heb laten meeslepen.
Maar ik blijf me verbazen in de vele genres die Kubrick zich eigen kan maken.

Magistrale film.

In deze neem ik even, zie ik mij genoodzaakt even deel te nemen aan.

De collectieve lofzang grotendeels gaande.

Gisteren op tv was het even twijfelen of ik de riante speelduur inclusief avondvullende reclame onderbrekingen door ging komen en er bestonden ook wel lichte bedenkingen over deze film als geheel aanvankelijk, maar na een uurtje was ik toch wel aardig gegrepen en zat ik er middenin.

Hoogtepunt natuurlijk het leipe ritueel. Heerlijk vage bevreemdende vibes waar je mij sowieso altijd wel mee hebt en memorabel meesterlijk in beeld gebracht van muziek tot symboliek.

Zaligmakende prent met vele lagen die het geestelijk gestel kunnen opzwepen en tomeloos intrigeren.

Van opening tot onnavolgbaar slot. Abrupt grenzend aan het onbevredigende maar toch zeer genoegdoenend alles perfect op de gepaste plek doen landend.

Duidelijk eentje voor herziening.

Verplicht voer voor de collectie.

Aanschaf zal dan ook spoedig volgen.

Een uitstekende film. Lekker spannend, mysterieus, vreemd en soms creepy en na afloop denk je van,
waar heb ik nou naar zitten kijken? Al die drukte om niets. Heerlijk.
Beetje Lynchachtig inderdaad.
Prachtige muziek ook van Andre Rieu.

Deze film heeft gigantisch veel verborgen aanwijzingen.... that cannot be seen by those who have their eyes wide shut

Ben geen liefhebber van deze cineast ( , vind 'm zwaar overgewaardeerd ) , maar Eyes Wide Shut (1999) is zelfs voor Kubrick-begrippen erg zwak & matig filmpje ...

Erg goede film. Er wordt hier goed gebruik gemaakt van de muziek en het verloop vant verhaal. De muziek diend echt als ondersteuning. Bij vlagen is deze film zelfs spannend zonder dat er al te veel gebeurd. Er word goed geacteerd. Misschien een beetje overgeacteerd door Kidman maar haar kontje maakte het goed hahaha. Nee zonder dollen dit is een goede film.

“No dream is ever just a dream.”

Overdonderend, mysterieus en hypnotiserend. Voor Eyes Wide Shut moet je in de stemming zijn, maar dan wordt je ook getrakteerd op een prachtige filmbelevenis. Kubrick levert een sfeervolle film af die vanaf de eerste scene al je zintuigen kietelt, en ondanks de lange duur en bepaalde scènes (Cruise loopt veel doelloos rond in New York) blijft boeien.

Cruise speelt William Harford, een dokter die na een ontboezeming van zijn vrouw Alice (Kidman) ronddwaalt door nachtelijk New York zonder duidelijk doel. William heeft een aantal vreemde ontmoetingen en besluit uiteindelijk naar een besloten feest in een landhuis te gaan. Met alle gevolgen van dien. Deze lange scene in het landhuis is één van de meest stijlvolle, beste, bevreemdende, fascinerende en gruwelijke scènes die ik ooit heb gezien. Beeld en geluid (dat lied tijdens het ritueel zal ik niet snel meer vergeten) komen op perfecte manier samen. De film heeft veel scènes met een diepere betekenis en er moet nog een herziening komen om alles te registreren. Cruise is goed maar vooral Kidman maakt een verpletterende indruk. Het einde is ook briljant gekozen door Kubrick. Wat een filmbelevenis. Even bijkomen...

Wat een bijzondere film zeg. Ik heb na het zien een soortgelijk gevoel dat ik had na het zien van Mulholland Drive.

Vantevoren las ik al woorden als mysterieus, spannend en hypnotiserend. Films die ik vaak of geweldig of verschrikkelijk vind maar Eyes Wide Shut is redelijk neutraal ondanks dat de woorden klopten. Stilistisch mag niet vergeten worden: je zult nog geen voetstap tegenkomen die uit de pas is. Hier houd ik wel van zolang de inhoud hier niet aan onder gaat... of dit zo is durf ik na deze 1e kijkbeurt nog niet te zeggen.

Je bent constant nieuwsgierig naar wat er als volgende gaat gebeuren, maar de scènes lijken op de chronologische volgorde na vaak weer op 0 te beginnen betreft het verhaal. Enerzijds interessant, anderzijds jammer, want tot het allerlaatste moment komt er geen duidelijkheid. Ik weet niet eens meer wat ik op welke manier nog kan interpreteren of linken met elkaar.

Praktisch perfect voorbeeld is dat de ene 5 minuten letterlijk m'n ogen dicht vielen en de 5 minuten daarna ik in volledige spanning zat. Dit wisselt zich geregeld af mede door de lange speelduur.

Een paar briljante scènes zaten er dus tussen: het feest op het begin vond ik een gave opening, maar de kale achtervolger vond ik het spannendste van de film, wat was ik benieuwd of die op het laatst nog af zou slaan of niet. Fantastisch gefilmd werd dit. De geheime club zelf vond ik na Harford's entree nauwelijks boeiend in tegenstelling tot de meesten.

Angstaanjagende soundtrack met die strijkers die perfect passen bij de benauwde situatie waarin Harford zich bevindt. New York is daarnaast de juiste setting, het had haast wat extra's doordat ik Taxi Driver recent nog zag.

Tom Cruise en Nicole Kidman (achteraf) vind ik perfect gecast. Heb toch wel een soort van zwak voor Cruise.

Een conclusie kan ik niet bedenken, net als het cijfer dat het meest geschikt is. Kubrick heeft me in ieder geval nog nooit zo geboeid als hier.

Afgaand op je recensie zou ik zeggen dat er 3.5* bij past beter dan de middelmaat, maar je durft niet te zeggen dat je em écht goed vindt.

Haha, de twijfel zat wel tussen een 3.5 en 4 vooral. Net als Mulholland Drive zoals ik al zei, die ik beide volgend jaar zomaar een 3 of een 5 kan geven. Het is zo moeilijk onderscheid te maken tussen goed en bijzonder.

Controversiële film in zijn tijd. Echter, twee decennia later zijn is een orgie van vier pornostelletjes in een herenhuis allang niet aanstootgevend meer.

Je ziet vier stelletjes die elkaar van achteren aan het aanstoten zijn. Nou en?

Waarschijnlijk gemaakt in Kubrick's periode dat hij er zin in had om heerlijk pervers te zijn.

Kidman veegt de vloer aan met Cruise en dat is wel legendarisch. Verder zitten we ons anderhalf uur te behappen op één lullig fantasie'tje dat Kidman had met een ex-marinier tijdens een seks-sessie. Nou en? Maar anderhalf uur later komt het weer ophikken, het zou je als hoofdpersonage

maar dwarszitten. Ten tijde van uitkomen hoogstaand, want: expliciete seks. En dat gebeurt amper in Hollywood-producties (want altijd veel lakens, héél véél lakens).

Maar dat was het dan weer.

Niks over de sfeer, muziek, cinematografie, camerawerk, zweem van mysterie? Als ik iedere film met enigszins erotische inhoud ga vergelijken met een pornofilm, zal het inderdaad nooit zo veel voorstellen.

Briljant. Voor de eerste keer gezien, en hoewel ik met veel vragen zit na afloop van de film, voel ik me wel voldaan. Ik vind de manier waarop alles in beeld gebracht wordt, waarop alles tot in de puntjes goed valt, waarop je aangesproken wordt en hoe de sfeer overkomt, gewoon overweldigend. Het is zeer stijlvol. Ik denk dat het de film is met de beste mise-en-scène die ik tot op heden heb gezien (Crimson Peak vind ik daarin ook erg sterk). Zowel Nicole Kidman (heel erg aantrekkelijke vrouw!) als Tom Cruise spelen erg goed, en deze film is uiteraard een lust voor het oog. Net zoals het vele vrouwelijke schoon. Dit vond ik een erg boeiende film die me van begin tot eind aan het scherm liet kluisteren. Kubrick is een heel mysterieuze regisseur die ik moeilijk kan doorgronden, maar tot op heden heeft hij wel drie goede films gemaakt, waarvan één zeer goed. De andere films komen dan nog wel aan de beurt. Alleen is het wel zo dat de onderwerpen van de films me minder liggen, en ik zo een stijl wellicht al snel minder boeiend zal vinden. Zonder twijfel mijn favoriete Kubrick film tot dusver.

Grappig dat deze film je wel bevallen is TornadoEF5 . Ik dacht namelijk dat je absoluut geen liefhebber van het mystery-genre was.

Maskers

De man die vrolijk met zijn masker speelde

Totdat het uur sloeg dat zijn waar gelaat

Muurvast één leven met zijn masker deelde:

Als kind al maakte dat verhaal me kwaad.

Zoiets was zuur. Straks, als ik groot zou zijn,

Zou ik bewijzen dat het anders kon:

Dat ieder masker veilig, zonder pijn,

Weer van je hoofd kon, als een capuchon.

En lang heb ik daar heilig in geloofd.

Op niets bedacht hield ik mijn aard verborgen

Opdat die, als mijn speelvuur was gedoofd,

Zuiver zou blijken als de eerste morgen.

Nu ben ik oud, alleen om te erkennen:

't Verhaal is waar. Het masker gaat niet af.

Het is alsof je aan de hel moet wennen.

Het is alsof je kijkt in een leeg graf.

Gerrit Komrij

Aan het eind van de film komt Bill thuis. We zien in een 'flashforward' Alice slapend met naast haar op zijn kussen het masker. Gedurende twee minuten zien we Bill een beetje door het huis schuifelen, blikje opentrekken, voordat hij de slaapkamer binnenloopt en we zien voor de tweede keer de slapende Alice met het masker op zijn kussen. De kijker krijgt dus maar liefs twee minuten om ongestoord over de betekenis van dat masker na te denken.

Aan het eind van de film hebben zowel Alice als Bill hun masker voor elkaar afgelegd. Beide zijn in staat elkaar te besodemieteren en dat weten ze nu van elkaar. Ze zijn mensen. Met maskers. Wat zit er achter hun masker? Weer een ander masker natuurlijk. De persoonlijkheid van de mens is niets anders dan een masker. Film, cultuur, kunst religie, wat dan ook, alle creaties van de mens, het zijn allemaal maskers, het is allemaal spel. Wat er overblijft als we ze allemaal zouden kunnen afleggen? Het dier. En dan komen we terecht bij de enige reele vorm van creeren, die van de volgende generatie. Let's fuck.

Eyes Wide Shut: Kubrick heeft ons gedurende zijn leven verteld wat hij gezien heeft en sluit nu zijn ogen.

De film doet in ieder geval iets goed als hij ruim 2,5 uur duurt en de tijd toch voorbij vliegt.

Het mysterieuze element van de film is hetgeen me het meest trok. De sekte, waarschijnlijk boordevol hoge pieven die zich eens lekker ongestoord kunnen laten gaan; het tafereel was prachtig en lekker theatraal uitgebeeld, inclusief creepy gehum.
Helaas is dat hele aspect eigenlijk niet meer dan een handvat, zo lijkt het. Zeker als ik bovenstaande, geloofwaardige, recensie meeneem, dan is hetgeen me zo interesseerde en waar ik graag meer tijd aan besteed had willen zien niet meer dan een achtergrond. Een handvat, zoals gezegd. Persoonlijk komt dat mijn beoordeling niet per se ten goede.

Erg goede film dat ondanks het trage tempo slechts enkele momenten wat langdradig weet te zijn. Ik heb 2u40 in 1 stuk doorgekeken. Bovendien bevat deze film weer een aantal komische elementen die de film dat zetje extra geven, ik lag bijvoorbeeld ook strijk met Tom Cruise zijn lach. Op het einde ontging het me een beetje wie nu juist in het mortuarium lag. Vond het wat lastig om te zien en ik had niet direct door dat Amanda dezelfde persoon was als Mandy in het begin? De film bevat blijkbaar ook nog eens enorm veel symboliek. Ondanks de symbolische betekenis en details die je vaak niet eens opmerkt en waar andere mensen vast weken en maandenlang analyses over hebben gedaan, blijft de film zelfs zonder al deze symboliek heel erg goed. De muziek leverde spanning en sfeer. Ook die maskers gaven het geheel een creepy, mysterieuze sfeer.

Ik denk ook dat Tom Cruise na elke opnamedag geil naar huis kwam en Kidman er is goed van langs gaf. Nergens in de hele film mag Tom is van bil. Uiteindelijk wordt het hem te veel dat hij het met een wildvreemde wilt doen (vriendin van Domino die seropositief had getest) maar ook daar bereikt hij geen climax. Hij blijft altijd zitten met schuldgevoel of angst zodat het er nog van komt, al wordt hij naarmate de film steeds gewilliger. Het lijkt ook een film te zijn die een David Lynch had kunnen maken. Mulholland Drive lijkt er waarschijnlijk het meest op, al zijn een Lost Highway of Blue Velvet ook vast aanraders als je van Eyes Wide Shut hebt genoten.

Vind het begin nog steeds het beste deel. Een geweldig potje acteerwerk van Cruise en Kidman. De (seksuele) spanning is daar te snijden. Wel jammer dat Kubrick zo blijft hameren op mysterie. Hij lijkt het van de daken te willen schreeuwen: Hoor dat pianospel, hier is iets aan de hand kijkers!

Losse scenes zijn fascinerend (het feest aan het begin vind ik prikkelender dan het roemruchte gemaskerde bal), Kubrick kiest mooie locaties en schetst een boeiend beeld van de East Coast upper-class, die denkt dat als je met een paar honderd dollar wappert je alles kan krijgen wat je hartje begeerd. Nou dat heeft dokter Bill geweten hoor!

Blijft geniaal!

Werkelijk waar schitterend hoe Kubrick alles tot in de kleinste puntjes heeft gedecoreerd voor deze film, een groot lichtjesfestijn is het. Je kan er maar moeilijk omheen dat Kerstmis voor de deur staat; erg sfeervol zonder overdreven opdringerig aan te willen voelen, veel mooie shots van winkeletalages, iedere kamer met zijn eigen kleurgebruik tot aan mooie overzichtsshots van de stad New York bij nacht.

Tevens erg interessante materie over lust en liefde, over trouw en totale overgeving; is echt alles in deze wereld dan alleen maar terug te brengen naar sex? Het ritueel blijft natuurlijk een stralend en tintelend hoogtepunt in deze film, met uitstekende muziek, zoals eigenlijk gedurende de hele film. Ook de soms lange dialoog scenes werkten eerder prikkelend dan afstotend voor mij, dankzij de komische/erotische/ongemakkelijke lading ervan. Dikke 4,5* blijven staan.

Het mannelijke ego van de hoofdpersoon wordt te niet gedaan door zijn vreemdgaande vrouw, althans in haar fantasieën gaat ze vreemd. Nu wil hij wraak en samen met hem beleven we absurde vermakelijke situaties.

Heb me geen 1 seconde verveeld. En leefde ook behoorlijk mee met de hoofdpersonage. Een moderne klassieker.

Zou exact dezelfde film niet door Kubrick geregisseerd zijn, dan zou de gemiddelde waardering een punt lager staan, vermoed ik.

Hier en daar irriteert de film door traagheid, kinderachtig spel van Kidman en wel erg simplistische monotone pianogeluidjes. Ik vind daarom dat Kubrick het veel beter had kunnen regisseren. Maar daar staan wel weer intrigerende scenes tegenover met natuurlijk als hoogtepunt het bizarre decadente feest. Al met al had er makkelijk een half uur van af gekund.

Geen slechte film en zeker bijzonder maar toch komt het niet voorbij de middelmaat. Misschien omdat de film toch niet ver genoeg durft te gaan en eigenlijk te braaf blijft: het overspel blijft bij fantasie erover en meer niet, een paar keer gebeurt het bijna, maar door omstandigheden blijft de hoofdpersoon verhinderd. Ik had eigenlijk verwacht dat de film zou onderzoeken wat gebeurt als het echtpaar wederzijds besluit om vreemd te gaan en gezamenlijk zo'n seksfeest te bezoeken, zoals er paren zijn die naar parenclubs gaan. Het leek ook de opzet van die eliteclub, iedereen een masker zodat er minder jaloezie hoeft te zijn naar een specifiek iemand toe en men betrekkelijk anoniem kan blijven. Op zo'n manier uitspattingen toelaten en toch huwelijken in stand houdend.

Hoe kan dit te hoog gegrepen zijn? Het is een poepsimpele film om te volgen! En de soundtrack is af en toe ronduit van kleuter nivo. Dat doet zelfs John Carpenter in bepaalde Halloween scenes nog beter (ik bedoel hij is heel goed als componist maar in die film zitten wat te simpele muziekstukjes ook).

"Film bagage" werkt niet zodanig dat films die je slecht vond opeens goed worden. Eerder omgekeerd.

Als ik al die jubelrecensies hier lees moet ik denken aan de scene in Interstate 60 waarin "kenners" hun oordeel uitspreken over namaakproducties van klassieke schilderijen (die stiekum de echte zijn). Hun bevooroordeeldheid staat ze in de weg, ze kraken alles af omdat ze denken dat het namaak is. Dat werkt hier op de omgekeerde manier. Omdat het een Kubrick is, krijgt ie van velen een 5, terwijl anders een 4 al heel royaal was geweest. Verder doet het denken aan Art School Confidential, wanneer de kleutertekening van de auto bejubeld wordt door de kunstklas. En aan hoe de Nederlandse filmcritici de Vierde Man bejubelden door alle symboliek terwijl Verhoeven eigenlijk wilde aantonen wat voor onbenullen de critici waren...het relativeert allemaal wel de waarde van recensies, ook door "experts".

En w.b. mooie beelden...vergelijk dit met Barry Lyndon! Toch vrij gewoontjes afgezien van die fraaie verzameling maskers halverwege.

Een film over een man die psychologisch volledig onderuit wordt geschoffeld door een seksuele fantasie van zijn vrouw. Hij raakt verstrikt in een doolhof tussen waan en werkelijk dat culmineert in een mysterieuze orgie die zijn weerga niet kent. In een woord: meesterlijk. Of in een ander woord: hallucinant.

Hahahaha

Bam! Bam bam bam bam!!!

Bekijk 'm nog eens. Concentreer je iets minder op het 'wat' en meer op het 'hoe'.