Hable con Ella (2002)

Ontroerend mooi. Zo'n film die je meteen nog eens een tweede keer wil gaan bekijken. Een verademing tegenover het gros van de Hollywood-producten. Veel sfeerschepping, een origineel en mooi verhaal, erg goede muziek en een must-see filmpje in de film zelf.

Inderdaad een prachtige film.

Jammer dat zo weinig mensen 'm zullen zien.

Een paar schitterende scènes zullen me altijd bijblijven : het zogeheten fragment uit de stomme film en het liedje van en door Caetano Veloso.

Topklasse !

4.5 op 5

Ik heb deze film gezien in een klein zaaltje in Antwerpen (Cartoon's). Het was zon zaaltje waar alleen cultfilms gedraaid worden en waar het grote deel van het publiek er zo ook uit zien (artiestenlook zeg maar).

De film was erg mooi, zoals alle films van Pedro Almodóvar.

Ik heb denk ik wat met Europesche films: neem Y tu mama tambien, Le fabuleux destin d'Amelie Poulain. Ze zijn een stuk warmer dan die Amerikaanse rotzooi.. al zitten daar natuurlijk ook Juweeltjes bij; Spiderman, Blade (2)

Ik ben ook al een keer in de Cartoons geweest (een voorstelling van Blue Velvet) en het publiek zag er toen ook nogal artistiek uit. Hable Con Ella heeft het in België nochtans niet alleen goed gedaan in het alternatieve circuit. De film stond zelfs enkele weken in de top 10 van de box-office.

Ik dacht trouwens ook eerst dat Y tu mamá también een Spaanse film zou zijn, maar dat is dus een Mexicaans/Amerikaanse coproductie.

Zoals Caetano Veloso Cucurrucucu zingt.. geweldig! De zaal was helemaal stil. Het was verglijkbaar met hoe een ‘trekzak’ ook kan ontroeren. Dat heeft iedereen die op zaterdag 2 februari aan de tv gekluisterd zat kunnen getuigen, toen Carel Kraayenhof op de bandoneon ‘Adios Nonino’ van Astor Piazzolla vertolkte bij het huwelijk van Prins Willem-Alexander en Máxima. Zoals Deze Kraayenhof 'wereldberoemd' is geworden in Nederland, zo zou deze Caetano Veloso 'wereldberoemd' kunnen worden met zijn vertolking van Cucurrucucu.

Ga alleen daarom al deze film zien. Ik vond hem echt geweldig ontroerend.

Pfff dit was gewoon SAAI!!!!!

dan heb je zowiezo de film niet begrepen. Dit is een van de beste die ik ken. En die sfeer... geweldig.

ach ik lees overal reviews dat mensen de film gewoon saai vinden en absoluut niet geraakt worden door de film, dus ik ben geen uitzondering en dat ik hem saai vind heeft er niks mee te maken dat ik hem niet snap, het kon mij gewoon niet boeien en dan is een film saai.

Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit. Hoewel iedereen Almodovar de laatste jaren genuanceerder en daardoor beter vindt worden, geloof ik dat ik het toch meer op z'n uitbundige, enigszins absurde, eerdere films heb. Maar misschien duurt het even voor het kwartje valt.

Opvallend genoeg voor 'n Almodovar film bleven me dit keer niet eens zozeer de sterk compositorische beelden bij. Wat mij persoonlijk onder meer raakte:

Het "tegen de muur lopende" ballet in het begin.

Het van de overkant van de doorregende straat bekeken danslokaal.

Het gezicht van Geraldine Chaplin.

Wat 't liedje Cucurrucu Paloma betreft vond ik vooral het korte gedeelte aan zee, waarbij Caetano Veloso op de achtergrond te horen is, erg mooi. De rest van de scene had ik toch 'n beetje een "cafe del mar" gevoel. Alsof ik mocht genieten van genietende mensen die naar een liedje luisterden.

Wat hierin dan wel leuk was, was de inside joke met Cecilia Roth en Marisa Parades (de hoofdrolspeelsters uit Almodovars vorige film) als "onopvallende" toeschouwers, alsof we even kregen te zien hoe het ze na Todo Sobre Mi Madre verging.

deze film viel me wat tegen. zoiets is natuurlijk heel persoonlijk, maar ik had toch meer met all about my mother.

deze was me te rustig. het onderwerp trok me niet en eerlijk gezegd, vond ik m ook wat saai.

kijk er werd natuurlijk wel mooi geacteerd en de muziek was ook goed, maar toch.... het raakte me niet zo. 2,5 sterren.

Mooi verhaal, onhandig verteld. Het eerste uur deed me daardoor niets. Het moois dat daarachter verscholen lag was dan toch weer niet mooi genoeg voor meer dan 1,5*

Een moreel verwerpelijke film!

Leg uit!

Er wordt iemand die in coma ligt verkracht ?

FABULEUS MOOI !

Mooie vertolkingen in het ontroerende, intimistische liefdesverhaal dat speelt tussen leven en dood, tussen de choreografieën 'Café Müller' en 'Masurca Fogo' van Pina Bausch. Drie jaar hebben we moeten wachten op een opvolger voor 'Todo Sobre Mi Madre' (Gouden Palm voor Beste Regie op het Cannesfestival '99) van de Catalaanse filmmaker Pedro Almodovar.

Het geduld wordt echter ruimschoots beloond. Voor zijn nieuwe film 'Hable con ella' (Parle avec Elle) inspireerde hij zich op krantenartikels die gewag maakten van patiënten die uit een diepe coma ontwaakten.

Het resultaat is een verhaal over eenzaamheid en communicatie.

Bij de aanvang van 'Hable con ella' schuift een gordijn open. We krijgen een stukje te zien uit de dansvoorstelling 'Café Müller' van de Duitse Pina Bausch. In het publiek zitten twee mannen naast elkaar. Ze kennen elkaar niet. Het is Benigno, een jonge verpleger en Marco, een veertigjarige schrijver van reisverhalen. Gefascineerd kijken ze naar twee frêle, niet jonge dames gekleed in vederlichte jurkjes. Met gesloten ogen en gestrekte armen banen ze zich een weg tussen houten stoelen en tafels die hun bewegingsdrang boycotten. Dit alles gebeurt op de muziek van 'The Fairy Queen' van Henry Purcell. De hulpeloosheid en de expressieloze blik van de danseressen, brengt bij de mannen een mateloze ontroering teweeg. Ze denken aan hun geliefden. Enige tijd later ontmoeten de mannen elkaar opnieuw. Ditmaal in de privé-kliniek El Bosque waar Benigno werkt. Lydia, de vriendin van Marco, een professionele torero, ligt in een diepe coma na een ongeval tijdens een corrida. Benigno bevindt zich aan de zijde van een andere vrouw in coma, Alicia, een jonge danseres. In een kluwen van sentimentele gevoelens worden Marco en Benigno onafscheidelijke vrienden.

'Hable con ella' is een variatie op de eenzaamheid, de nood aan communicatie, ontmoetingen… en de vriendschap tussen twee mannen, met een totaal verschillend van karakter, die erin slagen hun dromen, ontgoochelingen en verwachtingen toe te geven. De vele scènes in de ziekenhuiskamer waar Benigno met zijn geliefde praat zonder respons te verwachten en rustig zijn tijd neemt om haar te verzorgen, leveren diepgaande emoties waar de regisseur op een verbazingwekkende manier zo complexloos mee omgaat. Ook laat hij ruimte voor onverwachte, dramatische situaties doorspekt met zwarte oneerbiedige humor en is zijn voorliefde voor het stierengevecht en de cinema duidelijk aanwezig. Briljant is zijn hommage aan 'The Incredible Shrinking Man' ('57) van John Arnold en legendarisch maakt hij het zeven minuten durende fictieve zwartwitfilmpje 'Amante Menguante' uit de stillefilmperiode waar een 'gekrompen' man een naakt vrouwelijk lichaam verkent en tenslotte haar geslachtsdeel binnentreedt.

Almodovars veertiende film, vol hartverscheurende zachtheid mondt uit in een oncontroleerbare emotionaliteit die extra versterkt wordt door de wondermooie fotografie van Javier Aguirresarobe (The Others) en de indringende muziek van Alberto Iglesias. Perfect identificeerbaar zijn ook de keuze van het kleurenpalet, nu eens vaal dan weer fel, en de door de regisseur en de art director zorgvuldig gekozen aangepaste locaties en een elegante en aantrekkelijke cameraregie. Pakkende vertolkingen zijn er van Dario Grandinetti en Javier Camara (Lucia y el sexo) als de huilende mannen en Leonor Watling (Son de Mar) en Rosario Flores als de comateuze vrouwen. Een gastrol is er voor Geraldine Chaplin die uitmuntend is als danslerares en Caetano Veloso die op een zeer kwijnende manier het wereldberoemde 'Cucurrucucu Paloma' brengt.

Prachtige film: Ontroerende relaties tussen mannen en vrouwen, enkele memorabele scenes en goeie muziek. Wat wil een mens nog meer?

Werd in de fameuze eindejaarsvraagjes aan Bekende Vlamingen in Humo meermaals genoemd als beste film van 2003. Dan wordt je wel bijna moreel verplicht hem een keertje te huren.

en jawel neo vind een film van pedro almodóvar goed (hoewel ik alleen deze en zijn vorige film heb gezien):) het probleem bij zijn vorige film was dat ik totaal niet meeleefde met de karakters. bij het begin van hable had ik weer zo'n zelfde gevoel. het begon een beetje ongeloofwaardig, maar de film werd steeds boeiender en kreeg sympathie voor de hoofdrolspelers. de film is ook erg mooi gefilmd met de perfecte muziek van alberto iglesias erbij! 4 sterren

De Volkskrant lezers vonden dit de beste film van het jaar! Zie cinema.nl

Onbegrijpelijk...

Leg dat eens uit dan.

Zie mijn eerdere reaktie (mooi verhaal, slordig verteld). Zelden een film gezien waar de structuur het drama zo in de weg zat als in deze film. Na een half uur had de film mijn kijkerskrediet verspeeld, en het duurde toen nog een half uur voordat er enigszins invoelbaar drama plaatsvond, dat weliswaar mooi was, maar door het ongefocuste begin van de film niet zo emotionerend als zou kunnen. Kan me niet aan de indruk onttrekken dat de makers meer de aandacht op zichzelf dan op de emotie wilden vestigen. Ik keek met grote afstand naar het gebeuren, ik merkte dat ik alle emotie er zelf in moest zoeken.

Dat is mijn oprechte, onbescheiden mening. Het verbaast me dan ook dat deze film het zo goed doet bij critici en publiek en op festivals. Ik ben er heilig van overtuigd dat als deze film uit bijvoorbeeld Schotland, Duitsland of Nederland kwam, er heel andere reakties los zouden komen.

Bedankt voor de toelichting Cornelis. Ik moet nog even wachten tot 'ie op dvd komt.

winnaar Golden Globe beste buitenlandse film

Grappig, i.t.t. bijv. Cornelis, kon ik wel de emotie voelen. Met name die tussen de twee heren. Mooie muziek om aan de sfeerzetting bij te dragen, interessante opbouw van het verhaal en de oorspronkelijkheid van het scenario brengen mij tot een oordeel van 4 sterren.

(oke misschien incl. 0,5* door Elena's aanwezigheid

Ik heb in minder dan twee weken tijd drie films van Almodóvar gezien waarvan zojuist Hable con Ella. Deze film heeft me compleet van mijn stoel geblazen. Niet omdat de luidsprekers hard aan stonden of omdat de speciaal effecten maken dat ik achter het projectiescherm zou willen kijken (ik beken, die neiging heb ik soms) maar omdat zijn manier van vertellen in zijn originaliteit zo effectief en boeiend is dat ik de bioscoop uit kom en mezelf vol leven voel. Daar heb je uiteraard geen film voor nodig maar een heel goeie film kan je daar vanwege zijn inhoud/stijl/vorm weer zo duidelijk aan herinneren.

Ik begin Almodóvars stijl een beetje te herkennen. Wonderlijk dialogen met soms bizarre maar rake observaties, doden (of comateuzen), verhuizingen, scheidingen en veel oogverblindende huisinrichtingen. De hoeken van waaruit gefilmd wordt zijn kunstmatig genoeg om het niet gewoon voor lief te nemen en de camera volgt vooral altijd mensen. Het gaat altijd over mensen, en dat op een heel fysieke manier. Hij kan naaktheid laten zien, zelfs tot in haar uiterste consequentie, maar het wordt nooit plat of banaal. Het zit lekker dicht op de huid en uiteindelijk beroert het de emoties. Ondertussen zit ik bijna met open mond te kijken naar de prachtige manier van filmen, de directe dialogen vol humor en lijden, de uitgelezen locaties en de plot vol toevalligheden waar Spaanse filmers soms wel patent op lijken te hebben en wat me tot nog toe nooit gestoord heeft omdat ze het zo verdomd goed doen. Almodóvar is filmgeschiedenis aan het schrijven, ik zeg het jullie. Als je twee films achter elkaar kan maken die zo veel meesterschap laten zien dan hoor je in het rijtje Heel Grote Regisseurs thuis. De details waar hij zo veel oog voor heeft dóen er toe en dragen ertoe bij dat ik zowel Todo sobre mi Madre als Hable con Ella twee diep humane films vind en ook een zeer gemeende diepe buiging maak voor Pedro Almodóvar. Het mooie is dat hoewel zijn manier van vertellen in zijn kleurrijkheid afwijkt het juist zoveel respect vraagt voor dat andere, het verschillende in de mens, dat ding dat wij waardigheid noemen. Ja, ik denk dat dat het is: Almodóvar brengt ons constant terug naar ieders waardigheid. Juist omdat hij de mensen in hun kleurrijkheid en uniciteit laat zien brengt hij ze samen: we komen overeen in onze verschillen.

Gister heb ik toevallig mijn eerste poging gedaan tot het samenstellen van een film-top-tien. Na Hable con Ella vrees ik dat ik het alweer veranderen moet maar ik zeg jullie: die vrees voelt goed.

Ik heb werkelijk geen flauw idee waarom de lezers van de Volkskrant deze film het allerbeste vonden van 2002. Donnie Darko en LotR: TTT zijn echt stukken beter. Het 1e uur vond ik vrij saai en op t eind van de film leek t me n beetje doelloos. Aan het springen in de tijd ergerde ik me n beetje. Het 2e uur was een stuk leuker. Dat stomme filmpje was wel grappig en t einde vond ik ook goed. 3,5*. En stierenvechten is de achterlijkste sport in het heelal, op snelwandelen na.

Ja?

En dwergwerpen dan?

En paalzitten ?

En zaklopen ?

Goeie film, maar ik had 'm beter verwacht, nadat ik pas ook All about my mother van Almoldovar had gezien (die ik dan ook beter vond dan Hable con Ella). Het is een mooi verhaal en er wordt goed en overtuigend (emotioneel) geacteerd door vooral die twee mannen. Stierenvechten is idd een zwakzinnige sport en die stomme film ín de film is ook erg grappig. 3.5*

Niets haalt t qua achterlijkheid bij snelwandelen.