Trouble Every Day (2001)

Interessante film, die langzaam opbouwt naar een redelijk einde. De opbouw vond ik het beste gedeelte. Telkens voel je de suspense. Het moment in de trein, dat Gallo zich langzaam richting de nek van een passagier begeeft is zo `n sterk moment.

Door middel van visuele middelen wordt er een naargeestig sfeertje geschapen. Veel boeiende shots van Parijs in ochtendnevel, shots in duistere bossen en rammelende buisjes . Het kleurencontrast in de film is ook mooi om te zien.

Als de hoofdpersoon daadwerkelijk toegeeft aan zijn behoeften vind ik de film afzwakken, doordat de spanning er van af is. Ook de bloederige scènes waren hier niet aan mij besteedt.

Een film die drijft op sfeer en hem lang vast weet te houden. Qua verhaal en dialogen wat magertjes. Toch faalt de film daar niet, wel in het expliciet in beeld brengen van bloederige scènes . Ik kan dat gewoon niet zo waarderen, het deed afbreuk aan de fijne sfeer die er zeker heerste. Met name het contrast tussen rustig en sfeervol en bloederig en zogenaamd huiveringwekkend vond ik misplaatst. Eerder smerig. 3,5*

Er zit voor mij maar 1 ding op na het zien van deze film, meegaan met Onderhond,Yak en Ozarklynch.

Wat een geweldig staaltje cinema is dit. Komt wel erg traag op gang en je moet er wel voor de volle 100% bijblijven om uiteindelijk alle puzzelstukjes in elkaar te passen, maar dat stoort absoluut niet. Ik heb werkelijk genoten van deze film. Luguber en ingewikkeld verhaal met mooie muziek en erg goed aceerwerk van Vincent Gallo maken dit tot een erg sterke aparte film waarvan het gemiddelde helaas veel te laag is. Maar gelukkig kan ik er een mooie dikke 4,5* aan toevoegen. Super!

Uiteindelijk een behoorlijk koude douche.
Het verhaal daar is aanvankelijk geen touw aan vast te knopen, maar alle zijplotjes vormen daarna een mooi geheel.
Het is een erg sfeervolle film, prachtige beelden en dito muziek, van Tindersticks.
Ik hoopte dat het me steeds meer zou pakken en dat de personages zich ontwikkelden van bordkartonnen arthouse figuren naar echte mensen. Maar nee, dat zat er niet in. Denis houdt er van om zo vaag mogelijke personages te creeren en ze hoe dan ook met elkaar in het bed te krijgen, maakt niet uit wat voor onlogische bruggetjes daar voor nodig zijn.
Kreeg totaal geen binding met deze niet communicerende mensen.
Vincent Gallo is ingehuurd om eens lekker nors te kijken. Dat kan hij goed. Zijn lijdensweg begon me op een gegeven moment tegen te staan.
Deze film moet zo nodig afsluiten met een verkrachting op het einde. Tja... Wat een domper.

Volgens mij kan deze film gewoon onder het subgenre Horror vallen, moet je niet moeilijk over doen. Gelijk heeft Kappeuter wel dat genre aanduidingen niet veel zeggen, eerder hoe een beleving is bij een dergelijk genre.

Horror is het zeker. Maar niet je typische. Heb erg lang tegen deze film aan zitten kijken en toch eindelijk deze ochtend op gezet. Veel over gelezen en uiteindelijk voldaan aan al mijn verwachtingen. Mijn tweede Denis film, en erg genoten van haar subtiele manier van werken. Heerlijk trage beelden die zowel weinig zeggen als uiteindelijk een belangrijk stukje van een puzzel vormen.

Heel interessante manier om een populair verhaal over lust en liefde op een manier als deze te interpreteren. Houden van iets dat je het door je hele lichaam voelt, wilt vastpakken en wilt proeven. Geen vreemde verwoording, toch wel als het gaat om een persoon en diens lichaam. . Verder weinig over te zeggen daar het meeste al mooi besproken is.

Zeker nog eens zien binnenkort.
4.5

erg zware film, maar ook ergens wel lief en mooi.

Visueel erg mooi. De shots nemen de tijd en weten ook echt sfeer over te brengen. Ze zeggen OF heel veel, OF heel weinig. De soundtrack ondersteund die rare sfeer mooi. Al is het muzikaal nu niet echt mooi ofzo. (weet niet waarom, dat vind ik nu zo)

Het verhaal is knap in elkaar gezet. Van een nietszeggend iets, word naar een compleet verhaal toegewerkt. Op het moment, dat alles zo'n beetje begint te dagen, had je het liever niet begrepen.

Zoals ik al eerder zei, zware film. Een film die grenzen opzoekt en er met gemak ook overheen gaat. Als dit met stijl gebeurd, ben ik daar graag voor te vinden. Het rare bij dit soort fillms is, dat je sympathie en of medelijden voor de mensen krijgt in de ene scene, terwijl je er weer heel anders tegenaan kan kijken in de andere scene. Die emotie omslag is best vermoeiend.

Erg indrukwekkend en mooi dus, maar niet elke dag. 4.5*

Liever niet elke dag toch.

Sterke film waarin de erotische spanning voortdurend te snijden is, om enkel op vreselijk excessieve wijze tot ontploffing te komen.

Die sensuele maar ook lichtjes bevreemdende sfeer wordt briljant kracht bijgezet door de Tindersticks-soundtrack, met als absoluut hoogtepunt het 'titelnummer' Trouble Every Day.

Op visueel vlak werd ik niet helemaal overdonderd, gewoon zeer degelijk. Deed me trouwens wat denken aan het ijzersterke Don't Look Now (Nicolas Roeg).

Dan zijn er nog de goede acteurs, met op kop een wederom zeer enigmatische Vincent Gallo. Ook Béatrice Dalle, die het midden houdt tussen wellustig en huiveringwekkend, en de wondermooie Tricia Vessey, weliswaar in een minder in het oog springende rol, doen het erg overtuigend.

Veel héél enthousiaste reacties bij deze film, zo laaiend ben ik dan weer niet. Maar een bijzondere prent is Trouble Every Day zeker.

De nogal ouderwetse kapstok waaraan de film terloops wordt opgehangen (het uit de hand gelopen experiment op mensen) vind ik een zwakke plek in de film. Maar het is een van de weinige. Want ik vond dit een fascinerende, gruwelijke, mooie en gelaagde film met een geweldig mooie soundtrack. Met inderdaad een thema dat al zo oud is als de mensheid, maar erg mooi. De twee scenes zijn natuurlijk gruwelijk en in your face, maar juist dàt contrast is de kern van het verhaal.

4.0*

Zo wat een erotische spanning knalt er soms vanaf.. Vooral de scene waarin de jongen de vrouw in het huis ontmoet, geweldige opbouw tot een bizarre climax.

Prachtige muziek ook, lekker rustig camerawerk, mooie standpunten en fijn kleurgebruik met voorwerpen; had soms het gevoel naar een jaren zeventig film te kijken maar het is toch echt 2001.

Heb de film onder vermoeide omstandigheden gezien en ben eventjes weggezakt, en blijkbaar was dat op een cruciaal moment omdat ik nu lees dat het om een mislukt experiment gaat..

Maar goed, gedurende de film miste ik eigenlijk niet eens zozeer een verklaring voor de gebeurtenissen (anders dan psychische waar ik toen vanuit ging). De spanning tussen de personages en de sfeer waren al voldoende en ik zal zeker nog een keer kijken om de eindjes aan elkaar geknoopt te zien. Dan kan het er alleen maar beter op worden.

Toch een heel andere film dan Beau Travail. Toevallig deze week gezien, deze Trouble Every Day had ik echter al een stuk langer in het vizier.

Eerlijk gezegd had ik er meer van verwacht. Zandkuiken verwoordt perfect hoe ook ik deze film heb ervaren. Visueel echt niet zó overdonderend, wel degelijk. De sfeer is te weinig indringend. Enkele aardig sterke scènes, maar flink gegrepen werd ik helaas niet.

3.5*

Voor het eerst van deze film gehoord toen ik Onderhond's lijstjes doorspitte n.a.v. zijn laatste Movie Meter contest. Zijn zeer positieve recensie maakte mij onmiddellijk nieuwsgierig.

Troubled Every Day vond ik zeer onderhoudende maar wel erg vreemde film waarvan je in het begin niet direkt weet waarop het uit zal draaien.Je moet je hoofd er wel goed bijhouden, maar ondanks dat de film niet ondertiteld was wist ik toch vrij snel hoe alles in elkaar zat. Hoewel de film nogal traag was, er weinig dialogen in voorkwamen was de spanning niettemin te snijden. Je kon aanvoelen dat er op het einde iets bijzonders stond te gebeuren. De soundtrack paste zeer goed in deze sfeervolle film en ook visueel zag het er allemaal best mooi uit. Toch opvallend dat Beatrice Dalle altijd de rollen speelt van perverse gestoorde vrouwen. (zie "37°2 le Matin", "à l' Interieur"). Mooie vrouw trouwens ook die Tricia Vessey.

Kort samengevat; Trouble Every Day vond ik een van de betere horrorfilms. De Fransen laten toch telkens weer zien dat ze het horrorgenre uitstekend onder de knie hebben.

4,0*

Brr wat een nare film! Ik kon met Beau Travail al niet zoveel maar dit sloeg echt alles, ondanks dat er maar weinig gebeurde had ik vaak geen idee waar het nou precies over ging, maar toch bleef het me op een vreemde manier boeien. Gallo speelt werkelijk geweldig, zoals altijd dus eigenlijk, ondanks dat hij telkens hetzelfde trucje uithaalt, die kerel kan gewoon zulke getormenteerde blikken trekken daar blijf ik van onder de indruk, bijna eng gewoon! Snap dan ook wel dat ze hem hiervoor hebben gecast.
Vond de film verder wel sfeervol, beeld, geluid en muziek zijn opvallend goed in balans, maar ergens is het ook ongelofelijk tragisch. Eigenlijk zijn dit soort films ook helemaal niet goed voor mijn geestelijk welzijn, zie het een beetje als een vloek, ik weet dat ik er (te) gevoelig voor ben en me er naderhand nog minstens een week lang depri door voel maar toch blijf ik me er toe aangetrokken voelen, en heb het er dus graag voor over. Ook fascinerend hoe de meningen altijd verdeelt zijn: De een ziet het als ranzige, provocerende prul de ander als een sterke psychologische karakterstudie. Ik weet nog niet tot welke catogorie ik behoor eigenlijk, val er voor nu een beetje tussenin.
Zo bezorgde sommige scenes me werkelijk de koude rillingen, de vrouw in bed die die ene jongen opeens begon te bijten en leeg te zuigen of de verkrachting aan het eind waar alle spanningen los kwamen Maar er waren ook momenten die me maar weinig deden, als de soms bijnaeindeloze stukken in de hotelkamer ed. Denk dan ook dat ik het allemaal nog een beetje moet laten bezinken voor ik er een (echt) oordeel over kan vellen...
Eervolle vermelding voor de score van de Tindersticks trouwens, vooral dat titelnummer heb ik nu al minstens vijf keer achter elkaar gedraaid. Was altijd al een band waar ik wat van wilde proberen en nu ben ik extra gemotiveert...

3 sterren

Gestoorde arthouse-horror over een man en vrouw met ziekelijke seksuele obessessies. Inhoudelijk gezien is er genoeg aanwezig om te choqueren, maar afgezien van enkele intense momenten blijft de film net iets te afstandelijk om van enige impact te spreken. Visueel bevat Trouble Every Day dan weer een paar erg sterke scènes. Allicht geen voer voor de massa, maar wie dit weet te waarderen moet zeker Cannibal (2010) een keertje proberen.

Moeilijke film om te kijken met name vanwege de traagheid.

Gelukkig brengen de bloederige scènes daar nog enigszins verandering in, het was soms echt met moeite ernaar kijken. Met name de scènes met Dalle, letterlijk gruwelijk goed.

Uiteindelijk toch een film voor de liefhebber.

Kleine 2,5 sterren.

Een lastige film toch wel om te beoordelen. Niet iets wat je direct van de film zou verwachten. Had enkel de plot gelezen, en dat is toch niet iets wat de film samen kan vatten. Ik was dus erg verrast. Een degelijk verhaaltje wat eigenljk alleen als kapstok dient. De film kent een geweldig sfeertje, goed acteerwerk, en een aantal erg memorabele scenes waar ik soms erg moeilijk kon doorkomen, waarbij er een was die ik eigenlijk het liefst nooit weer wil zien. Fascinerende film.

Deze film heb ik helaas niet in de beste kwaliteit kunnen zien (de film is al oud en dus moeilijk te pindakazen, het ging in dit geval om een "avi" wat nog het best te vergelijken is met VHS kwaliteit van vroeger). Achteraf gezien eigenlijk niet eens zo erg want enkel de laatste 30 minuten maken het deze film nog enigszins waard om te kijken. Het eerste uur is gewoon traag en saai (er wordt ook niet veel ingesproken) en weet ook nauwelijks te boeien. Pas in de laatste 30 minuten zit er wat smerigheid (wel allemaal vrij donker en slecht in beeld gebracht en eigenlijk stelt het ook weinig voor) en actie in. De creepy Béatrice Dalle (ze had eigenlijk wel geen grote rol) deed het best aardig maar ik heb veel meer van haar genoten in de film "À l'Intérieur". Hetzelfde geldt overigens ook voor Vincent Gallo (zijn masturbatie inclusief ejaculatie was wel apart ) die ik ook wel eens beter heb zien spelen. O ja waar ging deze film in godsnaam over want het hele verhaal is me ontgaan

Nee van deze film had ik meer verwacht en hij is me dus ook behoorlijk tegengevallen.

Magnifieke vertelling, waarbij de beelden, zoals gewoonlijk bij Denis en Godard, het meeste werk doen. Tegelijkertijd afstandelijk en geduldig registrerend, en intiem zinnelijk, als een natuurdocumentaire welhaast, met Dalle en Gallo als seksuele roofdieren tegen wil en dank, en met name Florence Loiret-Caille als fraaie prooi. De camera, als het oog van Shane, die als het ware op zoek gaat naar het bloed onder de huid.

Bijzonder knap weer, de eenvoud waarmee Denis met een enkel shot iets weet te vertellen of te suggereren, of een gevoel op te roepen. Al is het maar met een koortslip, het rood kleurende water van de Seine in het morgenlicht, of een bloeddruppel op het douchegordijn.

Overigens: een busje langs de weg, een verleidelijke vrouw, een slachtoffer, een motorrijder; dat zag ik nog niet zo lang geleden ook. Maar dat was in Schotland, geloof ik...

Deze film blijkt vooral geliefd,naar wat ik zo snel lees.en de relatief hoge score.

Ik vond het lastig mij te focussen . Het tempo was killing voor de score.

De beeld kwaliteit die ik voor handen had hielp ook niet veel mee.

Maar het deed me niet zo veel.

Het schijnt dat er een hoop mooie " diepe " shots in zaten .

En dat kan soms ook mijn ding zijn.

Maar hier niet .dikke 2 ster

Inmiddels, na een herziening, opgehoogd naar 4,5*. De fantastische sfeer kwam ditmaal nog beter bij me binnen. Omineus, subtiel, met plotsklaps een keiharde uithaal. De seksscene met Dalle kan ik met gemak tot één van de meest intense en verontrustende filmscenes ooit classificeren, maar ook het einde mag er wezen. Wat me dit keer nog meer dan voorheen opviel is de ronduit geniale score van Tindersticks, die met regelmaat exact de juiste onaardse sfeer weet te creëren. Gallo is verder sterk, maar Dalle overklast hem zowaar nog als ijzingwekkende serpent.

Hopelijk zijn er nog meer films van Denis die me zo kunnen bekoren, want naast dit meesterwerk viel de rest (uitgezonderd Beau Travail) me enigszins tegen.

Oef.

Stevige tegenvaller bij herziening. Mijn originele review nog een keertje nagelezen en ik herken er niet zo heel veel meer in. Vooral visueel vond ik dit zwaar teleurstellend. Erg lelijk in beeld gebracht, het zag er vaak nogal goedkoop en ongeïnteresseerd uit.

Ook de soundtrack kon mij ditmaal veel minder bekoren. Sowieso mijn stijl niet echt, maar vond het niet meer zo speciaal als ik vroeger blijkbaar wel deed. Het zorgt ervoor dat het allemaal véél minder hard aankomt, al kan het ook wel zijn dat de op deze film volgende wave van Franse horrors daar ook wat voor tussen zit.

Dalle en Gallo doen het nog wel goed en de film kent nog een paar interessante scenes, maar het scherpe was bijna volledig weg en dan rest toch vooral een niet zo aantrekkelijk ogende film. Er blijft op zich genoeg boeiends inzitten om zeker niet te vervelen en af en toe te intrigeren, maar het genie dat ik er vroeger inzag was weg deze keer.

Verlaging met een volledige * (volgens mij de eerste keer na 4 jaar aan herzieningen).

3.5*

Een van de weinige films met scenes waarbij mijn gezicht verkromp van de pijn.

Het begin was een beetje traag, maar dat trage wordt, achter af gezien, al snel omgeslagen naar subtiliteit. De film is grotendeels een blik in het leven van zowel het Amerikaanse stelletje als dat merkwaardige Franse chirurgen echtpaar. Echter is het wel zo dat ik niet echt precies de puzzelstukje op een plaats kon leggen. De film kabbelt namelijk een beetje naar het einde toe... al moet ik zeggen dat dat gekabbel ook nooit saai wordt. Er wordt zorgvuldig aandacht besteed aan de vele sfeervolle plaatjes van Parijs wat word aangesterkt met de soundtrack van Tindersticks en enkele jazzdeuntjes... waarbij het soms lijkt alsof ik naar een stokoude Franse film aan het kijken ben. Dan de rare trekjes en enkele verschijnselen van de personage's en flashbacks waarbij je al meteen weet dat er iets niet aan de haak is in de breintjes. En ja... dan het laatste half uur, dan breekt de hel als het ware op een artistieke manier los. En ja... dit was een pijnlijke zit. Maar waar moet ik dit nou eigenlijk aan vastkoppelen? Kannibalisme? Necrofilie? Lustmoord? Vampierenfetish?

En zo is Trouble Every Day toch nog wel een uitstekende film. Voor de liefhebbers welteverstaan. Beatrice Delle is de uitschieter. De sfeer is om te smullen! Mede dankzij mijn zonet omschreven situaties. Blijkbaar vond de regisseur vele andere dingen belangrijker dan de gruwel.

4,5*

Een horror van Claire Denis, dus bij voorbaat interessant en een kijkpoging waard als haar werk je een beetje ligt. Beau Travail kon ik destijds niet zo verschrikkelijk mee, maar dat kan aan de timing hebben gelegen. U.S. Go Home die ik dit jaar zag vond ik wel erg goed. Met haar nieuwe film Un Beau Soleil Intérieur (2017) (een komedie) op het punt van release, leek het me een uitstekend idee om voor de momenteel lopende horrorchallenge nog een Denis mee te pakken.

Het eerste kwartier wordt er amper een woord gesproken, en laat Denis ons langzaam binnen in de wereld van haar personages. Trouble Every Day is geen film die waarbij het verhaal meteen begint, de personages en hun onderlinge relaties direct redelijk duidelijk zijn, en je gelijk snapt wat er aan de hand is. Overigens wordt het ook later nergens een praatfilm, en blijven de dialogen spaarzaam. Steeds leren we iets meer over de twee stellen waar de film om draait, en die aan een soort van vampirisme blijken te lijden. Het duurt zowat een uur voor de horror toeslaat, maar toen het dat deed was het ook wel dermate intens dat ik er bijna even naar van werd. Niet vanwege extreme gore, maar omdat Denis je het echt laat voelen. Bovendien mengt ze het met seks, zonder dat het exploitation wordt. Echt wel sensueel ook, het begin van de scène.

Toch, het is geen gemakkelijke film. In de eerste plaats door het tempo en tweede de manier waarop Denis haar verhaal construeert. Tevens zal de rauwe narigheid niet iedereen bekoren. Arthouse-horror dan? Ik zou het niet gek vinden als mensen dat zouden vinden. Dalle en Gallo zijn prima, maar ook ik vond het visueel niet heel erg mooi.

3,5*

Toch wel een bijzondere arthouse met die extra horror touch zoals je ook wel terugziet bij Låt den Rätte Komma In (2008). De film komt echter zeer langzaam op gang en het is de eerste 45 minuten toch wel wat zoeken welke richting de film wil uitgaan. Het komt in een stroomversnelling terecht wanneer die twee jongeren uiteindelijk de woning betreden.

En dat er bij Shane ook wel iets schort, is overduidelijk, maar de vinger kan niet onmiddellijk aan de pols gehouden worden. Wat volgt is één en al mysterie al kan je dit ook zien als langzaam ontvouwend plot. De befaamde seksscène werd prima in beeld gebracht, maar werd bovenal ondersteund door een geweldige soundtrack. Creepy en intens tegelijk. De oerkreten van het slachtoffer die er sporadisch bovenuit kwamen, waren angstaanjagend. Dit laatste herhaalde zich overigens in de slotscène met het kamermeisje.

Wel een prima film dus en begrijpelijk dat enkelen dit bij hun toppers rekent. Zo ver wil ik het niet drijven, maar zeker een Denis om eens gezien te hebben.

Hm.

Van de New French Extremity-films heb ik betere gezien, eigenlijk denk ik dat ik dit tot nu toe mijn minst favoriete kan noemen. Denis slaagt op bepaalde punten behoorlijk, maar gaat voor de rest iets te pretentieus te werk. Van deze film wordt te hard geprobeerd om er een arthousefilm te maken.

Toch moet ik zeggen dat ik het eerste halfuur lekker boeiend vond. Het acteerwerk is prima, acteurs in nogal bijzondere rollen. Iedereen lijkt een beetje een gestoord iemand te spelen, dat ook wel wil werken, maar na afloop weet ik eigenlijk nog steeds niet hoe de personages heten, wat ze doen en waarom. Hier kan natuurlijk bedoeld geen antwoord op worden gegeven, maar ik vond het in dit geval te simpel.

Verder is de film traag en na een tijdje is het intrigerende er ook wel weer uit. Het weet voor een tijd te boeien, maar Denis laat voor een te lange tijd niks gebeuren. Als er vervolgens onderling totaal geen bijzondere dingen gebeuren weet je ook weer hoe laat het is. Trouble Every Day is dan ook bij lange na niet de meest verontrustende deelnemer in de NFE-beweging.

Zodra er geweld te zien is, wordt het heftig en expliciet in beeld gebracht. Toch bevindt het meeste bloed zich op de muren, en voor een film die zo realistisch wil overkomen worden de muren wel heel erg doorspekt met bloed. Zo ziet de look er wel dreigend uit, maar aan realisme en impact is er dus een gebrek, dat de film niet echt vooruit helpt.

Verder werkt de film zich naar een wat saaie finale toe en Denis brengt het haarzelf er iets me makkelijk vanaf door enkel de film moeilijk te maken met husselen. Dat vind ik te makkelijk, want de uiteindelijke lijn is erg simpel. Wat onderliggende boodschappen, maar die stellen uiteindelijk ook niet heel veel voor. Zo kan deze film nooit echt helemaal uit z'n schulp komen.

Wel weet het deels te boeien en wordt het geweld confronterend in beeld gebracht. Ik vond het er qua look alleen een beetje kaal uitzien en de film lijkt iets te zelfzeker van zichzelf te zijn. Geen probleem om ambitieus te werk te gaan, maar als je de pretentieuze lagen van deze film afpulkt zal je eigenlijk een nogal lege inhoud vinden. Jammer.

Per ongeluk viel ik in deze bizarre film op Arte (met Duitse ondertiteling, dat dan weer wel). Als ik ergens moeite mee heb, nee een diepgrondige afkeer meedraag, dan is het wel de vermenging van seks en verminking. Mijn geest kan dat niet aan. Op momenten heb ik weggekeken en het geluid uit gezet. Bij de Anitchrist van Von Trier had ik die neiging ook, maar toen zat ik in de bioscoop, weliswaar gewaarschuwd door een bordje bij de balie waarop stond "Deze film bevat zeer shockerende beelden" of iets van dien aard.

Ondanks deze afgrijselijke scenes zat er heel veel mysterie in het verhaal dat op een intrigerende manier uit de doeken werd gedaan. Helaas was naar mijn smaak de muzikale ondersteuning soms ronduit irritant. Desalniettemin was het totaal voldoende boeiend om de rit uit te zitten.

O ja, het vrouwelijk schoon was adembenemend in beeld genomen, sowieso was het camerawerk tiptop, en de acteerprestaties waren eveneens zeer solide.

Dit is een soort een arthouse film met naargeestige muziek (van Tindersticks) samengesteld uit schijnbaar losstaande verhaallijnen die mekaar naderhand kruisen. Enkele personages zijn echter niet zo gewoon als ze op het eerste zicht lijken en geven aanleiding tot enkele scenes van abnormaal, excessief en weerzinwekkend geweld. Daarmee lijkt de titel van de film nogal cynisch gekozen.

Toen de film klaar was, wist ik niet goed wat ik nu eigenlijk bekeken had. Het narratief heeft een open einde. Het is alsof de hele film is opgehangen aan de twee scenes van über geweld (zij het niet eens zo heel expliciet) maar verder komt het zinloos over. Misschien vandaar ook de titel omdat het een portret geeft van groepjes mensen en hun zogenaamde problemen, zonder dat er een oplossing voor is.

Wat me tegenviel was het moment waarop het huis en de gedode vrouw van dr Brown in brand staan. Hij arriveert en we zien nauwelijks emotie. Nee, intussen horen we weer hetzelfde continue register een naargeestig stukje muziek op de soundtrack. Het was niet slecht geweest om hier een keer wat meer realisme in te bouwen.

Desondanks heeft de film in zijn geheel ook iets beklijvend, die momenten van erotiek die uitmonden in een inferno. Bizar gevalletje.

Leuk, en hoe minder je van te voren weet hoe leuker het is. Gallo en Dalle spelen gepast griezelig, Tindersticks zorgt voor een perfect fijne soundtrack, kortom: precies wat je van Claire Denis verwachten kan. Alles behalve een 'gewone' film.

Als enige kritiekpunt eigenlijk dat het beeld vaak nogal flets en grauw is. Alsof er geen budget voor behoorlijk licht was, zo komt het op me over.