Das Leben der Anderen (2006)

mijn bericht werd verwijderd. Oké misschien ook wel terecht

Er is op zich weinig slechts op aan te merken. Het pakte mij alleen niet heel erg goed. Leuk om te zien, goed verhaal maar stukjes zoals de val van de muur vond ik beter kunnen, de emotie bij hem is natuurlijk niet super te verwachten maar van de anderen verwacht je toch wat meer. Die wouden gewoon blijven werken op zo'n moment en gingen alleen naar buiten omdat de hoofdpersoon eerst ging.
Zo waren er nog paar van dit soort stukjes.

3.5*, meer vind ik het dus ook niet waard.

Sublieme cinema!!!

Ôh, ik geniet zo van das Leben iedere keer.

Mühe speelt wat mij betreft de sterren van de hemel; Ook het vriendje van Carice van Houten (Georg Dreiman), Christa-Maria Sieland, Minister Bruno Hempf en Oberstleutnant Anton Grubitz zijn piekfijn in orde.

Om niet te spreken over het zeer inventieve en foutloze plot dat mijn vriendin in tranen achterliet en mij met een gigantisch brok in de keel.

Bij de laatste keer zien, in gezelschap, kon ik het maar niet laten "Oh, wat mooi hè! Oh! Zo mooi!" te roepen. Dat was mijn derde maal. Na eerste ziening had ik nog wat moeite om alle informatie juist te verwerken en in samenhang te zien; hoe meer je dit juweel ziet, hoe meer het gaat glinsteren.

.

josseheijmen schreef:

(quote)

Ja joh roel! Heb jij aandelen kapitalisme soms?

Nee, ben alleen wel anti-communisme.

Dan zal ik wel eens naar een documentaire kijken ofzo. Toch bedankt voor het aanbod maar ik blijf het een magere film vinden, ook achteraf bekeken.

Okee, your loss.

Dominee had mooi spreuk'ng

Ik vond het een film waar je de sfeer goed kon proeven. Of dit de sfeer is van Stasi Duitsland dat weet ik natuurlijk niet. Maar het beklemmende. alleswetende en uit eigenbelang opererende regime is goed neergezet. Het is wel bekend dat de hunkering naar het westen erg groot was, toen de muur viel bleek het gras niet altijd groener. Een enorm cultuurverschil tussen oost en west.

Ja, ik vond dit een goede film!

Deze film kent een langzame start, maar het is het wachten echt waard.

De eerste drie kwartier zijn er min of meer als introductie, we leren personages kennen, er wordt een beeld gevormd van deze personages, hoe is de situatie, afijn het bekende werk. De eerste drie kwartier zijn boeiend, maar hadden op zich ook binnen het half uur afgerond kunnen worden. Wel is er een beklemmende sfeer aanwezig, met de tot dan toe ijzingwekkende, wereldvreemde Wiesler, en ook de bezetenheid van de staat die alles wil weten komt naar voren. De enorme archieven, later poststomers die alle post openmaken om te controleren, maar ook opmerkingen zoals Wiesler maakt tegen de buurvrouw van Dreyman geven een beeld van de op controle beluste staat die echt alles wil weten.

Omslagpunt van de film is het prachtige 'Die Sonate vom Guten Menschen', gecombineerd met de dood van Jerska en de meeluisterende Wiesler, en de daarop volgende scene met het kind in de lift. Twee magnifieke scenes die op een prachtige manier met elkaar verwoven zijn. Hoogtepunt, kippenvel, noem maar op .

Vervolgens gaat de film op een hoog niveau verder, en ontwikkelt er zich een ijzersterk plot, met mooie details die goed in het verhaal verwerkt zijn. Maar het bizarre van het afluisterwerk wordt zo waanzinnig mooi gebracht; ik noem als voorbeeld het verhaal over het 40 jarig jubileum van de Sociale Staat. Hoe dat een eigen leven gaat leiden - erg sterk gedaan.

Tegen het einde toe nog een paar prachtscenes, met als absoluut hoogtepunt het verhoor tussen Wiesler en Christa , de lichaamstaal, de gezichtsuitdrukkingen - wederom magnifiek.

Dan zijn we aan het eind aangekomen en ook dat stelde niet teleur. De dood van Christa, de muur die valt - de poststomers lopen zonder een woord weg, de inktvlek waardoor bij Dreyman het kwartje valt, en uiteindelijk het aan HGW XX/7 opgedragen boek. .

De acteerprestatie is zeer goed te noemen, de karakterontwikkeling van Wiesler bijvoorbeeld wordt erg sterk neergezet door Mühe, maar ook Koch doet het gewoon ver boven gemiddeld. De muziek is gepast en nooit over-sentimenteel, en op de cinematografie is niets aan te merken.

Duits vakmanschap 5*

alles klopt in deze film. Ulrich Mühe speelt de sterren van de hemel!! Schokkend dat hij afgelopen zomer zo vroeg overleden is. Ik vind trouwens de titel "Die Sonate vom guten Menschen" een stuk beter.

Ooh prachtige film! Echt eerlijk waar, deze film heeft mijn mening over duitse films voor altijd veranderd

De rol van de Stasi Agent is inderdaad ontzettend goed gespeeld en wat een mooi portret van die tijd.

Hoort deze niet onderhand in te top 250 te staan...

Nog ruim een week geduld... 1 maart om precies te zijn.

Als de kunstenaar de werkelijkheid weet te verpakken in een optimale creatie, wordt de juiste snaar geraakt. Jerska wist dit te verwezenlijken en via Dreyman wist hij Wiesler te raken ... en Donnersmarck bereikt via het filmdoek hetzelfde ontroerende effect.
Aan het einde van het 'lied' ligt het 'boek' ditmaal als een soort medium tussen de werelden van Wiesler en Dreyman.

Deze film stond als een huis ... tot dat ongeluk met CMS plaatsvond. Deze gebeurtenis was te ongeloofwaardig en bracht het verhaal bijna ten gronde. Het briljante einde maakt daarentegen gelukkig veel goed.

Hartverscheurend. Geweldige acteerprestaties, van vooral Ulrich Mühe. Het einde is tranentrekkend.

Voor nu een ruime 4*, met een grote kans op een verhoging. Eerst eens kijken hoelang deze film in mijn hoofd blijft malen.

Toevallig net bekeken. Momenteel op 35ste in de top 250. Mooie plek.

Ingrediënten: 140 minuten lang, Duitse cinema, hoge top 250 positie en een regisseur genaamd Florian Henckel von Donnersmarck.

Noem het een vooroordeel maar het kon moeilijk anders dan dat deze film mensen zou moeten kunnen aanspreken die de eerste Wereld Oorlog nog overleefd hebben.

Het bleek ook terecht, want dit is toch echt 140 minuten duffe en muffe bende waarbij het jaartaal achter de film gewoon pijn doet aan de ogen. Nu heb ik verder ook niet zoveel met de recente Duitse film, lijkt mij vaak 30 jaar achter te lopen, maar deze film maakt het wel erg bont. Ubergelikt en vreselijk saai camerawerk. Ikea kleurgebruik en daarbij een vreselijk melig soundtrackje.

Dat mensen woorden als grauw en grimmig durven gebruiken is een onbeschaamde bash voor zulke emoties.

Wie de 140 minuten aan audiovisuele saaiheid weet te trotseren krijgt een hoopvol begin te zien dat na een half uurtje aan flarden gereten wordt door meligheid en sentimentaliteit. Vooral Wiesler's personage slaat nergens op. 20 jaar ervaring, ijzige uitstraling en op een hup en een wip komt z'n romantische kant boven en gaat hij de luitjes helpen? Deed me wat denken aan Jin-Roh, maar daar is de mensheid toch van een ander kaliber.

Acteerwerk is wel aardig al is er eigenlijk geen enkel personage dat enigszins in de buurt komt van een menselijk persoon. De potentie die Wiesler had wordt vakkundig de nek om gewrongen door een flauw en gecastreerd script.

Typische film die arthouse een zeer nare bijklank geeft. Cinema deze tijd niet meer waardig. Enkel het afluistergebeuren heeft nog enige jongensachtige aantrekkingskracht. Verder heeft de film de uitstraling van een vaatdoek.

1*

Deze film is één van de hoogtepunten die de recente Duitse cinema heeft voortgebracht.

Zo ineens na 20 jaar ... inderdaad. "Yeah right". Of heb je het over de menselijke naiviteit die je moet tonen om hierin mee te gaan?

Heeft weinig met naïviteit te maken. Maar eerder met menselijkheid en 'ingesteldheid'. Geen idee of jij doorgaans wél emoties kan uitstallen.

Mensen kunnen verkeren, 20 jaar of 20 maanden.

Tuurlijk, daarom dat ze hem ook eerst als staalhard personage weergeven om hem daarna te laten zwemelen bij eens of andere romance. Zal vast ook de eerste keer geweest zijn na 20 jaar dienst.

Het is dan ook geen stoere quasi-hippe exploitation he, dan is het per definitie voor oude mannetjes.

Daar heb je de volgende die meer over users kwijtkan dan over films.

Persoonlijke aanval verwijderd.

Bijzonder mag het allemaal niet zijn, Das Leben der Anderen is wel gewoon een prima film. Het afluister-concept (waardoor de twee hoofdfiguren elkaar na 137 minuten nog steeds nooit in de ogen hebben gekeken) kan als de grootste troef worden beschouwd. Verder een vakkundige productie waarop weinig aan te merken valt behalve de reeds door Onderhond gehekelde, ongeloofwaardige karakterwending van Wiesler. Enige echte misser wat mij betreft is echter de slotzin, die er veel te dik op ligt.