Trouble Every Day (2001)

Hele vage film.

Vond het niet verassend dat het een Japanse co-productie is.

De scenes met Beatrice Dalle zijn mooi gefilmd.Voor de liefhebbers: Er bestaat een soortgelijke Italiaanse film La Carne van Marco Ferreri

Tijdens de film wist ik ook niet wat ik met bepaalde scenes moest maar na afloop bleek de film toch helemaal niet zo vaag.

Je zou het kunnen beschouwen als een moderne variant op het vampieren-syndroom

Tijdens het filmfestival Rotterdam vorig jaar liep ruim de helft van de mensen weg, met name tegen het einde. Deze waren waarschijnlijk afgekomen op de prachtige muziek van de Tindersticks en hadden blijkbaar niet zulke bloederige scenes verwacht bij zo'n film.

Luguber en formidabel. 4,5*

En bloedstollend mooie muziek van de Tindersticks. De soundtrack kon ik al dromen voordat ik de film gezien had, want die had ik allang in huis.

Yak, dan moet je de nieuwe CD van Tindersticks kopen, die is echt weer heel super (na twee iets mindere platen, vind ik) : "Waiting for the Moon" , heet ie.

In september doen ze Holland weer aan.

Hey Yak, vond je deze echt zo goed, of komt dat vooral door die soundtrack, met muziek van de Tindersticks?

Ik vraag het omdat ik eergisteren nog deze dvd in mijn handen had!

Béatrice Dalle speelt o.a. in 'Betty Blue' en 'Night on Earth'.

Heeft niet veel met elkaar te maken, hoewel de 'Sticks de film wel een extra mooie sfeer meegeven. Het is gewoon een bloedmooie film. Grappig genoeg heb ik 'm lange tijd vermeden omdat mijn zus hem nooit heeft kunnen uitzitten, en tegen mij verklaarde dat ze na het zien van deze film teleurgesteld was in Vincent Gallo, in Claire Denis en in de Tindersticks.

De zéér verontrustende wending in de film had ze trouwens verklapt in haar verhaal, wat wel jammer was.

Aha, dus jij vond de film gewoon een mooie en zeer verontrustende e(u)ro-thriller? Hmm, misschien toch maar achter aangaan dan. Bedankt

Hmm, inderdaad een bizarre film. Maar niet voor iedereen weggelegd denk ik.

Verloopt erg traag, er zitten relatief weinig dialogen in, en zoveel horror zit er niet in. Maar de horror die erin zit, is wel heel erg luguber!

Kan me ook wel een beetje voorstellen dat dit een Japanse co-productie was, herken wel wat elementen uit Japanse horrorfilms.

Béatrice Dalle was weer leuk om te zien, maar vooral Tricia Vessey zag er prima uit 4*

Zeer nare film en dat bedoel ik niet op een verontrustende manier. Eigenlijk is het bijna lachwekkend. Wat doet Gallo in godsnaam in dit wanproduct. Het verhaal is totaal onlogisch en dom. Alleen de tindersticks kon me bekoren. Het is jammer dat ze hun muziek geleend hebben voor dit wanproduct.

Heerlijke film. Zo mogen ze er van mij meer maken.

Persoonlijk vind ik de huidige score totaal niet representatief voor dit subtiel visueel schouwspel.

De sfeer in de muziek van Tindersticks past perfect bij de zorgvuldig gekozen beelden. Eerder waren Tindersticks te horen in 'Intimacy' wat onmiddelijk de stemming van de film bepaalde. Maargoed, met of zonder de Sticks deze film staat er en krijgt voorlopig 4* met kans op een halfje erbij.

Ook deze film is te zien tijdens het Claire Denis-programma in het Filmmuseum Amsterdam van 27 oktober t/m 16 november! Bovendien gaat ook de nieuwe film van Denis *L'Intrus* in premiere...

Dank Ozarklynch . Ik weet niet meer hoe of wat, maar ik heb deze film in ieder geval wel dankzij jou gekeken.

Had geen idee wat er van te verwachten, had eigenlijk een beetje op arthouse drama gegokt, maar daar wijkt de film al erg snel vanaf.

Het is lang en geduldig afwachten voor alle puzzelstukjes in elkaar vallen, en dan nog. Het verhaaltje blijft een beetje een vreemde kapstok, maar wel een erg goeie. Leuk dat ook Europa zijn arthouse films een met wat andere genres dan drama gaat aankleden.

Visueel is de film geweldig. Vaak lange trage shots, strakke camerastandpunten en prachtig kleurgebruik. Ook de muziek is extreem passend (of net niet, wat je wil) . Geeft de film een erg vervreemdend effect mee, wat de beleving alleen maar versterkt. Dalle speelt goed, Gallo steelt voor mij weer de show. Geen acteur die veel verschillende soorten personages aankan denk ik, maar steeds erg intrigerend.

Al bij al een erg sterke film, die een dikke 4* verdient, waren er niet enkele enorm verontrustende scenes die de film naar een nog hoger niveau tillen. Randje (voor mij dan) shockerend en onverwacht, maar oh zo sterk. Weinig zin wat te verklappen, zij die de film gezien hebben weten waarover ik het heb.

Afsluiten dan maar met de wijze woorden: "zo mogen ze er meer maken".

4.5*. En weer een film die enorm ondergewaardeerd wordt. Ik denk dat ik in herhaling val.

Nog maar eens herzien, en blijf dit een klein kunstwerkje vinden.

Een duister portret dat tergend traag voorbij schuift en dat ondanks z'n inerte tempo blijft intrigeren, of misschien juist daardoor nog intrigerender wordt. Een film die gewoon durft 'te zijn', waar je gefascineerd naar kijkt zonder echt goed te weten waarom. Nogal tegenstrijdig misschien, maar het werkt, hoewel ik best begrijp dat het dat voor iemand anders niet doet.

Visueel vooral erg constant, zonder uitspattingen. Geen film die het moet hebben van overrompelend camerawerk of flitsende editing. Een zeer eigen, consistente stijl dus met een voor het overgrote deel observerende, dicht op de huid zittende camerastijl, die het minimum aan dialoog inwisselt voor beeldtaal. Ook qua kleurgebruik best apart. Wat grauwere koele kleuren worden wanneer nodig ingeruild voor warme sfeervolle tinten.

Het samenspel tussen beeld en geluid blijf ik prachtig vinden. Al geruime tijd ben ik liefhebber van de bitterzoete klanken van Tindersticks, wiens muziek zich niet ontoevallig, prima leent om visueel te worden vertaald. Muziek die spontaan een bepaalde sfeer oproept, en in je hoofd beelden op doet borrelen. Tot groot genoegen bevat de film dan ook veel geluidsfragmenten, welke de stiltes aankleden en onuitgesproken gevoelens letterlijk de juiste toon meegeven.

Gallo, die nog maar eens Brown vertolkt, lijkt zichzelf te spelen. Iemand die als geen ander bevreemdend en tegelijkertijd naturel over kan komen. Dalle heeft eigenlijk hetzelfde mystieke laagje over zich hangen en is bedeeld met eenzelfde soort fascinerende, quirky edge looks. De elegante Vessey blijft wat meer op de achtergrond, maar vult haar rol prima in. Haar al mooie verschijning wordt nog maar eens geaccentueerd door prachtig gestileerde kledij, waar in de film duidelijk aandacht aan is besteed.

Kort door de bocht gesteld biedt Trouble Every Day een diepgaande kijk in de ziel van een getormenteerd man, verteerd door morbide verlangens en oprechte liefde. Wat als een raadsel begint eindigt onopgelost, enkel met het gegeven dat ware liefde sterker is dan diepe verlangens, of toch niet ...

Nu voor de derde keer gezien blijf ik het een ijzersterke film vinden. Ga m'n stem dan ook voor de tweede en vanzelfsprekend laatste keer verhogen. 5*

Prachtige film. Mijn dank gaat volledig richting Ozark die hem over de landengrens naar mijn huis heeft verzonden.

Moeilijke film om zomaar iets over te schrijven. Een film die vooral om sfeerzetting draait. Maar ik zal het proberen. Ten eerste blinkt de film echt van de prachtige visuele stijl. Alleen daardoor kreeg ik menig keer kippenvel op de armen. Geweldige strakke shots, prachtige kleurgebruik. Deed me vaak denken aan Reconstruction en ook aan het strak gestileerd Innocence van Lucile Hadzihalilovic.

Iets wat ik trouwens totaal niet verwacht had, uitgaande op de poster en de reputatie van Vincent Gallo. Wel dat het mooi was, maar niet op deze manier. Zijn films The Brown Bunny en Buffalo ‘66 zijn visueel op een weer andere manier sterk, maar stralen toch iets meer ranzigheid uit. Hier geen oude hotelkamers, vieze bowlingbanen.

Muzikaal gezien is dit eveneens een parel. Prachtige strijkers en sferische pianostukken. Ook deze zorgde voor het nodige kippenvel.

Dan het verhaal. Wat mij betreft verteld de film over frustraties, seksueel of niet, maar vooral over verlangen. Een diep verlangen wat in alle aspecten van de film te merken is. Visueel, muzikaal, maar ook in het acteerwerk. Alle personages zijn verhult in stilte, er heerst eigenlijk continue een onderhuidse spanning. Dit begon al gelijk aan het begin tijdens de vliegreis. Een naargeestig gevoel maakte zich meester.

Maar dit gevoel is tegelijkertijd ook die van intimiteit. De shots voelen sterk en vaak onheilspellend zowel als intiem, flinterdun en teder.

Dít gevoel is voor mij de kracht van de film.

Prachtige film, wel een erg moeilijke. Zo één waarvan je niet gelijk weet wat je erbij moet voelen, en hoe goed je hem nou eigenlijk vind. Maar wel een waar ik gewoon voorzichtig 4,5* aan moet geven. Eén die bij herkijk kans maakt op ophoging, maar net zo goed omlaag kan. Nogmaals dank Ozark .

Geen dank danuz.

Het doet me plezier dat hij je zo goed bevallen is .

Interessante film, die langzaam opbouwt naar een redelijk einde. De opbouw vond ik het beste gedeelte. Telkens voel je de suspense. Het moment in de trein, dat Gallo zich langzaam richting de nek van een passagier begeeft is zo `n sterk moment.

Door middel van visuele middelen wordt er een naargeestig sfeertje geschapen. Veel boeiende shots van Parijs in ochtendnevel, shots in duistere bossen en rammelende buisjes . Het kleurencontrast in de film is ook mooi om te zien.

Als de hoofdpersoon daadwerkelijk toegeeft aan zijn behoeften vind ik de film afzwakken, doordat de spanning er van af is. Ook de bloederige scènes waren hier niet aan mij besteedt.

Een film die drijft op sfeer en hem lang vast weet te houden. Qua verhaal en dialogen wat magertjes. Toch faalt de film daar niet, wel in het expliciet in beeld brengen van bloederige scènes . Ik kan dat gewoon niet zo waarderen, het deed afbreuk aan de fijne sfeer die er zeker heerste. Met name het contrast tussen rustig en sfeervol en bloederig en zogenaamd huiveringwekkend vond ik misplaatst. Eerder smerig. 3,5*

Er zit voor mij maar 1 ding op na het zien van deze film, meegaan met Onderhond,Yak en Ozarklynch.

Wat een geweldig staaltje cinema is dit. Komt wel erg traag op gang en je moet er wel voor de volle 100% bijblijven om uiteindelijk alle puzzelstukjes in elkaar te passen, maar dat stoort absoluut niet. Ik heb werkelijk genoten van deze film. Luguber en ingewikkeld verhaal met mooie muziek en erg goed aceerwerk van Vincent Gallo maken dit tot een erg sterke aparte film waarvan het gemiddelde helaas veel te laag is. Maar gelukkig kan ik er een mooie dikke 4,5* aan toevoegen. Super!

Leuk dat je deze ook zo goed vindt Linn.

Het gemiddelde kruipt langzaam maar zeker omhoog, en terecht.

En nog meer omhoog Ik heb hem inmiddels al verhoogd naar 5* film die me bij blijft

Uiteindelijk een behoorlijk koude douche.
Het verhaal daar is aanvankelijk geen touw aan vast te knopen, maar alle zijplotjes vormen daarna een mooi geheel.
Het is een erg sfeervolle film, prachtige beelden en dito muziek, van Tindersticks.
Ik hoopte dat het me steeds meer zou pakken en dat de personages zich ontwikkelden van bordkartonnen arthouse figuren naar echte mensen. Maar nee, dat zat er niet in. Denis houdt er van om zo vaag mogelijke personages te creeren en ze hoe dan ook met elkaar in het bed te krijgen, maakt niet uit wat voor onlogische bruggetjes daar voor nodig zijn.
Kreeg totaal geen binding met deze niet communicerende mensen.
Vincent Gallo is ingehuurd om eens lekker nors te kijken. Dat kan hij goed. Zijn lijdensweg begon me op een gegeven moment tegen te staan.
Deze film moet zo nodig afsluiten met een verkrachting op het einde. Tja... Wat een domper.

Vond het nou net een film waar de 'binding' met de personages erg interessant was. Juist die afstand, ofwel vervreemding vond ik erg mooi. Maar blijkbaar niet ieders kop soep.

Ja jammer. Ik ga geen Denis films meer kijken in ieder geval.

Ik heb even de officiële poster geplaatst. Er stond nog een Nederlandse dvd hoes (bovendien erg pixelachtig).

Jammer, vond die vorige poster (cover van Ned. DVD uitgave) mooier dan deze officiele poster. Deze vind ik ook meer hebben, hoewel dat vast een kwestie van smaak zal zijn . En ook dit betreft de cover van een DVD uitgave. Ach, het gaat uiteindelijk om de film zelf hè

Vind deze poster ook niet zo geslaagd. Ten eerste omdat het doet vermoeden het hier om een horror gaat, en ik vind het toch wat spoileren.

Het vorige plaatje was misleidend en uit de laatste scene van de film.

Soit, officiële posters zullen we altijd plaatsen. Soms zijn er meerdere posters, maar in dit geval vermoed ik dat er maar 1 Franse poster is.

Volgens mij heb je het einde niet helemaal (of in elk geval anders)begrepen als je het zo uitlegt. Maar ik zal mijn mening nog eens hier bijvoegen, omdat ik deze film een maand geleden nog eens zag en hem toen nóg beter vond dat de eerste keer.

Denis is een meester in sfeer, met name door beeld en geluid. Ze kiest niet voor het geijkte weg en het dolen van personages kan ik me goed in vinden. Onlogische bruggetjes??? Graag een voorbeeld, haar films lijken loshangend, maar zijn juist heel erg goed doorwrocht en kloppend. Maar fijn dat je het geprobeerd hebt.

Ik zal je wel niet meer kunnen verleiden de twee van haar die in mijn top 10 staan te gaan zien

Er staat ook horror in de genre omschriving, maar dat is het zeker niet!

En ach dat spoileren... Het is een film over een Amerikaans stel dat 'gezellig' hun huwelijksreis viert in Frankrijk