Festen (1998)

@ speranza

Niet echt raken, maar ik kom wel tot de conclusie dat het gezien de omstandigheden niet helemaal rechtvaardig is gegaan. Ik vind de moeder haast net zo schuldig als de vader.

Als dat zo overkwam op jouw, spijt me dat, en dat was ook zeker niet de bedoeling! Echter, ik heb jou geen woorden in de mond gelegd volgens mij hoor.

Ik bedoelde alleen te zeggen, dat er een verschil is tussen "Ik vind het een slechte film", en "het is een slechte film".

Dat is namelijk het verschil tussen een feit en een mening, tussen objectief en subjectief.

Als de film jou niet weet te raken, dat kan. Dat vind ik dan jammer.

Maar ik respecteer een ieders mening, dus ook de jouwe!

Ik ben het alleen totaal niet met je eens.

Leuk om altijd te lezen hoe mensen het oneens kunnen zijn over films. De één vindt het niks de ander geweldig. Gelukkig maar. Dat maken flims zo leuk; niet alleen een puur rationele benadering van camerawerk of iets dergelijks, maar ook emotie en smaak spelen een belangrijke rol. Bovendien is dat laatste niet altijd even gemakkelijk te beredeneren/uit te leggen.

Ik ben nu aan het studeren maar die stomme film blijft maar dralen. Ik ben er een beetje onpasselijk van.

Wat betreft de moeder en dat ze er te makkelijk vanaf kwam.
Deze mevrouw was toch niet helemaal toerekeningsvatbaar, of maakte ze met opzet steeds vergissingen?

Die laatste blik van Christian, als vader van het ontbijt is weggestuurd. Is dat iets van twijfel, of zelfs mededogen?

Daarmee stip je een ander heel sterk punt van deze film aan. Een open einde. Je mag als kijker zelf een interpretatie over de laatste gebeurtenissen geven. Voor wat het waard is volgt hier mijn interpretatie over het einde van de film:Christian beseft dat dit niet alleen de laatste keer is dat hij zijn vader heeft gezien maar ook de laatste keer dat hij zijn vader levend heeft gezien. Ik was het wachten op het geluid van een schot waarmee de vader zichzelf van het leven beroofde. Dit bleef uit. De aftiteling verscheen in beeld.

Mja, ik was heel benieuwd naar deze film. De hoge score van deze film bracht zeer hoge verwachtingen bij mij teweeg, maar helaas moet ik zeggen dat deze totaal niet ingelost zijn. Een zeer grote ontgoocheling. Ik vond het verhaal eigenlijk heel weinig diepgang bezitten (owke, het gaat over incest en dat is best een zwaar onderwerp, maar wil helaas nog niet zeggen dat de uitwerking hiervan - als deze al aanwezig was -in deze film ook meteen diepgang bezit). Het enige goede moment in de film is inderdaad het moment datChristian in zijn speech onverwacht en loeihard de incest van zijn vader aanhaalt.. Maar ik vond de personages verder heel oppervlakkig, heel stereotiep ook en - maar dat zal wel aan mij liggen - geheel ongeloofwaardig. De manier waarop de familie ook omgaat met de shoquerende boodschap is zo tenenkrommend. Ook het gedrag van die andere zoon vond ik zo stompzinnig en agressief, dat het me afstootte. En dat heeft op zich niets met de rauwheid te maken van de karakters, ik kan daar best van genieten, maar het ontbrak me allemaal aan realisme (terwijl ik vermoed dat het hele Dogma - verhaal juist de realiteit van de films wil verhogen).

Wat het camera- en beeldwerk betreft vond ik het persoonlijk niet echt storend. De grauwe kleuren zouden waarschijnlijk kunnen bijdragen tot de rauw kilheid van de film, als deze film er überhaupt in geslaagd was om deze rauwe kilheid eerst naar mij over te brengen.

Ik vind het een schitterende film. Hoe onwaarschijnlijk het verloop van het verhaal bij momenten ook is de reacties van de mensen vind ik pijnlijk realistisch. Psychologisch vind ik het allemaal schitterend uitgewerkt en samen met het aparte camerawerk maakt het dit tot een uitzonderlijk interessante film. Weliswaar pijnlijk en soms ook lastig om te bekijken, maar daarom niet minder goed

wat een stompzinnige film. gemiddelde soapserie heeft een beter verhaal en de filmpjes die ik met mijn gsm opneem hebben betere kwaliteit. ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik deze film leuk zou vinden behalve dat het geen hollywood is.

leg mij aub wat ik hiet leuk aan moet vinden...

Je moet natuurlijk helemaal niets. Laat ik toch even twee hele belangrijke verschillen met soapseries aanstippen. Het acteerwerk van de acteurs is duizend maal beter dan van welke acteur in een soapserie dan ook. Je blijft met vele vragen achter terwijl kijken naar soaps louter tijdverdrijf is. Deze film laat vrijwel alle andere films heel ver achter zich. De unieke manier van filmen. Het filmen volgens de Dogme regels, zoals eerder uitvoerig toegelicht. Dit is een zelden overtroffen meesterwerk.

Dogme #1.

De regels van Dogme 95 spraken me op het eerste gezicht totaal niet aan. Aangezien je het geluid van de opnamen moet gebruiken en bijna geen extra belichting of iets anders mag gebruiken, dacht ik aan oerlelijke films. Dogme 95 klinkt ook een beetje alsof het hele ontoegankelijke films zijn die er uit voorkomen, ik was bang dat Festen een tempoloos en oerlelijk drama zou worden. Toch maar gezien, Efter Brylluppet was immers ook al een Deense verrassing en ik was wel benieuwd hoe een Dogme film eruit zou zien.

De bruinige, redelijk wazige beelden stoorden me in het begin een beetje, maar daar wende ik al snel aan. Het mooiste aan de hele film vond ik het camerawerk. Er wordt hier lekker geëxperimenteerd met camerabewegingen en camerastandpunten en het werkt als een trein. Het dynamische camerawerk heeft iets speciaals, ik vond het in ieder geval een zeer fijne film om naar te kijken. Tijdens het kijken vond ik sommige shots nogal lijken op 28 Days Later, de camera die laag bij de grond staat of heel erg schuin staat komen ook in deze film voor. Niet zo vreemd, want niemand minder dan Anthony Dod Mantle was verantwoordelijk voor het prachtige camerawerk. Het verhaal is erg sterk. Je kent de familie amper, maar dat wil je eigenlijk ook niet. Wat een typische figuren bevinden zich in deze familie en er gebeuren zeer vreemde dingen die het daglicht niet mogen zien. Op dit feest komt het allemaal naar buiten. Zeer confronterend, zeer indrukwekkend. Tot slot mijn complimenten voor het geweldige acteerwerk. Heel de cast doet het uitstekend, met name Michael werd prachtig vertolkt.

Niet verwacht dat een Dogme film me zou liggen. Dit is in ieder geval een goede start. Vind dit trouwens abslouut geen top 250 film, maar dat is mijn mening.

4*.

In zekere zin wel, omdat het soms de indruk geeft dat je daar zelf gast aan tafel bent en met je eigen cameraatje het hele gebeuren filmt. Ook het verhaal sluit mooi aan bij de sobere regie. De Dogme principes werken hier wel. Het probleem is dat ze eigenlijk alleen maar in dit soort films werken. Westerns, thrillers en nog heel wat andere genres zie ik nog niet op die manier tot stand komen.

Een heel aardige film en een met een aparte sfeer, absoluut, maar ik zie er niet het meesterwerk in wat vele anderen er wel in zien. Om te beginnen komt dat al door het Dogma 95-principe, of hoe het ook precies heet. Ik vind het maar pretentieus geneuzel allemaal, wat ook niet het gewenste effect heeft. Toegegeven, er zitten een paar prachtige shots in de film, maar veel vaker was het camerawerk storend, en ik voelde me echt geen directe omstander of zo, door die camera die er bovenop zit. Gelukkig laat men dat onzinnige camerawerk gaandeweg de film een beetje varen. Dan zitten er niet meer van die net wat te overdreven shots in. Complimenten trouwens voor het soms heel goed en effectieve gebruik van licht en donker.

Het plot is voorspelbaar (het familiegeheim was uiteindelijk exact wat ik voor de film voor mezelf voorspelde was het was, ook een van de meest voor de hand liggende dingen) maar wel aardig uitgewerkt, en de acteurs spelen het vrij goed. De spanning is vaak echt voelbaar, en de film zit vol met ongemakkelijke scènes. Na de welbekende speech van Christian ontstaat er een heel ongemakkelijk en raar sfeertje, en dat is vrij knap gedaan. Het komt nog vrij realistisch over, de ontkenning, het ongemakkelijke lachen, de koppen in het zand stoppen.

De dialogen vond ik soms wel aardig, maar regelmatig ook weer wat onder de maat. De acteerprestaties zijn ook wisselend. Soms overtuigend en intens (vooral non-verbaal), andere keren net wat over het randje heen of gewoon niet geloofwaardig gebracht. Ik vond de familie ook niet altijd even geloofwaardig overkomen. Aan het begin stoeien broer en zus bijvoorbeeld wat. Vond ik echt niet goed overkomen, zo cliché, de stoeiende broers en zussen.

De personages vond ik verder ook weinig innemend. De zus is wat mij betreft vrij inwisselbaar, de jongste broer straalt een hoop woede en frustratie uit, maar weet je sympathie gewoon niet te wekken, en wordt soms wat geoveracteerd.

De vader vond ik dan nog wel vrij menselijk overkomen, en Festen is ook een film die niet met zoete compromissen of oplossingen of echte morele boodschappen komt. Dat valt wel te prijzen. Ik had niet het idee dat er echt partij werd gekozen, je bent meer een observant als kijker. Al zal niemand goedkeuren wat er binnen de familie is gebeurd in het verleden.

Af en toe wat inktzwarte humor maakt de film iets “dragelijker”. Leuk ook hoe uiteindelijk blijkt dat oudste zoon Christian uiteindelijk samen met wat anderen de confrontatie eigenlijk heeft gepland, en hoe deze gaandeweg tot zijn climax komt.

Al met al is Festen een film die heel anders is dan veel andere films die ik heb gezien, maar die dogma-gimmicks missen vaak toch hun effect en komen alles behalve “puur” over. Ik vond de film ook zeker niet zo goed als de verhalen doen geloven. Een 3.5* vind ik wel voldoende voor een film met een aparte sfeer en af en toe sterke acteerprestaties en een aardig plot, maar weinig nieuws onder de zon als puntje bij paaltje komt, en af en toe ook wat langdradigheid.

Deze film heeft bijzonder veel indruk op me gemaakt. Enerzijds de herkenbaarheid van een familiefeest. Samen met het hele gezin in één huis. Verschillende karakters, verschillende verwachtingen maar ook het anders reageren op situaties die zich voordoen. Het moment waarin de incest ter sprake wordt heel mooi gebracht. Indringende en beklemmende film die na afloop nog doorwerkt. Dat zijn de betere films.

Heb hem als filmliefhebber vandaag voor het eerst gezien! Wat een topper was dit. Zoals hieronder vermeld blijf je wel met veel vragen achter, en wil je haast weten hoe het verder gaat in de familie... Zeer goede film, mijn verwachtingen waren hoog door alle hoge noteringen en vele lovende woorden over deze film; Niks is gelogen durf ik achteraf te zeggen

Topper kan er niet anders over zeggen:4,0

Beste drama film die ik ooit gezien heb. Geweldig acteer en camerawerk. Ben gewoon een dogma liefhebber.

Met een hogere budget, een veel betere locatie, betere acteurs, andere regisseur(s), dan had ik het waarschijnlijk wel een goede film gevonden.

Op zich leent het verhaal zich wel voor een topplaats in de filmgeschiedenis. Maar niet met deze principe (dogma??).

Ik wil niet zeggen dat Scandinavische regisseurs er niets van kunnen want Lasse Hällström vind ik wel een toppertje.

Dogma 95 - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Dat had ik al eens gelezen. Vind die hele principe niet bij mij passen. Dogville van Lars von Trier was ook al zoiets. Klasse acteurs in die stuk, het verhaal was sterk, maar de omgeving waar het zich afspeelt(??), jammer.

Te benauwend, te bedompt, ik ben ook nog nooit in een schouwburg, theater geweest om een stuk te zien ofzo, dat zal er ook wel mee te maken hebben dat ik het niet zo kan waarderen.

Zag 'Big' Al Pacino eens spelen in een stuk van Shakespeare "The Merchant of Venice" dat vond ik schitterend, ook omdat het zich ook grotendeels in de buitenlucht afspeelt.

Met een verandering in al die zaken die jij noemt, was de hele essentie van deze film verloren gegaan.

Ik begrijp het niet zo goed, al die kritiek op de vorm. Het lijkt wel op het afkraken van een sublieme houtskooltekening omdat er te weinig kleur in zit.

Ik denk dat het dogmaprincipe geen garantie voor succes geeft, maar regisseurs wel dwingt met de essentie ven een verhaal bezig te zijn. De "schilderijversie" of big-budgetversie zou dus best wel goed kunnen zijn, maar zal niks essentieels kunne toevoegen aan dit meesterwerkje.

Doorsnee familiedrama. Leuke film.

Doorsnee familiedrama? Dat kun je niet menen? Dan is er toch heel veel aan je aandacht ontsnapt!

Als deze prachtige film iets niet is, dan is het wel doorsnee.....

Zijn waardering valt gelukkig nog mee. Anders was ik veel feller van leer getrokken.

Dan geef ik een slechte waardering, een 2,0, kom maar op met je van leer trekken, wil wel je mening horen nu. [Familiedrama? ja, incest, foute boel, maar hoe de film is gemaakt dacht ik bijna de hele film lang dat dit een parodie was op een familiedrama. Broertje bindt broer vast aan een boom in een bos, keukenpersoneel verstopt spulletjes van de aanwezige mensen, wat een bullshit allemaal.

Mama die niets meer weet, want natuurlijk vergeetachtig, zusje die dood is heeft als een soort klein duimpje sporen achtergelaten]

Onrealistisch gefilmd en wat ik al eerder heb gezegd deze dogma productie doet mij zeer weinig,

Iedereen die zich er voor open stelt ziet dat dit een waar meesterwerk is. Ik heb niet de illusie ongelovigen te bekeren.

Maar ik zie dat niet zo hoor speranza, deze film doet het niet voor mij. Kan gebeuren. Iedereen heeft gelukkig een andere kijk op dingen.