Nora Inu (1949)

Beetje vage film.

Alles loopt een beetje doormekaar en het is een beetje rommelig. Wel een goed eind jaren 40 sfeertje en een best wel redelijk verhaal. En soms was ie ook weer erg slaapverwekkend.

Die stukje met dat die man op de achtergrond steeds zijn deuntje herhaalt met de mondharmonica vond ik wel hillarisch

3

Ik ben iets kritischer dan verschillende mensen hier. Mooie film, bij vlagen heel erg mooi, maar zeker niet een van mijn Kurosawa-favorieten.

Eigenlijk lijkt het uitgangspunt in het begin verdacht veel op Ladri di Biciclette (in een naoorlogse, er weer bovenop komende stad, veliest een man een essentieel ding om zijn beroep mee uit te oefenen en brengt daarmee zijn bestaan in gevaar), sowieso refereert de film aan het neorealisme, naast de noir-elementen.

Het begin ( vooral de zoektocht van de jonge Mifune) vond ik erg mooi. Mooi sfeerbeeld van de slechte wijken van het naoorlogse Tokyo en Kurosawa die tegelijk zijn technische mogelijkheden en afwijkende shots onderzoekt. In tweede stuk ligt de nadruk wat meer op de oplossing van de misdaad en dat deel was wat minder sterk vond ik. Verschillende bijrollen overtuigden me niet echt (die danseres inderdaad) en ik vond in deze film de setting sterker dan het verhaal en die speelde een minder grote rol in dat tweede deel. Best een mooi einde, dat wel.

Ik genoot, zoals ik al zei, vooral van de setting. met soms erg mooie kleine details. Zoals kleine straatjochies die door gaten in de muur van het stadion kijken naar een honkbalwedstrijd om een willekeurig voorbeeld te noemen. Dat maakt deze film. Plus het idee dat Kurosawa hier zijn mogelijkheden als regisseur aan het aftasten was. Ik weet niet of dat voor meer films uit deze (pre-Rashomon) periode geldt, want dit is de eerste die ik zie.

Dikke 3.5*

Wat een ellende: je pistool kwijt, er worden gepleegd met jouw pistool en zoals goede Japanners het betaamt: je voelt je een en al schuldig aan deze situatie! Weer een oerdegelijke film van Kurosawa, waarbij de beelden van de honkbalwedstrijd me gek genoeg vooral zijn bijgebleven .

Voor diegenen die denken dat Kurosawa het verhaal van bij Ladri Di Biciclette heeft afgekeken om er zijn Japanse film mee te maken: de Italiaanse film werd pas twee jaar na zijn Italiaanse release in Japan vertoond en Stray Dog zou gewoon toevallig op ware Japanse feiten gebaseerd zijn.

Kurosawa heeft weer mooi werk afgeleverd.

Stray Dog is een veelgelaagde film noir, dat zichzelf in het naoorlogse Japan plaats en zo tegelijkertijd een fantastisch tijdsbeeld vormt. De personages spiegelen en zijn een product van een onstabiele samenleving, dat op zoek is naar een nieuwe identiteit om haar bestaan weer op te bouwen. Het feit dat ze zo goed in de context gesitueerd kunnen worden, maakt hen levensecht. Mensen kunnen wel eens hun wenkbrauwen fronsen bij Murakami: hoe kan zo'n jonge man zulke bezorgdheid en zenuwachtigheid uitstralen? Hij is een ex-strijder die overwonnen van het front naar huis terugkeert, hij is plichtsbewust en nederig. Hij herkent de situatie van de dief en kan er zich zodanig mee identificeren dat hij er zijn eigen inziet en zichzelf schuldig bevindt van die daden. Hij en de dief behoren tot de apuregeru-generatie (apuregeru – après guerre)

Want die dief is een generatiegenoot, iemand zoals hem. Terwijl Murakami voor een verdienstelijk en eerlijk leven koos in dienst van de wet en de staat, koos Yusa voor die andere optie die er overbleef, het criminele leven.

Wanneer Murakami doorheen de vieze achterbuurten van de stad zwerft, ziet hij en beseft hij hoe hij er uit zou kunnen gezien hebben en waar hij beland zou zijn en daaruit ontstaat die innerlijke wroeging die hem aanzet om verder te zoeken tot hij de dader zal vinden. Kurosawa prikkelt de zintuigen in die scènes: overlappende beelden, patronen die voortdurend herhaald worden, extreme close ups en dan die verschrikkelijk hitte! Het geeft allemaal zo mooi de innerlijke conflicten en dubbelzinnigheden van het personage weer!

Gelukkig heeft Murakami nog een houvast, het licht in de duisternis die hem moet redden van de waanzin: Sato.

De film kent een goed begin met die bovengenoemde zoektocht die verschrikkelijk mooi en dynamisch in beeld wordt gebracht. Maar dan zakt de film een beetje in elkaar in het middenstuk om dan opnieuw tot volle bloei te komen. Want het einde is geniaal!

De film bouwt naar een climax toe en het wordt steeds spannender (het begin van het einde is voor mij wanneer de stortbui begint). Mooiste scene uit de film: de twee mannen vallen uitgeput op de grond na een hevige en brutaal gevecht... met op de achtergrond bloemen en zingende kinderen ! Op dat moment wordt duidelijk hoe onzinnig geweld en meerbepaald het kwaad is en dat het alleen waard is om voor de wereld te vechten...

Ik denk dat David Fincher voor Se7en wel goed naar Stray Dog heeft gekeken!

In juni vorig jaar heb ik mijn eerste Kurosawa gezien, Shichinin no Samurai, sindsdien had ik me voorgenomen om meer van die Japanse klassiekers te zien. Dat is er uiteindelijk niet van gekomen en ook mijn tweede Kurosawa bleef uit. In plaats daarvan kreeg ik een andere interesse, het film-noir genre. Uiteindelijk ben ik daardoor dan toch nog aan mijn tweede Kurosawa gekomen, Nora Inu kreeg die eer. Mijn grootste kritiekpunt aan deze film is wel dat er enkele belangrijke film noir elementen ontbraken, zo werd er iets te weinig met schaduwen gespeeld of was het zwart-wit contrast hier minder overtuigend als in de meeste andere noirs. Verder miste ik hier de hebzuchtige femme fatale ook wel een beetje. Afgezien daarvan was het even sfeervol als de Amerikaanse films binnen het genre met aardig acteerwerk van Toshirô Mifune en Takashi Shimura als de twee dedectives. Kurosawa stopt er voldoende spannende wendingen in om de film onderhoudend te maken. Het trage tempo van het verhaal viel me ook wel op, de film leek dan ook langer te duren in tegenstelling tot zijn genregenoten. Verder was het een film dat gekenmerkt word door prachtig camerawerk en soms mooie dialogen (de eind-scène).

4.0 sterren

Fijne film van Kurosawa.

Kurosawa is zo’n regisseur die altijd veel aandacht besteedt aan de personages in zijn films. Vooral hier is de uitwerking daarvan erg goed. Het is een simpel verhaal, dat door de prima uitwerking een extra lading meekrijgt. Het tempo van de film is traag, wat goed past bij het weer in de film. Het is namelijk extreem heet en dat komt iedere keer weer nadrukkelijk naar voren in de film. Daardoor is het lome tempo logisch en tevens erg passend.

Het acteerwerk in de film is erg goed. Kurosawa’s favorieten doen het alle twee uitstekend. Mifune is een jonge onervaren agent en de onzekerheid straalt af en toe echt van zijn gezicht af. Shimura heeft echter een fijne rustige uitstraling, die ook uitstekend bij zijn rol past. De cinematografie van de film is ook erg sterk. Kurosawa tovert af en toe erg mooie scènes op het scherm en weet als geen ander hoe je op fraaie wijze een stortbui in beeld moet brengen. Het valt me nu ik er over nadenk trouwens op dat in bijna al zijn films wel een regenbui zit, nu ik er over nadenk. Dat lijkt haast wel een soort stijlmiddel van hem. Een erg mooi stijlmiddel overigens.

Verder is het op momenten een erg spannende film. De film begint sterk, zakt halverwege iets weg, maar eindigt grandioos. Alweer een film van Kurosawa die indruk maakt.

4,0*

Connect the dots.

Zo heb ik de film vooral ervaren. Rechercheur verliest z'n pistool, moet het terugvinden. Daarvoor moet hij langs verscheidene stationnetjes die hem steeds dichter bij z'n doel brengen. Het is allemaal zeer nauwkeurig en verzorgd uitgewerkt, maar het maakt de film ook erg saai bij momenten.

Sowieso een aantal scenes die sterk ingekort mochten worden (die baseball wedstrijd?). Waar Kurosawa wel redelijk in slaagt is z'n setting, toepasselijk ook want ik heb denk ik vandaag makkelijk evenveel zitten zweten dan de personages in deze film. Wel jammer dat Kurosawa erg expliciet is, personages hebben het constant over de warmte en het weer ... mocht iets subtieler verwerkt worden.

Tot mijn verrassing heb ik Mifune niet eens herkend in deze film, komt waarschijnlijk omdat ik hem voor het eerst zonder baard zag. Shimura herkende ik wel, heeft een fijn airtje en is makkelijk de beste acteur in deze film.

Visueel wist het me niet te boeien, de soundtrack vond ik bij momenten erg vervelend. Het resultaat is een film die best wat luchtiger en vlotter had mogen zijn, want een basic verhaaltje als dit boeit geen twee uur.

1.5*

Ja, dat is het jammere van wat later op een site als deze arriveren, dan kan het gebeuren dat iemand al een bericht heeft geplaatst waar ik het ongeveer 110% mee eens ben, zoals hier het geval is met NarcissusBladsp. die op 28 mei 2007 al het gras voor mijn voeten heeft weggemaaid. (Helaas zal hij dat vermoedelijk nooit te weten komen omdat hij dit forum al bijna zes jaar niet meer bezocht heeft.)

        Zijn 5* is misschien wat hoog ingezet, maar aan de andere kant: die eindeloze zoektocht langs kroegen, bordelen en goedkope logementen, het contrast met de gezelligheid en huiselijkheid bij Sato, die dialogen over "dirt breeds evil" en "there are no bad people, only bad environments", het spel van de verkrampte Mifune tegenover de ontspannen maar wel degelijk gefocuste Shimura, de hele sfeer van die onderbuik van de "après-guerre"-samenleving, dat onhandige gevecht op het einde (net zo onhandig als in Drunken angel uit het jaar ervoor en Rashômon uit het jaar erna, kennelijk wilde Kurosawa het gebrek aan glamour van zo'n gevecht benadrukken), de manier waarop de moraal dat Mifune net zo makkelijk de andere kant had kunnen kiezen hier wordt verbeeld – al die elementen wegen voor mij toch wel zwaar in mijn waardering. Misschien dat een volgende kijkbeurt nog een verhoging in mijn score zal brengen, want dat verdienen de verschillende expliciete èn impliciete lagen in deze film wel.

De oudste film van Kurosawa die ik tot nu toe heb gezien. Een gedegen film over een agent die zijn gestolen pistool probeert te achterhalen. Behoorlijk acteerwerk (met name van Mifune en Shimura) en een degelijk plot, dat echter nergens echt sterk wordt en ook niet lang zal blijven hangen. De scène in het honkbalstadion is met afstand de beste scène van deze film, daarentegen sleept de film ook hier en daar wel wat.

Aardge Kurosawa die op sfeer, beelden en vermaak beduidend beter scoort dan op psychologisch en dramatisch vlak. Dat laatste is wel aanwezig en ik zie ook wel wat Kurosawa wil met het tonen van schuldgevoel, maar ik geloofde de prent geen moment. Deels zal dat een culturele kloof zijn, maar deels ook het theatrale spel van Mifune. De beste man kan best wat, maar deze stijl is erg ongeschikt om de psychologische diepte in te gaan.

Wel verder fijn als vermaak. Het eerste uur schiet echt voorbij (mede door de snedige montage) en het tweede uur is goed te doen, ondanks lange scènes zoals in dat basketbalstadion. Maar verder vooral met al die schaduwen visueel prima, de beelden van het nachtleven van de anonieme grootstad (deze film kent wat Japanse huisjes soms, maar had evengoed een film uit Hollywood kunnen zijn) zijn sfeervol en Shimura heeft een mooie rol (bij hem thuis wordt het zelfs even ontroerend). Ook genig hoe het verhaal constant tijdens een enorme hitte speelt. 3,5*.

Misschien ligt bij de lat hoog voor een film van Kurosawa met een mooie reeks pareltjes, want deze Stray Dog was toch deels teleurstellend. Het duurt wat voor het echt in gang schiet en voelt nogal verouderd aan. Dit soort films is later nog meer verbeterd, terwijl dat minder het geval is bij veel andere films van de regisseur.

Gaandeweg wordt het nog wel interessant en ik hou wel van de broeierige sfeer die de personages letterlijk en figuurlijk nog extra doen zweten.

Fijne film noir van Kurosawa, hoewel niet alle elementen van een film noir aanwezig zijn, maar toch. Hetgeen me van deze film het meeste zal bijblijven, is ongetwijfeld de broeierige hitte die aanwezig is. Iedereen loopt voortdurend met een zakdoek het zweet van hun voorhoofd af te vegen en ze klagen steen en been over de enorme hitte. Het is toch iets wat vaak voorbijkomt in films van Kurosawa en wat mij betreft, hoop ik het nog vaak te zien in zijn films, want het is toch een extra sfeerelement. Ook de hevige regenbui die we op het einde te zien krijgen, mag niet ontbreken in een Kurosawa. Ik denk niet dat er een regisseur is die dit beter in beeld kan brengen.

Stray Dog deed me ook wat denken aan Se7en. Mifune en Shimura zijn hier de Brad Pitt en Morgan Freeman van dienst als het jonge groentje en de ervaren rot die een soort spook achterna zitten die met het gestolen dienstwapen van Mifune misdaden pleegt. Vooral het eerste deel met de zoektocht van Mifune door de achterbuurten van de stad was het spannendste deel van de film. Eens Mifune en Shimura achter de identiteit van de crimineel zijn gekomen, gaat de vaart wat uit de film en zakt het ook een klein beetje in. Hoewel we nog een aantal fijne scènes zien voorbijkomen, zoals de baseball wedstrijd of de scène bij het gezin van Shimura, is het toch vooral afwachten op de afloop. De scènes waarin Mifune in het station op zoek gaat naar Yusa en het gevecht nadien in het bos, zijn dan weer erg sterk en zorgen voor een positieve noot om de film te eindigen.

3.5*