Kumonosu-Jô (1957)

Een van mijn favoriete Kurosawa films, deze Macbeth verfilming. Toshiro Mifune, de acteur die in zo'n 15 films van Kurosawa meespeelt, zet een magnifieke rol neer van de Macbeth in feodaal Japan. De film bevat een paar memorabele scenes zoals de ontmoeting met de heks, het verdwalen in de mist en de eindscene, waarin de pijlen je om de oren vliegen. Prachtfilm!! 4,5 sterren

Zorgvuldig verteld klassiek verhaal (Macbeth).

Die scenes in het bos met de boze geest (/heks) zijn briljant. De vrouw van de hoofdpersoon die eigenlijk de beslissende stem heeft, die haar man doet twijfelen aan zijn goedgelovigheid. Prachtig.

Van de eindscene had ik me iets meer voorgesteld, na wat ik er over gelezen had. Verhaal was wel erg snel over vond ik.

Desalniettemin 4 dikverdiende sterren.

Mijn eerste Kurosawa en ik ben (nog) niet echt onder de indruk.

Er zitten enkele prachtige scenes/beelden in de film en ook het (Macbeth) verhaal zit goed in elkaar.

Helaas zitten er imho ook mindere stukken in.

De laatste scene met al die pijlen vond ik ronduit teleurstellend.

Ik heb een aanbieding gekregen waarin ik Hidden Fortress en Red Beard voor 16 euro kan kopen.

Na deze film twijfel ik nogal sterk.

Ik wil wel .

Uitstekende MacBeth-verfilming met prachtige beelden, een sterke sfeer en veel vaart (in het oorspronkelijke toneelstuk werkte de lengte de spanning nogal eens tegen vond ik). Verder een glansrol van Mifune, maar ook een aantal zeer sterke bijrollen. Tel daarbij nog op het toch al erg goede verhaal (nu verlost van de wat saaiere stukken, en met een effectievere uitwerking van de bovennatuurlijke elementen), en ik kom op vijf sterren.

De pijlen waren echt geschoten door boogschutters. Wat een lefgozer, die Mifune!

Hele eerie atmosfeer in de film, net als Mifune's veranderende karakter in het verloop van de film.


De scene waarin hij de geest van Miki ziet is echt een briljante performance. Noh-theater-waardig!

Ik heb toch echt iets anders gehoord ToNe.

De pijlen werden namelijk met touwen de muur in getrokken.....van een echte pijlenregen was dacht ik geen sprake. (iig op enkele sites gelezen)

De pijlen dichtbij Mufune werden met touwtjes gedaan, degene die verder weg mochten komen werden echt afgeschoten.

Ok, klinkt aannemelijk en maakt van Mifune toch geen echte waaghals.

hm,

nou ja...

Mifune still rocks!

Zat eerst aan 3 sterren te denken, maar maak er toch maar 4 van. De eindscene vergoedde voor mij namelijk heel veel; werkelijk subliem!! Niet alleen de pijl-scene (echt fantastisch), maar ook het bewegende bos en de bijbehorende muziek zullen me nog lang bij blijven staan.

Begint echt tijd te worden dat Kurosawa wat meer aandacht krijgt in nederland, een paar dvdtjes met leuke extras zal zeker niet misstaan. Deze film verdient een groter publiek.

In a perfect world...

Hooguit een festivalletje zullen we hier krijgen. Meer niet ben ik bang.

The Last Samurai, eat your hart out...

maar dat was natuurlijk allang duidelijk.

ik vond het wel een leuke film, maar ook niet meer dan dat.

Viel me wat tegen, Kurosawa kan veel beter toch? De mystieke sfeer van Throne of Blood zal me het meest bij blijven, maar verder vond ik het weinig bijzonder. Het verhaal is niet meer dan aardig en een echte climax ontbreekt, of het moet die pijlenscène zijn... mja.. ik zal wat dat betreft wel iets gemist hebben dan.

Nee.

Weinig bijzonder??

De performance van Mifune weinig bijzonder??

De score van Masaru Sato weinig bijzonder??

De ontknoping weinig bijzonder??

Het Macbeth-verhaal van Shakespeare weinig bijzonder??

(zo kan ik nog wel even doorgaan)

Kan dit echt niet met je eens zijn. Toegegeven, Throne of Blood is één van de minst toegankelijke van Kurosawa, maar behoort zeker wel tot zijn meest bijzondere creaties. Laat de film even zakken en ga 'm herzien.

Mifune heb ik dit vaker zien doen, zijn rollen in Seven Samurai of Rashomon vind ik ongeveer gelijkwaardig aan z'n karakter in deze film, hoewel ik 'm liever wat ingetogener zie spelen zoals in Yojimbo bijvoorbeeld.

De muziek is me niet opgevallen, op een aantal opvallende plotselinge geluiden na, die ik niet echt vond klinken.. Rashomon gezien?

En wat is er nou zo speciaal aan de ontknoping..? Een logisch gevolg van het verhaal dat weinig indruk op me maakte.

Ik vind het geen slechte film hoor, maar elk punt dat jij hierboven noemt heeft Kurosawa in mijn ogen eerder of later beter gedaan. Ik ben absoluut niet onder de indruk van deze film, Shakespeare-verfilming of niet.

Volgens mij vind je het Macbeth verhaal niet aansprekend.

Toen ik deze film voor het eerst zag bijna twee jaar geleden was het ook niet het verhaal dat mij dit een meesterwerk deed vinden (kon ook niet eigenlijk vanwege de suffe ondertiteling (Taketoki Washizu heette toen nog Chow, en ik had bovendien nog geen kennis van het Macbeth verhaal zodat ik niet in staat was alles volledig te vatten)). Het was eerder de sfeer en de enscenering, het nihilisme, het onheilspellende, het mystieke en daarnaast de kleine dingen, zoals de harde wind die de samurai banners hevig doet wapperen, de manier waarop Washizu zijn paard beteugelt, hoe de in kimono gehulde Lady Washizu met korte stapjes in de duisternis verdwijnt of hoe de mist voor het kasteel heel langzaam wegebt. De hele film bestaat eigenlijk uit dit soort prachtige momenten. Kurosawa's beste film.

Je hebt me overtuigd JayLunar. Behoort tot Kurosawa's beste werken. Naar 5*

Ik was er, toen ik 'm voor het eerst zag, al erg onder de indruk.

En dan met name het acteerwerk 'indoor', dat erg stijlvol toneelspel was.

De poses van Mifune, met als toppunt zijn reactie als hij Miki 'ziet'.

Ik heb ook die Mei Ah's maar wacht wel op de Criterion voor een herziening...

Bijzondere Macbeth verfilming. Mooi om te zien hoe zo'n verhaal in een Japanse traditie kan passen.
Vele mooie scenes ( Ik vond de scene met de pijlen op het einde bloedstollend en de scenes waarin Washizu aan het twijfelen gebracht wordt door zijn vrouw: prachtig!)
Maar het sterkst is de sfeer. Die is heel erg donker. Dat straalt de hele film uit.

4.0*

Degelijke film genekt door enkele tergend langzame scenes.

Positief waren de scenes met de geest, de scenes in het bos en vooral de scene met het bewegende bos. Vooral die laatste was best indrukwekkend. Spijtig dat zich daartussen onnodig uitgerekte scenes bevonden.

De scene waar de geest zingt, waar ze het kasteel zoeken in de mist of de gehele moord op de High Lord. Allerminst boeiend en verder weinig te zien. Wat me echter het meeste stoorde waren de scenes met de vrouw. Zo doorzichtig manipulatief gedrag dat het een beetje belachelijk werd, Shakespeare of niet.

En voor de rest same old complaints. Muziek doet me niks, acteerprestaties ook niet en verhaal boeide niet. Al bij al 2*, maar hadden er zeker 3* kunnen zijn als bepaalde scenes ingekort werden. Leuke dingen gezien, maar veels en veels te weinig.

Het lijkt me het beste als jij voortaan geen goede films meer kijkt.

Dit zijn nog eens hints waar ik wat aan heb.

M'n eerste Kurosawa en ik ga er zeker meer van zien. Kreeg vorige week 7 Samurai binnen, dus die is voor na de tentamens. Toffe film was dit, leuke interpretatie van het origineel van Shakespeare en de film-muziek was ook tof (niet van die vreselijke de hele film doorklinkende klote-fluitjes, maar mooie Japanse muziek).

Sommige mensen hebben het hierboven over "de heks". Nou ben ik geen kenner van de Japanse cultuur, maar ik had juist zoiets van "ah wat grappig, ze kenden natuurlijk geen heksen in Japan, dus zijn de drie heksen vervangen door één of andere Japanse bosgeest"

Inderdaad, dat gevoel heb ik ook wel. Heks is hier een beetje verkeerd gebruikt.

De eerste film die ik van Akira Kurosawa zag weer eens herzien. De klanken en beelden blijven fascineren vanaf het eerste moment.

Het bijzondere van Kumonos Jô is voor mij toch wel de scène in de mist, want die bracht wederom een eindeloos gevoel in me teweeg, waardoor ik echt even gedesoriënteerd raak.

Een mistige ervaring deze prachtige film.