Kumonosu-Jô (1957)

Weer een goede van Kurosawa, die er prachtig uit ziet. Maar om de een of andere reden kon de recht to recht aan Shakespeare vertellling me iets minder boeien dan de meeste van zijn andere films. Film heeft zeker enkele grootse scenes, met en in het bos, maar de foute echtgenote en de gekte van de hoofdpersoon vond ik iets te één dimensionaal neergezet. 3,5*

Weer eens aan de Kurosawa geweest en ja hoor, het was weer flink bagger. Erg slap verhaal maar Mifune imponeert wel. 1,5*

Maar geen Kurosawa's meer kijken dan, dat bespaart je een hoop leed.

Toch ga ik mij nog wagen aan Yojimbo en Shichinin, mocht het weer niet bevallen; so be it! Ik zie het niet als tijdverspilling en het is ook niet zo dat ik geen lage beoordelingen wil geven. Door dit soort films ga ik de film die ik goed vindt alleen maar meer waarderen.

Ik weet niet welke je al gezien hebt, maar ik vond Shichinin zeker niet zijn sterkste (High & Low wel)

Ikiru, Throne of Blood, The Hidden Fortress en Rashomon. Dan doe ik High & Low ook nog wel bij Shichinin en Yojimbo.

Hoezo weer? Is de knop om? Je was wel onder de indruk van Ikiru (4*) en ook Rashomon kreeg een behoorlijke 3*. Waarom overdrijf je nu dan zo? De Kurosawa-bashing-hype waar ik het al over had misschien? Kwam die niet overwaaien uit Belgie?

The Hidden Fortress en nu Throne of Blood, daarom 'weer'. Ikiru is ook gedaalt bij herziening.

Kurosawa-bashing-hype? ben er niet bekend mee. Kurosawa is imo gewoon een erg overschat regisseur. Kurosawa moet op de 1 of andere manier goed gevonden worden.

Tuurlijk.

Ik geloof er geen bal van. Ikiru herzien na dat vreselijke misbaksel called Hidden Fortress? Lame!

En andere mensen zijn gewoon buitensporig beinvloedbaar. Maar ik vind het best. Je doet maar.

Grappig toch dat wanneer er negatieve kritiek gegeven wordt er plots sprake is van bashing en er halfslachtige plottheorieën opgedisseld worden. Mag ik dan ook vriendelijk verzoeken mij hier buiten te houden, ik heb hier helemaal niks mee te maken.

Waar bemoei jij je mee?

Bemoei je er dan ook niet mee. Ik verwijt je absoluut niets. Ik trek mijn speculaties mbt NW dan ook meteen in. Ik had ze niet mogen uiten (of via pm). Bovendien heb ik geen zin in al dat gejammer. Vooral van een user als NW verwacht ik een afdoende commentaar (kan normaal ook) en geen flauwe onliner, zeker niet als je de helft van de films van Kurosawa die je zag, positief waardeert. Slaat gewoon echt nergens op.

Ik begrijp je punt, dit was zo'n film waarbij ik naderhand niet zo goed wist wat ik wou typen maar mijn bagger oneliner was nog niet eens serieus bedoelt.

Door mijn gebrek aan goede argumentatie schiet mijn beoordeling bij jullie Kurosawa fans in het verkeerde keelgat, logisch. Ik vind het ook geen probleem om alsnog een betere onderbouwing te geven als er om gevraagd wordt.

Ik vond het verhaal erg mager, de film was een aaneenschakeling van saaie scenes (met enkele uitzonderingen daargelaten), op Mifune na deed de rest van de cast het erg slecht. Voor een regisseur met een dergelijke reputatie als Akira vind ik zijn werk erg mager en diep teleurstellend. Als een film al een slap verhaaltje heeft dan leidt dat meestal niet tot een goed resultaat.

Het is waar dat ik de helft van de gezien Kurosawa's positief waardeer maar bijzonder worden zijn films nergens en ik vind zijn status als regisseur daardoor erg onterecht.

Vanwaar herken ik dat...

Het doet me goed om te zien dat ik toch niet alleen ben met deze bedenkingen omtrent deze "top(?)regisseur"...

Berichten verplaatst naar Films > Acteurs en regisseurs > Akira Kurosawa

het verhaal was prima (maar wat wil je ook ). De vrouw van Washizu werd erg goed neergezet, maar opnieuw had ik last van mifunes manier van acteren. Het kwam mij allemaal veel te overdreven over.

toch heb ik erg genoten en was de sfeer erg goed. 4 *

schitterende sprookjesachtige film, met vooral erg veel sfeer. prachtige scenes in dat behekste bos, de moord op de heer (prachig gespeeld door de vrouw van Mifune) en natuurlijk de laatste scene (moest denken aan Scarface). prachtig gefilmd ook weer, was er ooit een regisseur die zijn films mooier in beeld bracht?

4 sterren.

Een lichtjes tegenvallende Kurosawa.

Ongetwijfeld waren mijn verwachtingen te hoog als liefhebber van Shakespeare's MacBeth en heb ik de film afgerekend op vergelijkingen.

Het acteren van Mifune vond ik deze keer matig; hij overtuigde zelden. De actrice die zijn vrouw speelde was daarentegen fantastisch.

Naast een aantal prachtige scenes m.n. de pijlenregen op het laatst, het bewegende bos en de ontmoetingen met de heks + geesten ook helaas een aantal saaie met als hoogtepunt het verdwalen in de mist na de eerste ontmoeting met de heks. Dit duurde te lang, terwijl het MacBeth-scenario voor mij 'snelheid' betekent. Ik heb geen problemen met 'stilte'-scenes of 'er-gebeurt-niks'-scenes, maar hier paste het niet.

Kumonosu Jô wordt door velen gezien als een van de hoogtepunten uit Kurosawa's oeuvre. Dit was m'n negende Kurosawa belevenis, de eerste die minder dan vier sterren krijgt. (3,5...het valt dus wel mee)

Akira Kurosawa -maatschappijpessimist als hij is- maakte met Kumonosu Jô zijn eigen versie van het alom bekende Macbeth verhaal. Het stond in de sterren geschreven.

Kumonosu Jô is een matige verfilming met weliswaar enkele hoogtepunten, maar evenzeer een hoop minpunten die de mooie pogingen terugschroeven. Enkele sfeerrijke shots, coole kostuums en interessante dialogen worden chronologisch afgewisseld met een paar minder geinspireerde en aanslepende scenes. Het camerawerk is met vlagen erg goed, maar blijft doorgaans weinig imponerend. De overgangen zijn meestal erg lelijk en de actiescenes lijken nergens op. De tergende score snijdt als een Samuraizwaard door de speakers en klinkt als een irritant kind dat zijn oude blokfluit nieuw leven wil inblazen.

Subtiliteit is Kurosawa alweer vergeten en komt met enkele overduidelijke liedjes de moraal in ons gezicht wrijven. Mifune denkt tenslotte nog altijd dat bij elk personage een sullig schaterlachje hoort (Of is het Kurosawa dat het zo gebiedt?). 2,5*

Tip: skip Japanse films. Ze bevatten nogal eens een Japanse soundtrack. Toto componeerde niet voor Kurosawa.

Macbeth: The Musical? Hou op zeg!

Houd het maar bij dat menneke uit Home Alone.

Je commentaar is weer vreselijk cynisch en weinig inhoudelijk. Allemaal onderdeel van een rare anti-Kurosawa campagne die je lijkt te willen voeren. Niet erg verder want ik vermoed dat de vele liefhebbers je niet zo serieus nemen.

Alsof elke Japanse film van die irritante geluiden heeft. Daarnaast speelt ook het moment en context een rol.

Kumonosu Jo is geen musical.

Weinig inhoudelijk? Aanslepende scenes, weinig imponerend camerawerk, lelijke beeldovergangen, slechte actiescenes, irritante score, overbodige toelichtingen en dan nog een opmerking over de vertolking van Munife. Cynisme voeg ik er met plezier aan toe natuurlijk. Dat is gewoon een fleurig middel om mijn posts wat leven in te blazen. Bovendien vermeldde ik eveneens wat er wel positief was.

Ik vind het eigenlijk een beetje hypocriet. Je zit films als Bad Boys, Cobra en Home Alone2 vol te sjouwen met cynische opmerkingen, maar als iemand cynisch doet bij films die jou interesseren is het plots iets "slechts." Ik zie niet in wat er mis is aan een cinysche tint (doorheen inhoudelijke klachten weliswaar).

Welnee, Rashomon gaf ik toch ook een 3? Waarom al die achterdocht? Kan je niet gewoon aannemen dat ik totnogtoe nog geen enkele film van deze regisseur echt goed vind?

Liefhebbers niet nee. Tegenstanders of neutrale nieuwsgierigen krijgen met dit soort posts wel tenminste de kans eens een andere opvatting te lezen dan enkel de positieve lofzangen. Of ze dit nu serieus nemen of niet is hun zaak. Mij kan het niet schelen, ik schrijf hoedanook op hoe ik het zie.

Niet hypocriet maar 'sane'. Home Alone 2 kun je enkel met een entertainmentbril gaan beoordelen, een film van Kurosawa niet. Zo zie ik het. Cynisme is niet erg, mits het gegrond is.

Cynisme is helemaal niet enkel gegrond bij entertainmentprenten. Het kan ook heel leuk werken bij zogenaamde "serieuze films" of regisseurs. Zeker wanneer de regisseur in kwestie (naar mening van de reviewer) zwaar overschat is en regelmatig dezelfde fouten/gebreken meedraagt (weinig gevoel voor subtiliteit, vreselijke muziekkeuze, herhalende karaktertrekjes etc).

Dat zeg ik niet. Maar cynisme moet gegrond zijn. Ik heb er een hekel aan dat mensen een buitenlandse film in gaan met een Westerse instelling en daarna typisch cultuurgebonden elementen in het belachelijke gaan trekken. Acteerstijl in de Japanse klassieke film verschilt van de Westerse, muziek is anders (ook andere instrumenten), positie van de vrouw is anders etc. Niks mis mee als je het niks vind hoor, maar uit het dan normaal.

En dan insinueer ik?

Dat heeft er niks mee te maken. De acteerstijl in Ugetsu stoort mij anders wel niet, de muziek uit Ukigusa vond ik erg aangenaam etc... Met de positie van de vrouw heb ik doorgaans ook geen problemen.

Heeft niet zozeer met cultuur te maken dus, maar eerder met wijze keuzes maken (ook context en moment is belangrijk) en smaak. En dan nog: Het zou het geen probleem mogen zijn wat te spotten met cultuurgebonden elementen vind ik. Waar gaan we naar toe als we al niet meer mogen lachen met elkaar...

Dat vind ik geen insinueren. Het valt me gewoon op bij je posts. Je richt je teveel op genres ook en je bent wat mij betreft 'te plotgebonden'. Iemand die het over 'moraliserende liedjes' heeft bij Throne of Blood is wat mij betreft met iets heel anders bezig dan filmkijken/beoordelen. Zoiets als Home Alone afkraken omdat de schoenen van Culkin van slangenleer zijn, iig zo komt het op mij over. En voor zo'n uitdagende post zijn je argumenten ook te vaag en niet explixiet genoeg etc etc, maar misschien sta ik hier wel helemaal alleen in.

Het gaat me niet zozeer over die liedjes zelf, het gaat erover dat Kuro alweer erg obvious en herhalend met de clew naar voren kwam. Ik vind dat niet prettig als men de moraal ed (die bovendien meestal wel erg simpel zijn in zijn films) zo uitdrukkelijk en herhaaldelijk ingelepeld worden. Ik vind dat wel degelijk belangrijk, zeker in deze soort films.

Ik weet niet hoe ik explicieter kan zijn als 'tergende score' of 'aanslepende scenes'. Ik kan inderdaad tot in detail de precieze klachten ontleden maar dat leidt tot lange posts met veel spoilers en ik hou het liever kort en bondig. Maar wel scherp. Kan perfect, en vragen staat vrij.

Waar dan?? Ik vind het werkelijk absurde kritiek.