Kumonosu-Jô (1957)

Van bij het eerste liedje al wordt heel het verhaal uit de doeken gedaan, en niet alleen dat: er wordt vrolijk bijgezongen hoe ziekelijke ambitie enzo daartoe geleid heeft ed. Doorheen de film wordt het verhaalverloop dan nog eens extra toegelicht met overbodige liedjes en er blijft haast niets meer te ondekken over voor de kijker. Hier is het Macbeth principe nu wel min of meer bekend maar toch. Dat heb ik bij al zijn films. Is het niet met liedjes dan is het met herhaaldelijke speeches, dialogen of emotioneel geladen scenes die allemaal op hetzelfde punt neerkomen. Variatie is schaars en subtiliteit is ongekend blijkbaar.

Het blijkt wel weer dat je een echte verhaaltjeskijker bent. Nog nooit zo'n onzin gelezen. Ik kende al die toneelstukken van Shakespeare al alvorens ik verfilmingen van die verhalen zag. Het gaat om de uitwerking, de verderfelijke sfeer in die Shakespeare tragedies etc. De 'liedjes' zetten enkel een mood neer en de speeches, dialogen dragen enkel bij aan het tragische gebeuren en doen het verhaal uit de doeken. Het komt erop neer dat een komedie dus maar 1 enkele grap mag tellen, een daaropvolgende grap komt op hetzelfde neer: alweer vrolijkheid! Gaat echt nergens over..

Ik ben helemaal geen verhaaltjeskijker maar het leek me duidelijk dat Kumonosu Jo wel degelijk een verhaal probeert te vertellen, dat naast de verderfelijke sfeer en uitwerking een haast even belangrijke rol speelt. Zo kwam het althans over.

Dat geeft niet, maar als je dan per se belang wil hechten aan het verhaal, en vooral de onderliggende ethiek, doe het dan wat subtieler. Zeker omdat het zo constant overdadig ingelepeld werd allemaal (zowel in de liedjes als in de scenes), werkte de aanpak in storytelling heel erg vreselijk storend. Trop is teveel.

Van die herhalende speeches en dialogen doel ik trouwens voornamelijk op andere films van Kurosawa. In het bijzonder Seven Samurai.

Je probeert er een karikatuur van te maken natuurlijk, maar het leunt totaal niet aan bij hetgeen ik bedoel. Een aaneenschakeling van soortgelijke hysterica en belerende speeches die bijna altijd rond dezelfde pointe draaien (nu heb ik het nog steeds over Seven Samurai) is iets anders dan een komedie met verschillende soorten grappen die je telkens aan het lachen brengen.

Dus wel. En ik wil voorbeelden zien en geen gebakken lucht. En anders kap ik met de discussie.

Wat SS betreft, kan ik massa's speeches en emotioneel geladen scenes aanhalen dat neerkomen op dezelfde problematiek en klassenverschil in die tijd. (het aantal keer dat die boeren aangepakt werden op hun sociaal ingewortelde 'gebreken' is ontelbaar) maar nu gaat het hier over Throne of blood, dus ja:

Zoals ik al zei die onderliggende ethiek van de moordende ambitie, hebzucht en machtzucht komt herhaaldelijk enorm flagrant in beeld (hoeveel scenes zijn er wel niet waarbij die vrouw bv tot vervelens toe zit te zeuren om haar man te overtuigen) dan komt natuurlijk "de straf" en weer het zoveelste overbodige liedje dat het allemaal nog eens extra toelicht hoe de vork in de steel zit en vooral (alwéér) waar de blinde zucht naar macht en aanzien wel niet toe geleidt heeft (alsof we dat nu zelf niet kunnen zien bij die -overduidelijke- scenes alleen al). Beetje belachelijk vind ik.

Dan die scene na die ontmoeting met de heks: Had Kurosawa nu echt 354 takes nodig (figuurlijk bedoeld he ramon) om aan te tonen dat beiden telkens verdwaalden naar hetzelfde punt (en dat ze het precies niet wilden/konden geloven)? Typisch voorbeeld dat Kuro soms graag overdrijft en veelal wanneer het niet eens nodig is. Geloof me gewoon: dosering, variatie en subtiliteit zijn zaken dat ik vaak mis in zijn films...

Je bent echt aan het zeuren om niets. Enkel Mifune spreekt zich uit over deze problematiek. Sterker nog, hij spreekt zich juist uit over de overeenkomsten tussen boeren en samurai. Dat is al een kulargument dus.

Eveneens kul. Kurosawa pakt zowel boeren als samurai aan en altijd subtiel via een situatieschets. Je zoekt dingen. Dat ie dat op meerdere plaatsen in de film doet is compleet logisch (er zijn weinig films die verschillende soorten problematiek aanpakken, veelal omdat een film dan aan kracht inboet). Een film als Die Hard benadrukt ook meerdere malen hoe slecht Alan Rickman wel niet is. Ik vind echt dat je naar dingen aan het zoeken bent. Schindler's List benadrukt meerdere keren hoe schandalig sommige Duitsers zich tijdens WOII hebben gedragen. duh.

Het probleem ligt 'm dus gewoon in het feit dat je Shakespeare's Macbeth niet leuk vindt. Zeg dat dan meteen.

En over dat verdwalen in de mist: een geniale sfeerscene! Ik zei toch al dat je mij een plotkijkertje lijkt. Puur een scene voor de sfeer, geen plottwist te bekennen.

En ik mis dus filmvoeling bij jou. Daarom discussieren we zo moeilijk. Je praat over zaken die niets te maken hebben met eventuele gebreken van Kurosawa, eerder gebreken die bij jou liggen. Ik kan begrip tonen voor mensen die bepaalde shots van Tarr niet zo mooi vinden, maar ik kan weinig met mensen die een film van Tarr een onvoldoende geven "omdat de takes zo lang waren".

. Volgens mij mis je gewoon een klaar beeld op wat smaak en individuele beleving inhoud.

Natuurlijk trek jij zo'n uitspraak weer in het belachelijke maar daar heb ik schijt aan. Ik heb 't niet over zijn smaak of zijn filmbeleving, ik heb 't over de niet-relevante argumentatie die hij bij die negatieve filmervaring levert. Dus niet zeiken.

Als ik bij Gerry ga klagen over gebrek aan plotwendingen of 'punt is al lang duidelijk' bij een lange take waarin de twee hoofdpersonen door de woestijn heen wandelen, dan is het duidelijk dat ik daar een bepaalde voeling met de film miste. Die lange take is plotloos bedoeld. Daar zou je me dan ook terecht op wijzen. Dat heeft te maken met een gebrek aan voeling of openheid. Klaar als een klontje. Ik kan natuurlijk wel schrijven in mijn post dat die lange take in Gerry geen hypnotiserend effect op me heeft of slaapverwekkend is. Dat is smaak/beleving. Ik snap ook niet waar je je mee bemoeit trouwens en hou je smileys maar op zak.

Zoals bij Dead Leaves, waar je kloeg over de platte inhoud en het teveel aan actiescenes ? Michael Bay zullen we er ook maar niet bijhalen zeker ?

't is gewoon een beetje laf hoe je steeds alles wat je niet zint als oneigenlijk of "niet-relevante argumentatie" probeert af te wimpelen. En jammer dat je niet ziet hoe sterk dat gelinkt is met individuele smaak en beleving.

Zo zijn er ook nog wel meer zaken geloof ik.

Van een hoogstaand avonturendrama waar SS tot verheven wordt, verwacht ik toch iets meer variatie (zeker als het zo'n lange speelduur heeft), al is het maar in de manier waarop het naar voor gebracht wordt. Bij SS zit je na een uur nog te kijken naar een zoveelste preek van de Samurais naar de boeren toe hoe slap ze zich wel niet gedragen, of een zoveelste huil of schreeuwbui hoe miserabel de toestand wel niet is (erg subtiel noem ik dat allemaal niet). Ik vind dat geen appetijtelijke cinema, sorry.

Ik vind film als musical sowieso geen goed idee. Deze film kan dan nog geen duidelijke lijn kiezen: maak ik nu een goeie verfilming van het verhaal met subtiele aandacht naar de ethica dat erachter schuilt en een leuke sfeer of gooi ik er dan toch wat out of the blue muzikale intermezzo's in dat het herhaaldelijke plot van de scenes nog eens extra herhalen zodoende dat zelfs de sfeer herhaaldelijk wordt of niet meer voldoende is om de rest onbelangrijk te maken.

[Dit probleem heb ik overigens wel bij meerdere (halve) musicals (zowel als film als toneelstuk), een van de redenen waarom ik niet zo te vinden ben voor het genre.] Veel scenes dat een sterk sfeerbeeld weergeven heb ik bovendien helemaal niet gezien. Laat staan dat de "superieure sfeer" de film zou kunnen dragen.

Hoe kan je nu verwachten dat de sfeer blijft aanhouden als je 20 keer hetzelfde ziet?

Ja dat is weer zo typisch. De fout ligt bij de kijker, nooit bij de goddelijke regisseur. Over non-argumenten gesproken...

De scene in die mist is overdone, net als de emotionele uitbarstingen in SS overdone zijn. Voor mij is dat zo klaar als een klontje. Of je het nu in het opzicht bekijkt van sfeer, plot of wat dan ook: het is en blijft overdadig (en eentonig) zodanig dat het in geen enkele optiek nuttig wordt, boeiend blijft of effectief kan duren.

Goed voorbeeld natuurlijk. Je zou daar ook evengoed kunnen zeggen dat jij daar een bepaalde voeling met de film miste (misschien zelfs met hele takken uit de cinema). Heel die film is daar plotloos bedoeld. Actiescenes zijn regelmatig plotloos bedoeld, even plotloos als een lange take uit Gerry bedoeld is. Toch worden actiefilms dan wel weer regelmatig afgerekend op ondermeer het plot (een van de meest irrelevante elementen uit het genre). Als er iemand een gebrek heeft aan openheid en voeling...

Dit soort "argumentaties" zijn dus vrij zinloos, zeker wanneer je zelf erg selectief en dubbelzinnig speelt met je 'openheids'-normen.

Totaal irrelevant dit. Je probeert het niet eens te begrijpen. Hakken is leuker he? Als je niet van lange takes houdt, zeg dan dat je niet van lange takes houdt. Ga dan niet zeuren over een gebrek aan plotwendigen in die scene of dat de regisseur een onbenul is omdat zijn punt al lang duidelijk is. Dat is totaal misplaatste kritiek. Bij elke Bay film klaag ik bovendien over de actie an sich. Ik vind het niet mooi, ik vind het niet geslaagd, ik vind dat Bay het niet mooi filmt en bovendien herhaalt ie 't in elk nieuw produkt. Bij Dead Leaves klaag ik ten eerste over de hypermontage; die ging me snel de keel uithangen. Bovendien vind ik de film te macho (veel meer nog dan al die westerns die jij blind veroordeelt) en inhoudelijk plat. Vooral dat laatste zal zelfs de hoogstemmer beamen. En waarom krijg ik geen kritiek op mijn commentaar bij die film dan? Ik loop daar niet te schreeuwen dat de actiescene's geen intens drama bevatten. Ik snap niet dat je dit er allemaal bij sleept. Ik ben toch echt duidelijk.

En ik vind dat je een ongelooflijke zeur bent die elke gelegenheid aangrijpt om mij op mijn nummer te zetten. Ik ben immer direct en verre van laf. djelle's commentaar op die mistscene is totaal niet relevant. Klaar. Dat jij daarom maar weer even beweert dat ik alles wat me niet zint

afdoe als irrelevante argumentatie is een idiote, niet gegronde veralgemenisering.

En ik vind het jammer dat jij niet inziet dat instelling en filmvoeling veel invloed hebben op die individuele beleving van cinema. Als ik een hekel heb aan dubbing maar toch een Italiaanse klassieker ga kijken, dan kan ik naderhand wel een 0,5* geven en als grootste minpunt de dubbing aanwijzen, maar ik draag dan niets zinnigs bij. Eventuele discussies zullen dan kant nog wal raken. Dat bedoel ik dan ook met openheid en voeling. En ik ben wat dat betreft echt niet selectief (zoals djelle beweert). Ja, ik mijd het 'genre' gore als de pest, maar ik zeur er verder niet over en ik zit zeker niet te klagen over een gebrek aan psychologische diepgang in een scene waar 1 of andere gast 5 minuten aan een stuk wordt opengereten. Snap dan ook niet waar al die dubbelzinnigheid en andere beschuldigingen over gaan, want ik ben zeer duidelijk.

Zeg Ramon, die scene is wel degelijk onderdeel van het verhaal hoor. En ja, ze is vooral gemaakt voor de sfeer. Maar 20x hetzelfde zien vind ik niet sfeervol (ik hoor je al afkomen: "dat heeft te maken met je gebrek aan openheid"), dat is ook mijn voornaamste klacht bij kurosawa: de overdrijving met alles (zowel op gebied van emotie, verhaalopbouw, acting...). Een argument dat je permanent lijkt te negeren. Ben ik onlangs nog zo attent om voorbeelden te geven bij SS wanneer je stond te roepen dat niemand dat deed wanneer ze klachten hadden over overacting, en meneer doet weer alsof ik niet besta...

1 voorbeeldje bij Bad Boys 1:

Je hebt het over het acteerwerk, plot, plottwists, diepgang van karakters... Je zeurt over zaken die allen ondergeschikt zijn aan het genre, maar waar het om draait vind je aardig (tiens, nochtans van amateur Bay) maar wimpel je af als: tja... dat is dan ook alles. Nu kunnen we lang discussieren over plot of karakterdiepgang of wat dan ook, dat al dan niet wel zouden belangrijk zijn in dit soort films, maar feit blijft dat ik evengoed van jou zou kunnen zeggen dat je voeling mist. Een film dat puur om sfeer draait vind je geweldig (en dan heb ik het niet over Kumonosu Jo), maar een film dat puur rond actie draait breek je af tot op het bot met argumentatie dat lang niet iedereen relevant vindt.

Maw: je doet net hetzelfde als ik, alleen beticht je mij met "gebrek aan voeling". Dubbelzinnigheid en selectieve openheid zijn dan helemaal geen vergezochte termen vind ik dan.

Je haalt wel woorden van mij aan maar de conclusies die jij er uit trekt raken kant noch wal. Je gaat bovendien weer uit van genre's ipv filmstijl. Plottwists zoeken in een lange take vind ik onzinnig. Verder vereis ik van een actiefilm (en ik gebruik die genreduiding maar even om misverstanden te voorkomen) oftewel briljante actiescenes (en het liefst ook nog een fatsoenlijk plot, mooie personages, diepgang etc) of, bij gebrek aan briljante actiescenes, compensatie in de vorm van een mooi plot, goede personages, logica etc. Zodra ik beweer dat het een actiescene an sich ontbreekt aan filosofie, dan mag je mij beschuldigen van een totaal gebrek aan filmvoeling.

Hoe vaag kan commentaar zijn.... maar ik laat 't hier bij.

Tuurlijk laat je het hierbij. Dat is typisch jij. Vage commentaar... Het aantal keer dat ik deze klacht met handen en voeten uitgelegd heb (onder andere bij SS op gebied van de emotionele uitspattingen, overacting etc) waarop jij simpelweg niet reageerde is ontelbaar. Daar komt nog eens bij dat ik de meerendeel van jou explicaties eveneens kan afdoen als "vaag". "Briljante actiescenes" -wat zijn briljante actiescenes? Precies, ligt bij iedereen anders.

Ten eerste: ik moet dan lappen tekst van je doorspitten (bondigheid is niet je sterkste punt) en dan de kern er proberen uit te pikken. Dan kan ik uiteindelijk eens gaan reageren.

Ten tweede: je argumenten zijn in mijn ogen te ver weg van mijn Kurosawabeleving. Ik vind ze echt onzinnig eerlijk gezegd (de mistscene, moraliserende liedjes). Kurosawa is ooit bombastisch, maar veel vaker subtiel in zijn oeuvre. Subtieler dan vele filmmakers van nu (waaronder Bay) dus dat hele 'Kurosawa overdrijft' gedoe dat is voor mij vaag gedoe. Kijk eens naar Red Beard, Ikiru, The Idiot, Scandal, Stray Dog, I Live in Fear etc. De variatie aan rollen die Mifune daar met het grootste gemak meester maakt en dat al alleen in Kurosawa's oeuvre. Kijk eens hoe veel Kurosawa's Ikiru en Tsubaki Sanjuro verschillen qua acting, toon, regie, subtiliteit etc. "Kurosawa overdrijft altijd" is voor mij een te vaag, absurd commentaar.

Ik zie de link niet.

Inmiddels is duidelijk dat Djelle de 'mistscene' niet alleen kwa plot onnodig vond maar ook overdreven net als in veel van Kurosawa's andere films. Verder word het een persoonlijke zinloze discussie lijkt me.

Eens. Vooral zinloos.

1. Alsof jij altijd zo bondig bent.

2. Als jij naar meer uitleg vraagt, voorbeelden etc... tja, wat wil je dan.

3. Ik veronderstel dat je wel verstandig genoeg bent de belangrijkste punten er uit te kunnen halen.

4. Je zou geen 'stukken tekst' moeten doorgronden als je tijdig gereageert had per post.

5. Begin bijvoorbeeld eens met mijn voorbeelden (waar jij stond voor te roepen) van overacting bij SS.

6. Laat maar, je zal toch wel weer iets uitvinden dat mijn kritiek ongeldig zal maken.

Als jij zegt: ik vind de actiescenes uit Bad Boys aardig, maar niet briljant is even vaag/duidelijk als wanneer ik zeg: Seven Samurai overdrijft met dramatische, emotionele uitbarstingen (zowel in frequentie als in acting).

Slaapwel.

... dan wil ik voorbeelden en uitleg. Ik wil weten waar de film storend wordt, waarom de film storend wordt, maar bovenal wil ik weten waar de film meer herhalend wordt dan de films uit je top 10.

Zulke uitspraken bedoel ik. Je schaart datgene wat je van Kurosawa gezien hebt voor het gemak even onder 1 noemer zonder ergens specifiek op in te gaan. Verder: de clue? Het is geen Saw of Usual Suspects! Het is Shakespeare. Dan: de mistscene. Een sfeerzettende openingsscene. Wat moet ik dan met dat "herhalend" en "uitdrukkelijk"? Kun je dat niet op elke film toepassen met een aanhoudend pessimistisch wereldbeeld? Begint bovendien ook niet elke komedie met een grap (gevolgd door nog meer grappen)? Waarom is het niet storend in Home Alone 2? Ook is die mistscene qua langgerektheid een unicum in Kurosawa's oeuvre. Waarom zeg je dan 'alweer'? Waarom is die mistscene zo langgerekt? Geloof je echt dat Kurosawa dat doet om een moraal op te dringen of een punt 50 keer achter elkaar duidelijk te maken? kom op! Hij wil enkel dat de kijker zich kan verplaatsen in die verdwaaldheid. Hier is toch geen plotwending nodig. Verder heb jij het over 'liedjes'. Volgens mij hoor je een paar keer een begeleidend koor plus de openingsscene met de heks? Als er geen ondertiteling onder dit koorgezang was geweest had je het waarschijnlijk enkel meegenomen als soundtrack. Nu maak je er een farce van, opgelegd moraal. Hebben we het trouwens al niet erg vaak over Mifune's acteerwerk gehad verder? En die emotionele uitbarstingen? Waar worden die te? En waar zijn die uitbarstingen erger dan het gekreun van Cage in Face Off?

Even vermelden dat ik zoveel details niet vereis in een negatieve post. Maar wel bij iemand die bij elke Kurosawa zo nadrukkelijk een uitdagende aandachttrekkende post plaatst.

Stel je eens voor dat er constant gezongen wordt in 'Leon' hoe mooi de relatie wel niet is tussen die hitman en dat meisje en telkens een plotwending bezongen wordt met de (zelfde) ethica en alles erbij. (Maar zoals ik al zei: dat is onder andere mijn probleem met musicals in het algemeen) Of beeld je eens in dat er constant geschreeuwd en gehuild wordt door dat meisje, af en toe onderbroken met een spastische preek van Leon...;

Ik hou van subtiliteit, dat ontbreekt zowel in deze Macbeth-versie als in Seven Samurai of Drunken Angel. Jij vindt het misschien sfeervol dat er haast geen scene voorbijgaat of er wordt (overacterend) geschreeuwd, gehuild of gepreekt rond de situatie (SS), maar ik vind dat nu eenmaal niet mooi.

Nee, er zijn films die veel subtieler, afwisselender en verrassender zijn in het brengen van hun verhaal. Bekijk Amorres Perros eens.

Ook grappen mogen afwissellend zijn.

Je bent telkens weer benieuw naar wat er komen zal. Hoe komen ze nu weer in aanraking met elkaar? Wanneer zal de echte fun beginnen? Hoe zal hij nu weer op zijn donder krijgen? Wanneer trapt ie in welke val en hoe zal het aflopen? Welk valletje heeft ie nog in petto? enz... Heel ander soort film ook, veel luchtiger enz (beetje rare vergelijking dus, maar goed).

Bij SS zit je te denken: hoe gaan ze hun kritiek nu weer formuleren? Je weet dat er een zoveelste speech te wachten staat of emotioneel theater dat de situatie en moraal toelicht. Wees gerust, 203 minuten non-stop home alone boobytrap-stuff zou ik eveneens overdone vinden.

Zie SS.

Nogal wiedes. Dat hoeft geen half uur te duren.

Voorbeelden te over zijn terug te vinden bij SS, voornamelijk in de post waar ik voorbeelden geef van overacting (de kwade speech na het vals alarm, de uitbarsting van Munife tijdens de Samurai koffieklets, de huilbui na het gestolen eten, het oeverloze gejammer in het begin van de film, de lachbui na de val van het paard etc...).

Ik vind dat gedoseerder. Ik heb hem allesinds nergens zien schreeuwen, dansen, springen + ratelen + spastische bewegingen maken zoals sommige personages uit SS dat deden (voornamelijk Munife).

Yeah right. Zoals bij rashomon zeker? En mijn postje bij Drunken Angel was eveneens zéér braaf. Ik denk dat je een totaal verkeerd beeld heb over mij, je overdrijft nogal.

Jazeker, ik schrijf graag eens een cynische post (en zeker bij films/regisseurs dat ik belachelijk overwaardeerd vind). Moet ik me inhouden omdat jij nu toevallig een grenzeloze liefde hebt voor Kurosawa?

En dit is nu precies dat gebrek aan filmvoeling waar ik op duidde. Throne of Blood is Shakespeare gesitueerd in historisch Japan (jidai-geki). Het is Macbeth gecombineerd met traditionele Japanse elementen. Noh theater en kabuki hebben een grote invloed op de vorm, de muziek (het koor) en vooral het acteerwerk. Zo'n Leon- vergelijking slaat dan ook totaal nergens op en verplaatst de discussie voor mij naar een simplistisch niveau. Je vindt dit soort cinema mooi of niet, en een bepaalde openheid voor de Japanse cultuur is gewoon nodig. Samurai verwijten dat ze geen klompen dragen is in mijn ogen van den zotte. Zo'n vergelijking met Leon getuigt dan ook van starre Westerse ogen en weinig openheid (en zo zie ik het).. Ik ga dus ook niet door met je andere 'argumenten' en eindig de discussie. Het is me, met alle respect, te simpel. Sorry.

Ja Duh.

En voor de duidelijkheid: Die laatste zin uit die quote van mij sloeg op SS, niet op Throne of Blood.

Tja, het was jij die begon te vergelijken met mijn top tien films...

Daarbij, mijn punt blijft hetzelfde: ik hou van subtiliteit en afwisselling. Bij Kurowawa vind ik dat niet. (Seven Samurai, bv, had best wat afwissellender en massa's subtieler gekund, heeft NIKS te maken met Japanse cultuur).

Welja, dat ZEI ik toch. Ik heb het al niet zo voor musicals om te beginnen. Je bent echt blind voor sommige van mijn uitspraken.

Wat een onzin. Alsof elke (klassieke of niet) Japanse film zo'n melodramatisch schouwspel is of niet subtiel kan zijn. Kom zeg.

Ja, lekker makkelijk natuurlijk. Eerst halsstarrig mijn posts negeren, dan uitleg vragen en vergelijken met mijn top 10 films (die natuurlijk moeilijk te vergelijken zijn), er vervolgens een karikatuur van maken + conclusies trekken dat ik helemaal niet zo bedoel (je wil me nog steeds afschilderen alsof ik niet zou beseffen dat dit een shakespeare verfilming zou zijn etc) dan als excuus gebruiken om al mijn andere (goeie) argumenten te kunnen negeren en klaar is kees. Typisch een Ramon-discussie.

Het feit dat je altijd zo vlug op je achterpoten staat en heel vlug met persoonlijke verwijten gooit ipv inhoudelijk op argumenten in te gaan (Je hebt geen filmvoeling, je wil opvallen, je bent een verhaaltjeskijker, je bent simplistisch, je bent dom, je bent vaag, je bent niet open genoeg enzoverder enzoverder) zegt meer over jij en Kurosawa dan over mijn zogenaamde "westerse kijk" .

So be it. Ik probeer redelijk te zijn, maar schijnbaar ben ik het niet. Jij hebt gewoon gelijk en mag van mij het laatste woord hebben zo dadelijk.

Hoe vreselijk lullig 't ook mag klinken (en ik voel me oprecht ongemakkelijk hierover, misschien zelfs schuldig): ik kan gewoon niets anders concluderen. Sorry.

Je hebt het dus gehoord he mensen: Ik ben een domme filmkijker zonder voeling die enkel wil opvallen. Neem mijn negatieve posts dus niet serieus ik weet toch van toeten noch blazen.

Het feit dat SS enige vorm van variatie of subtiliteit mist en dus een aaneenschakeling is van haast non-stop -overacterend- geschreeuw, gejammer en gepreek rond dezelfde situatie is doodnormaal voor de japanse cinema ( ) en moet je bijgevolg wel aanvaarden en goed vinden. Gebruiken als kritiek is dus al helemaal belachelijk. Kurosawa blijft superieur en laat die domme djelle maar met zijn ongeldige argumentaties. Hij weet zelfs de mistscene uit Throne of Blood niet te apprecieren, terwijl het zo sfeervol is ook al zie je 59 keer hetzelfde. Dat is gewoon maar opdat de kijker zich zou kunnen verplaatsen in de verdwaaldheid. Als je dat al overdreven vindt dan ben je al helemaal simplistisch ingesteld. Op de rest reageer ik zelfs nog steeds niet, want geen enkel geldig argument heeft ie. Laat djelle maar, wij weten wel beter.

Mja, toegegeven, je opzet is geslaagd Ramon. Proficiat.

Prima....

Djelle heeft nu het laatste woord gehad (rest erna verwijderd, wat een vriendelijkheid).

Terug naar de film.

Tegenvaller, na Rashomon de tweede Kurosawa-film die ik een onvoldoende geef.

Dit doe ik vooral omdat het verhaal te simpel is, eendimensioneel en weinig boeiend. Een belangrijke rol is er voor de vrouw van Mifune, ik vind haar echter erg slecht acteren en overkomen, ongeloofwaardig hoe een sterk leider als Mifune zich door haar laat impalmen. Wat verder minder goed is, is het gebrek aan actie. Er wordt voortdurend geouwehoerd over de strijd, maar er wordt niets getoond.

Plusjes zijn er ook: mooie beelden, zoals van de bosgeest/heks, het woud zelf en het bewegende woud op het einde. Met name het misteffect is mooi

2 sterren

WOW!!!

Dat was m'n eerste gedachte na het zien van deze film, geweldig gewoon. De scenes zijn wonderschoon in beeld gebracht, de acteerprestaties zijn erg goed, mooie muziek en de sfeer is geweldig. M'n 4e Kurosawa, die man blijft me verbazen.

Een prachtige film zonder minpunten, voor nu 4.5* maar dit zou bij een 2e kijkbeurt makkelijk een 5 kunnen worden.

Goeie vertolking van het Shaspeare verhaal in een samoerai jasje...