Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

How two Vancouver filmmakers are ‘fixing’ The Good, the Bad and the Ugly — without permission or authorization | National Post - nationalpost.com

Typische stijl van Sergio Leone, waarbij de karaktertrekken en de muziek van Ennio Morricone de hoogtepunten vormen. Vooral het plot maakt veel goed en houdt de film in je geheugen. Ongetwijfeld een klassieker der spaghetti westerns !

Blijft een klassieker

heb ik zelf ook op DVD

hij duurt 155 minuten om precies te zijn.

Ik ben er erg tevreden over.

Het hoogtepunt

blijft natuurlijk de geweldige ontknoping!

“There are two kinds of people in the world my friend: those with guns and those who dig. You dig.”

Eindelijk dan toch deze western klassieker gezien, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Ik zit nog in een Red Dead Redemption 2 roes waardoor de film erg aantrekkelijk was, en ik heb echt genoten. Eigenlijk kwam hij weer naar boven na het concert van Metallica afgelopen Juni in de Johan Cruijff ArenA waar de band een stukje van deze film vertoonde voorafgaand hun begin van het concert, en ik heb echt genoten toen al. Want wat maakt deze film nou voor mij perfect: een leuk western verhaal, grappige acteurs, het ontiegelijk hoge gehalte charisma van Eastwood en de fantastische soundtracks.

Ik moest er soms wel een beetje door heen komen, omdat de film vaak erg rustig is en we meer genieten van omgevingen of lange dialogen. Dan heb ik soms de kans mijn focus voor zo’n film te verliezen en hoewel ik hem soms verloor kwam die ook weer super snel terug haha. Ik heb namelijk best genoten van Tuco, gespeeld door Eli Wallach vond ik echt schitterend spelen in de film en heb met enige regelmaat om de acties van deze man moeten lachen. Uiteraard ook Eastwood die een leuke rol neer zette en nogmaals: wat een charisma heeft die gozer! En natuurlijk de leuke rol van Lee van Cleef, erg leuke acteurs die het alle drie op hun eigen manier deden.

Sergio Leone staat natuurlijk erg hoog aangeschreven maar ik ben in het begin toch aangenaam verrast voor zijn werkje hier. Een prachtige western film die ik echt van begin tot eind met soms een dipje leuk heb gevolgd. Het verhaal was toch best makkelijk maar wel heel vermakelijk. We volgen drie mannen die alle drie op zoek zijn naar tweehonderdduizend dollar die ligt verstopt. Ze vormen soms een team maar ook zijn ze alle drie niet te vertrouwen, prachtige scenes levert dit op met leuke dialogen.

Nogmaals, erg vermaakt maar om de film helemaal uit te gaan spitten lijkt me vrij onlogisch. Er is al zoveel hier te vinden over de film dat mijn woordje nog weinig inbreng heeft haha.

“I told you once, friend, if I ever get you down, you're going to need a lot of help to get back up again!”

Qua muziek was het prima zoals ik al aangaf. Ennio Morricone heeft prachtige stukken gecomponeerd met onder andere het mooie nummer ‘The Ecstasy of Gold’ die ze dus ook voorafgaande het concert van ‘Metallica’ hadden gedraaid. Ik ben daar wel fan van, en was dat al voordat ik de film had gezien, prachtig stukje muziek.

Zoals ik dus al zei, erg vermakelijke film waar ik van heb genoten. En we gaan rustig door, want ik wil sowieso nog één film van de beste man zien voordat mijn vakantie ten einde loopt (duurt dan nog wel 2 weken haha).

5.0*

Ik vind Once Upon A Time In The West toch iets beter.

Altijd handig, een film met een titel die zelf de aanzet geeft voor een review…

The Good.
Ruim 50 jaar na de release blijft het verhaal - hoe flinterdun ook - erg onderhoudend. Leone weet het ook indrukwekkend in beeld te brengen. Voeg daarbij drie sterke hoofdrollen, een hoop coole oneliners en een iconische soundtrack, en je hebt een spaghettiwestern die even tijdloos is als - tja - spaghetti zelf.

The Bad.
Een speelduur van drie uur - ik heb de lange versie gezien - bleek uiteindelijk iets te veel van het goede. Want naast een hele rist legendarische scènes bevat de film helaas ook enkele saaie intermezzo’s. En nadat Eastwood voor de 500ste keer een sigaartje opstak, was het coole er ook wel vanaf.

En nog iets. Wie een beetje logisch kan redeneren - en misschien is dit niet de bedoeling bij een film als deze - kon al op voorhand weten dat Eastwood altijd als winnaar uit de strijd zou komen, gezien hij het laatste stukje van de puzzel in handen heeft en dus niet op voorhand gemold kan worden. Echt doordacht kun je dat natuurlijk niet noemen.

Ook opvallend: de film heeft meer dan eens een deus ex machina nodig om het verhaal (en de personages) levendig te houden. Beetje makkelijk.

The Ugly.
Het zal wel met smaak te maken hebben, maar close-ups van bezwete stoppelbaarden zijn niet echt mijn ding, zeker niet drie uur aan een stuk. Ook van de oververzadigde Technicolor-kleuren ben ik niet zo’n fan, al wordt dit wel deels gecompenseerd met een sterke cameravoering. Leone schildert zelden vlakke tableaus, zijn shots bruisen van bezieling en mysterie waardoor het op visueel vlakt toch nog boeiend blijft.

Korte samenvatting: wie bereid is om deze film met een korreltje zout te nemen, krijgt een erg genietbare spaghettiwestern voorgeschoteld. 3,5*

Eastwood heeft slechts de helft van de puzzel in handen volgens mij. Zonder de naam van het kerkhof kan hij niets. Tuco had telkens de andere helft, en van beide mannen kun je je afvragen of ze elkaar op hun woorden geloven. Tuco denkt dat hij Blondies stukje heeft (de naam) maar pas na de shoot-out ontdekken we dat Blondie gelogen heeft. Daarnaast riskeert hij Tuco’s leven, die hij ongewapend het duel instuurt. Gelukkig voor Tuco schiet Blondie Angel Eyes eerst neer. Blondie had ook zelf neergeschoten kunnen worden natuurlijk, omdat de anderen dachten dat de naam onder de steen geschreven stond, dan was de schat nooit gevonden. Maar dat weet je allemaal pas achteraf.

Wat bedoel je precies met deus ex machina en in welke scenes zie je dit?

Ik vermoed dat je de film al meer dan eens gezien hebt.
Ondertussen ben ik al weer een aantal zaken vergeten (heb de film enkele weken geleden bekeken). Het was gewoon een gevoel dat ik had: als Eastwood op het kerkhof komt en hij herkent ook effectief de naam op het graf, kan hij zijn conculega's in feite makkelijk on the spot afknallen (wat natuurlijk niet gebeurde, want dat zou wat saai zijn). Uiteindelijk kon hij dankzij dat cruciale stukje informatie volop dollen met Bad en Ugly. Dat hij aan het langste eind zou trekken, voelde je toch iets te makkelijk aankomen. Maar nogmaals: dat is hoe ik de film beleefd heb.

Een paar voorbeelden van een deus ex machina (in de zin van een plotse, weinig waarschijnlijke plotwending):
- Een kanonskogel door de muur waardoor Eastwood op het nippertje aan de galg ontsnapt
- Een koets die in het midden van de woestijn redding komt brengen (opnieuw op het nippertje)

Er zullen er nog wel een paar geweest zijn. Niet dat ik het zo erg vond, ik heb me prima geamuseerd. Maar ik verwacht dat soort taferelen eerder in een popcornfilm met Bruce Willis.

Al heel vaak gezien inderdaad, all time favoriet

Tja, dat Eastwood uiteindelijk het duel wint komt niet echt als een verassing. Maar voor mij maakt dat niet uit. In de hele Dollars-trilogie speelt hij de coole revolverheld die weliswaar flink wat te verduren krijgt, maar altijd zijn tegenstanders een stapje voor is. Dat is wat zijn personage zo leuk maakt; hij is slim, stoer, trekt aan het langste eind en is daarmee de held die we allemaal wel eens willen zijn. Hij dolt uiteindelijk door het duel aan te gaan: Tuco hoeft hij niets van te vrezen, want diens pistool is leeg, en the Bad wil hij gewoon graag tot het uiterste drijven voor hem koelbloedig af te schieten.
Dat is inderdaad niet heel realistisch en flink over de top (je Bruce Willis referentie past prima in dit straatje), maar zo zijn deze westerns ook bedoeld, dit is camp, kitsch, cult... geef het maar een naam. Maar dan wel van het allerbeste soort.

En wat betreft de Deus ex machina heb je wel een punt, hoewel ik het niet storend vind. De kanonskogel wordt echter duidelijk aangekondigd (leger dat wegtrekt, kanonschoten in de achtergrond, Blondie noemt het zelfs in zijn gesprek met Tuco). Toevallig dat uitgerekend het hotel geraakt wordt is het zeker, maar desalniettemin kwam dit niet helemaal onverwacht.

Die koets komt inderdaad net op het juiste moment ja geen excuus hiervoor.

Persoonlijk denk ik dat je de film te serieus neemt als je hem beoordeelt op deze ‘fouten’. Deze film is een avonturenverhaal waarin de rollen van good, bad en ugly (zowel van de personages als van de Noordelijke vs de zuidelijke staten) minder voor de hand liggen dan in eerste instantie lijkt. En elke gebeurtenis in deze film staat in het teken van het voortstuwen van dit verhaal en deze thematiek.

Buiten de geweldige Ennio Morricone om, vind ik de film niet heel speciaal.

Bij How the West Was Won:

Wow The Good, The Bad and the Ugly zou ik wel graag es in de bioscoop zien! Ik zag jaren geleden Once upon a Time in the West in de bios en zat helemaal alleen in de zaal, dat was meer dan twee uur genieten!

Herzien op blu-ray. Dit betreft een prachtig gerestaureerde versie, waarin de zweetdruppels op de gegroefde gezichten tot in detail te zien zijn. Traag, erg lang en zeker niet overal even boeiend (en dan zwijgen we voor het gemak maar over de belabberd gemixte stemmen van de hoofdrolspelers), maar de film heeft veel geweldige scenes en beschikt over een heel bijzondere sfeer. Het is dan ook zeker geen standaard western- vaak voelt het aan als een oorlogsfilm, met groots opgezette aktiescenes en veel spektakel. De film moet het vooral hebben van het laatste uur, maar dat is dan ook wel magistraal.

Vandaag weer eens gezien, blijf het een wat saaie en trage film vinden. Velen vinden de muziek mooi, maar ik vind het nogal hysterisch op sommige momenten.

Ben wel een westernliefhebber, maar deze zou nog niet in een top 200 van westerns terecht komen.

Fantastische film. Over een paar dagen komt ie weer op tv. Kijken natuurlijk, ook al is het voor de tigste keer benieuwd wat mijn dochter van 14 ervan vind.

Leg haar om te beginnen uit dat in die tijd er geen ipads en smartphones waren... en leven om het leven zelf draaide, en niet al die rotzooi die we ons hebben laten aanpraten.

Dat zou ik ook wel eens graag willen weten.

Een film van deze lengte, "traagheid", en uit een totaal andere wereld dan die de jeugd gewend is.

Ik ben echt benieuwd hoe lang ze dat trekt....áls ze er al aan wil beginnen

Time sure flies. Clint was 35 toen de film geschoten werd (kwam uit in 1966). Clint is net een week geleden 90 geworden. De man heeft een enorm cv opgebouwd natuurlijk, ook als regisseur. Maar zijn belangrijkste bijdrage acht ik nog altijd het acteren in een Top 5 best film of all time.

Ga je zo'n enorm lange film serieus met haar op tv kijken, met reclames om het half uur? Nou, dan geef ik haar groot gelijk als ze na een uur weer naar haar eigen slaapkamer gaat.

De reclames konden we overslaan. Maar dat bleek niet voldoende. Na zo'n drie kwartier was ze er helemaal klaar mee. ....ze heeft d'r best gedaan

ForrestHanks

Wel bedankt voor de update

Ze vond het zeker raar dat die cowboys geen instagram hadden en niet aan vloggen deden?

Voor deze speelduur is de verhaallijn te mager, film valt daarom op alle mogelijke manieren in herhaling. Muziekje zit inderdaad in ons collectieve geheugen.

Wat zouden de westerns van Sergio Leone zijn zonder de magistrale muziek van Ennio Morricone

Dit schreef ik op het R.I.P. topic nadat ik hoorde van het overlijden van Ennio Morricone. Voor mij dus een reden om deze western klassieker van Sergio Leone maar weer eens te gaan bekijken. En, inderdaad, geen soundtrack die er beter bij paste dan deze geweldige muziek die de sfeer in deze western volledig juist dat extra's gaf dat bij de meeste Amerikaanse westerns vaak ontbrak. Het verhaal mag dan soms wat mager zijn maar dat kan toch zeker niet gezegd worden van die scène waarin de legers van de Noordelijken en de Zuidelijken op de brug met ware doodsverachting op elkaar afstormden en dit onder een oorverdovend kanongebulder. Best realistisch allemaal als we mogen geloven dat de Amerikaanse Burgeroorlog aan zo'n 650.000 soldaten het leven heeft gekost. De waanzin ten top dat moet er natuurlijk wel bij gezegd worden. Voor mij wel de beste scène in deze western tevens oorlogsfilm. Zo kende deze film nog wel meer mooie scènes en dankzij die geweldige soundtrack van Morricone is dat voor mij ook een reden om mijn waardering voor deze filmklassieker flink naar boven bij te stellen.

4,5*

oh,wat is dit mooi gezegd/geschreven hier hoef ik voor mijzelf niks aan toe te voegen.

gisteravond 11/07/2020 sinds lange tijd weer eens gekeken met mede een ode aan de vorige week overleden Ennio Morricone en dat geld ook zeker voor Sergio Leone.

als ik voor mijzelf spreek een meesterwerk.

De zoveelste herziening en jawel...eindelijk eens op groot scherm

Hoewel Sergio Leone niet meteen met een cowboyhoed ter wereld kwam, wordt de Italiaanse filmregisseur tot de groten van van de western gerekend. Die reputatie heeft Leone in eerste instantie te danken aan zijn meesterwerk Once upon a time in the west, maar ook aan The good, the bad and the ugly.

Beide films zijn een mooi voorbeeld van het genre dat in naslagwerken spaghettiwesterns worden genoemd. The Good, the bad and the ugly is de derde film van een trilogie. De eerste film is A fistfull of dollars en de tweede For a few dollars more met telkens Clint Eastwood in de hoofdrol als outlaw. Meteen ook de doorbraak voor Clint want daarvoor had hij maar bescheiden rolletjes. Mede door zijn uitstraling en doeltreffende blik werd deze trilogie een gigantisch succes. Ook voor Lee van Cleef was dit een opening naar succes en was de tijd aangebroken voor een golf van Europese westerns. Hier in deze fantastische film laat Leone zich van zijn beste kant zien : schitterende landschappen, prachtige close-ups, geweldige cinematografie, heerlijke duels en natuurlijk de legendarische wondermooie muziek van Ennio Morricone. Vooral Ecstasy of Gold is een juweeltje. Vandaag eindelijk eens in de bioscoop kunnen bewonderen en het was genieten. Als fan begin je dan de letten op leuke details en laat je je volledig onderdompelen door de magie van Sergio Leone. Opvallend is de heerlijke rol van Eli Wallach als de ugly die ik vroeger ook heel leuk vond, maar nu nog veel bepalender vind voor deze film. Hij zorgt voor een luchtige toon en dat kon je horen aan de mensen in de zaal. Overigens zelden bij begingeneriek en ook bij de film zelf in de bioscoop zo'n stilte meegemaakt in de bioscoop...zalig

Na A fistfull of dollars en For a few dollars more dan eindelijk The good, the Bad and the ugly aan de beurt en ik moet zeggen dat ik deze film nooit eerder gezien had. En helaas, ondanks enkele hele leuke en goede elementen, toch de conclusie dat de oude cinema en vooral Leone me niet in het bijzonder ligt.

Het gebruikelijke visitekaartje van grimmige koppen en al net zulke grimmige shoot outs, lange en verre shots en de herkenbare muziek komen voorbij. Een enorme en lonkende buit, rekeningen die open blijven staan en veel concurrentie, is het samengevatte plot in een interessant tijdsbeeld met de burgeroorlog op de achtergrond. Vooral Tuco en Blondie zijn druk elkaar de loef af te steken. Een aantal boeiende en grootste scènes komen voorbij zoals het slagveld met de dronken kapitein en vooral veel humor wanneer Tuco en Blondie het weer met elkaar aan de stok hebben. Vooral richting het einde wordt de toon steeds meer droog komisch.

Toch heb ik al het goede daarmee wel gezegd. Waar de vorige twee delen nog het voordeel hadden van een iets toegankelijker speeltijd verzand wat mij betreft deze film teveel in weer een shot op de ogen, en weer een lang tergend lange zwijgzame scene, als grote voorbeeld en iets dat dat simpelweg te lang duurt en derhalve niets meer toe voeg is de aanloop naar de finale tussen Tuco, Blondie en Angel Eyes. Men staat daar maar en staat daar maar eer er eindelijk wat gebeurt. Een ander zal zeggen dat de spanning fenomenaal wordt opgebouwd, ik vind slechts dat lengte dan zijn doel voorbij schiet en het eerder tot doel is een hele lange film te maken.

The good, the Bad and the Ugly is dan voor mij ook aardig een keer te zien, zekere een film van kwaliteit en een aantal iconische elementen, maar vooral een product waar ik niet gek veel mee heb.

Bij How the West Was Won (1962):

Op 29 november draait hij in Royal theater Heerlen, s'midddags.

Leuk! Wel moeilijk reizen over de grens momenteel, want je moet dan in quarantine en een covid test doen.

Duke Nukem

Het is nog bijna twee maanden tot 29/11.

Hopelijk is de situatie tegen die tijd wat beter

Het is niks meer dan terecht dat deze western op plek 9 staat in de top 250. Ik heb TGTB&TU al ik weet niet hoe vaak gezien en iedere keer vind ik hem weer steen goed, en vallen me weer bepaalde dingen op die ik eerder niet zag. Visueel wist Sergio Leone een perfecte wild westen weer te geven. Het ziet er helemaal af uit en klopt tot in de kleinste details. Leone was gewoon een top regisseur. Het is niet voor niks dat hij met 2 films in de top 10 staat en dan nog met Once upon a Time in America op 27. En niet te vergeten de rest van zijn westerns, stuk voor stuk goeie films. Jammer dat er zo'n westerns niet meer gemaakt worden.