Kumonosu-Jô (1957)

Zorgvuldig verteld klassiek verhaal (Macbeth).

Die scenes in het bos met de boze geest (/heks) zijn briljant. De vrouw van de hoofdpersoon die eigenlijk de beslissende stem heeft, die haar man doet twijfelen aan zijn goedgelovigheid. Prachtig.

Van de eindscene had ik me iets meer voorgesteld, na wat ik er over gelezen had. Verhaal was wel erg snel over vond ik.

Desalniettemin 4 dikverdiende sterren.

Bijzondere Macbeth verfilming. Mooi om te zien hoe zo'n verhaal in een Japanse traditie kan passen.
Vele mooie scenes ( Ik vond de scene met de pijlen op het einde bloedstollend en de scenes waarin Washizu aan het twijfelen gebracht wordt door zijn vrouw: prachtig!)
Maar het sterkst is de sfeer. Die is heel erg donker. Dat straalt de hele film uit.

4.0*

Degelijke film genekt door enkele tergend langzame scenes.

Positief waren de scenes met de geest, de scenes in het bos en vooral de scene met het bewegende bos. Vooral die laatste was best indrukwekkend. Spijtig dat zich daartussen onnodig uitgerekte scenes bevonden.

De scene waar de geest zingt, waar ze het kasteel zoeken in de mist of de gehele moord op de High Lord. Allerminst boeiend en verder weinig te zien. Wat me echter het meeste stoorde waren de scenes met de vrouw. Zo doorzichtig manipulatief gedrag dat het een beetje belachelijk werd, Shakespeare of niet.

En voor de rest same old complaints. Muziek doet me niks, acteerprestaties ook niet en verhaal boeide niet. Al bij al 2*, maar hadden er zeker 3* kunnen zijn als bepaalde scenes ingekort werden. Leuke dingen gezien, maar veels en veels te weinig.

schitterende sprookjesachtige film, met vooral erg veel sfeer. prachtige scenes in dat behekste bos, de moord op de heer (prachig gespeeld door de vrouw van Mifune) en natuurlijk de laatste scene (moest denken aan Scarface). prachtig gefilmd ook weer, was er ooit een regisseur die zijn films mooier in beeld bracht?

4 sterren.

Een lichtjes tegenvallende Kurosawa.

Ongetwijfeld waren mijn verwachtingen te hoog als liefhebber van Shakespeare's MacBeth en heb ik de film afgerekend op vergelijkingen.

Het acteren van Mifune vond ik deze keer matig; hij overtuigde zelden. De actrice die zijn vrouw speelde was daarentegen fantastisch.

Naast een aantal prachtige scenes m.n. de pijlenregen op het laatst, het bewegende bos en de ontmoetingen met de heks + geesten ook helaas een aantal saaie met als hoogtepunt het verdwalen in de mist na de eerste ontmoeting met de heks. Dit duurde te lang, terwijl het MacBeth-scenario voor mij 'snelheid' betekent. Ik heb geen problemen met 'stilte'-scenes of 'er-gebeurt-niks'-scenes, maar hier paste het niet.

Kumonosu Jô wordt door velen gezien als een van de hoogtepunten uit Kurosawa's oeuvre. Dit was m'n negende Kurosawa belevenis, de eerste die minder dan vier sterren krijgt. (3,5...het valt dus wel mee)

Soms indrukwekkende beelden, met name richting het einde loopt de spanning op en zitten er een paar prachtige shots tussen. Peter Jackson heeft deze film vast ook gezien. Men had alleen wel wat meer aan de decors kunnen doen want ik miste de grachten en een imposante deur die de lieden van elk kasteel zou moeten beschermen. Doordat dit soort elementen wat zwakjes uitgewerkt zijn neemt het toch een stukje beleving weg.

De heks zag er trouwens wel erg amateuristisch uit zeg. Ik zou dat personage nooit associëren met een vrouw. Laat staan met een heks. Maar de verkondigde mythe was wel boeiend en de momenten dat de hoofdpersoon hallucineerde was ook een van de betere scènes in deze film.

De filosofie in deze film, waar vooral in het begin veel aandacht aan werd besteed vond ik niet bijzonder, het bleef beperkt tot het intrappen van open deuren. boontje komt om zijn loontje .

De minste Kurosawa die ik tot nu toe zag. Met het verhaal had veel meer gedaan kunnen worden. Men had best wel wat meer gevechten mogen visualiseren. Immers 25 minuten praten over een persoon is dodelijk voor het tempo. Toch kon ik mezelf er niet zo aan ergeren. Waarschijnlijk, omdat het een functie had. de spreekwoordelijke aap kwam uit de mouw . Echter, niet echt indrukwekkend. Kleine 3,5*

Hopeloos. Veel goede ideeën maar het kan technisch gewoon niet meer mee.

Schokkende pans/tilts, weinig lipsynch, theatraal acteerwerk met belachelijk overdreven bewegingen, maffe sound effects (dat effect toen mevrouw Macbeth zei dat ze zwanger was ), lelijke scène-overgangen en enkele scènes die dan weer veel te lang duren (zingende geest, terugkeer lord op Spinnenweb).

Wel prettig dat alleen de cruciale gebeurtenissen uit het Macbeth-verhaal worden behandeld, maar nog steeds is de film vaak te traag omdat er visueel eigenlijk weinig te genieten valt voor mij doordat het technisch zo mank is.

De scènes in en met het bos behouden de film voor een extreem lage score.

1,5*

Binnenkort Jojimbo nog even proberen, maar als dat ook niets is laat ik Kurosawa maar voor wat het is denk ik.

Niet helemaal wat ik er van verwacht had. Kurosawa bewijst zich wederom als een briljant filmer met enkele zeer sfeervolle scènes en hij weet ook wel een soort dreigend gevoel over de film te hangen (al kwam dat misschien ook omdat ik wist hoe het afliep, omdat ik wel bekend ben met Macbeth). Veel scènes zijn schitterend gefilmd, met name de eerste ontmoeting met de bosgeest en natuurlijk het wandelende bos. De pijlenregen stelt ook niet teleur, ondanks dat ik al wist dat ie kwam. Vind het een betere afsluiting dan het wat vergezochte einde van Shakespeare's versie.

Maar toch kwam de film niet helemaal tot leven. Het wilde maar niet meeslepend worden. Het was zelfs een beetje traag bij tijd en wijle. De film miste wat mij betrefd ook enige dramatische impact. De personages waren bij Shakespeare al niet sympathiek, maar ik miste hier gewoon enige betrokkenheid bij ze. Dit komt ook de spanning niet ten goede. Het zal vast heiligschennis zijn dat ik dit zeg, maar ik vind Mifune hier echt heel slecht acteren. Hij is sowieso niet de meest subtiele van alle acteurs en ik heb de waardering van hem nooit helemaal begrepen, maar hier is hij gewoon miscast wat mij betrefd. In iedere scène spert hij zijn ogen wijdt open en schreeuwt hij iedere zin hard uit. Het is gigantische overacting die totaal niet past bij de rest van de film. Mifune's vrouw hier is overigens wel degelijk goed gecast. Macbeths vrouw was sowieso al een interessanter personage dan Macbeth, maar de Japanse variant is ijzersterk.

3*, geen slechte film, maar ik herken er geen meesterwerk in. Wordt eens tijd dat ik een Kurosawa zie die bij The Seven Samurai in de buurt komt. Gelukkig heb ik Ikiru, Rashomon, Ran, Yojimbo en High and Low nog niet gehad.

Beetje lastig te volgen Japanner vond ik deze. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar de remake met Clint Eastwood vond ik wel een stuk beter .

Aardige Kurosawa, maar van de vier die ik tot nu toe gezien heb echter wel de minste. Dit komt waarschijnlijk ook door het feit dat ik weet hoe Macbeth van Shakespeare, waar deze film op gebaseerd is, afloopt. De film miste daadoor voor mij toch enige spanning, die je anders waarschijnlijk wel gehad zou hebben.

De sfeer van de film is verder goed. Prima camerawerk met mooi geschoten shots en af en toe zelf enkele mysterieuze beelden, zoals bijvoorbeeld de waarzegster in de mist en natuurlijk het wandelende bos.

Mifune is verder wel weer aardig op dreef. Redelijk druk en af en toe schreeuwend, maar toch wel goed spelend. Ik vond hem hier veel onsympathieker overkomen dan in Seven Samurai iets wat natuurlijk hier ook de bedoeling is. Jammer van de voorspelbaarheid, maar verder is het dus een hele aardige sfeervolle film.

Voor nu een kleine 3,5*

Na het heerlijk gestileerde ‘Yojimbo’ - dat het samurai-genre voortdurend lijkt te relativeren - was ik vergeten dat Kurosawa eigenlijk grotendeels “serieuze” vechtfilms heeft gemaakt. Dit ‘Throne of Blood’ is er weer zo eentje dat voortborduurt op de stijl van ‘The Seven Samurai’ en aanverwanten. Driftkikker van dienst is (alweer) Toshirô Mifune, in een rol die vooral veel geschreeuw, getier en smoelentrekkerij vereist. Een kolfje naar de hand van al wie zich een beetje acteur noemt, en hij vertolkt zijn belachelijke rol met verve – we geven het hem graag na.

Afgelopen week had ik zelfs, speciaal voor de gelegenheid, ‘Macbeth’ van Shakespeare eens doorgelezen. Kurosawa had zich kunnen ontdoen van de nogal gedateerde elementen (heksen e.d.), maar hij houdt zich vrij strikt aan het origineel. Vreemd is dat hij er in slaagt om de vloeiende tragedie (de kortste van Shakespeare nota bene!) om te zetten in een hopeloos trage film, met vermoeiende monologen en een oninteressante regie waar veel meer uit te puren viel.

Hoewel de sfeer constant onheilspellend aanvoelt, zijn de actiescènes van een beschamend laag niveau. En waar Shakespeare er tussen alle intriges alsnog in slaagt om smeuïge ontboezemingen en aandoenlijke afscheidsredes in te voegen, gaat alle taalkundige charme hier tevens de dieperik in.

Sfeervol, maar verder absoluut ontgoochelend.

2*

Hoewel ik Akira Kurosawa nog niet geheel had afgeschreven, drong de vrees voor een nieuwe ontgoocheling zich hoe dan ook aan. Die vrees bleek in het geval van 'Throne of Blood' echter ongegrond. Kurosawa's herbewerking van Shakespeare's Hamlet is namelijk een ironische allegorie op machtsobsessies, machtswellust en ongebreidelde hoogmoed geworden. En gezien de politieke context van de prent is een weidse interpretatie naar het heden evenzeer een mogelijkheid, zoniet een noodzaak.

In 'Throne of Blood' serveert Kurosawa zodoende een ontleding van het begrip macht: het verlangen naar macht, het al dan niet respecteren van de norm en het gebruik van macht als doel en middel. In dat opzicht wordt het dan ook interessant om waar te nemen hoe Kurosawa zijn literaire bron met enige zin voor mystiek en theatraliteit naar het feodale Japan vertaalt. Beide elementen voeden het web van wantrouwen, wanhoop en absolute waan, en worden door de tradities van het zogenaamde Noh theater bijzonder theatraal, doch meticuleus tot uiting gebracht. De psychologische fundering van de protagonist en zijn vrouw is dan ook niet geheel onlogisch afhankelijk van de expressies van datzelfde theater. Mifune wordt door mezelf nog steeds niet hoog ingeschat als acteur, maar zijn aangezette mimiek leent zich ditmaal ideaal tot het vertolken van een in se persoon van vlees en bloed, iemand met existentiële twijfels.

De inhoudelijke kwestie ter zijde, toont Kurosawa zich andermaal een mindere estheet, al puurt hij onder invloed van het Noh theater wel een zekere vorm van minimalisme uit de decors en omgevingen. Met als gevolg bovendien dat hij meer ruimte creëert voor het emotieve karakter van de prent. Ten slotte bevat 'Throne of Blood' ook een sinistere en onheilspellende ondertoon, die uiteindelijk zijn climax krijgt in een eerder ironische en hoogst indrukwekkende finale. Kortom: Kurosawa herwint met deze prent deels het vertrouwen.

4*

Wel aardig.

Ik heb al zo'n 1,5 jaar geen Kurosawa meer gezien. Na Seven Samurai volgden twee matige filmpjes, waarna ik er niet zoveel zin meer in had. Over het algemeen duren zijn films me gewoon te lang en is het nogal veel van hetzelfde.

Het begin is best aardig, maar uiteindelijk duurt de film te lang en kan het mijn aandacht te weinig vasthouden.

2.5*

Phew. Eerste comment in drie jaar tijd, wat natuurlijk iets zegt over de populariteit van deze Kurosawa vergeleken met zijn andere films. Ik heb Macbeth meerdere keren gelezen toen ik 16-18 was, maar daarna niet meer en het stond me allemaal niet meer helder voor de geest, al kon ik quotes als fair is foul and foul is fair nog zo oplepelen.

Ik heb een dubbele relatie met Kurosawa, ik had Seven Samurai al jong op dvd en ook Rashomon draag ik een warm hart toe. Zelfs nog een referaat over gehouden destijds met een filmanalyse vak op de uni. Maar de meeste andere films die ik daarna ontdekte stelden toch enigszins teleur, of erger. Ook Throne of Blood begon niet onverdeeld goed met een jengelende openingsmuziek en een swipe edit na het shot van de Samurai die op de poort ramt. Dat mag misschien toen in de mode geraakt zijn (ik dacht sixties eigenlijk), maar het voelde voor mij gek in een period piece.

Verder zaten er zeker een aantal mooie shots in (wild bewegende bomen in de mist op het einde waren zeer onheilspellend) en Mifune is weer 'erg Mifune', al heb ik met het theatrale, luide en wild gesticulerend acteren vaak moeite, zo lang na de introductie van de geluidsfilm. Het hoort bij het karakter misschien, maar mijn smaak is het niet. Wat tempo betreft is deze film echter net als zoveel andere Kurosawa's wat langzaam gepaced af en toe. Wanneer je iets heel interessant vindt en aan het scherm gekluisterd bent geeft dat niet, maar zo niet dan kan verveling op de loer liggen. Dat gebeurde (net) niet, maar ik dacht meerdere keren dat ik eigenlijk liever Macbeth zelf even uit de kast wilde trekken.

Het acquired taste stadium zijn Kurosawa en ik inmiddels gepasseerd, daarvoor heb ik nu teveel van zijn films gezien (dit was de negende). Ik zal me er bij neer moeten leggen dat ik naast die paar die ik erg goed vind, geen onverdeelde bewonderaar van de man ben. 'Misschien gewoon niet mijn ding', zoals men wel eens zegt.

Slotgedachte: de eindscène is wel erg knap gedaan vond ik. Echte pijlen. Uitleg van Criterion-filmpje

3*

Shakespeare in Japan. Akira Kurosawa geeft er zijn eigen interpretatie aan. Met veel respect voor het verhaal en de theatrale aanpak, maar je mist toch wel de dialogen waar Shakespeare toch wel bekend om stond. Het is meer dan enkel een verhaal. Kurosawa slaagt er dan wel weer in om het visueel aan te kleden, bijna minimalistisch en tegelijk heel groots. Je waant je ook meteen in het verleden, de sfeer is meteen gezet.

Wel pak minder is dat verschillende scènes toch wel te lang duren. Trage cinema is goed, maar dit zijn gewoon te trage scènes die het ritme eruit halen. Gelukkig kent de film genoeg troeven met de cinematografie en hoofdrolspeler Toshirô Mifune.

Deze japanse verfilming van Shakespeare's Macbeth heeft zo zijn momenten, al heeft de film over de hele linie genomen de tand des tijds matig doorstaan. Het verhaal is en blijft ijzersterk, maar het overdreven akteerwerk en de sobere cinematografie laten te wensen over. Hier en daar wat mooie shots en sfeervolle scenes (het oprukkende 'bos' bijvoorbeeld), waardoor het geen straf is de film te bekijken, maar ik heb betere films van regisseur Kurosawa gezien.

Het is lang geleden dat ik Shakespeare's MacBeth heb gelezen, maar de hoofdlijnen van het verhaal kwamen al snel weer terug bij het kijken van deze Japanse versie. Het verhaal en de uitvoering daarvan zijn gedegen. Qua uitwerking van het verhaal valt de relatie tussen Washizu en zijn vrouw wel wat tegen. Die relatie komt niet al te overtuigend over. Kurosawa heeft zowel betere als mindere films gemaakt. Deze film zit gedegen in elkaar, maar weet anderzijds eigenlijk op geen enkel vlak te imponeren.

De eerste van twee films uit 1957 van Kurosawa, en ook de eerste toneelbewerking van dat jaar. Maar waar die andere film overduidelijk een toneelbewerking was met eigenlijk één ruimte en geen toegevoegde waarde van het medium film (en mede daardoor een draak van een film) daar is dat bij deze Throne of Blood heel anders. Hoewel zeker in de tweede helft de film wat inzakt door te veel de structuur van Shakespeare's werk te volgen (het gaat allemaal wel ineens heel snel, voor je gevoel wordt er nogal wat plot overgeslagen) is de bewerking hier veel beter. De structuur blijft, maar wel omgezet naar Japan (en de Japanse vorm van theater) en met gebruik van de camera. Dit is geen saaie verfilming in één ruimte zoals je zo vaak ziet (en waar filmregisseurs om een of andere reden een enorm kick op hebben). Het eerste uur hoort bij het beste wat Kurosawa heeft geschoten. Geweldig tempo, visueel prachtig met het zwart-wit en soms sterke belichting en die hele wereld gaat leven omdat dit gewoon een film is die toevallig van een toneelstuk komt. Her en der is de inhoud wel iets gewijzigd, zeker de rol van 'Macbeth' en vooral zijn vrouw zijn wezenlijk verschillend. Als gezegd verliest de film na een uurtje wel wat kracht maar eindigt in de laatste vijf minuten weer prachtig. 4,0*.