Kakushi-Toride no San-Akunin (1958)

DE avonturenfilm!
De veelzijdigste avonturenfilm die ik heb gezien.
Prachtige karakters. De altijd imponerende Mifune. De beeldschone en mysterieuze princes. De twee hilarische domme boeren.
En dan de locaties. Zo mooi! Als ik wist waar het was, zou ik er zo naar toe gaan.
De scenes in de stad zijn subliem. Je waant je helemaal in de Middeleeuwen. Met een indrukwekkende trappenscene aan het begin.
De scene in het bos waar Mifune te paard de achtervolging inzet achter twee mannen te paard en ze langzamerhand bijhaalt en overmeestert; geweldig in beeld gebracht!
Zal me niks verbazen als hier ooit een remake van komt.

Jammer, ik vond dit toch een aanzienlijk mindere Kurosawa. Hele mooie plaatjes, maar een beetje simpel en flauw hier en daar. Maar goed, nog steeds zeer de moeite waard natuurlijk.

Erg komisch.

Kurosawa maakt een kinder/avonturen film en het wordt één van de meest bekende klassiekers ooit. Wat dan ook het meteen het meest komische feit aan de film is.

Die boeren zijn vervelend. Op een Samson en Gert manier. Het verhaaltje is een opeenvolging van gebeurtenissen. Ergelijk lang uitgesponnen zonder ook maar ergens spannend, boeien of avontuurlijk te zijn.

Ik kan er gewoon niet bij wanneer ik mensen zie spreken over "grandioze speergevechten". Meer gebrul dan gevecht, en af en toe twee takken die tegen elkaar kletsen. En dat ongeveer vijf minuten lang. Zet mij niet op het puntje van m'n stoel, eerder achter het fornuis om een lekker theetje te zetten of zo.

Leuk voor mensen die daarna buiten Cowboy en indiaantje willen spelen, maar dit is toch echt kinderentertainment. Onbegrijpelijk. 0.5*

Vreselijk jammer, dat deze Kurosawa op het einde neigt naar het pretentieuze. Nou, werd de boodschap van het samen delen al eerder naar voren geschoven. Maar op het einde moest een vrouw nog even wat wijze woorden uitspreken. Het kwam op mij over alsof je de kijker niet helemaal serieus neemt. Het zal de kijker wel ontgaan zijn, dus hameren we er nog even op. Verder paste die boodschap ook totaal niet in het vermakelijke verhaal dat dit wel degelijk is. Maar pretendeer dan niet gelijk een hoop meer te zijn. Een Raiders of the Lost Ark wordt ook niet geprezen om zijn diepgang.

Verder wel een aardige avonturenfilm om naar te kijken. Mits je natuurlijk enige feeling met de boeren hebt. In het begin was de humor nog wat flauw maar al gauw werden de stunteligheid en lafheid waarmee zij zich voortbewogen interessant om te aanschouwen. De film kent nergens echt uitschieters maar is uiterst vermakelijk om te volgen. Deed mij ook denken aan the Treasure of the Sierra Madre. Thema `s als achterdocht, hebzucht en rijkdom zijn ook hier weer aanwezig.

Een paar mooie shots ook. Vooral als men over de bergpas op hun paarden rijden, niet vlak achter elkaar maar tussen elk een aantal meters aan ruimte. Verder waren de verrichtingen van met name de prinses interessant om te volgen. Lekker mysterieuze dame. De gevechten waren wat mat, het zorgde alleen voor wat oponthoud. 3,5*

Briljante film! Wat moeten de mensen in de bioscoop eind jaren vijftig bij het bekijken van deze film op het puntje van hun stoel hebben gezeten, net zoals ik dat deed toen ik bijvoorbeeld 'Raiders of the Lost Ark' voor het eerst zag.

De voorgaande discussies gevolgd hebbend: hoe kan je deze film nu vergelijken met de hedendaagse actiefilms? Enig historisch besef lijkt me tijdens het beoordelen van deze film op zijn plaats. Je vergelijkt toch ook niet beroemde fotografen van pakweg begin 1900 met kunstfotografen van nu en zegt dat ze toen maar onscherpe foto's maakten en saaie onderwerpen fotografeerden? Kurosawa moest het doen met wat hij had en ook nog eens werken volgens de moralen van die tijd en heeft toch grensverleggende films weten te maken die voor een heleboel mensen nu nog het bekijken waard zijn!

Ching?
Anyway, toen ik nog op school zat gingen ik en degenen waar ik mee optrok aan het begin van het jaar altijd helemaal vooraan zitten, recht tegenover de leraar. Perfecte plaats om te spieken, want de leraar kijkt dwars over je heen naar de achterkant van de klas waar hij de ergste spiekers vermoedt!!! Soms visten we zelfs de proefwerken van zijn bureau en verbeterden ze recht onder ze neus. We zijn nooit betrapt!
Ander voorbeeld. Met voetballen sta ik spits en met de aftrap ren ik altijd direct in een rechte lijn naar het doel van de tegenstander. Je moest eens weten hoe vaak ik zo binnen 10 seconden al een doelpunt heb gemaakt. Ergo, mensen verwachten een bepaald soort van lef niet, ze worden er blind voor, al gebeurt het recht voor hun neus.

Rokurota Makabe maakte volgens mij gewoon gebruik van dit principe door een domme eerlijke boer te spelen....

Ik vond het eigenlijk, ondanks hoge verwachtingen, allemaal totaal niet bijzonder. Het is dat Kurosawa zo'n goed filmer is, want anders was er waarschijnlijk helemaal niets aan geweest. Kurosawa's films hebben vaak een goed gevoel voor omgeving. De manier waarop hij landschappen en de mensen erin vastlegt is prachtig om te zien en op zijn eigen manier totaal uniek. Geen kwaad woord hierover.

Als we dan toch met kwade woorden aan moeten komen zetten richt ik mijn ogen op de boeren. Ik kan er niets aan doen, maar ik vond ze gewoon afschuwelijk irritant. Ze schreeuwen, ze krijsen en schmieren er in ieder shot waarin ze te zien zijn op los. Ik snap dan ook echt niet waarom juist deze twee figuren de grootste attractie van de film zouden zijn en waarom zo weinig andere mensen erover lijken te vallen. In andere films wordt dit soort acteerwerk eigenlijk nooit genomen. Mifune is weer gewoon degelijk, zoals ik hem altijd vind. Shimura vind ik in andere Kurosawa's wel fantastisch, maar hier komt hij nauwelijks 5 minuten in beeld. De prinses deed het wel leuk, al vroeg ik me af waarom ze bijna altijd schreeuwde.

Verder zaten er weinig scènes in die me veel deden, ondanks dat de meesten erg leuk opgezet waren. Ik denk toch dat dit door die boeren komt. Die staan een echte binding met het verhaal en wat er gebeurt in de weg. Ik kon niet met ze meeleven, waardoor zo'n verder indrukwekkende trappenscène niet echt impact maakt. Hie verder de film vordert, hoe meer scènes er zijn zonder de boeren, en hoe beter de film lijkt te worden. Mooie scène bij die vuurdans vooral. Het hier geroemde speergevecht en de achtervolging te paard waren fraai uitgewerkt, al zou ik liegen als ik zou zeggen dat ik ze echt fantastisch vond.

Uiteindelijk is dit nog lang geen Seven Samurai en het wordt toch steeds meer hopen tot ik eindelijk weer eens een Kurosawa zie van die kwaliteit. The Bad Sleep Well, Kagemusha en Dersu Uzala waren prima, maar bleven toch steken op 3,5*, ondanks dat ze allen neigen naar 4*. The Hidden Fortress moet het met 3 sterren doen, nauwelijks neigend naar 3,5*. Kurosawa is een zeer goede regisseur, zoveel is me wel duidelijk, maar het blijft toch weer wachten op de echt meeslepende meesterwerken. Ran, Yojimbo, Ikiru, High and Low, Throne of Blood en Rashomon lijken naast Seven Samurai zijn meest gewaardeerde films te zijn dus richt ik mijn hoop op hen.

Gezellige avonturenfilm, maar ik had toch wat meer verwacht van Kurosawa dan een zo'n typisch avontuur.

Kurosawa's eerste film in cinemascope bevat mooie beelden (als ik eerlijk moet zijn heb ik er mooiere gezien, maar dit terzijde) en zijn dynamische montage en diepe contrasten komen goed tot uiting en zijn het bewijs dat The Hidden Fortress door een zeer vakkundige regisseur is gemaakt. Voorbeelden zijn de al vermelde vuurdans en slavenopstand die er echt heel knap uitzien.

In het begin had ik wat moeite met het verhaal, het lijkt zeer snel te gaan en pas wanneer de twee boeren de samurai bereiken wordt het allemaal duidelijker. Dit is voor mij dan ook het begin van een verhaal dat goed in elkaar steekt, maar nergens echt kan aangrijpen en waar het tempo in bepaalde scènes gewoon stilvalt. Het stokkenduel mocht dan wel de ultieme gevechtsscene zijn in het Japan van de jaren vijftig, maar ik vond het maar een langdradig en saai stuk.. Als er nu een goede twintig minuten waren weggeknipt en er minder gebeurtenissen aan elkaar waren geregen, zou dit misschien meer dan een gewone aangename film geworden zijn.

Het groepje avonturiers (de samurai, de twee boeren en de prinses) vormen een apart gezelschap: zo zijn de twee boeren geen karakters waarvoor het publiek sympathie voelt, maar hebzuchtige, domme en gierige mensen.
De prinses -ik heb nog altijd niet door waarom ze bij alles wat ze zegt zo boos moet zijn en roept...- vormt dan weer een totaal ander karakter, dat snel meer diepgang en waarde geeft aan de film. Want het is zij die de daden van de samurai Rokurota,het opofferen van zijn eigen zus, verwijt en op het einde van de film nog een steek naar de mensheid geeft... Dat laatste kan er misschien voor sommigen er wat te dik bovenop liggen
De generaal is dan de typische figuur die orde op zaken moet stellen en die in moeilijke situaties rustig kan blijven. Maar het is geen held en dat is een meesterlijke zet geweest van Kurosawa: zijn plicht en geloof laten hem dikwijls niet de juiste beslissing nemen (zie boven), maar dan heb je natuurlijk de prinses, de morele figuur van de film. Ik heb ergens gelezen dat samurai van de Japanse regisseur meestal geen onoverwinnelijke superhelden zijn, maar gewone mensen met goede en slechte kanten.

Over het acteerwerk kan ik enkel van Mifune zeggen dat hij een sterke prestatie neerzet. De anderen spelen met een beetje te veel enthousiasme en overtuiging (de boeren te dom en te lawaaierig en de prinses te boos).

Een ontspannende film, soms wat te traag maar al bij al genietbaar. Ik denk wel Kurosawa's meest hollywoodiaans en dus meest toegankelijke film.

Klassieker? HAHAHAHAHAHAHAHAHA

sorry voor de lach maar deze film slaat gewoon nergens op. Avontuur? Niet gezien. Actie? Dat dom zwaardgevecht, is dat het? Komisch? Niet gezien. Boeiend? Neen, eerder saai en langdradig, er mochten van mij gerust heel wat in geknipt worden, zodat deze film toch nog interessant zou worden. En dan nog een irriterende soundtrack en wat irritante personages erboven op die de hele film niks anders doen dat schreeuwen en overacten en je hebt een slechte film. Al een gelukkig dat Toshiro Mifune wel een leuk personage heeft en dat goed neerzet, toch nog wat punten voor de film.

Waar de film ook zijn punten uit haalt is dat je wel het gevoel hebt dat de regisseur geen prutser is. Alles komt wel goed in beeld met de kostums en locaties etc. en loopt erg op de tijd vooruit. Maar veel meer positiefs kan ik er echt niks over zeggen, daarvoor is het verhaal veel te zwak.

1,5 dankzij de draai van Kurosawa en Mifune en dan heb ik het gevoel dat ik nog gul ben geweest.

Wat me vooral opviel is hoe prachtig deze film geschoten is. Ik lees net op de eerste pagina dat dit Kurosawa's eerste film is in widescreenformaat. Duidelijk is dat hij daar dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Praktisch elk shot is er 1 om in te lijsten. Voorbeelden hiervan: de achtervolgingsscene van Mifune te paard en de vuurfestivalscene.

In tegenstelling tot het vorige bericht vond ik de film wél boeiend en vol avontuur, met als enige minpuntje de 2 boeren die af en toe wel érg kolderesk waren.

Wederom een erg genietbare Kurosawa dit. Dat is vooral te danken aan het avontuurlijke verhaal, dat prachtig gefilmd is. Erg mooie locaties en beelden wisselen elkaar af en af en toe betrapte ik mijzelf zelfs erop, dat ik ook weleens in zo'n omgeving zou willen zijn. Daarnaast is er natuurlijk Toshirô Mifune, die het bijna altijd goed doet en in deze film weer sterk speelt en zeer overtuigend overkomt. Fanatstische scene trouwens waarin hij de actervolging per paard inzet op twee soldaten en ze uiteindelijk met het zwaard te grazen neemt, dat is erg fraai in beeld gebracht. Ook zit er best wel wat vaart in de film, waardoor er iedere keer weer een hoop gebeurt. Verder zijn er ook wel minpunten. Vooral de twee boeren beginnen op een gegeven moment toch lichtelijk te irriteren. In het begin zijn hun angst en flauwe grapjes nog wel aardig, maar na verloop van tijd van steeds weer dezelfde soort maniertjes van geschreeuw, gezever en andere meligheid, wordt het toch wel iets teveel van het goede. Ook het einde vond ik niet helemaal binnen de film passen, omdat de rest van de film zich ook niet serieus neemt.

Jammer van de boeren vooral, want anders had er makkelijk vier sterren in gezeten. Nu wordt het helaas een halfje minder. Kurosawa blijft echter een fascinerende regisseur.

3,5*

Een leuke avonturenfilm die helaas wel af en toe wat langdradig is. Ook de humor en de morele wijzende vinger zijn net op het randje. Al is het avontuurgehalte gelukkig goed genoeg om de film recht te houden. Acteerprestatie is wisselend, maar vooral de beelden/decor zijn mooi om zien. Zeker niet Kurosawa's beste film.

Hide a stone among stones and a man among men

Kurosawa heeft voor mij nu al wel een paar pareltjes neergezet waaronder Shichinin no Samurai en Rashômon. Spijtig genoeg sloeg Kumonosu Jô zo hard tegen dat het eigenlijk vrij lang duurde eer ik Kakushi-Toride no San-Akunin opzette, al had de redelijk lange speelduur er ook wel wat mee te maken. Daarjuist toch eens geprobeerd en ik heb serieus spijt dat ik er niet eerder aan ben begonnen.

Wat direct opvalt is dat deze Kurosawa een pak luchtiger is dan zijn andere films. Er zitten nog altijd ijzersterke momenten in waar de spanning tot het maximale wordt gedreven, het minutenlange gevecht met de lansen tussen Mifune en Fujita is daar uitstekend bewijs voor maar tegelijkertijd zit er ook vrij veel humor in de film. Hiervoor wordt er dan ook gebruik gemaakt van twee amusante side-kicks, de twee hebzuchtige boeren. Op zich niet slecht want met andere Kurosawa's had ik soms het gevoel dat het allemaal wat te zwaar werd.

Eigenlijk vanaf dat de film begint en je Tahei en Matakishi ziet bekvechten zit je in de sfeer van de film. Wat daarna volgt is een goedlopend verhaal over een groep mensen die om verschillende redenen de grens naar veilig land willen oversteken. Op zich niet zo bijster speciaal, we hebben het later een aantal keer terug zien komen in verschillende films (Star Wars anyone?) maar wat dit zo verschrikkelijk goed maakt is dat er doorheen heel de film zulke fascinerende en memorabele scènes geweven zijn. De vuurdans, het lansgevecht, de achtervolging van Mifune op de twee soldaten... Stuk voor stuk pareltjes. Het is alleen jammer dat de film zo lang duurt. Als Kurosawa er nu een twintig minuutjes had uitgeknipt (misschien de introductie van de boeren een beetje verkorten) en de film op een twee uur had laten afronden dan had ik toch nog een half puntje extra gegeven.

Qua acteren zit ik hier af en toe met een dubbel gevoel. Toshirô Mifune is gewoonweg steengoed en er is ook niets op aan te merken maar de andere acteurs kwamen soms wat te overdreven op mij. Dan heb ik eigenlijk vooral op de prinses, ik had het gevoel dat ze precies al haar talent in het kwaad zijn moest steken waardoor er voor andere emoties niet veel meer overschoot. Al was het stuk nadat ze te weten komt dat Mifune zijn zus heeft opgeofferd dan wel weer heel goed.

Visueel ziet Kakushi-Toride no San-Akunin er werkelijk fantastisch uit. Kurosawa's eerste film in widescreen en het is er duidelijk aan te zien. Het ene prachtige shot wordt bijna direct opgevolgd door een ander. Vooral de gevechten zien er zeer mooi uit. Klein minpuntje is wel de muziek. Over het algemeen past de muziek wel bij de film maar ik stoorde me soms wat aan de bombastische muziekstukken die bij een rustige scène hoorde, gebeurde eigenlijk vooral in het begin van de film want daarna heb ik het niet meer gemerkt of ik was er gewoon aan geworden.

Uitstekende Kurosawa die in ongeveer dezelfde lijn ligt als Shichinin no Samurai, wat ik dus beter kan smaken omdat ik het niet echt op zijn Shakespeare verfilmingen heb.

4*

De meest vermakelijke Kurosawa tot nu toe.

Prachtig avontuurlijke film met geweldige personages. Veel aandacht naar de boeren die natuurlijk een geweldige chemie hebben, tegen wil en dank komen ze in de meest oncomfortabele situatie, en maar zeiken en steunen. Kon de humor zeker waarderen.

Mifune heeft wederom een machtige uitstraling, acteert een stuk minder uitbundig dan in Seven Samurai en Rashomon, maar die charisma is zo sterk dat het eigenlijk niks uitmaakt.

Verder een geinig verhaaltje, maar geweldig in beeld gebracht. Mooiste scene vond ik het speergevecht, zulke overtuigende choreografie.

4*

Ghehe lollig hoor, zo'n luchtige film over twee sullige boeren, die samen een heel avontuur beleven. Wat mij betreft had de focus nog meer op hen mogen zitten, maar Mifune in actie is natuurlijk ook niet verkeerd. Geen topper van Kurosawa, maar wel alleraardigst.

Leuke film, redelijk avontuurlijk en regelmatig grappig. Aan de andere kant behoort The Hidden Fortress niet tot de beste films die ik van Kurosawa heb gezien. Het echt memorabele mist een beetje, het is inmiddels ook een paar weken geleden dat ik de film heb gezien en ik heb ook niet echt duidelijk een beeld dat me sterk is bijgebleven. Misschien ook, omdat ik vlak hierna Dodes'Kaden en Sanjuro heb gezien, die wij mij betreft toch een pak beter zijn. Misschien komt dat inderdaad gewoon door de boeren, die enerzijds best grappig en interessant zijn, maar aan de andere kant wel zo eendimensionaal, dat het verder nergens de diepte in gaat. Toch een goede film, maar voor Kurosawa gemiddeld.

Erg aadige film, die continu wel vermaakt en een paar sterke momenten kent, zoals de achtervolgingsscene te paard en, voor mij persoonlijk het meest memorabel, de vuurdansscene. Het boerenduo is echter vaak te flauw en irriteert al snel, wellicht ook door het vreselijke geluid.

Erg matige Kurosawa weer. Ik was hier best benieuwd naar omdat het de belangrijkste inspiratiebron voor Star Wars geweest schijnt te zijn. De overeenkomsten zijn merkbaar, maar het voelt vooral aan als een typische samuraifilm uit die tijd.

Het verhaal is vrij rechtlijnig. Een tocht door vijandelijk gebied, vol ontsnappingen, waarbij met name de laatste ontsnapping bijzonder goedkoop aanvoelt. Verder twee boertjes die voor een komische noot zorgen. Ik moet zeggen dat het totaal mijn humor niet is.

Hun acteerwerk voelt ook echt belabberd aan, zo overdreven. Dat valt ook voor de prinses te zeggen, die lijkt alleen maar te kunnen schreeuwen. Fijn dat ze gedurende een gedeelte van de film haar kop moet houden. Enge wenkbrauwen heeft ze overigens! Mifune vond ik in eerdere Kurosawa's ook behoorlijk overacteren, maar dat viel hier juist mee. Ergens ook niet onverwacht, in de veel latere film Samurai Rebellion van Kobayashi vond ik hem helemaal goed te pruimen, dus logisch dat hij onderweg progressie laat zien.

Visueel wederom weer niet al te interessant. Ik blijf erbij dat ik wat ik van Kobayashi gezien heb veel sterker vind, een veel beter gevoel voor kadrering en belichting. Hier stoort dan ook nog eens de "Star Wars editting" (ja, ik weet het, juist afgekeken van Kurosawa aldaar). Niet heel veel gevechten, maar het lansgevecht is wel behoorlijk prominent. Ook behoorlijk slecht, zeker met het lansgevecht in Hero in het achterhoofd. Mifunes karakter zou één van de sterkste krijgers zijn, nou daar geloof ik geen snars van bij het zien van dit gevecht.

Ik kan er uiteindelijk weinig positiefs uithalen. 1*.

Machtig avontuur. Het was weer tijd voor een Kurosawa. 'The Hidden Fortress' is mijn 10e van de beste man (nog maar). Er liggen gelukkig nog een paar op de stapel. Ik heb in ieder geval genoten van deze prent. Het begin met de twee ruziënde boeren is direct raak. Heerlijk. Wat daarnaast direct opvalt is het prachtige widescreen formaat. Doet de film natuurlijk goed, want de prachtige beelden die we hier krijgen voorgeschoteld hebben het nodig. Kurosawa komt met schitterende locaties op de proppen.

Verder is dit gewoon heerlijk relaxed achterover hangen en genieten van het bijzonder vermakelijke avontuurtje. Toshirô Mifune is natuurlijk weer van de partij. Kan altijd genieten van die man. Alleen die kop al, fantastisch. De twee boeren zorgen voor de komische noot tussendoor en de camera vliegt als een malle overal doorheen. Die achtervolging van Mifune te paard is erg mooi geschoten bijv. Sowieso veel hoogtepuntjes in dit luchtige avontuur. Het petje mag weer af voor Kurosawa.. en op naar de volgende.

Epische film vol avontuur en humor. Het verhaal wordt vertelt vanuit het gezichtspunt van twee stuntelige boeren, een kleine magere en een grote dikke. En gaat verder over prinses van een door oorlog weggevaagd land die in veiligheid moet worden gebracht door een nukkige generaal. De oplettende kijker zal direct zien dat dit een inspiratiebron was voor Star Wars-films. Naast de ijzersterke rol van begeleider van de prinses, generaal Makabe zijn het de stuntelige en grappige duo Chiahi en Fujiwara die de show stelen. Maar ondanks de luchtige toon laat de film ook mooi camerawerk en locaties zien. Kortom een heerlijke film.

De gelijkenis met een western is frappant, maar dat mag nauwelijks verbazen. Kurosawa heeft immers zijn bewondering voor die andere filmreus, John Ford, nooit onder stoelen en banken gestoken. Kakushi-Toride no San-Akunin is te classificeren als een 'eastern', een cowboyprent in een samoeraikleedje, weliswaar gesitueerd in een vroeger tijdvak (woelig 16de eeuws feodaal Japan geteisterd door kleinschalige clanoorlogen) maar voor het overige schatplichtig aan de western: van de plotremissie en - uitwerking over het dynamisch ritme in de opeenvolging van geijkte situaties tot de nadruk op puur avontuur en kinetische fysieke actie (schitterend ingeblikt met als hoogtepunt een wervelende achtervolging per paard, uitmondend in een speerduel met het afgemeten tempo en de rituele esthetiek van een ballet, een scène waar Sergio Leone zich ongetwijfeld aan vergaapt zal hebben!). Daarbij zorgt het breedschermformaat, waar Kurosawa de de mogelijkheden aftast met een reeds verbluffende maturiteit, voor een passende visuele omkadering. Bijvoorbeeld in dat extreem long shot waarin drie stipjes van wegstuivende ruitrs, één links, één in het centrum en één uiterst rechts op het scherm.

Daarnaast straalt de film ook de allures van een sprookjesachtige fabel uit, reeds merkbaar in de Engelse titelvertaling. Alles draait rond een voortvluchtige prinses op wier hoofd en prijs is gesteld door een rivaliserende clan. Met enkel getrouwen en haar meest loyale generaal heeft ze zich verscholen op een paradijselijk plekje temidden van een onherbergzame woestenij. Samen met twee ronddolende doodgravers zal generaal Rokurota de als stom meisje vermomde prinses na een bewogen tocht opnieuw op de troon installeren.

De film wemelt van sprookjeselementen zoals geheime schuilplaatsen, wondere ontdekkingen, mysterieuze verdwijningen, fantasierijke listen en fabelachtige personages. Rokurota's eerste verschijning spreekt boekdelen: we zien hem uittorenen hoog op een rots, wijdbeens en de armen op de borst gekruist, een autoritaire elfenkoning, de barse beschermer van zijn felle elfenprinses.

Kurosawa trekt in zijn fabel van leer tegen de hebzucht in al haar verschijningen en stelt er de edelmoedige menselijkheid van de prinses tegenover. Moraal van het verhaal: geniet van het leven met volle teugen en blijf trouw aan jezelf, met als toemaatje de goede raad aan de heersers van deze wereld om 's af te dalen naar het gewone volk en daar het leven in al zijn schoonheid en lelijkheid aan den lijve te ervaren. De typische humanistische trekjes beletten echter geenszins dat Kakushi-Toride no San-Akunin wellicht Kurosawa's meest luchtige en amusante prent is geworden, bruisend vermaak vol energie en levenslust en met een verrassend komische inslag.

Slechts een paar keer trekt een wolkje voorbij de zonnige hemel, wanneer getoond wordt hoe de rigoureuze regels van de erecode als een dwangbuis de menselijke gevoelens omknellen: de vazal die zonder verpinken zijn eigen dochter opoffert om zijn prinses te beschermen. De overwonnen samoerai die, omdat hij gespaard werd door zijn tegenstrever, met die vernedering, erger dan de dood, verder moet leven. De prinses tenslotte, die haar geliefden moet achterlaten omwille van haar plicht jegens het rijk. Dit laatste wordt in een mooi beeld gevat: terwijl zij huilend het panorama van haar land overschouwt, verschijnt in dubbeldruk het teken van haar koninghuis, een halve maan die als een dodelijke sikkel rond haar hoofd wordt gekadreeerd.

4,0*

Films uit het historische feodale Japan ergens in de Middeleeuwen zijn niet altijd de meest toegankelijke films. Vaak theatraal en ook heel vaak van lange duur. Deze The hidden fortress bevindt zich er wat tussenin: iets meer gericht op het grote publiek en een vrij strak plot waarin de nodige vaart zit zonder echt spectaculaire dingen te aanschouwen.

De twee boeren en dat geldt ook voor de andere personages blijven roepen alsof hun leven ervan afhangt, maar Tahei en Matakichi leveren een amusant schouwspel als hebzuchtige, maar eveneens kibbelende domme boeren. De personages zijn vrij karikaturaal en het feodale systeem ten tijde van het oude Japan komt sterk naar voor. De prinses is een halfgod die nimmer ter discussie wordt gesteld en haar lijfwacht Rokurota is een hondstrouwe heldhaftige krijger. Onderaan de ladder krijg je dan de boeren die op zijn zachtst gezegd weinig positieve eigenschappen bezitten.

The hidden fortress is een leuke avonturenfilm om eens gezien te hebben, maar veel meer dan dat zag ik er niet in. Samen met The seven Samurai en Ran blijf ik in hetzelfde historische "epos-potje" roeren. Niet slecht allemaal, maar echt wild werd ik er nooit van. Gelukkig zag ik met Ikiru (1952) toch ook een andere stijl van Kurosawa.

Degelijke film van Kurosawa. Qua stijl een beetje anders dan ik tot nu toe van hem gewend ben, een film met een wat lichtere ondertoon. Hoewel de pogingen tot humor bij mij niet aansloegen. Daarvoor zijn de twee boeren te simpel en worden zij wel erg flauw neergezet. Het plot is onderhoudend, zonder echte hoogtepunten. De film kijkt wel aardig weg. Niet een film die ik nog een keer zou bekijken, maar ik heb mij er ook niet mee verveeld.

Fijne ouderwetse avonturenfilm met alles erop en eraan, meer als familiefilm bedoeld. Twee geldzuchtige landlopers vergezellen een generaal in zijn queeste om een prinses van een gevallen rijkje in veiligheid te brengen. Bij Kurosawa verwacht je doorgaans een serieuzere toon en hardere personages; het is dan ook vrij verrassend om hier twee komische paljassen in een hoofdrol te zien. En zo komen we terecht in een lichtvoetige schelmenfilm waarvan de personages redelijk cartoonesk overkomen. Waarom niet? In die 135 minuten viel er genoeg leuks te beleven vond ik, de locaties/decors zijn buitengewoon geslaagd.

Vooral een briljant vermakelijke film. Dit ding duurt 140 minuten en verveelt geen moment vol met allerlei losse momenten die stuk voor stuk sterk zijn en tezamen een heerlijke avonturenfilm vormen. Het acteerwerk is niet heel geweldig over de breedte maar dat maakt in deze film minder uit. Die twee boeren vind ik nog best oké trouwens. De prinses moet niet haar mond opentrekken (dan is het enkel irritant geschreeuw) maar ze heeft verder wel een enorm krachtige uitstraling, zo'n een dat ik gefascineerd blijf kijken. De hele film ook in een kort broekje, alleen wordt ze daar overtroffen door Mifune die in een nog korter broekje rondhuppelt. Prachtig gebruik van het brede beeld, boeiende omgevingen. Omgevingen die echt doen denken aan westerns, en vooral de spaghettiwetserns waarmee eerder Leone en co schatplachtig zijn aan Kurosawa dan dat Kurosawa dat is aan John Ford en kornuiten. Je moet hier verder niet al te veel in zien, maar dat moet je bij pakweg Indiana Jones ook niet (die ik nog hoger waardeer). Maar als een film zo goed wordt uitgevoerd heb je alsnog een sterke film, zeker als de beleving top is. 4,0*.

Veel mensen hier hebben moeite met het boertige gedrag van Tahei en Matashichi, en ik kan me daar wel iets bij voorstellen, maar zelf heb ik daar gelukkig absoluut geen last van – de twee acteurs spelen het bepaald niet realistisch of naturel, maar dat is wat mij betreft geen enkel probleem omdat de rest van de film eveneens zo'n sprookjesachtig avontuur of avontuurlijk sprookje is, en bovendien zat ik dan misschien niet te schudden van het lachen maar heb ik toch wel veel plezier beleefd aan het proberen te voorspellen op welke kortzichtige manier ze nu weer zouden reageren op de diverse voetangels en klemmen die Kurosawa ze voorschotelt. En ook mooi dat ze op het einde elkaar zodanig vertrouwen dat de één de ander het bewaren van het goudstuk wel toevertrouwt – hoewel het eigenlijk nog leuker was geweest als ze daar óók weer over waren gaan kibbelen: "Bewaar jíj het nou maar!" – "Nee, jij!" – "Waarom ìk? Jíj!"
        En verder: mooie plotverwikkelingen, prachtige zwart-wit-fotografie, Toshiro Mifune gezaghebbend als altijd, Minoru Chiaki prachtig als de prinses, en van a tot z genoten. En wat die fotografie betreft, het is eigenlijk een wonder dat de film er zo goed uitziet, want zoals Kurosawa in zijn Something like an autobiography vertelt: "during the Mount Fuji location shooting [..] we were hit by three typhoons in succession. The forests in which we had planned to film were leveled one by one, and what was to have been a ten-day location shoot ended up taking a hundred days." Benieuwd of bijvoorbeeld het desolate landschap waar de film mee begint oorspronkelijk ook een bosrijker omgeving had moeten zijn.