Das Leben der Anderen (2006)

Begrijp nog steeds niet wat er nu zo ongeloofwaardig is aan het karakter van Wiesler? Vind zijn rol juist een van de sterke punten in deze film.

Ik begrijp helemaal niets van mensen die het karakter van Wiesler ongeloofwaardig vinden. Hebben deze mensen zelf onder het Stasi regime geleefd? Ik denk het niet! Ik vind het prachtig om te zien hoe deze vertegenwoordiger van het systeem geleidelijk aan gevoelens van lust en mededogen begint te ontwikkelen.

Inderdaad, de barstjes die langzaam in zijn Stasi schild hem ontstaan en de menselijkheid die een weg naar buiten wil banen is zeer mooi en indringend vormgegeven in deze film. En een prestatie van formaat van Ulrich Mühe.

Alleen na 20 jaar puur professionalisme de grootste onzin die je je maar kan indenken. Of hij moet net vanonder de spreekwoordelijke steen gekropen zijn.

Waarom? Deze film wil juist het moment van verandering vast leggen. Zie niet in wat er ongeloofwaardig is dat zoiets pas naar 20 jaar gebeurt, vind het zelfs erg realistisch... Hoeveel mensen die iets traumatisch hebben meegemaakt krijgen 30-40 jaar na de gebeurtenis pas last van hun emoties? Mensen zijn ware kunstenaars in het onderdrukken van hun ware gevoelens en kunnen dit makkelijk tientallen jaren volhouden.

Dan is het toch wel extra schrijnend om geen mens te zien, maar een personage gedreven door plotontwikkelingen in een vertelselfilm. Waarschijnlijk heeft het veel te maken met die intro die ons in 10 minuten duidelijk maakt wat voor een kil personage hij wel is, om daarna overduidelijke en simplistische krasjes in zijn persoontje te maken. Ongeveer even subtiel als een Rambo film.

Dat jij geen mens ziet zegt meer over jouw filmbeleving dan dat het ongeloofwaardig zou zijn. Verder kom je nu weer met onderhondse krachttermen als "simplistich" en "even subtiel als Rambo" aanzetten waar ik niet zoveel mee kan eigenlijk...

Tuurlijk, zo ken ik er nog wel een paar

Onderhond, ik zou zeggen ga eens op tijd naar bed man met al dat gegaap van je de laatste tijd

Tja, ik ben het hier toch niet mee eens. Langzaam aan, door verschillende gebeurtenissen, ziet hij dat het systeem wat hij aanhangt onmenselijk is. Volgens mij is de echte katalysator ook niet het pianostuk maar het feit dat die minister misbruik maakt van Christa-Marie.
Vind het ook wel een beetje een geval van een film over analyseren. Deze film speelt namelijk heel mooi en subtiel op verschillende niveaus van menselijke emoties en drijfveren.

En dit proces van 'versnelde verandering' vond bij enorm veel Oost-Duitsers plaats in die tijd, het hele systeem begon scheurtjes te vertonen voor de massa, niet alleen in dit specifieke geval.

En in het bijzonder bij mensen in dit soort overheidsfuncties, die steeds duidelijker voor de gek werden gehouden..

Madecinemanse krachttermen waar ik erg mee kan.

Geen slechte film maar ben vooral benieuwd wat een andere regisseur hiermee had gedaan.

Lijkt me toch dat een beetje kritisch oog hier makkelijk een half uur uit had kunnen knippen. Ook de gelikte visuele stijl van de film spreekt me niet aan en vind ik ook helemaal niet bij het onderwerp passen. Kleurgebruik vond ik dan wel weer mooi maar had soms wat uitbundiger gemogen.

Het onderwerp van de film had ook veel beter uitgewerkt kunnen worden. Nu begint de film sterk maar wordt naar het einde toe wel erg flauw, bijvoorbeeld dat die vriendin nog even snel onder een vrachtwagen gegooid moet worden.
Had eigenlijk niet eens zoveel problemen met de overgang van Wiesler maar er had wat meer uitleg over zijn motieven bij gemogen, zoals waarom hij Dreyman helpt door die typemachine te stelen.

Vond het acteerwerk wel erg sterk maar dit weet de film helaas net niet aan een voldoende te helpen. 2.5*

Nou dat hoeft juist niet uitgelegd te worden, naar mijn mening. Dat is juist het mooie aan de film: sommige dingen gaan geleidelijk zo. Zonder reden of échte uitleg. De verandering van Wiesler is ook zonder échte reden of uitleg. De kijken zelf beleeft dit mee & snapt dit, ook zonder reden of uitleg.

Maar die scene die jij flauw vond, was inderdaad een beetje makkelijk. Maar ja, niet storend vond ik.

Verder vond ik het einde heel mooi.

Waarom? Een mens kan geraakt worden en veranderen, daar is niets onnatuurlijks of geforceerds aan. Ook niet als dat na 20 jaar pas gebeurt.

Bwa, zo van de ene op de andere dag berouw gaan tonen. Die mannen zijn er op getraind dagelijks mensen te folteren, die hebben op den duur geen gevoel en emotie meer.

Zeer goede duitse DDR film met onverwachte wendingen een 4.5 waard.

Volledig terecht won Das Leben der Anderen uit 2006 overal awards, waaronder een oscar en een césar, voor beste anderstalige film. Deze film gaat over Oost-Berlijn in het jaar 1986. Overal zijn er controles op wat mag volgens het toen heersende regime en het leven wordt alsmaar ondraaglijker. We volgen een jonge regisseur, Georg die begint teksten door te smokkelen naar het Westen zodat ze weten in welke omstandigheden ze daar leven.

Deze film is er eentje om in te kaderen, voor mij de beste Duitstalige film ooit. Hij straalt de angst uit voor de macht en tegelijkertijd de wil tot verzet. De evolutie van het hoofdpersonage Georg is opmerkelijk, maar nog veel opvallender is dat van Hauptmann Gerd Wiesler die hem moet bespioneren. Zonder het te beseffen groeien ze als het ware naar elkaar toe en krijgen ze alsmaar meer het gevoel dat het zo niet verder kan.

Een historische film die af is op elk vlak en zeker in de betere filmcollectie thuishoort!

Score: 9/10

Jaja, de Duitsers zijn goed bezig de laatste jaren. Naast Der Untergang en Good Bye, Lenin! wederom een vrij geniale prent uit hetzelfde decennium. Een geweldig sterk drama dat bijna perfect wordt uitgewerkt. Ulrich Mühe speelt op zeer overtuigende wijze de Staatssicherheit (Stasi) kapitein Gerd Wiesler. Zijn opdracht bestaat uit het constant volgen van personen die verdacht worden van een anti-DDR gedachtengang, wat zoveel wil zeggen als 24/24 meeluisteren in hun woning, de post lezen, van tijd tot tijd inbreken, etc. Gerd Wiesler is - nog veel meer dan de verdachten - slachtoffer van dit systeem en leeft een bijna zielig leven waar geen enkele plaats is voor emotie, intimiteit of zelfs een beetje vreugde. Hij wordt verliefd op het leven van toneelschrijver Georg Dreyman en handelt hier naar: hij houdt bepaalde informatie achter en handelt zelfs in het leven. De drang en het onbereikbare van Dreyman's leven wordt zeer goed neergezet door (debuut)regisseur Florian Henckel von Donnersmarck (gekke Duitse namen). Dreyman heeft geen weet van Wiesler's bestaan en ze zijn nooit samen, maar door een meer dan geniale regie voel je een verbondenheid tussen de twee. Wiesler wil eigenlijk gewoon Dreyman zijn, maar aangezien dat onmogelijk is probeert hij er zoveel mogelijk van op afstand van te genieten, wat ook mooi in beeld gebracht wordt door de constante isolatie en koude kleuren bij Wiesler, en het enorme contrast met Dreymans leven. De climax is een klein beetje te voorzichtig, maar verder wiedermahl ein sehr schöne film von den Deutschen.

Wat een langdradige film.. Kon me niks boeien..

Na een half uur had ik hield ik het voor gezien

De verandering in de mens (zelfs na decenia van averechts gedrag) is een centraal thema in film, of deugen al die films niet?

Oh jawel, als het geloofwaardig gebracht wordt. Niet als een snel kriebeltje in een script.

IJzersterke film. Er wordt met veel vakkundigheid een sfeer neergezet en de angst voor de staat heerst op prettige wijze. Mühe's rol als professional die dag en nacht mensen afluistert en een band krijgt met de gebeurtenissen is misschien wel diens beste. Ondanks dat er een prettige rust heerst in de film zit er een prettig vlot tempo in. Het verhaal verteld zichzelf uitstekend en we hebben dan ook te maken met een behoorlijk goede film. Wat mij betreft heeft Das Leben Der Anderen terecht de Oscar voor beste buitenlandse film voor de neus van Pan’s Labyrinth meegenomen.

Het hele personage draait om die verandering, kun je moeilijk een snel kriebeltje noemen. Zitten verscheidene heel prettige scenes in waarin zijn ontwikkeling en motivatie duidelijk worden gemaakt.

... op een geweldig goedkope en gescripte manier. Net die scenes voelen enorm geforceerd aan. Ik geloof geen seconde dat het personage ontwikkelt.

Wat ik zie is een mannetje achter een bureau die denkt "als we dit tonen, dan kan het publiek zien hoe zijn wereldbeeld beïnvloed wordt". Met die slappe psychologische oorzaak-gevolg scenes heb ik niet veel als het een menselijk drama poogt te zijn.

Hoezo geforceerd, vind het behoorlijk subtiel. Tenzij je het helemaal niet wil laten zien. Ben benieuwd hoe je het anders wil laten zien.

Er zit ook gewoon iemand aan z'n bureau die nadenkt over hoe je dat het beste kan tonen. En gezien de behoorlijke isolatie van het personage is het verrekte moeilijk om dat te tonen. Ze blijven niet onopgemerkt (logisch) maar zijn in mijn ogen zekers inventief.