Chun Gwong Ja Sit (1997)

De film ziet er prachtig uit. Veel mooie plaatjes.

Wong Kar-wai laat erg zien wat hij kan. Maar ik ben het met Ramon eens dat het ook te veel is. Constant stijlwisselingen die vaak (zoals het zwartwit in het begin) geen enkele functie hebben. Vorm boven inhoud.

Want het verhaal (een moeizame relatie tussen twee jongens in een land ver van huis) biedt mogelijkheden genoeg, maar wordt maar matig uitgewerkt. Pas tegen het einde kom je erachter wat de film had kunnen zijn. En dat is toch heel wat meer dan het uiteindelijk is.

2.5 voor het visuele.

Ik heb volgens mij die sexscene gemist ofzo. Heb in ieder geval niks walgelijks of aanstootgevends gezien.

Maar verder wel een mindere Kar-Wai. Visueel is het soms mooi, soms ronduit lelijk. Kleurgebruik is vaak wat slordig en vuil zelfs, op andere momenten is het dan weer prachtig. Even uit het losse hoofd, maar het lijkt alsof Doyle enorm veel geëxperimenteerd heeft bij Kar-Wai's films en daarbij mislukkingen binnen de film zelf niet schuwde. Soms werkte het geweldig, soms helemaal niet.

De relatie tussen de twee mannen is verder redelijk saai. Can't live with them, can't live without them verhaaltje dat mij niet altijd evenveel wist te boeien. Leung doet het nog wel aardig maar is ook verre van zijn geweldige zelf, Cheung vond ik tegenvallen.

Muziek vond ik enorm irritant, al paste het dan wel weer bij het sfeertje.

Best interessante film die zich alleen niet helemaal laat meeslepen. Goeie stukken worden afgewisseld met klokkijken. Toch overheerst het positieve net, maffe mooie waterval ook.

3*

Hoe doet dat Kar Wai Wong het in godsnaam toch? Net als in Fallen Angels tovert hij enkele personages op het scherm die zich heel karikaturaal gedragen, maar toch weet hij (met vooral het laatste kwartier) zoveel emotie en diepgang in de personages te brengen.

Verder een heel interessant gegeven. Mensen uit Hong Kong, die zich daar niet meer thuis voelen en zodoende 'verdwaald' zijn geraakt in Argentinie. Zo krijg je een inkijkje in een soort sub-cultuur, die best interessant is om te zien (vooral de rotbaantjes van Leung).

De film is visueel bij vlagen echter zeer lelijk. Toegegeven, de kwaliteit van de dvd (Nederlandse uitgave) is om te huilen, maar buiten dat zijn sommige scenes veel te donker en andere veel te licht. Daar staat tegenover dat er ook aardig wat mooie scenes tussen zitten, vooral van Buenos Aires en Hong Kong (dat er op zijn kop ook heel mooi uit ziet). Het mooi in beeld brengen van steden in de nacht is toch wel de specialiteit van het koppel Doyle/Kar-Wai in de jaren 90.

Bovendien vind ik het heel opmerkelijk dat de seksscene (die niet langer dan 30 seconden duurde) aanstootgevend wordt genoemd. Was echt anders dan een gemiddelde seksscene tussen vrouw en man in een film.

Uiteindelijk toch een interessante film die ik met 3,5* beloon.

Ben het in grote lijnen wel eens met het meeste commentaar hierboven. De film ziet er werkelijk prachtig uit (iets wat ik bij de combi Kar-Wai/Doyle ook wel verwacht had), er zitten enkele prachtige individuele scènes in maar de film mist iets...

Beetje hetzelfde euvel als Fallen Angels heeft, in het begin zit ik rechtop in m'n zetel te kijken naar prachtige plaatjes. Helaas zak ik gaandeweg steeds verder onderuit op de bank en betrap ik me zelf erop af en toe in gedachten weg te dwalen van de film af. Sterker nog soms vallen de oogjes toe. En dan opeens het laatste kwartier tovert Kar-Wai weer ineens iets heel moois en humaans uit de hoge hoed waardoor er toch nog iets gered wordt en de film met een redelijk positief gevoel kan worden afgesloten.

Vind het echt jammer dat het tussenstuk zoveel gekibbel is tussen die 2 theemutsen.Goed soms is het best humoristisch maar toch. Jammer, want de film lijkt zich best te lenen voor meer interessante ontwikkelingen en diepgang.

Happy Together is inderdaad (ook al zoals Fallen Angels) uitermate geschikt voor herziening.

3*

Wederom een tegenvallende film van Kar Wai Wong. Hoewel ik zijn beste werk nog moet zien, kan ik nu wel concluderen dat zijn verhalen mij maar weinig kunnen boeien. De relatie van de twee hoofdrolspelers voltrekt zich als het ware in herhaling en is wat mij betreft te eentonig. Visueel zit het wel weer goed, en dat is ook de enige redding van de film.

In ‘Happy Together’ gaat Wong Kar-Wai grote namen als Godard en Truffaut achterna, door op geheel eigen wijze de Nouvelle Vague-toer op te gaan. Daarbij koppelt hij de melancholie, onder het principe van een apart gefiltreerde zwart-wit fotografie en jump shot -esthetiek, weliswaar eerder aan een dieper gevoel van triestesse en mistroostigheid dan aan een zekere speelsheid en nonchalance. Tot op het bewuste moment dat Wong grotendeels van dit principe afstapt en zijn herkenbare rood-groene palet, bijwijlen onderbroken door een tint appelblauwzeegroen (waar Wong dan weer op subtiele wijze en onder invloed van enkele koplampen het puur groene uit puurt), aan de orde roept. Vanaf dan verwatert de uitgepuurde melancholie in een inferieur, eerder bruusk en zwoel aanvoelende omslag. Op zulke momenten kan Wong echter beschikken over het talent om zijn acteurs dieperliggende gevoelens over te laten brengen via één enkele blik, ware het niet dat hij dat talent hier niet altijd ten volle weet aan te spreken. Om dan ook enige emotie te kunnen voelen, zijn we aangewezen op de muziek, die bestaat uit een fijne mengeling tussen Frank Zappa en Astor Piazolla.

2.5*

Wong Kar - Wai does Argentina,

Leuk om zoveel overeenkomsten met andere Wong Kar - Wai - films te spotten. Tony Leung Chiu Wai is weer veelvuldig achter zijn bureau te vinden, de sigarettenrook neemt alvast een aanloop om in Fa Yeung Nin Wa echt te triomferen, de taxi dient weer als het ultieme vervoermiddel om fijne shots te schieten en aan het einde weerklinkt er hier ook een wat ouder nummer, net zoals in Chungking Express, California Dreaming telkens weerklinkt alleen dan met een vele male hogere frequentie.

Kortom daar waar ik tijdens Chungking Express en Fallen Angels momenten kende waar ik even wat minder geboeid was, was dit hier allerminst het geval. Ongelofelijk! Wat een krachtpatserij met die prachtig uitgewerkte stijlmiddelen die op visueel gebied veel toevoegden. De keuze voor zwart - wit in het begin was gaaf. Het gaf de film even zo roadmovie karakter die zich op elke willekeurige plaats af zou kunnen spelen. Pas later nadat het zomer werd, wij impressies kregen van Buenos Aires in de vorm van pleinen en straatvoetballers, die tussen de gebouwen waartussendoor fel zonlicht weerkaatsen, strijd leverden en er tangomuziek weerklonk had ik het gevoel dat het daadwerkelijk Buenos Aires betrof. Een smeltkroes van allerlei nationaliteiten met de daarbij behorende bedrijvigheid. Hier en daar lekker chaotisch. Nog mooier dan de liefdesrelatie van de 2 hoofdpersonen te volgen. Vond ik het gegeven dat men zich maar moest zien te redden in een voor hen zo `n vreemde cultuur.

Vooral Tony Leung Chiu Wai acteerde geweldig als iemand die bereid was om alles aan te gaan om maar wat geld te verdienen maar tegelijkertijd overhoop liggend met zichzelf. Vooral die scenes waarin hij stap ging met zijn collega oogde sterk en zelfs ontroerend. Alhoewel het mij niet zo aangreep als de liefdesperikelen in Fa Yeung Nin Wa. Toch een erg mooie en stevig ondergewaardeerde film van Wong Kar - Wai. Was ik al benieuwd naar My Bluberry Nights na de afgelopen maanden wat van z `n oeuvre te hebben opgevist, nu hunker ik er zowat naar. 4*

Na het zien van Days of Being Wild was ik weer eens helemaal In the Mood for Kar-Wai. En aangezien ik Happy Together tot nu toe als z'n minste film zag leek het mij wel een perfecte tijd voor herziening. En die pakte helaas niet geheel als verwacht uit. Het verhaal en personages blijven toch het grootste struikelblok, ze kunnen me maar niet boeiend. Vooral de scènes tussen Cheung en Tony Leung z'n tenenkrommend slecht, en blijf ik het script maar matig vinden.

Gelukkig heb ik deze keer wel volop kunnen genieten van de visuele aspecten die ik in de eerste instantie maar onder de mate vond. Jammer genoeg worden de beelden gepaard met een niet al te prettige soundtrack, waardoor het niet immers zo sfeervol is als het zou moeten. Aardig dus, maar kan bij lange niet tippen (los van Fallen Angels) aan andere Kar- Wai's.

Interessante film weer van Wong Kar-Wai, m'n vijfde inmiddels. Deze valt in de categorie van Chungking Express, hoewel die een stukje beter is. Maar wat Happy Together meer dan genietbaar maakt is de nonchalante, dynamische, gedurfde cinematografie. Wat een lef en flair weer van Christopher Doyle. Oke, de montage oogt rommelig, in sommige scenes werkt het niet helemaal, maar als geheel is het heerlijk om te zien. Ook bij mij kwam, danuz noemde hem al, om een of andere reden Jarmusch naar boven. Misschien wel mede vanwege de jazzy soundtrack, die de film een nog coolere uitstraling geeft. Verhalend zijn het vooral de laatste 10 minuten waarvan Happy Together het moet hebben, terwijl het middenstuk van de film nogal zwak is. Daarom 'slechts' drie sterren.

Weer een erg fijne film van Wong Kar-Wai. Ik lees hier veel kritiek op het verhaal en de inhoud en ik vraag me af waarom dat juist bij Happy Together zo'n stoorzender zou zijn. Geen enkele film van Kar-Wai staat bij mij bekend om de diepgang of het boeiende verhaal. Hij is bijna puur een sfeerfilmer, of beter gezegd iemand die het gevoel van een scène probeert vast te leggen. Natuurlijk kan dat niet als de inhoud geen gevoel oproept, maar het verhaal is heel los. Maar juist die losheid maakte het wat mij betreft geloofwaardiger en zelfs meer doorleeft. Het gevoel dat je werkelijk naar een uit elkaar vallende relatie kijkt komt zo alleen maar over.

En het is de geloofwaardigheid die hier voor extra kracht zorgt. Ik waardeer Ashes of Time, Fallen Angels en vooral Chungking Express enorm (die laatste is misschien op een andere manier ook wel beter dan Happy Together), maar dat zijn toch vooral maffe vertellingen. Bij Happy Together leek Kar-Wai wat volwassener te worden en zich meer op herkenbare mensen te richten, met nog maar weinig gekkigheden om de boel op te leuken. Opmerkelijk dan ook dat hij als heteroseksueel besloot om die stap te nemen met homeseksuele hoofdpersonen. Om vervolgens geen enkel punt te maken van die homoseksualiteit. Het valt me op hoe weinig je dat ziet, filmpersonages die gewoon homo zijn zonder dat dit een plotelement wordt. Dit is geen gay cinema zoals je die term meestal gebruikt hoort worden. Dit zijn gewoon twee mensen die verliefd zijn, maar uit elkaar moeten gaan.

Happy Together bestaat uit eigenlijk alleen maar kleine momenten. Zelfs als je die allemaal bij elkaar optelt heb je het gevoel iets intiems gezien te hebben, in plaats van een grootse gebeurtenis meegemaakt te hebben. Maar het zijn die kleine momenten die telkens weer blijven boeien. Ze maken geen grote emoties los, maar ontroeren licht. Dat wist Kar-Wai voor mij de hele tijd vol te houden (ik vond het middenstuk dan ook niet saai, iets wat hier nog al eens als minpunt wordt genoemd). Zo'n dansscène is gewoon prachtig, maar ook het aansteken van een sigaret of het kijken naar een lamp is hier heel wat.

De filmstijl is hier een essentieel onderdeel van. Veel van de trucs die Doyle en Kar-Wai gebruiken zijn ook echt trucs, maar ze worden vaak zo goed ingezet dat ze aan het algehele gevoel bijdragen in plaats van afleiden. Ze slaan misschien hier en daar een beetje door (dat zwart-wit is bijvoorbeeld vooral opvallend en niet veel anders), maar dat stoorde nooit te lang. Het is bijna film als een symfonie, de manier waarop hier gevoel opgeroepen wordt. Vertraging op het juiste moment dat er een blik gewisseld wordt bijvoorbeeld, dat kan als het goed uitgevoerd wordt prachtig zijn.

De beste momenten waren voor mij niet eens die tussen het koppel, maar die tussen Tony Leung Chiu Wai en Chen Chang, vooral hun latere scènes. Kar-Wai houdt hun afscheid klein en maakt juist zo indruk. Het korte moment met Chang op de vuurtoren is de enige keer dat de film grote ambities lijkt te hebben en dan voelt het ook meteen toepasselijk episch. Prachtig gedaan.
4*

Imagine me and you, I do I think about you day and night…..

Een goede film van Wong Kar-Wai, al behoort dit niet tot zijn beste werk. Daarvoor komt Happy Together op sommige momenten net tekort, omdat vooral het middenstuk hier en daar wat te wensen over laat.

Wat een leuk kleurenfilter heeft de film trouwens. Het geeft het geheel een apart maar erg lekker sfeertje. Lekker broeierig, maar toch aangenaam. Qua cinematografie wordt er hier ook behoorlijk op los geëxperimenteerd, met o.a. slow motion en nog wat andere zaken, die het werk van Wong Kar-Wai vaak ook kenmerken. Ik vond het eerste half uur best interessant. Toen ik het verhaal zo las, had ik door de Chinese namen niet direct door dat het een film zou zijn met homo-liefde. Wong Kar-Wai verwerkt het op een goede manier in het verhaal, zonder dat het ergens storend is. Toch blijft het een beetje oppervlakkig en daardoor is het halverwege allemaal toch een stukje minder interessant.

Maar gelukkig weet Wong Kar-Wai de aandacht op tijd weer terug te krijgen en sluit hij af met een vrij sterke laatste 25 minuten. En wat weet hij toch altijd gebruik te maken van een sterke soundtrack. Heerlijk hoe de muziek hier ook weer op de achtergrond klinkt en bijdraagt aan het zwoele sfeertje. Ook het acteerwerk is weer prima, maar met Tony Leung Chiu Wai kan dat ook eigenlijk niet fout gaan. Het is jammer van het wat mindere middenstuk, maar verder is dit gewoon een behoorlijke goede film.

3,5*

Meestal schrijf ik los van commentaren een bericht van wat ik zelf van de film vind. Soms heb ik daar niet zo veel zin in/ tijd voor, maar laat ik me toch verleiden door de reacties bij de film. Zo ook nu. Een drietal ergernissen;

- Bijna iedereen vindt het visuele aspect mooi en interessant. Maar tegelijk hoor ik meerdere mensen klagen dat het een beetje te is. Dat is haast een contradictie. Het visuele is heel erg overdreven en zwaar gestileerd. En daardoor wordt het mooi, bijzonder, interessant vernieuwend, anders etc. Hoe kun je nu aan de ene kant appreciëren wat je het aan de andere kant verwijt. Ik vraag me af hoe je het dan had willen zien? Er is geen middenweg, want als het visuele wat minder uitzinnig was geweest was het minder mooi geweest. Een minder opzichtig kleurfiltertje, een conventionelere camerapositie of wat rustigere montage had het wat anders gemaakt. Vond het uitzinnig visuele wederom waanzinnig mooi. Wat ben ik blij dat hij zich niet heeft ingehouden.

- Goga die aangeeft dat de seksscènes aanstootgevend zijn en niet functioneel zijn, om vervolgens direct te onderkennen dat het eigenlijk wel functioneel is, maar in de eerste plaats vooral walgelijk. Tjonge jonge zoenende mannen. Aangezien Goga ook nimmer een blad voor de mond neemt, doe ik dat nu ook niet. Ik vraag me af bij het plaatsen van zulke onzin of je zelf niet onzeker bent over je eigen seksualiteit en niet stiekem een verstopte homo bent. Het zijn van homo kan net als het zijn van hetero mijn inziens geen belediging zijn, vandaar dat ik de vraag gewoon hardop stel. Het lijkt erop dat je jezelf zorgvuldig probeert af te schermen van homoseksualiteit door vanuit een soort struisvogeltactiek je belevingswereld zorgvuldig af te sluiten van visuele waarneming van liefde tussen mannen.

Ben blij dat Kar Wai Wong wel het lef heeft gewoon de dingen te laten zien. Geen flauw gedoe. Als je een homofilm maakt moeten homo's gewoon homo dingen doen en moet je dat als filmmaker gewoon laat zien. Anders ben je laf en hypocriet . Zoiets moet je niet aan de verbeelding overlaten, juist omdat de mensen die dit aanstootgevend vinden geen verbeelding (willen) hebben hieromtrent. Heb niets walgelijks gezien btw.

- De hunkering naar meer houvast qua plot verbaast me eveneens. Dit is sfeercinema. Het gaat om thema's, oproepen van gevoel, kleine momenten. Mannen die hun plaats proberen te vinden in de wereld en op zoek zijn naar zichzelf, liefde en geluk. Dit zijn makkelijk geroepen steekwoorden, maar als het doormiddel van de eerder genoemde krachtige beeldtaal, de fantastische acteerprestaties en met enkele schitterende scenes aan de man wordt gebracht, wat is dan het probleem? Waarom altijd maar weer op zoek naar die beperkte beleving van je eigen kijk op wat cinema zou moeten zijn? Dit is 100 maal interessanter dan plottechnisch geneuzel. Sterker, de personages met hun motivaties en verlangen hadden aan kracht ingeboet en de focus was minder geworden wanneer Kar Wai Wong zich meer had gericht op de plot. Hij zoomt in op twee personages en is niet geïnteresseerd om iets nieuws te vertellen of zo. Kar Wai Wong wil in de ziel kijken van twee mannen en juist daardoor zijn z'n personages zo sterk uitgewerkt.

Zover mijn commentaar op sommig commentaar. En wie commentaar heeft op mijn commentaar hoor ik graag. 4 heel dikke sterren.

Deze film van Kar Wai Wong die ik vanmorgen heb bekeken ihk van de game; KO Romantiek was een van de weinigen van deze regisseur die ik nog niet gezien had. Tevens is hij voor mij ook de minste of beter gezegd de minst boeiendste van Kar Wai Wong maar dat had ik van te voren kunnen weten. Waarom? Laat ik het maar rechtuit zeggen; films die gaan over de liefde tussen twee mannen spreken mij totaal niet aan. Het is voor mij onmogelijk om mij in de hoofdpersonages te verplaatsen. Een film uit het genre romantiek waar de vrouw geen hoofdrol in speelt of zoals in deze film nauwelijks voorkomt wordt voor mij meestal een martelende kijkervaring waar geen eind aan lijkt te komen. Ook in visueel opzicht vond ik deze film trouwens niet mooi. Het enigste wat mij kon bekoren is de zeer aangename soundtrack.

2,0*

'k geraakte maar niet in het verhaal. 'k vond dat het niet echt een vloeiend verhaal had, precies altijd maar stukjes waar ze ruzie in hadden. De film kabbelde precies maar verder, 't was toch niet echt wat 'k er had van verwacht. Het laatste half uur of zo beterde de film wel, maar dan was het kalf eigenlijk al wat verdronken.

Verder deed de cast het wel prima en kwamen ze wel overtuigend over.

Saai vooral. De hele liefdesgeschiedenis tussen de twee kibbelende kerels kon me maar nauwelijks boeien en was vooral tijdvulling. Dan zag ik liever dat Fai aan het werk was met het poetsen van een koffiemachine of het wegspuiten van bloed bij een slachterij. Daar zat overigens dan wel weer een prachtig shot bij, zoals de hele film heel veel mooie momenten kent. Het is allemaal wat experimenteel en onevenwichtig maar wel mooi om te zien. Dat houdt nog enigszins de aandacht erbij. 2,0*.

Het uitstekend en gevarieerd camerawerk dat meerdere mooie beelden oplevert laat deze film, over een hobbelige homoseksuele relatie, nog niet toe boven de middenmoot uit te stijgen.

Duurt wel behoorlijk lang naar wat het verhaal te bieden heeft en de overgangen tussen de scenes zijn vaak nogal abrupt.

Het is evenwel een eerlijk relaas over twee mensen die het met elkaar niet bestendig kunnen vinden maar terzelfdertijd lijden onder hun verwijdering.

Vijfde film die ik zie van deze cineast en eigenlijk ervaar ik geen enkele als een meesterwerk wel als degelijke films waarin zekerlijk het camerawerk dient geloofd, zoals in bijvoorbeeld "Chungking Express" die ik onlangs zag.

Kar-wai Wong staat gekend om zijn sfeervolle en prachtige films. Happy Together past mooi in het rijtje, toch al zeker wat het visuele betreft. Het verhaal van een koppel in Argentinië dat daar hoopt samen terug een relatie op te bouwen. Samen waren ze immers gelukkig. De vraag is of ze dat nu ook zijn of dat liefde verwart wordt met zorg of een alternatief voor eenzaamheid.

De relatie tussen beide mannen is op zich wel interessant, maar ik mis in de film toch wel de gekende sfeer die in de andere films van Kar-wai Wong duidelijker naar voor komt. Het lijkt wel of het af en toe wat hapert, het ritme zit niet altijd goed. Maar langs de andere kant komen er dan wel prachtige scènes langs. Zeker geen slechte film, de regisseur heeft zelf helaas de lat zo hoog gelegd met ander werk dat de verwachting misschien wel te hoog zijn. Maar ook als het iets minder is, blijft het absoluut genieten.

In de eerste plaats wederom een visueel sterke film van Kar-wai Wong waarbij de omgeving met zijn talrijke steegjes, bouwvallige appartementjes en sfeervolle verlichting een enorme indruk nalaten. Daarnaast een even geslaagd plot van een holebikoppel dat de zorgen uit het verleden achter hen wil laten en naar Argentinië trekt. Niet dat er van dat laatste zoveel te merken is.

Wat volgt is een soort destructieve relatie van push and pull, van jaloezie en liefde. De kleine ergernissen en gebeurtenissen zijn allemaal kleine items op zich die bijdragen aan het grote geheel. De zwoele sfeer versterkt dit alleen maar.

Vreemd hier dat sommigen de seksscène aanstootgevend vonden. Jammer dat dat het oordeel van de film moeten bepalen. Er passeert nog wel wat anders tegenwoordig in de filmindustrie.

Matig.

Visueel zeer aardig werk van Wong Kar-Wai, van wie ik al een eeuwigheid niks meer gezien had. Onterecht, want die man weet wel hoe een aantrekkelijke film te maken. Dat is ook de grootste pro. Hoewel in montage soms rudimentair, zit de film vol mooie plaatjes. Veel kleuren, veel afwisseling ook.

Alleen is het inhoudelijk een drol. De personages zijn niet interessant, noch zijn ze sympathiek. Hun liefde voor elkaar komt amper tot leven. Het hele gebeuren van aantrekken en afstoten is infantiel en vervelend. En daar draait het eigenlijk een beetje om, dus ja. Ik kan niet zeggen dat ik mij geamuseerd heb met deze film, de mooie plaatjes ten spijt.

2,5

Net als de wellicht bekendere In The Mood For Love gaat de film over twee geliefden die voorbestemd voor elkaar lijken maar elkaar toch afstoten, was er geen scenario en is de film geïmproviseerd tot stand gekomen en wordt de kijker ondergedompeld in een even melancholisch als surrealistisch bad van warme, psychedelische kleuren en zwoele Latijns-Amerikaanse muziek (en muziek van Frank Zappa). Dat de film in Argentinië afspeelt als letterlijk de andere kant van de wereld vanuit Hongkong bezien lijkt te benadrukken dat zelfs als mensen naar het einde van de wereld reizen ze niet kunnen ontsnappen aan hun existentieel dolend, eenzaam bestaan – en wellicht dat men in Argentinië wel openlijk homoseksueel kan zijn terwijl aan die vrijheid in Hongkong ten tijde van de film een einde kwam na annexatie door China. Veel verhaal heeft de film niet – we zien vooral de twee geliefden waarvan de een lichtzinnig en de ander serieus is de hele tijd ruzie maken – maar compenseert met sfeer en prachtige beelden waarmee de thematiek van wederzijds verlangen en toch misgrijpen indringend wordt weergegeven.