World Trade Center (2006)

De trailer duurde me eigenlijk al veel te lang, laat staan die hele film van meer dan twee uur. Uit nieuwsgierigheid toch de bioscoop opgezocht. En oei, wat een pijnlijke ervaring was dat.

In het begin viel het allemaal nog mee. Momenten als het instorten van de torens was goed gedaan. Maar goed, zodra die ramp was geweest, begint voor de kijker de échte ramp pas. Gyllenhaal en Bello zijn imo uitstekende actrices, maar dat werd hier niet echt duidelijk. Maar vooral die Peña was een verschrikking om naar te kijken. Dat beton waar ie onder lag had nog meer charisma. Verder een nekschot voor degene die dit verhaal uit zijn of haar pen heeft gekregen. Met die vele flashbacks en vooral dat oeverloze gezeik bij die politiemannen thuis leek het vooral een veel te lange aflevering van Days of Our Lives. En dan heb ik het nog niet gehad over dat gekibbel over de naam van het ongeboren dochtertje. Of dat 'I Love You' briefje!

1,5 sterren.

Teleurstellende film over de aanslagen van 11 september 2001. World Trade Center komt op vele momenten te sentimenteel (te Amerikaans?) over. De dialogen zijn soms van een belabberd slecht niveau. Daar komt bij dat de acteurs ook enorm tegenvallen. Zelfs de prestatie van Nicolas Cage is erg teleurstellend. Hij kan zoveel beter.

Het verhaal is verder nogal afgeraffeld. Duidelijk geen aandacht besteed aan een goed script. Het was allemaal veel aangrijpender en emotioneler geweest als er gebruik was gemaakt van karakter uitdiepingen. Gelukkig kijkt World Trade Center nog wel degelijk weg door een paar visueel sterke scènes. Ook blijft het onderwerp natuurlijk erg interessant. Je blijft de gehele tijd met ongeloof naar de beelden kijken. Dat zoiets heeft kunnen gebeuren...

2.5*

Twee sterren voor de opplaksnor van dhr. Cage.

Ik vond het aan de ene kant ook een beetje overkomen als een geforceerd, rtl4 drama achtige film. Toch kon het me wel raken. De mensen achter het drama kregen meer een gezicht en dat is volgend mij wat men met deze film wilde bereiken. Maar ja, er werd een mooi spannend verhaal van gemaakt terwijl het voor velen natuurlijk niet zo was. De scene waarin je de torens zie instorten vond ik wel heel indrukwekkend om te zien. Ook die ontploffing waarbij ze naar de liftschacht moesten rennen gaf kippenvel. Toch wel een *3,5.

Eerste kwartier was aardig, daarna gaat het helemaal mis. Heeft RTL4 'm al aangekocht?

1*

Het verschil met Titanic, Pearl Harbor of JFK, is dat deze geschiedkundige gebeurtenis nog vrij dicht in het geheugen ligt. Ook de tijden zijn veranderd sinds die gebeurtenissen zodat m'n wel eens wat verder durft. Titanic was buiten een rampfilm ook een romantische film geworden. Pearl Harbor was ook niet slecht, met de complete overrompeling van de Japanners in de WO.

Van Oliver Stone waren we in de vorige films gewend dat hij wel eens een stap verder durfde gaan om z'n beklag te doen en met de wijzende vinger te staan zwaaien. Politiek gezien waren films als JFK, Nixon of Platoon veel sterker dan World Trade Center. Deze film is nogal braaf gefilmd en m'n teert enkel op het sentimentele van de 9/11-ramp. Nu die data nog wat in het geheugen ligt, is het een film die voor veel mensen gevoelig is, maar dat zal binnen 10 jaar al een stuk minder zijn en nog eens 10 jaar later nog veel minder. Nu al zijn er een hoop Amerikanen die zich niet zo goed meer die ramp kunnen herinneren als hen gevraagd wordt naar de datum of zo.

Qua spektakel is dit een sterke film natuurlijk. De WTC-ramp is algemeen bekend en veel mensen herinneren zich nog wel alles van die dag. Vooral voor Amerikanen zelf moet dit zeer gevoelig liggen. Het verhaal is wat minder. De ramp is wel een feit, maar de uitwerking in het script is vrij minimaal. Weinig verrassend wat wel mag voor een verhaallijn die iedereen kent. Titanic slaagde daar wel veel beter in en kon veel meer de spanning naar voren brengen dan deze film rond 9/11 terwijl Titanic al veel langer geleden is. Het acteerwerk is van laag niveau. Die irritante marinier (de man die zich geroepen voelt om te gaan helpen) stoort echt heel de film. En Cage doet volgens mij enkel mee om een bekende naam in de cast te krijgen, want veel acteerwerk is er van zijn kant niet te zien. Dikke teleurstelling van hem.

Conclusie: de film is blijkbaar al op voorhand emotioneel gecensureerd op voorhand en had om echt tot z'n recht te komen nog enkele jaren moeten wachten om er dan meer uit te kunnen halen. De stijl van Stone komt er totaal niet uit. Zonder bekende namen als Oliver Stone en Nicolas Cage, had dezelfde film in de categorie B-films terechtgekomen. Wie een 9/11 film wil zien, kan beter United 93 gaan zien, of de echte filmpjes bekijken op youtube of zo.

Veel te Amerikaans en zeer saai, tevens was hij zeer voorspelbaar. De film pakte me ook totaal niet en ik vond Nicolas Cage totaal ongeschikt voor deze rol. Het enige goede in deze film was Maggie Gyllenhaal.

Er zullen ongetwijfeld meer films komen over het World Trade Center en dan mag ik toch hopen dat die een stuk beter en boeiender zijn dan deze.

Dankzij Maggie Gyllenhaal krijgt de film nog een 1.

Met niet al te hoge verwachtingen ben ik deze film gaan zien. Niet al te positieve dingen gehoord en een erg matig gemiddelde hier. Toch ben ik positief verrast door deze film. Het begin is aardig indrukwekkend, maar toch vind ik het jammer dat we maar weinig zien van hetgene wat daadwerkelijk is gebeurd op die dag. Wel belanden eigenlijk al snel onder het puin samen met Cage en Peña. Die twee zetten samen een redelijke prestatie neer en vooral Peña overtuigt in deze film. Dat de film te Amerikaans zou moeten zijn kan met niks schelen. Ten eerste vind ik dat niet en als het wel zo is dan is het aardig goed uitgepakt wat mij betreft.

* * *

Ondanks zijn indrukwekkende cv slaat ook Stone wel eens de plank mis. Zo hier met het sentimentele en goedkoop aandoende verhaal omtrent 9/11. Kan zo bij de RTL4 Waargebeurde verhalen-meuk. Gemiddeld filmpje.

Net als bij het (overigens superieure) United 93 past ook hier weer een quote van Letterman, niet ver na 9/11:

The phrase New York's finest and New York's bravest, you know, did it mean anything to us personally, firsthand? Well, maybe, hopefully, but probably not. But boy, it means something now, doesn't it? They put themselves in harm's way to protect people like us, and the men and women, the fire fighters and the police department who are lost are going to be missed by this city for a very, very long time.

Meer gedramatiseerd dan United, soms zelfs op het randje (vooral met de flashbacks), maar toch wel indrukwekkend, dit eerbetoon aan de 2 agenten en hun familie. Gyllenhaal en Bello zetten beide een sterke rol neer in een aangrijpende film die me (uiteraard) weer aan het grienen bracht als een bakvisje.

3*.

Schitterende hoes trouwens!

Na all berichten, die er niet om lofen, kon dit niet anders als een slappe film van Stone zijn. En dat kon ik al aflezen aan de score van Craig Armstrong, die erg soap-achtige ''we overwinnen'' momenten heeft. Niets dan lof voor de muziek die ik de afgelopen twee jaar vele malen heb gedraaid. De film weet nog te overtuigen tot aan het moment dat de twee agenten onder het puin bedolven raken. De gespannen sfeer maakt plaats voor een berg over-sentimentele gesprekken tussen de mannen en gebeurtenissen van het thuisfront. Naar zeggen maakte Stone de film alleen om mensen over het onderwerp aan het praten/nadenken te krijgen. Alsof deze film daarvoor echt nodig was... Had ie nu maar een complottheorie film ala JFK gemaakt.

World trade Center.

Op dramatisch vlak is de film helaas te patriottistisch, en dat van een filmmaker die normaliter een erg kritische blik op z'n land heeft. Als hij hier een neutrale blik had gegeven was dat ook gewoon goed geweest, maar het wordt zelfs patriottistisch en tja, dat doet de film niet veel goed. Sterker nog, het overdramatiseren nekt de film waardoor hij aan kracht verliest. Stone had hier zijn bekende kritische blik op Amerika moeten aanhouden. Hoewel hem dat dan in zijn eigen land waarschijnlijk kritiek zal hebben geleverd, was de film zo een stuk sterker geweest. Nu is het helaas een drama volgens het bekende Hollywood formule.

Ook is het jammer dat we niet al te veel zien van wat er werkelijk gebeurde die dag, maar volgen we vooral de twee hoofdpersonen en hun familie. Hierdoor wordt de film naar mate het vordert zelfs een beetje saai. De personage's zijn daardoor dan weer wel goed uitgediept, en voor een Hollywood drama is dat uitzonderlijk. Het is de 13-in-een-dozijn vertelstijl die een stuk beter had gekunt, en zeker van Stone hadden we dat mogen verwachten. Goed is dan weer wel de Cinematografie, die is zelfs uitstekend, alsmede de acteerprestaties. Ook de score is sfeervol gekozen. Alles ziet er wel uitstekend uit, en vooral in het begin is de film daardoor vermakelijk. Uiteindelijk kom ik op drie sterren.

Degelijk, maar helaas niet bijzonder. 3*

Dan heb je een film van Oliver Stone (die bekend staat om zijn kritiek op de overheid), en dan krijg je zo'n typisch brave, saaie en gewoonweg Amerikaanse film. Geen beeld van chaos, geen kritiek, geen "harde realiteit"... alleen een enorm cliché, oversentimenteel drama met vrij zwak acteerwerk (zeker Nicolas Cage)

Het begon allemaal wel leuk maar wanneer de agenten vast zitten begint het allemaal saai te worden. Maar toch is het soms nog intressant.

vond hem de eerste keer heel wat mooier, was toen ook wat jonger..

nu nog steeds vermakelijk maar niet meer zo'n uitblinker voor me als eerst..

Helemaal eens, Movo. De verwachtingen vooraf waren hooggespannen, maar de uitwerking bleek niet meer dan goedkoop sentiment wat mij persoonlijk totaal niet raakte. Dit in tegenstelling tot een film als United 93. Kan iemand een mindere film van Oliver Stone noemen?

De essentie van deze tragische ramp is duidelijk en niet met een film te overtuigen.

9/11 heeft mij altijd wel geraakt. En als ik de beelden nog eens op tv zie, krijg ik nog steeds een zeer pijnlijk, totaal niet prettig gevoel.

Deze film voegt daar totaal niets aan toe. Vond het ook niet realistisch in beeld gebracht en daarnaast saai. Wat mij betreft had de film ook overtuigender over mogen komen met name het acteerwerk. 1,0.

Van deze had 'k eigenlijk meer verwacht, al begon de film eigenlijk wel goed. De film begint vlot en na een tiental minuten wordt de eerste toren al aangevallen, maar vanaf dan begint het tempo razendsnel te dalen en moet het plaats maken voor een reddingsoperatie en drama. Wat beelden van een gezin met kleine kindjes, redden de boel ook niet echt.

De cast deed het niet slecht, maar de film vond 'k te langdradig, geef me dan maar United 93.

Een prima rampenfilm. In het begin leek het een tv film, maar al snel komen grootse effecten erin. Opvallend veel gebruik van dicht op de huid filmen waardoor alles wat intiemer en meer realistisch overkomt. Fraaie beelden en een goede score.

Ik vond het wel een aardige verslaglegging en dan gefocust op enkele leden van hulpdiensten, die bezig waren met redding van personen en zelf getroffen werden. Ook wordt de beleving van familieleden in de film verwerkt. Het hele gevoel van wat een ramp kan betekenen voor alle betrokkenen komt goed over.

Het is dat er al voldoende rampenfilms zijn en ook in ongeveer dezelfde uitvoering, anders had deze misschien hoger gescoord. Het liggen onder het puin is dan weer een andere invalshoek.

Erg matige film over 9/11. Halverwege de film mochten die twee wat mij betreft wel sterven. Af en toe was het overdreven sentimenteel en al met al is het ook een langdradige film. Nu ik weet hoe het afloopt hoef ik hem ook niet nog een keer te zien. Nicolas Cage had wel een coole snor.

Na meer dan 6 jaar deze film nog eens bekeken, en een beter dag als deze kan dus niet om dat te doen, 11 september namelijk.

Het is en blijft een prachtige, maar wel tragische, film.

Ik heb dus helemaal niets of weinig toe te voegen aan mijn eerdere commentaar behalve dit, een van de betere Oliver Stone films en Nicolas Cage in goede doen, wat nadien nog maar zelden is gebeurd.

Films rondom de aanslagen op 11 september 2001 in New York zijn eigenlijk altijd wel interessant. De docu 9/11 is daar nog altijd het beste van als ik het me goed herinner. Ondanks dat ik niets van de ramp heb meegekregen (ik was 4), hebben de beelden die ik later zag altijd wel een behoorlijke indruk achtergelaten. Ik herinner me ook een docu waarin voicemailberichten van mensen uit het WTC naar huis werden afgespeeld. Erg aangrijpend.

Deze film had al langere tijd mijn interesse, maar het duurde desondanks lang eer ik hem daadwerkelijk gezien heb. Met Oliver Stone in de regiestoel (ik moet JFK echt eens herzien!) en Nicolas Cage in de hoofdrol had ik er alle vertrouwen in dat dit een alleraardigste film ging worden. Het begint op zich prima. Oké, misschien had het wat meer indruk gemaakt wanneer men ervoor gekozen had om beelden van de ramp te laten zien, maar ik vond het weergeven van slechts een schaduw van het vliegtuig op een ander gebouw ook niet verkeerd. De sfeer van de chaos wordt goed overgebracht en ook het instorten van de toren ziet er indrukwekkend uit en voelde beklemmend aan.

Kort door de bocht kun je de film daarna eigenlijk wel afzetten. Wat volgt is namelijk het kijken naar twee man die onder het puin liggen en wachten tot er hulp komt; iets dat in het begin nog wel enigszins interessant is, maar steeds saaier wordt. De film ontkomt zelfs niet aan ongeloofwaardigheid door het aantal momenten waarop het lijkt alsof één van de twee definitief de pijp uit gaat, maar op wonderbaarlijke wijze zich toch weer weet te herstellen. Ik snap ook dat de situatie voor de heren steeds slechter wordt en dat ze dus af en toe lijken weg te vallen, maar zo’n moment waarop die Will een soort visioen van een engel(?) (ik heb geen idee wat het moest voorstellen en als het genoemd werd kan ik het me niet meer herinneren) krijgt en vervolgens nog blijkt te leven hoeft van mij niet. Door die ongeloofwaardigheid valt dan nog wel heen te prikken, mits de rest interessant is, maar dat dit niet het geval is, is nu juist het grootste probleem van de film. De vele overschakelingen naar de thuissituatie wisten me ook op een gegeven moment ook niet meer te boeien. Naarmate de film het einde nadert wordt het bovendien ook steeds sentimenteler.

De cast, aangevoerd door Nicolas Cage met snor, deed het prima. Ik denk dat men er op zich verder ook wel alles uit heeft gehaald, maar dat een dergelijk verhaaltje het gewoon niet toelaat. Volgens mij is het behoorlijk lastig om een conversatie tussen deze twee mensen over zo’n lang speelduur interessant te houden en dat is wat mij betreft ook niet gelukt. De film blijft niet voldoende hangen, waardoor het geen echte indruk heeft gemaakt. Het eindresultaat is dus matig, terwijl het begin dat niet doet vermoeden.

2*

WTC.

Vanuit historisch perspectief een film waar bedenkelijke keuzes wel een begrijpelijke uitleg hebben. 5 jaar na de aanslagen was dit de eerste film die de gebeurtenissen in de cinema bracht, Stone maakte vooral iets wat moest dienen als bron van kracht, steun en eerbetoon. Da's leuk en aardig, maar in 2016, als niet-Amerikaan, is die context maar weinigzeggend.

Wat is rest is 130 minuten rampenfilm, "based on a true story". En dan zit er toch wel een hoop meligheid in waar je je als kijker moet doorheenworstelen. Wat onnodige flashbacks, de angst van het thuisfront, iedereen is held en klap op de vuurpijl natuurlijk de "keuken"scene. Wie dat ooit een goed idee vond ...

Tussendoor zit er gelukkig nog wel een redelijk spannende rampenfilm, met vooral op het einde wat claustrofobische scenes. Ook in het begin, terwijl de eigenlijke aanslag zich voltrekt, serveert Stone ook voldoende spectaculair beeldmateriaal. 't Zijn toch die momenten waar de film het dan van moet hebben.

Op zich wel eens oké om te zien, vooral dan voor een select aantal scenes, maar qua dramatiek slaat deze film compleet de plank mis. Zoals gezegd mag Stone wel een excuus inroepen, maar daar heeft niemand wat aan (buiten Amerika anno 2006).

2.0*

Oliver Stones eerbetoon aan de leden van de brandweer in New York die hun leven op het spel zetten (en in een flink aantal gevallen ook verloren) in hun poging om mensen te redden uit het World Trade Center op 11 september 2001. De centrale karakters zijn John McLoughlin [Nicholas Cage], een sergeant en zijn teamlid Will Jimeno [Michael Peña] die als eersten op Ground Zero zijn. Zij weten op dat moment niet beter dan dat er een vliegtuig is ingevlogen op Tower 1 en dat ze de mensen in dat gebouw moeten evacueren. Wanneer het gebouw instort, komen de meeste leden van Johns team om maar weten John en Will zich net op tijd in een liftschacht te verschuilen, waardoor ze weliswaar niet worden verpletterd maar wel vast komen te zitten tussen het puin. Ze zijn beiden zwaargewond en beseffen zich dat ze zullen sterven als ze niet wakker blijven. "World Trade Center" toont hoe de mannen elkaar wakker proberen te houden door te praten over hun ervaringen, over hun familie. We zien ook hoe hun echtgenoten Donna [Maria Bello] en Allison [Maggie Gyllenhaal] lange tijd in onzekerheid blijven over het lot van hun echtgenoten. Een cruciale rol is ook weggelegd voor Michael Shannon als Dave Karnes, een strenggelovige ex-marinier die naar eigen zeggen een roeping van God volgt, op eigen houtje naar New York afreist en met een aantal andere mannen die weigeren de zoektocht te staken vanwege duisternis en degene is die John en Will lokaliseert en daarmee hun leven redt..
Een goed gemaakte, prima geacteerde film met een ingetogen, effectieve score van Craig Armstrong. Een respectvol eerbetoon aan de betrokkenen, maar de karakters zijn iets te goed om waar te zijn. Het is nog net geen heiligverklaring, maar Stone doet een aardig stap in die richtinig.

“We prepared for everything. Not for this. Not for something this size. There's no plan.”

Gemengde gevoelens. Oliver Stone heeft er een geslaagd eerbetoon van gemaakt voor de hulpverleners en iedereen die is overleden op 9/11. Maar puur als rampenfilm is het teleurstellend, en World Trade Center focust zich op de verkeerde dingen.

Van de aanslag zelf zie je weinig en het is zo voorbij. Het gedeelte erna met Cage en Peña, die onder het puin liggen, is sterk maar ook te lang en de scènes met hun twee vrouwen (wel goed gespeeld door Gyllenhaal en Bello) nemen te veel schermtijd in beslag. Shannon heeft dan wel weer een lekkere rol als godsdienstige militair die uiteindelijk Cage en Pena vindt. De film is wel overdreven religieus, en van iemand als Stone had ik wat meer focus op de aanslag zelf verwacht. Het einde is sentimenteel en Amerikaans, maar ook wel weer mooi.

Vervelend.

Erge teleurstelling, want bij het eerste half uur had ik er volop vertrouwen in. Stone weet de spanning hoog te houden en het tempo er flink in te houden. De film is nergens saai in het eerste half uur en blijft dan ook echt bij de aanslagen zonder te veel onzin.

Als rampenfilm dus ook best geslaagd. Visueel om de ramp heen knap, duidelijk wat beperkt soms maar erg goed in beeld gebracht. Een rilling was er wel degelijk toen Peña de schaduw van het vliegtuig over zit vliegen. Een de spanning en angst is soms goed voelbaar.

Echter keert de film daarna plots van genre. Wel had ik het verwacht, maar niet dat er zo veel op de dramatiek in gegaan zou worden. Het spannende rampengenre vervaagt compleet en de film gaat volop voor de drama, dat gewoonweg totaal niet werkt.

Elke rol lijkt wel irritant te zijn. Zelfs Shannon, en het komt omdat Stone erg waardeloze en Pro-Amerikaanse karakters neerzet. Ik had al wat Amerikaans gedoe verwacht, maar dit was wel heel overdreven en ernstig. Vast voor het respect gemaakt.

Het verliest de geloofwaardigheid compleet eigenlijk. Sympathie voel je voor niemand meer, ik voelde slechts een hele hoop irritatie. En dan heb je eigenlijk nog 100 minuten die je met door de onzin moet zien, en dat gaat vooral erg moeizaam. Zeker vanwege de opening.

Stone weet het niet interessant te houden. Dat ligt niet bepaald aan Cage of Peña, maar wel aan de irritante karakters die constant voorbij gaan. Dat jochie verdient gewoon een pak slaag bijvoorbeeld. Maarja, dan helpt de slotfase ook niet bepaald. Te kort en geen spanning.

Cijfer is dus ook geen voldoende. Ik heb alle respect voor de mensen die hebben geholpen, omkwamen of klem kwamen te zitten destijds, maar in een film zoals dit werkt dat gewoonweg niet helemaal.

Ondergewaardeerde film die vooral last heeft van zijn titel, aangezien de titel suggereert dat de film alleen over de gebeurtenis zelf gaat, terwijl er gefocust wordt op slechts twee personen.

Een dag als alle andere begint, een beeld net als in Patriot's Day, waarop mensen uit bed rollen, naar hun werk gaan, niet vermoedend dat hun wereld nooit weer het zelfde zal zijn. De ramp zelf wordt subtiel en mooi gebracht. Ik krijg namelijk de rillingen van die schaduw en die trilling. Ik hoef namelijk die beelden van destijds niet te zien om te weten wat er gebeurt is, bovendien verhoogd het alleen maar het onwerkelijke van de situatie, de chaos en ook het gebrek aan overzicht midden in een degelijke toestand. Iets dat mij erg aanspreekt en ik erg realistisch vind. De orde, doortastendheid en organisatie die dan volgt om te handelen vind ik erg mooi te zien. Dat geluid van die sirenes en de berichtgeving via de communicatie apparatuur doet mij ook altijd wel wat. Net als de luitjes van de EMS die zich door de brokstukken kronkelen, in onwerkbare situatie om de twee mannen te redden. Wat een honden werk, wat een doorzettingsvermogen. Vooral Dorff als Strauss is erg sterk en wellicht de beste acteursprestatie van de film

World Trade Centre slaagt niet in een totaalbeeld van de ramp op die 11de september. Toch slaagt de film wel ontzettend in zijn beeld betreffende de enorme aanslag die deze tragedie heeft op alle betrokkenen, gezinnen en in dit geval naasten van reddingswerkers. Typerend is het beeld ook dat een dergelijke gebeuren door de hele familie wordt gevolgd. Dat wil zeggen, de hele clan aan tafel en discussierend. Het sterkste van de film is overigens niet eens de twee mannen onder het puin, iets dat al snel eentonig wordt aangezien ze geen kant op kunnen. Het is de wisselwerking en montage met thuis. Het omgaan met spanning, onzekerheid, schuldgevoel, pijn en angst. We zien de mens op zijn kleinst, tijdens zijn donkerste uur, zowel thuis als onder het puin. De keuken scene is dom volgens velen ik betwijfel of we kunnen weten in welke mate een menselijke geest nog functioneert.

World Trade Centre gaat over een nationale schandvlek met een heel klein wondertje. Een enorme verlies, prachtig weergegeven in het begin zonder te shoqueren, en na die tijd treffend en lamgeslagen met lege bussen, verlaten speelplaatsen en de rook op de achtergrond, zoals Kairnes terug zegt: God, heeft een rookgordijn opgetrokken voor iets waar we nog niet aan toe zijn om te zien. Indrukwekkend, emotioneel, en een ode aan het doorzettingsvermogen van de mens.

Amerika stond een paar weken geleden nog maar eens in brand. Burgers en politie stonden tegenover elkaar. Misschien kunnen ze eens kijken naar WTC toen er wel een enorme solidariteit was tussen politie, leger, zorg en burgers. Deze film van Oliver Stone word beschouwd als een flop. Tevens kreeg Oliver Stone de wind van voren omdat hij het rechts liberalisme (dat hij steeds onder vuur nam) nu had omarmd. Beide beweringen kloppen volgens mij niet en wel hierom :

De film vertelt de gebeurtenissen vanuit het perspectief van 2 politie agenten (haven autoriteit) die opgeroepen worden om mensen te evacueren bij de brand in de torens. Hier is de eerste keuze al gemaakt om geen traditioneel algemeen reconstructie te scheppen van die dag. Net zoals die agenten weet je niet echt wat er is gebeurd. Je krijgt tegenstrijdige info, onwaarheden. Knap beeld dat je enkel de schaduw van een vliegtuig ziet, het enige zichtbare van de ramp. En een donderslag. Vrij vlug verlaat de film ook het pad van de heroïek. De agenten komen in het gebouw en al vrij snel stort het gebouw in en worden de agenten bedolven onder de brokstukken. Vanaf dan gaat het richting melodrama waar het huwelijk van de 2 agenten wordt belicht onder het motto 'spijt komt altijd te laat'. Spijt omdat Cage (en ook zijn vrouw) nu beseft dat hun huwelijk routineus verliep. Spijt dat ze niet die momenten hadden genomen om meer van elkaar te genieten. Spijt omdat Pena niet wou luisteren toen ze de naam van hun ongeboren dochtertje kozen (en hier is net de tegenzijde nl dat ze het omgekeerde wil doen uit respect voor zijn wens). Een band tussen man en vrouw die opnieuw sterker wordt. Mooi.

De echte verrassing is dan ook dat dit geregisseerd werd door Oliver Stone. De man die flitsende beeldtaal als stempel heeft. Een introvert portret van een huwelijk tijdens een ramp met de helft van de film waar zijn hoofdpersonages onbeweeglijk liggen, is niet zijn cup of thee. Toch laat hij mooi het melo en drama in elkaar vloeien door de score en de flascback. Zijn enige flashy beeld is een silhouet van Jezus.

Tijdens de release waren tal van recensies overtuigd dat Stone zich had laten inpalmen door rechts. Een vredespijp aan rechts klonk het. Ook op op dit forum meermaals verweten patriottisme, heldendom te bewieroken. Is dit zo ? Stone staat bekend als een controversiële regisseur. Iemand die Amerika altijd kritisch heeft belicht, zeker bepaalde historische momenten. En ook hier, zij veel subtieler. Onze helden zijn passief. Merk op dat ze niemand hebben gered. Ze kwamen ter plaatse en meteen waren ze al immobiel door de instorting. Ook Amerika was op dit moment verlamd. Niemand kon iets doen, niemand wist wat er gebeurde, enkel een kleins stukje fragment van de speech van Bush dat alles goed ging komen maar verder geraakte Amerika toen niet. Heroïek ?

Dan heb je nog het personage van Shannon die het leger vertegenwoordigt. Wanneer hij ter plaatse komt, wordt hij meteen als 'maf persoon' getekend door een reddingswerker. Inderdaad, Shannon is een wereldvreemd figuur eigenlijk, vanuit een verkeerd en gevaarlijk religieus motivatie opererend en alhoewel hij als eerste instantie net de persoon is die door die overtuiging en doorzetting de noodkreet van de agenten hoort en hulp roept, staat er tijdens de aftiteling te lezen dat dit personage 2 tour of duty in Irak heeft gedaan daarna. Wraak is wat Amerika heeft gedaan. Payback. Heroïek ?

Stone komt dus wel kritisch uit de hoek als het over Amerika en zijn beleid gaat maar hij heeft wel (terecht vind ik) een hoge waardering voor de solidaritiet na de ramp, toen iedereen met vereende krachten mensen probeerde te helpen die bij de ramp betrokken waren nadat de torens waren ingestort en nadat het besef dat dit een grote slag was. De ode is dan ook aan die mensen die (personages die we zeer kort zien als die verpleegkundige met drugsverleden en de agent Stephen Dorf zijn de echte helden wat zij hebben wel iets bereikt door hun moed) iets wat volgens mij Stone wel bewust heeft gedaan. Een schouderklopje maar de echte aandacht gaat naar een falend Amerika. Ja hoor dit is een Oliver Stone film. En een zeer goede ook nog.

Ik vond de film destijds bij de release al langdradig en overdreven, daarna nooit meer naar gekeken tot deze week. Destijds had ik er nog wel een voldoende voor over, maar daar is nu niks meer van over. Ik begrijp de sentimenten wel, in 2006 was dit nog erg kort geleden gebeurd en Oliver Stone levert met de film een eerbetoon aan de helden van de politie en brandweer, die met de aanslagen ook veel collega's zijn verloren wat ontzettend triest genoemd kan worden. Maar het levert wel een draak van een film op, na een heel sterk en indrukwekkend begin trouwens.

Want als je het eerste half uur aan het kijken bent, dan voelt dit toch wel als imponerend. We zien de ramp van heel dichtbij. Brokstukken vallen omlaag, papieren vliegen door de lucht, mensen zijn stomverbaasd en verdoofd. Maar als de ramp zelf zich heeft voltrokken (wel met een sterke scène dat iedereen rent voor z'n leven), dan begint toch wel een vreselijk stuk slap geneuzel met een groep mannen onder het puin, flashbacks naar hun leven, de angst en het verdriet van het thuisfront en de onvermijdelijke redding. Wat ik niet snap is dat 9/11 zo gigantisch groot was, maar dat je dan een film maakt van mannen onder het puin waar bijna niks gebeurd. Echt enorm saai om dat anderhalf uur nog te moeten volgen. Ook het acteerwerk was weinig aan. De film mikt op het sentiment en daar slagen ze bij mij hier niet in. Vermoedelijk kon men dit in Amerika meer waarderen, wat ze niet kwalijk valt te nemen. Als je ooit het 9/11 Memorial Museum in New York hebt bezocht, dan weet je wat deze dag voor de stad en de bevolking betekende.

Krappe 2* (was 3*)

*** There were thousands of people here, where the hell are they? ***

Drama gebaseerd op waargebeurde verhalen van 2 overlevenden op 9/11. Koude blauwe en grijze cinematografie bij buitenscѐnes, warmer bij binnenscѐnes. Toepasselijke muziek, af en toe met spiritueel gevoel. De cast is erg Amerikaans, maar wel goed gekozen.

Plot: na de ramp op 9/11 worden politiemensen uit de havendienst extra ingezet om mensen uit het WTC te evacueren. Twee van hen (John en Will) komen onder het puin vast te zitten, ze vergaan van de pijn, willen 'wakker' blijven en overdenken hun leven. Terwijl hun familie en geliefden zich grote zorgen maken.......

Resumé: Af en toe doet de film aan als een documentaire vanwege TV-beelden van de toenmalige ramp. Jammer van de inconsistenties in de film! Tempo is af en toe lethargisch (traag), paniek had beter verbeeld kunnen worden, het leek vaak teveel gespeeld......

Feit blijft dat het een regelrechte hel moet zijn geweest, een gruwelijke ramp van ongekende grootte! 2749 mensen stierven, 343 van de brandweer, 84 havenwerkers waarvan 37 politie en nog eens 23 van NY city police. Slechts 20 werden levend onder het puin vandaan gehaald.......

Wat was het laatste wat je tegen iemand zei? Was het iets aardigs? Heb je 'ik hou van je' gezegd? Heb je überhaupt iets gezegd? Of weet je het zelfs niet meer? Om over na te denken......

Pijnlijk slechte prent. Het ding oogt als een goedkope tv-film en weet eigenlijk nergens te boeien. De personages sowieso niet, en na een halfuur liggen ze onder het puin en maak daar maar eens een boeiende film van. Dat lukt Stone dus ook niet. Verder dan wel melodrama in flashbacks komt hij niet. Maar ook qua sfeer, op die eerste vijf minuten na met beelden van een New York dat wakker wordt, doet deze film echt niets. Nee, als je een film wil zien over die dag pak United93, of anders die docu rond de New Yorkse brandweer. Beide zijn boeiender en geven beter het gevoel van die dag weer. 1,0*.

“We prepared for everything. Not for this. Not for something this size. There's no plan.”

Afgelopen zaterdag was het twintig jaar geleden alweer dat er een terroristische aanval plaatsvond op het ‘World Trade Center’ in hartje New York, en ook wel de eye catchers van die tijd, twee enorme gebouwen. Ik was zelf destijds nog niet eens uit de luiers toen dit gebeurde maar, eigenlijk zolang ik mij kan heugen is ‘9/11’ een belangrijke dag vooral voor de Amerikanen, en dan willen wij als Nederland daar graag aan meedoen, zoals dat altijd is. Het is een tragedie en dat verander je niet, een geweld en een dreun voor de destijds open democratie en wereldvrede, zo word het althans verhandeld.

Ik heb deze speelfilm over de aanslagen nooit gezien, ik kijk dit soort ‘thema’ films (best naar om zo te benoemen) ook echt op het moment waar ze op gebaseerd zijn en wil dat ook zo houden. Ik heb de film dus expres bewaart om een keer te kunnen kijken tijdens de herdenk dag van de tragedie en dit weekend koos ik er dus voor om hem op te zetten en of dat een goede keuze is geweest durf ik niet te zeggen. Want ondanks wat de film ons verteld en dat het echt een ernstige situatie is geweest, vond ik de film geen klap aan. Dat kwam voornamelijk dat we anderhalf uur naar saaie dialogen hebben gekeken, sentimenteel gezwets over ‘familie’ en hoe mooi de buitenwereld wel niet was terwijl ze aan het overleven waren onder het ingestorte gebouw.

Daarbij valt mij de keuze van ‘Stone’ ook niet helemaal goed op zijn plaats. Die kiest er voor om de hele situatie en het ‘spannends’ allemaal al in de eerste dertig minuten te laten gebeuren. Ik had wel gehoopt op wat meer opbouwing van personages en de dag zelf maar, na tien minuten vliegt het vliegtuig al het gebouw in en zitten we op het puntje van onze stoelen. Maar, de kunst van dit alles is om de film na die dertig gebruikte minuten spannend te houden, en dat lukt ‘Stone’ niet. De film zakt gigantisch snel af naar een clichématige film waar duidelijk de nodige dingen gezegd moeten te worden om ons als kijkers thuis te laten raken.

En geloof mij, die mensen die het echt hebben meegemaakt hebben door een hel geleefd, daar is geen enkel twijfel over mogelijk en over alle hulpdiensten nu maar, ook tijdens die dag heb ik ontzettend veel respect. Om ‘Nicolas Cage’ nou een hoofdrol te laten spelen, dat was in mijn ogen niet altijd een even goed idee. Ik vond hem echt barslecht acteren.

Ach, je kunt de uitkomst van deze film wel van een kilometer ver ruiken en de film word op den duur steeds taaier om te zien en blijft vooral heel saai. Nee, ik had veel verwacht van deze film maar het viel me allemaal erg tegen. En nogmaals, de hele gebeurtenissen van die dag zijn ontzettend tragisch maar, dat maakt deze film er niet beter op. Het voelde meer een gebruikt iets op een slechte manier, en heel slecht uitgewerkt.

2.0*