Hable con Ella (2002)

Ik heb in minder dan twee weken tijd drie films van Almodóvar gezien waarvan zojuist Hable con Ella. Deze film heeft me compleet van mijn stoel geblazen. Niet omdat de luidsprekers hard aan stonden of omdat de speciaal effecten maken dat ik achter het projectiescherm zou willen kijken (ik beken, die neiging heb ik soms) maar omdat zijn manier van vertellen in zijn originaliteit zo effectief en boeiend is dat ik de bioscoop uit kom en mezelf vol leven voel. Daar heb je uiteraard geen film voor nodig maar een heel goeie film kan je daar vanwege zijn inhoud/stijl/vorm weer zo duidelijk aan herinneren.

Ik begin Almodóvars stijl een beetje te herkennen. Wonderlijk dialogen met soms bizarre maar rake observaties, doden (of comateuzen), verhuizingen, scheidingen en veel oogverblindende huisinrichtingen. De hoeken van waaruit gefilmd wordt zijn kunstmatig genoeg om het niet gewoon voor lief te nemen en de camera volgt vooral altijd mensen. Het gaat altijd over mensen, en dat op een heel fysieke manier. Hij kan naaktheid laten zien, zelfs tot in haar uiterste consequentie, maar het wordt nooit plat of banaal. Het zit lekker dicht op de huid en uiteindelijk beroert het de emoties. Ondertussen zit ik bijna met open mond te kijken naar de prachtige manier van filmen, de directe dialogen vol humor en lijden, de uitgelezen locaties en de plot vol toevalligheden waar Spaanse filmers soms wel patent op lijken te hebben en wat me tot nog toe nooit gestoord heeft omdat ze het zo verdomd goed doen. Almodóvar is filmgeschiedenis aan het schrijven, ik zeg het jullie. Als je twee films achter elkaar kan maken die zo veel meesterschap laten zien dan hoor je in het rijtje Heel Grote Regisseurs thuis. De details waar hij zo veel oog voor heeft dóen er toe en dragen ertoe bij dat ik zowel Todo sobre mi Madre als Hable con Ella twee diep humane films vind en ook een zeer gemeende diepe buiging maak voor Pedro Almodóvar. Het mooie is dat hoewel zijn manier van vertellen in zijn kleurrijkheid afwijkt het juist zoveel respect vraagt voor dat andere, het verschillende in de mens, dat ding dat wij waardigheid noemen. Ja, ik denk dat dat het is: Almodóvar brengt ons constant terug naar ieders waardigheid. Juist omdat hij de mensen in hun kleurrijkheid en uniciteit laat zien brengt hij ze samen: we komen overeen in onze verschillen.

Gister heb ik toevallig mijn eerste poging gedaan tot het samenstellen van een film-top-tien. Na Hable con Ella vrees ik dat ik het alweer veranderen moet maar ik zeg jullie: die vrees voelt goed.

Na het voor mij iets wat tegenvallende Todo Sobre Mi Madre, had ik geen hoge verwachtingen van deze film (ook, omdat ik die middag al het aangrijpende The Pianist gezien had en eingelijk niet erg veel meer kon hebben).

Zo zie je maar wat een film je kan meevallen, want ik vond dit een erg leuke en goeie film. Het mooie verhaal verpakt in een goed script (mooi om te zien dat twee vrouwen in coma twee mannen tot de beste vrienden maken) wordt lekker rustig verteld en heeft niet al te veel dramatische elementen in zich, wat hier dan misschien wel in zijn voordeel werkt.

Ik heb me eigenlijk maar één moment aan deze film geërgerd en dat was tijdens de stierengevechten. Wat heb ik daar een afschuwelijke hekel aan en ik zag dan ook hopen dat het in deze film niet echt was (het zag er wel erg echt uit overigens).

Voorlopig krijgt Hable Con Ella van mij 4*, maar het heeft zeker groeimogelijkheden naar boven toe.

Tweede Aldomovar die ik zie en ongeveer net zo goed als Todo sobre mi madre.

Goed gemaakt melodrama met prachtige muziek en sfeer.

4.0*

Hable Con Ella plaatst de kijker voor het blok. Aan de ene kant is de obsessie van Benigno, en waar dit gezien zijn veroordeling toe heeft geleid, afkeurenswaardig. Aan de andere kant is het toch ook weer teder en ontroerend - uit de hele film blijkt zijn diepe liefde voor Alicia. Dat hij is gestorven, onwetend van het feit dat de miskraam Alicia uit haar coma heeft gewekt, is hartverscheurend. Sfeer en ontroering is uiteindelijk waar deze film om draait, en het wordt prachtig uitgewerkt. Scènes als die waarin in de gevangenis de diepliggende vriendschap tussen Benigno en Marco blijkt, het lied van Veloso en de muziek in deze film überhaupt, de dansscène aan het begin, ze kruipen onder mijn huid. 4,5*

Erg mooie film. Veel emotie boven logica.

Het is niet helemaal mijn type film, maar verder een mooi verhaal, erg veel indrukwekkende scenes (teveel om op te noemen eigenlijk), goed acteerwerk, en de beste soundtrack sinds tijden.

Heb hem onlangs nog eens herbekeken, en hij viel me wat tegen. Het is een prachtig verhaal met prachtige muziek, en vooral de twee dansscenes van Pina Bausch ( ) zijn fenomenaal. Maar als je het geheel bekijkt is het toch nogal erg eenvoudig allemaal, en hoewel je dat ook als een pluspunt kunt zien valt me dat van Almodovar wat tegen. Zijn eerste films bulken van het enthousiasme en de originaliteit, met Todo Sobre Mi Madre slaagt hij erin om dat ook nog te combineren met een ontroerend, geloofwaardig verhaal en een scheut indrukwekkende perfectie wat beelden en montage betreft, maar in Hable con Ella blijft voor mij enkel de ontroering en het vakmanschap over. Van een andere regisseur zou ik dat aanvaarden, maar voor Almodovar vind ik het een gemis. Het zou een interessante zijstap zijn, maar nu hij met zijn nieuwste film getoond heeft dat het eerder een nieuwe richting inleidt, een richting die hem trouwens ook een breder publiek heeft opgeleverd (wat ik hem van harte gun), vind ik het gewoon spijtig. Maar ik hou het wel bij 4 sterren, het zou niet eerlijk zijn om geniale regisseurs strenger te beoordelen dan andere .

eindelijk gezien. erg kundig gemaakt op elk vlak. een film waar ik niet geemotioneerd door raakte, maar dat is niet zo'n bezwaar, want dat lukt maar bij heel weinig films. ik was i.i.g. wel benieuwd wat er zou gebeuren en dat is in dit geval genoeg voor 4 sterren.

Erg mooie film.

Het verhaal circelt rond twee paren: Benigno/Marco en Lydia/Alicia. Een mooi staaltje cinematografie tijdens het gesprek van Marco en Benigno in de gevangenis tekent haast een soort persoonsverwisseling, een transformatie tussen de twee. Het andere paar vormt juist een contrast, waarbij hun levens elkaar lijken te kruisen: waar de eerst levende Lydia sterft wordt de vrijwel dode Alicia tot leven gewekt. Uiteindelijk blijven Marco en Alicia over.

Het sfeervolle rode kleurmotief, stierenvechters rood, is in bijna elk shot te zien. Hiernaast wordt de sfeer in grote mate bepaald door de prachtige muziek. Weemoedig, teder. Teder is ook het personage Benigno. De beelden van hoe hij Alicia verzorgt stralen op subtiele wijze zijn liefde uit. Hierdoor kon ik tijdens de film niets verkeerds zien in zijn handelswijze, die volkomen natuurlijk lijkt. Zijn liefde maakt hem onschuldig.

Soms speelt de film wat teveel op de emoties, vooral in het toch wel dramatische verhaal, andere aspecten blijven juist ragfijn in de lucht hangen. De mogelijke homofiele gevoelens van Benigno zinderen door in de relatie met Marco, maar worden nergens expliciet.

Een gevoelige film die raakt, soms misschien wat te dik aangezet maar stiekem houd ik daar wel van.

4*

Boeiende film met een mooi kleurgebruik en fraaie achtergrondmuziek, maar in enkele opzichten ook behoorlijk tegenstrijdig. Zo vond ik het peonage dat Marco neerzet erg goed en kreeg ik naarmate de film vorderde steeds meer sympathie voor hem. Voor zijn vrouw kon ik geen greintje sympathie opbrengen omdat zij stierenvechtster is, een walgelijke 'sport'' in mijn ogen. Toen zij in coma belandde had ik ook zoiets van eigen schuld dikke bult en het raakte me ook totaal niet. Benigno vond ik juist wel sympathiek tot het moment dat hij zijn coma patiënte verkracht en zwanger maakt. . Hoe ziek kan iemand zijn denk ik dan bij mezelf?
Verder was het wel een aardige film om te volgen ,met degelijk acteerwerk en een bijzonder verhaal. Het is echter aan het personage Marco te danken dat deze film geen onvoldoende scoort bij mij!

3,0*

Merkwaardige en mooie film met uitstekende acteurs (vooral die Dario Grandinetti).

Mooi opgebouwd, handelend over liefde en vriendschap en ook eenzaamheid en emoties, en vooral ernst.

"Niets is eenvoudig", zegt iemand op het einde van de film...

Mooie muziek, keurig aangepast.

Intrigerende film over twee vrouwen die in coma liggen en twee mannen, die heel verschillend in het leven staan. Die Benigno vond ik zo'n onbeholpen triestig figuur. Mooie cinematografie en muziek btw.

Redelijk.

Centraal staat een redelijk interessant moreel vraagstuk. Hoewel Benigno's schuld nooit bevestigd wordt kan je er toch wel vanuit gaan dat hij gewoon schuldig is. Getuige ook het nogal vreemde lavalamp shot na de avondmassage lijkt mij.

Het stuk met Marco en de stierenvechtster is een stuk minder interessant en bijna overbodig. Deze film gaat eigenlijk maar over 3 personen, beetje jammer dat dat er dan zo bijgesleept wordt.

Visueel aardig maar redelijk onopvallend, muziek vond ik erg brak en ook het "bon ton" geneuzel doorheen de film (dat duivennummer en de dansvoorstellingen) kon ik echt niet pruimen. Vervelende intermezzos.

De twee heren waren echter interessant genoeg om de film te dragen, echt emotioneel of sterk dramatisch werd het niet, daarvoor was het iets te saai en duf, maar het verhaaltje tussen hen werkte wel.

Enige echt sterke moment vond ik wanneer Marco Alicia terug in de danszaal ziet zitten, de enige 5 seconden waar de film echt weet te raken. Verder wat onnodig gespring in de tijd en echt de meest vreselijke intertitels die je je kan voorstellen. Wat bezielt een regisseur zo iets te doen.

Anyway, niet slecht en beter dan de andere Almodóvar, maar vind het nog steeds niet groots. Ook niet echt apart, maar da's blijkbaar meer iets voor z'n oudere werk.

3.0*

Edit: en wat een vage poster. Altijd gedacht dat dit weer een Spaanse travo film was.

Zoals bij velen, was het voor mij ook een grote stap om te beginnen aan het oeuvre van Pedro Almodóvar. Veel van gehoord, veel over gelezen en lang niet altijd goede stukken. Vandaag dan toch maar eens de moed bij elkaar geraapt om deze film aan te zetten. Ondanks de vreselijke filmposter begon ik onbevooroordeeld te kijken en dat leverde een redelijk plezierige kijkbeurt op.

Over de film: af en toe wat vreselijke missers die me een beetje uit het verhaal schopten (de tussentitels die echt schreeuwend lelijk waren) en de vrouw met de stieren vond ik een erg matig personage.

De twee hoofdpersonen, Marco en Benigno zijn allebei per-fect gecast, had werkelijk niet beter gekund en ze tillen de film van een 6je naar een puike 7. Ik werd niet enorm geraakt door deze film, zoals anderen wel, en de film moet het duidelijk hebben van de emotie en niet van het logische verhaal. En juist die emotie kon mij niet erg raken.

Laatste puntje van kritiek is dat ik het verhaal het laatste half uur een beetje uit de (geloofwaardige) bocht vond vliegen.

Tjonge. Zou dit bedoeld zijn als een variatie op Doornroosje? Nou ja, het is in ieder geval een film waarmee ik mij kostelijk vermaakt heb, en waarin vorm en inhoud fraai op elkaar aansluiten. Het gegeven van de comateuze vrouw(en) spoort aardig met het merkwaardige feit dat mannen, waar het vrouwen betreft, bijzonder weinig nodig hebben om bijzonder veel te veronderstellen. Almodovar weet zijn soms tamelijk irritante fascinatie voor het vrouwelijke in deze film binnen de perken te houden door bij tijd en wijle zeer geestig uit de hoek te komen. Mooi hoor, zoals hier de obsessie van de man voor het vrouwelijke wordt gepresenteerd als een bloedserieuze zaak, waarbij tegelijkertijd ook de waanzin en het komische daarvan getoond worden. Zo is het misschien ook wel: het wezen van de vrouw maakt de man tot een halvegare, maar als hij daar niet aan toegeeft, zal hij haar nooit echt bereiken: Marco moet wat meer 'Benigno' in zichzelf toelaten (maar liever niet teveel natuurlijk).

Dit is alweer de derde Almodovar die ik recent weer eens herzien heb, nadat het alweer enige jaren geleden was. En ook deze kon ik me nauwelijks meer herinneren. Alhoewel het toch echt een hele mooie film is. Ook wederom weer een bijzonder verhaal en prachtig geacteerd. En toch vergeet ik ze dus kennelijk weer. Maar dat geeft helemaal niet. Dan kan ik er iedere keer weer opnieuw van genieten.

Met deze film bewijst Pedro Almodóvar andermaal een van de beste regisseurs van onze tijd te zijn. Pakkend en beklemmend verhaal, schitterend in beeld gebracht door geweldige acteurs, met als extraatje de ontroerende vertolking door Caetano Veloso van "Cucurrucucú Paloma". Een dikke 4,0.

Man, die Spanjaarden weten wel hoe ze films moeten maken. Een waar kunstwerkje dit, schitterend verhaal, schitterend geacteerd en schitterende muziek (Cucurrucucú Paloma, inderdaad, wauw..). De stomme film die vertoont wordt verdient overigens een speciale vermelding, super gaaf!

4,5*

Schitterende film! Ik ben nogal verkickt geraakt op Spaanse films de laatste tijd, en deze is ook weer fenomenaal. Een erg intrigerende film, door het verhaal en door het karakter van Begigno. Zelden zo'n enge maar tegelijk zielige karakter gezien in een film. Wat natuurlijk ook complimenten verdient aan de acteur. Sowieso kent Spanje veel goede acteurs en actrices en dat was in deze film weer goed te merken. Ik was erg geraakt door de film en ook vaak redelijk geschokt. Dit is niet zomaar iets wat je verzint als schrijver, maar het is zeker een goed en origineel verhaal. Verder vond ik de muziek en de visuele aspecten goed. De korte 'intermezzo' van de stomme film vond ik erg leuk.

4.5*

De film kwam wat traag op gang, maar hij kon me dan toch boeien. 'k vond het dus een mooie film. Er kwam zelfs een bekend liedje in voor: "roekoekoekoekoe"

Eerste film van Almodovar die ik heb gezien. Het kwam dan nogal traag opgang maar naderhand ging de vaart er nog wel in. De 2 mannelijke hoofdrolspelers doen het geweldig en maken kennis met elkaar omdat ze toevallig dezelfte situatie meemaken. Beide liefdes van hun liggen dus in coma en je ziet dan toch wel dat de ene toepasselijk reageert en er depresief van is, maar dat de ander er toch het positieve in ziet en met de situatie aan het spelen is. En zo wil de film nog wel eens pijnlijk uit gaan pakken.

Ook die stomme film in het midden was best weird.

Maar verder nog een prima stukje Spaanse cinema.

3,5*

Zoals we gewend zijn van de Spanjaarden weer een voortreffelijk drama met prachtige muziek, uitstekende acteurs, subtiele cameravoering en de normale belichting zonder truckendozen. Dit werkt erg goed en ook al is de passie van Benigno een beetje vergezocht na één enkele ontmoeting wordt er gaandeweg een uiterst geloofwaardig verhaal neergezet. Marco's geliefde kreeg wat minder aandacht maar door een aantal verassende wendingen hoeft er niets gecomposeerd te worden. Klasse.

Nu voor de derde keer gezien en Hable Con Ella zal wel nooit een persoonlijke favoriet worden. Deze film overigens gezien op DVD, en de kleuren waren nogal vaal. De vele rode en oranje tinten komen dan waarschijnlijk ook beter tot hun recht op Blu-Ray. Vind dit verder zeker een geslaagde prent, maar het is allemaal nogal melodramatisch en gewoon niet helemaal mijn soort cinema.

3* dan maar.

Een lastig te beoordelen film, die afwijkt van een standaard opbouw en op een originele wijze de liefde toont.

Pluspunt is de creatieve, stomme scène van de kleine man, die op verkenningstocht gaat naar het vrouwelijke lichaam. Meer van zulke doldwaze, fantasierijke scènes zouden goed geweest zijn voor de balans. Het stukje waarin Caetano Veloso Cucurrucucu zingt, is eveneens prachtig.

Al met al een sterke film, waarbij ik grotendeels wel een stukje gevoel mistte.

3,5*

Hable con Ella is een intrigerende doch wrange liefdesgeschiedenis die mij twee uur aan het beeld kluisterde. Schoorvoetend moet ik toegeven dat dit pas de eerste Pedro Almodóvar film is die ik heb gezien. Deze smaakt echter zeker naar meer.

Het acteerwerk is top op één karakter na, stierenvechtster Lydia wordt nooit meer dan een karikatuur. Rosario Flores overtuigd geen enkel moment. De prestaties van onder andere Javier Cámara en Geraldine Chaplin zijn van een heel ander niveau. Beiden weten een geweldige rol neer te zetten.

Na een prachtig, subtiel, eerste driekwart, vliegt de film richting het einde iets uit de bocht. De vriendschap tussen Marco en Benigno is uit het niets wel heel sterk geworden. Dit wordt echter ruimschoots goed gemaakt door een aantal memorabele scenes. Vooral het concert, met het nummer Cucurrucucú Paloma is magistraal.

Al met al is het Pedro Almodóvar gelukt om mijn nieuwsgierig te maken naar de rest van zijn oeuvre. Hable Con Ella heb ik ervaren als een, weliswaar niet altijd even evenwichtige, prachtfilm.

4 sterren.

Wederom een erg intrigerende film. Geen drags of hoeren deze keer, maar 2 elk op hun eigen manier bijzondere mannen die elkaar vinden tijdens het verzorgen van een comateuze vrouw. De manier waarop die relatie zich ontwikkelt terwijl we langzaam meer over hun achtergrond leren en hun relatie tussen de vrouw die ze verzorgen, lag voor mij duidelijk in het verlengde van de taal van Todo Sobre Mi Madre. En dat was een feest om naar te kijken. Een vreemd feest, dat wel.

Het was mijn vierde Almodovar pas, na All About My Mother vorige week. Ik zag La Mala Educacion toen hij uitkwam in 2004 en heb daarna tien jaar lang zijn werk als de pest vermeden, tot ik La Piel Que Habito zag vorig jaar. Blij dat ik de man een nieuwe kans heb gegeven, echt wel een unieke stem in het filmlandschap. Soms is de scheidslijn tussen soapy/theatraal en diepgang minder groot dan je zou denken... En zoals Ben boven mij aangeeft, de muziek is prachtig uitgekozen.

Ik ben er nog niet over uit of ik hem beter vind dat Todo sobre Mi Madre van drie jaar daarvoor. Was door allebei erg geïntrigeerd. Nu moeten Women on the Verge of a Nervous Breakdown en Volver nog gezien en dan heb ik de meest bekende wel gehad. Het was geen straf.

Misschien wel de beste van Almodóvar. Serieuzer van toon, zoals ik ze van hem liever zie dan die soms vrij maffe films die hij ook heeft gemaakt. En dan is die scène halverwege, het wtf-momentje van de dag, ook best goed te doen (en daarnaast een erg mooie uitbeelding van een verkrachting.) Boeiende film ook, over de mannelijke psyche, die enigszins stroef start maar daarna de aandacht goed vasthoudt, vooral door de geweldige en innemende Grandinetti. Ontroerend verhaal eigenlijk, sneu en mooi tegelijk. Film kent een aantal mooi beelden, vaak vertraagde stukken met operamuziek of die beelden van de auto die rijdt in de Spaanse binnenlanden. Maar even vaak heb ik het idee naar een goedkope tv-soap te kijken. Al is het niet zo kitscherig als waar Almodóvar vaak van houdt. Richting het einde neemt de film een wending die ik wel kan hebben maar of de beste optie is, daar ben ik nog niet uit. Het uiteindelijke slotakkoord is wel mooi. 4,0*.

Almodóvar is zo'n regisseur die ik zo vaak in verschillende lijstjes tegen, om er vervolgens nooit echt iets van uit te proberen.

Eerder zag ik al Volver van deze regisseur. En eigenlijk heb ik met Hable con Ella een soortgelijke ervaring gehad. De film komt vrij traag op gang. Het duurde voor mij dan ook best lang voor ik er echt in zat. Niet alle ontwikkelingen binnen de film zijn even interessant en je aandacht wil in die lange aanloop nog wel eens verslappen. Gelukkig wordt het verderop in de film een stukje beter. Het krijgt iets meer vaart en er worden wat interessante en best zware onderwerpen op de kijker afgevuurd. En net als in Volver weet Almodóvar goed om te gaan met die zware onderwerpen. De manier waarop het geschoten is en het acteerwerk maken ook heel veel goed. En dat laatste is af en toe om van te smullen. Helaas duurt het dan weer allemaal net wat te lang. En zeker richting het einde.

Een erg goede tweede helft en erg goed acteerwerk maken van Hable con Ella, ondanks de trage start, toch een erg fijne ervaring. Al zal de film door zijn soapachtige scenes niet iedereen aanspreken.

Speciale film maar eigenlijk wel interessant om over na te denken. Het is redelijk traag maar toch vond ik het een boeiende film en vooral het tweede stuk zat ik echt in de film. De film pakte me (helaas) nergens bij de strot en speelde dus wat mij betreft te weinig in op mijn gevoel. Het was eerder een moreel, ethisch vraagstuk. Ik ken niet meteen een film over hetzelfde onderwerp dus origineel was het ook. Het einde is te open en dit is toch zo'n film waarbij ik graag iets meer antwoorden had willen zien. Het voelde iets te bruusk afgerond, ook al zijn die antwoorden er niet of vindt de regisseur de suggestie voldoende, ik vond het iets te makkelijk. Had nog wel een gesprekje willen zien tussen Marco en Alicia 3.5*

Hable con ella is een zeer bijzondere film geworden over twee vrouwen die in een coma beland zijn na een ongelukkig ongeval. Hun twee minnaars leren elkaar beter kennen in het ziekenhuis. De één, Benigno is een vreemde man, wonend tegenover het danslokaal waar hij zijn grote onbereikbare liefde Alicia gade slaat. Hij is een gluurder, een voyeur en het helt zelfs over naar stalken. Door haar ongeval - weergegeven door flashbacks - weet hij een manier te vinden om elke dag bij haar te zijn.

De liefde - of moeten we het obsessie noemen - is groot en het is aandoenlijk hoe comapatiënten worden verzorgd. Wellicht wat naïef van mij, maar ik moest vaststellen dat het leven gewoon doorgaat terwijl je in een soort van winterslaap vertoeft. Je blijf menstrueren bvb en je kan zelfs zwanger raken en bevallen? In het begin creëer je een zekere sympathie voor de overgave van Benigno. Later kreeg ik eerder een afkeer voor zijn ziekelijke obsessieve handelen. De plottwist bevestigt dit alleen maar. Marco gaat heel wat anders om met zijn liefde toen ze in een coma belandde. Hij heeft het moeilijk de situatie te aanvaarden. Toch laat hij haar niet zomaar vallen.

De film zal me bijblijven wegens twee erg sterke scènes. Enerzijds had je de fictieve stomme film scène waarbij op symbolische wijze de verkrachting wordt uitgebeeld. Mooie originele insteek was dat. En anderzijds was de scène waarbij Marco op het einde van de film Alicia terugziet erg sterk en emotioneel. Ze draagt een verleden met zich mee, maar ze heeft geen idee wat. Marco worstelt met het feit of de waarheid voor zowel Benigno én Alicia de beste oplossing is.
Hable con ella is een mooie uitgebalanceerde film die de moeite waard is om te bekijken. Eentje die blijft nazinderen met zijn mooie script en montage.

Deze klassieker (zo mag je het toch wel noemen ondertussen) heeft wel te leiden onder de tand des tijds. Maar wat nog steeds overeind blijft is de heerlijke muziek. En ook al komt de zwart-wit scène op het eerste zicht wat knullig over, is het toch een meerwaarde aan de film. Leuke personages en genoeg dynamiek in het verhaal. Maar er komt zoals gezegd wat sleet op het visuele. Almodovar heeft beter werk gemaakt.