The Godfather (1972)

Nu pas deze icoon in de filmwereld gezien en het stelde me absoluut niet teleur. Geniaal om die geweldige acteurs zo bij elkaar te zien in zo'n ''Maffia-sfeertje''. De muziek is echt heel goed.
Dit is zo'n film die indruk op je maakt en je niet zo snel vergeet. Dat is misschien wel dé reden dat ik m 4,5 sterren heb gegeven.
Al Pacino doet het heel goed als de wijste van de drie corleone broeders. Eerst wil hij als oorlogsheld niks te maken hebben met de family-business maar als er zich een moordaanslag op zijn vader aandoet voordoet, neemt hij de leiding en wordt uiteindelijk de nieuwe Don Corleone.
James Caan was ook overtuigend als temperamentvolle en soms gewelddadige broer (al vond ik de enige vechtscène van de film niet zo sterk, maar daar moet je ook niet te veel van verwachten bij een film uit 1972).
En dan nog Fredo Corleone als de 'zwakke en domme' van de drie. John Cazale past perfect bij deze rol.
En Marlon Brando en Robert Duvall waren natuurlijk ook helemaal fantastisch.
Enige minpuntje is de lange duur, al valt dit natuurlijk in het niet bij al de grote pluspunten van de film
Terecht één van de beste films ooit!

Zeer lange film die geen moment verveelt met de meest uitgelezen cast uit de filmgeschiedenis.

Het mooie is dat dit huzarenstukje nog 2 sequels kreeg die van een al even hoge kwaliteit waren.De muziek is magistraal. Feitelijk is iedere verdere commentaar overbodig. Een van de hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. Eigenlijk had ie ook moeten staan in mijn persoonlijke top 10 allertijden maar hij is al zo vaak vermeld. 5 sterren

Herzien. Tja, wat kunnen we hier nog over zeggen. Let even op de scene (1 uur en 5 minuten in de film) waarbij Michael (Al Pacino) buiten het ziekenhuis staat waar zijn vader in kritieke toestand ligt. Met een aansteker steekt hij de sigaret aan van de op bezoek komende bakker, Enzo. Let op de details. Een ogenschijnlijk onbelangrijk moment, maar het keerpunt in deze magistrale film.

The Godfather

Eindelijk heb ik vandaag The Godfather afgekeken, ik ben volgens mij afgelopen kerst nog eens begonnen met deze film maar het was me nog zo goed bijgebleven dat ik toch maar verder ben gaan kijken. Ik kan wel zeggen dat ik erg fan ben van maffia films, ik vind het gewoon erg gaaf om naar te kijken, het heerlijke ouderwetste tintje erin verwerkt en dan ook nog met wat liquidaties er tussen door oef, je zit echt heerlijk te kijken.

Het verhaal was erg fijn om te volgen. Corleone leid een maffia familie binnen de straten van New York, oftewel Don Corleone. Er worden hier en daar wat drugs gesmokkeld wat corleone niet aanstaat en gaat erachter aan, dit alles word hij neergeschoten en komt hierdoor in het ziekenhuis terecht, een heerlijk hoofdstuk in deze film met inderdaad erg grote detailhandel, maar dan ook echt. Nadat je de scenes dus met de aansteker gezien hebt worden er nog wat mensen geliquideerd en dat gaat er echt niet zachtzinnig aantoe.

Het verhaal was mooi en sterk maar soms met zijn twee uur en zesenvijftig minuten erg lang, maar niet vervelend lang omdat je zo erg mooi met het verhaal mee gezogen word. Echt een heerlijke film en ik kan niet wachten tot ik een paar dagen vrij heb zodat ik deel twee kan kijken, oftwel drie uur en twintig minuten stil zitten, haha! Heerlijk dit, en zeker geslaagd maffia film!

4.5*

“I'm gonna make him an offer he can't refuse.”

The Godfather tja, wat kan je nog over deze film zeggen? De eerste keer dat ik kennis maakte met de familie Corleone was op een regenachtige zaterdagmiddag jaren geleden. Ik had niet echt zin in een erg lange maffiafilm maar ik had er zulke goede verhalen over gehoord dat ik de film toch maar aanzette. De rest is geschiedenis… Vanaf het allereerste moment zit je gebiologeerd te kijken naar een Marlon Brando met wattenstaafjes in zijn wangen die zo’n kracht en autoriteit uitstraalt als Don Vito Corleone en zijn scènes met verschillende personages die hem om hulp vragen zet gelijk de toon.

Het familiefeest met de trouwerij van Connie is een goed gekozen moment om alle belangrijke personages te introduceren. Michael, Fredo, Sonny, Tom Hagen, Kay… Het zijn allemaal iconische personages en de acteurs zijn waanzinnig. Het acteren van Al Pacino is al vaak bewierookt maar ook ik ben steeds weer onder de indruk van de subtiele verandering in karakter die Michael doormaakt in de film. Zijn handelingen in het ziekenhuis laten al zien dat hij vindingrijk en sluw is en de scene in het restaurant blijft een pareltje. Marlon Brando, Robert Duvall, James Caan, John Cazale, Talia Shire, Diane Keaton, wat een klasbakken zijn het. De film duurt bijna 170 minuten maar verveelt geen moment. De cinematografie is schitterend en bijna 45 jaar later ziet de film er nog steeds prachtig uit. De regie van Coppola is weergaloos en vanaf de allereerste scene kijk je naar een wereld die voor je ogen op geweldige wijze tot leven komt en oprecht en uitgeleefd aanvoelt. Het leiderschap van Vito, de fatale beslissingen van Michael, de uitbarstingen van Sonny en de loyaliteit van Tom Hagen, je zou misschien niet altijd dezelfde beslissing nemen maar je begrijpt deze personages en hun handelingen omdat ze zo goed geschreven en geacteerd zijn. Het einde laat op een prachtige manier zien dat de maffiawereld een wereld is waar je in getrokken wordt maar waar uit ontsnapping niet mogelijk is. Behalve door de dood uiteraard. Een tijdloze klassieker.

Na 35 jaren in dit leven eindelijk The Godfather gezien. Het leek me sterk dat de hoge verwachtingen in werden gelost. Derhalve waren mijn verwachtingen minder hoog, ging ik uit van een sterretje of drie, drieënhalf, en zie hier, dat is precies wat het werd. Het heeft allemaal niet zo gek veel om het lijf natuurlijk. Prima vermakelijk filmpje, een paar mooie shots (de moord op Mario (heet hij zo, die zwager?), de sterfscène van The Godfather), geen moment verveling en - en dat vond ik het knapst - een verregaande sympathie voor de maffiafamilie Corleone, terwijl ik in werkelijk alles verafschuw wat die lui doen.

Ondertussen voel ik geen enkele behoefte om deel twee te kijken. Wellicht over een jaar of tien. Tot dan.

Nogmaals gezien. Erg goed, maar niet het meesterwerk wat iedereen beweerd. Genoeg goede punten, maar Marlon Brando is niet bepaald het grote pluspunt van de film, vind ik. Die watjes in zijn mond ziet er gek uit, en je ziet 'm constant slikken alsof die iets in zijn mond heeft. Daarnaast waren de vecht scenes van Caan heel slecht en nep.

Neemt niet weg dat ik ontzettend heb genoten, vandaar ook de 4*. Deel 2 is wel een stuk beter op alle fronten.

De drie films toch maar even deze week bekeken.
Deel 1 duurde mij op veel vlakken te lang. Alhoewel ik houd van uitgewerkte verhaallijnen en dol ben op details vind ik meer dan een half uur een bruiloft bekijken (ik begrijp dat de scène ook gebruikt wordt veel personages te introduceren) toch te veel van het goede en sommige beslissingen gingen mij te snel zoals Michael (ondanks dat het een kwestie van loyaliteit betreft) die niet met zijn families zaken te maken wil hebben toch erg snel beslist zijn vader te wreken
Al met al een mooie film maar niet ten top. De minste van de drie maar zeker een mooie start in deze trilogie.

Een absoluut meesterwerk, wat moet je daar nog aan toe voegen wat al 108 pagina's is gebeurd.

Een Godfather-marathon gedaan dit weekend.

Deel 1 en 2 zijn wat mij betreft de beste.

De dreiging en macht van de Corleones komt erg indrukwekkend over.

Besprekingen, gekonkel en afspraken die het daglicht niet kunnen verdragen worden vet aangezet door donker kleurgebruik. Een waar tegenhanger met de vrolijke bruiloft(en)/feesten die lekker helder van het scherm spatten.

Zeker een meesterwerk.

En de paardenkop is toch wel één van de meest memorabele scènes in de filmeschiedenis.

Ik kan heel vervelend doen en erop wijzen dat de manier waarop de verschillende shots in- en out faden lelijk gedaan is als we het landhuis van de filmproducent zien (net voor de paardenhoofd-scène), en dat er naarmate de film vordert af en toe heel korte scènes tussen lijken te zijn geplakt om belangrijke details over het verloop van de zaken in te leiden of te verklaren.

Ik kan ook wijzen op de allereerste scène van de film: we horen een stem, en zien close-up het gezicht van een onbelangrijke Italiaanse immigrant. Iets later zien we Marlon Brando's achterhoofd in beeld verschijnen en dan horen we zijn stem terwijl we nog steeds alleen de rechterhelft van zijn achterhoofd zien. Het belangrijkste personage van de film, waar de film aan is vernoemd; een van de machtigste maffiosi in New York City, wordt geïntroduceerd en wij zien aanvankelijk alleen de helft van zijn achterhoofd. Nog zo'n voorbeeld: na de fameuze scène met het paardenhoofd fadet het beeld langzaam over naar Vito Corleone's gezicht terwijl we de filmproducent nog horen schreeuwen en van Vito Corleone is uitsluitend nonchalance af te lezen.
Deze film is tot in de kleinste details zó perfect uitgewerkt, de locaties zo geweldig in beeld gebracht en de hoofdrolspelers zitten volledig in hun rol. Daardoor vergeef ik Francis Ford Coppola die twee kleine puntjes van kritiek waar ik deze recensie mee begon. The Godfather is 45 jaar na verschijnen nog steeds het definitieve voorbeeld van cinema als kunstvorm en verdient een plaats in de hoogste regionen van elke toplijst!

De eerste keer dat ik deze film zag bleef ik verward achter. Wat had ik zojuist gezien? Een enorm sfeervolle film in een mooi okerachtig kleurfilter met enkele acteurs die alle op de toppen van hun kunnen zaten. Dan mag Brando wel de show stelen of Pacino tonen waarom hij onderkoeld zoveel beter is dan al schreeuwende, maar misschien waren stiekem Caan (heerlijk losjes) of Duvall (stijver maar precies goed) nog wel beter. En werkelijk elke bijrol ook wordt subliem ingevuld, zozeer ook dat allen je bijblijven ook lang na de film.

De locaties zijn goed, de vele zijplotjes interessant en genoeg uitgewerkt om hun functie te hebben binnen het geheel en enkele scènes en ideeën die erbovenuit springen, waaronder die centrale scène met de moord door Pacino eerst te laten zitten weer en zo de spanning op te voeren. Blijven over enkele prachtige natuurbeelden op Sicilië (de enige plek ook waar Pacino af en toe lacht) waar je de zomerse hitte gewoon voelt en sommige heerlijke momenten als bijvoorbeeld aan Pacino wordt uitgelegd hoe je spaghetti voor veel personen bereidt.

Maar de film lijkt ook een vreemde stuurloze koers te nemen en aan het eind wist ik niet precies waar de film nu heen wilde gaan. Pas later zie je dat dit hel bewust is gedaan waar langzaam maar subtiel de aandacht verglijdt van Brando naar Pacino en hij de Godfather wordt (een term die voor mij niet aan een persoon is verbonden maar aan een functie). Na de zoveelste herziening nog steeds 5,0*.

Wat maakt een film goed? Script, acteerwerk, casting, tempo, regie en sfeer, opnames, camera werk,diepgang en dialogen, plot wendingen etc... waarom vinden velen dit zo'n goede film..en waarom ik dan niet...net als met star wars en lord of the rings kom ik er maar niet in. Uiteraard alle drie de GF delen gekeken, en absoluut geen slechte film...nee, dat zeker niet...vooral op gebied van sfeer. Ik denk in mijn ogen de beste kant van de film, de sfeer welke de film toch boeiend maakte, waardoor ik de film af wilde kijken, het script, de familie...allicht de meest bijzondere familiefilm zullen wij maar zeggen...de casting is top, kan eigenlijk niet beter..ik zie het, ik erken het, maar waarom komt deze film dan niet in mijn persoonlijke top 100? Het tempo...sommige slechte fims flitsen te snel met explosies en achtervolgingen, sommige te diepgaande of te gedetailleerde films duren maar en duren maar...de misbare veldslagen bij lord of the rings...ook Godfather duurde wat mij betreft te lang..okee, jaren 60 en begin jaren 70 films duurde nou eenmaal vaker wat langer en waren wat trager...geen excuus om een film beter te beoordelen natuurlijk...deel 1 is beter dan het nog tragere deel twee...ik denk dat ik gewoon niks met maffia films heb, zoals ruimte fantasy films mij ook niet liggen...bij SW ben ik afgehaakt na deel 1...Godfather 1,2 en 3 heb ik afgekeken, sorry fans, geen 5 of 4 van mij...wel een 2,5, want ik zie gerust wel wat de film wel heeft...

Ik ben eindelijk aanbeland bij The Godfather. Zulke films zeiden me vroeger niet zoveel, maar nu heb ik er ondertussen toch een aantal grote in het genre al gezien. De zogenaamde beste trilogie in dit genre echter nog niet. Ik kan onmogelijk zeggen dat The Godfather een gewone film is. Zelfs ik geef toe dat het dat niet is. Momenteel zie ik er echter nog geen 'Beste film aller tijden' in, maar wat niet is kan ooit nog komen.

Na deze eerste zit blijf ik achter met gemengde gevoelens. Zo kwam de sfeer in deze eerste film, die zo fantastisch zou zijn, niet echt bij mij naar binnen. Het logische gevolg was namelijk dat ik zeker in het eerste anderhalf uur gewoon niet in de film geraakte. Nu heb ik deel 2 ook al gezien en ik moet zeggen dat ik het meestal niet langer dan een halfuur volhoud zonder even te pauzeren. Nu, ik pauzeer sowieso waarschijnlijk relatief veel ten opzichte van andere mensen maar gemiddeld hou ik het toch wel langer vol dan 25 minuten. In deel 1 was dat vooral in het begin dus nog erger. Ik vond het echt een saaie bedoening.

Het vreemde is echter dat nadat ik de film gezien had dacht van dit had wel iets, het is misschien toch een goede film. Hmmm... ik weet alleen niet waarom ik dat denk. De fans hier zullen ongetwijfeld zeggen: omdat het gewoon zo is... Ik denk ook dat de eerste film zeker even wat tijd vergt omdat er best veel personages geïntroduceerd worden. Helaas ontging me soms een naam of kon ik het niet bij een bepaald gezicht plakken - heeft vast ook te maken met mijn aandacht die te snel verslapte. Er zitten echter een aantal dingen in de film die gebeuren maar waar er nadien verder niks meer gedaan wordt. Het beste voorbeeld is volgens mij de tijd die Michael doorbrengt in Sicilië en waarbij hij weduwe wordt nadat Apollonia in een bomauto die voor Michael bedoelt was stapt. In de rest van de film wordt er nergens nog een woord over haar gerept.

Dan de acteurs, natuurlijk een fenomenale cast met Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Cazale. Ik ben nog steeds niet helemaal weg van Marlon Brando zijn zogenaamde method-acting. Ik vind hem zelfs moeilijk verstaanbaar en met zo een stemmetje vind ik hem zelfs niet geloofwaardig als maffiabaas. Ik ben vast de enige persoon op Aarde die er zo over denkt, maar dat vind ik niet erg. Al Pacino vind ik erg goed en ook de anderen moeten niet onder doen.

De overgangen tussen Italiaans en Engels zijn wel een fijne extra en dat zie je niet al te vaak in andere films. De soundtrack vond ik lange tijd maar niks en hoewel ik het nog steeds niet geweldig of iets dergelijks vind, heb ik de soundtrack inmiddels in de armen gesloten of geaccepteerd. Voorlopig ben ik misschien (te) streng in mijn eindoordeel, maar ik beoordeel nog steeds een film hoe ik het ervaar en dan kom ik bij mijn eerste kijkbeurt toch niet verder dan 2,5*.

Ondanks de talloze recensies wil ik toch ook even mijn zegje doen over The godfather. Het heeft me alvast redelijk wat moeite gekost om hem op te leggen. Me gisteren na bovenstaand voornemen hem toch opgelegd en ik heb er - zoals voorspeld - geen spijt van gehad. The godfather is een ultieme oerklassieker. Zowat elke topmafiafilm, van Casino over Goodfellas tot Donnie Brasco en Scarface, ze haalden allen hun mosterd bij The godfather, hét meesterwerk van Francis Ford Coppola.

De magie en toon wordt meteen gezet tijdens het huwelijksfeest. Don Corleone aanhoort als een machiavellistische burgervader - Il Principe, verdeel en heers - enerzijds de gelukwensen voor zijn dochter, maar anderzijds de lofzang en smeekbeden van zijn vazallen. De sfeerschepping is donker en de camera filmt van achter Don Corleone uit, zijn kin rustend op zijn rechterhand, terwijl zijn discipelen vol ontzag, maar ook angst hem toespreken. Vriendschap, loyaliteit, maar vooral familie (denk maar aan de doop en 2 huwelijken die de film rijk is) zijn de kernwaarden van Don Corleone. Respect voor vrouwen ook, voor zijn vrouw en dochter. Ook zijn zoons hanteren dezelfde normen, al gaat er eentje over de schreef (schoonbroer Carlo Rizzi). En bovenal, de onverzettelijkheid tot het niet loochenen van de eigen principes: gokken en prostitutie, maar het mijden van de drugswereld. Het leidt tot een heuse bendeoorlog.

Uiteraard kunnen we rekenen op een geweldige cast. Marlon Brando's karakter als Don Corleone vond ik vooral impressionant en indrukwekkend op de bruiloft. Nadien vond ik eerder een oude aftakelende man wiens kwetsbaarheid en fragiliteit letterlijk zichtbaar werden, zelfs vóór de gebeurtenis. Harvey Keitel en James Caan doen het ook meer dan prima. De jonge Al Pacino als de evenwichtige afzijdige ((maar loyale) Michael doet het schitterend. Ook hij dient vroeg of laat kleur te bekennen en dient te doen wat iedereen van hem verwacht wat hij moet doen. Er is geen ontsnappen mogelijk en er is geen vlucht behoudens de dood.

Corruptie, intriges, verraad, ... het zijn de antipolen van de kernwaarden van zowat elke mafiafamilie. Binnen de eigen cirkel is alles heilig, alles erbuiten moet worden gedomineerd of vernietigd. Wij versus zij. De politie en de politiek zijn een middel (wapen) om doelen te bereiken: macht, aanzien, bescherming, maar eveneens voor afrekeningen. The godfather geeft verschillende keren het ambigue evenwicht weer van deze instrumenten. The godfather kent ook een aantal erg mooie scènes: de afrekening van Paulie in de graanvelden met op de achtergrond het Vrijheidsbeeld, de scène met Solozzo en Luca Brazi, het bed van Jack Woltz, Michael in het restaurant, de prachtige rustige (natuur)beelden van het golvende Sicilië, en ga zo maar door ...

Weergaloze film! Dé referentie voor zowat elke mafiafilm. Dikke 4,5*, geen idee waarom de vijf uitblijft eigenlijk...

Indrukmakende film over de Italiaans-Amerikaanse maffiawereld. Een boeiend maar ook onthutsend relaas over het doen en laten van een familie die tot die wereld behoort. Film munt uit in heel wat die cinema genietbaar maakt : de compactheid van het verhaal (geen zwakke punten waarbij de aandacht automatisch verslapt), prachtig camerawerk waardoor cinematografisch zeker in orde, sterke dialogen, enkele memorabele scènes en een clevere casting van prima acteurs.

Als ik dan toch even moet afwijken van de superlatieven : toch eigenaardig dat de kijker mogelijks geneigd zal zijn de familie Corleone als "de goeden" te aanzien en de anderen als "de slechte", terwijl ze toch allemaal in één en dezelfde niet zo stichtende trommel zitten...

Ook mooie muziek.

Zeer sterk.

Toch wel een sterke film dit. Coppola heeft hiermee bewezen het genre behoorlijk onder de controle te hebben. Vooral het karakter van Marlon Brando is natuurlijk legendarisch, en doet het ook zeer overtuigend. Al Pacino ook in zijn beste prestatie.

Erg sterk verhaal vooral, afgewisseld met rustige momenten. De film duurt vrij lang, maar weet elke minuut realistisch over te brengen. Het verhaal is uitermate boeiend om te volgen en kent een paar lekker dreigende en spannende momenten. De moord in het restaurant als hoogtepunt.

Ik heb eigenlijk niets slechts over de film te zeggen, blijft een meesterwerk. Ik moet echt de vervolgdelen een keer zien, maar die 200 minuten houden me eigenlijk wel tegen. Maar als nummer 4 op MM ga ik hem zeker wel een keertje kijken.

Dat had ik ook. Op zich hele mooie dialogen, maar toch wel heel erg traag. Hier moet je echt voor zijn. Na een tijdje gaat dit beter en kan je ook meer genieten van deze film. De acteerprestaties zijn dan ook geweldig. Ik ben toch eens van plan om een avondje een Godfather-marathon te houden en mij heel erg op alles te focussen. Ik twijfelde tussen een 3,5 en een 4, maar heb toch voor een 4 gekozen. Het blijft op bepaalde vlakken een kunstwerk.

Wát een geweldige film.

Vanaf de eerste scene wordt je meegetrokken in de wereld van de Corleones, en wil je steeds meer weten.

Wat ik zeer prettig vond aan deze film is de afwisseling tussen sterke dialogen en goede actiescenes.

Mooie sleutelscene wanneer Michael bijna zelf lijkt te schrikken van het feit dat hij niet trilt oid (tijdens het aansteken van de sigaret van Enzo) maar bestand lijkt te zijn tegen het wereldje.

Rol van Fredo ook sterk, ondergewaardeerd ook. Hij is de underdog van de familie, voelt zich niet gewenst en heeft bijna een kinderlijk trotse blik als hij naar Vegas mag. Mooi gespeeld.

'' I'm gonna make him an offer he can't refuse''
Op voorbereiding voor de nieuwe Scorsese film The Irishman (heb een soort van mafia film maand), deze nog maar eens uit de kast gehaald. The Godfather uit 1972 is zonder enige twijfel een van de beste films ooit gemaakt met legendarische acteerprestaties, klassieken citaten, legendarische scene's, meesterlijke filmscore etc. Vanaf de openingscene zit je al ''gehooked'' terwijl het niets meer is als een lange praatscene. De eerste 20 minuten van de film heeft op het eerste oog nog niks te maken met het verhaal van de rest van de film, er is een bruiloft en meer weten we nog niet, dingen die op de bruiloft gezegd/gedaan worden komen wel later in de film terug (Enzo ''the baker'', Bonesera de begrafenis ondernemer, het verhaal van de bandleider etc.). Pas nadat Tom Hagen (Robert Duvall) naar Californië gaat om met een studiobaas een deal te maken komt het verhaal pas op gang zogezegd. Daar krijgen we ook meteen een van de eerste legendarische en memorabele scenes; De paardenkop in het bed van de studiobaas. En zo gaat het verhaal verder met een meeting tussen de Don (Marlon Brando) en een drugshandelaar die zijn politieke invloed en bescherming wel kan gebruiken. Wanneer de Don weigert om in de drugshandel mee te gaan beginnen pas echt de problemen; en er gebeurt een aanslag op de Don waardoor Micheal Corleone (Al Pacino) zijn jongste zoon, betrokken raakt met de familiezaken waar hij tot nu toe niks mee te maken wou hebben ...

De acteer prestaties:
Marlon Brando is legendarisch in zijn optreden al Vito Corleone, met zijn ''bulldog like'' gezicht en zijn kalme heese stem. Je voelt echt de warmte van dit personege en het respect wat deze man in andere oproept door de hele film heen en hij heeft ook terecht een Oscar voor de rol gewonnen.
James Caan doet het zeer zeker ook niet slecht als de heethoofd Sonny Corleone, evenals Robert Duvall en John Cazale als Tom Hagen en Fredo Corleone; de wijze raadsgever en de zwakkere middelste broer.
Daarnaast hebben we nog de vrouwelijke cast; Diane Keaton, Talia Shire, Simonetta Stefanelli en Morgana King als Kay Adams, Connie Corleone, Apollonia en Mama Corleone. En deze doen het voor wat ze krijgen ook wel degelijk, alleen vond ik Talia Shire wat minder. Wat best wel jammer is want ik vond haar in de Rocky films altijd heel goed.
Ook niet te vergeten een paar ''sidecharacters'' zoals Abe Vigoda en Richard Castellano als de capo regimes Tessio en Clemenza, ook deze doen het zeer goed.
Maar dan is er nog Al Pacino als Micheal Corleone. Wow... wat kan ik hier nog over zeggen. Pacino is gewoon briljant in deze film, hoe hij zijn personage op twee verschillende manieren hier speelt, dankzij de transitie halverwege de film, is zo meesterlijk geacteerd door hem. Zeer jammer ook dat hij hier de Oscar niet voor heeft gewonnen. De scene in het restaurant waar hij Sollozo en de Politiecommandant vermoordt, het is allemaal daar te zien in die blik wat hij heeft, en sinds dat punt is hij een ander personage.

Zeer zeker een aanrader voor degene die hem nog niet gezien heeft, echt een meesterlijke film.
5*

Het werd tijd om deze klassieker nog eens op te zoeken. Een film uit mijn top 10. Hoort die daar nog wel thuis? Het antwoord is ja, na een nieuwe kijkbeurt. Er is al veel geschreven over deze film. Ik ga de film dan ook niet tot in de puntjes analyseren, maar even zien waarom die film voor mij net zo goed is.

The Godfather gaat terug naar een sterk geschreven boek, er wordt vertrokken van een zeer goed verhaal. Als je bij het verfilmen kan rekenen op een ongelofelijk cast en crew, is het resultaat een mooie samenloop van omstandigheden en vakmanschap. Het is geen gangsterfilm zoals de latere Scorsese films. The Godfather heeft is het verhaal van een evolutie van oude waarden naar een nieuwe tijd. De tijdsgeest is wat veranderd. Een tijd van codes en ongeschreven regels met families en clans. Gebouwd op vertrouwen en tradities. Centraal staat de Corleone familie met de pater familias Vito Corleone aan het hoofd. Rond hem zijn kinderen met elk hun plaats binnen of buiten die organisatie. Doorheen de film komt er een revolutie in het wereldje en zie je mooi hoe de positie van al die kinderen verandert.

Het mooie aan The Godfather is dat de familie centraal staat, wat in de sequels minder het geval is. Zeer prachtig gefilmd en één van die zeldzame films waarin je merkt als kijker dat geen enkele scène overbodig is. Er wordt in latere gangsterfilms soms wel meer geweld gebruikt, maar de impact in The Godfather is zo veel groter. Omdat het niet de zoveelste gangster is, maar je net de emotie voelt die er bij komt. Niet dat je hun daden moet goedkeuren, maar het zijn mensen met gevoelens, normen en waarden. Ook al hoort doden bij hun activiteiten, heeft het ook voor hen gevolgen en is het geen macho gedoe.

De film blijft een topfilm, puur vakmanschap. Net omdat het niet alleen draait rond een groep gangsters, maar er ook een verhaal is, de nodige drama en romantiek en alles zo goed op zijn plaats zit. Van het trouwfeest (dat echt als een trouw aanvoelt en niet als een bal vol verplichtingen) over Michael Corleone in Italië naar de verhoudingen tussen de familieleden. Heerlijke film!!

Godfather wordt als een absolute mijlpaal aanzien en heeft als inspiratie gediend voor het misdaadgenre in de daarop volgende decennia. Een familiekroniek over een mafiaclan die zich net na de tweede oorlog afspeelt en waarin de oude Vito stilaan de fakkel doorgeeft aan zijn zoon. Al Pacino speelt vooral geweldig, en verandert van de aaibare benjamin van de familie tot een genadeloos monster. Heel wat sleutelscènes slaan als een bom in : de moordaanslag op de oude Vito, de echtelijke ruzie tussen de zuster van de Corleones en haar man, het hele gebeuren in Sicilië... omdat die zo goed ingepast zijn wordt je er echt stil van... en dan die mooie bedwelmende Italiaanse muziek. Ik zit alvast al te watertanden voor het tweede deel, dat ik nooit eerder heb gezien.

I'm gonna make him an offer he can't refuse.

Het is wat afgezaagd om mijn herziening van The Godfather met deze bekende quote te beginnen, maar waarom ook niet hé? Het is een van de bekendste filmquotes aller tijden, zonder twijfel. Ik heb even mijn Moviemeter log erbij gehaald en het is zo'n 12,5 jaar terug dat ik The Godfather voor het laatst zag. En dat was tevens ook de eerste keer dat ik 'm had bekeken. Destijds maakte het grote indruk op me (4,5*) waardoor ik nu benieuwd ben of dit nog zo is.

Voor een groot deel is mijn gevoel gelukkig hetzelfde gebleven, maar niet volledig. Wel sta ik nog achter wat ik destijds schreef. The Godfather is een geweldig geregisseerde film waarbij de klasse vanaf druipt als je kijkt naar de sfeer, de iconische Vito Corleone, de vele fantastisch gespeelde rollen, de prachtige Italiaanse muziek en een aantal iconische scènes. Ook zonder deze film te hebben gezien zal je dit linken aan de paardenkop in bed, om eens wat te noemen. De film gaat richting de drie uur speeltijd en daar wringt het nu toch wel een beetje bij me, want de film blijf niet van de eerste tot de laatste minuut geweldig. Ik vind vooral de eerste helft van de film echt geweldig, als men nog volledig teert op Marlon Brando's spel als Don Vito Corleone. Zeker dat eerste deel, bij de bruiloft van zijn dochter is ronduit briljant met al die smekende mensen die zijn hulp nodig hebben. Vito mag een keiharde zijn, maar hij heeft wel normen en waarden. Familie en loyaliteit staan samen op de eerste plek. Je bespreekt issues binnen de familie, niet daarbuiten. En hij doet niet aan drugshandel, te link. Zodra de focus op zoon Michael komt te liggen is het nog steeds vrij behoorlijk, maar verlies ik hier en daar een beetje de interesse. Een half uurtje minder had de film voor mij goed gedaan, maar anderzijds voelen de scènes ook weer niet als opvulling. Dus het zal een kwestie van smaak zijn. Zo richting het einde komt wel weer een hoop samen, inclusief nog mooi stukje met Vito Corleone en zijn kleinzoon in de tuin. Zo ging de film langzaam richting de afronding die nog best heftig en rauw was.

Ik heb dus wel weer genoten van de film, maar het is geen titel die ik vaker dan eens in de tien jaar zou hoeven zien. Nu maar eens binnenkort zien of deel twee en drie me ook nog bevallen. Die vond ik destijds al minder sterk dan deze eerste.

4* (was 4,5*)

Ik wist niet altijd wie wie was, al die namen...spannende film, mooie muziek, Al Martino (!)

Het was toch alweer wat jaartjes geleden dat ik The Godfather zag, destijds kon het mij niet echt bekoren, en de vraag was hoe het me nu zou bevallen. Ik zet namelijk geen comment op MovieMeter zonder de film nog vers in het geheugen te hebben, en tja wie weet ga je door de jaren heen toch anders naar zo'n film kijken....maar helaas.

Wie mafia en misdaad op filmgebied zegt zal niet ver van The Godfather afzitten. Een icoon en trendsetter in het genre, en dat is vanaf begin tot het einde te zien. Wie The Godfather zegt heeft het tevens onherroepelijk over familie en traditie, en dat valt vanaf de beginfase op met de trouwerij, een fase waar de belangrijkheid van The Don extra benadrukt wordt met alle afspraken. Tijd voor zijn dochter lijkt hij amper te hebben. Na verschillende mislukte zaken en aanslagen lopen de zaken steeds verder uit de klauwen en blijkt er vooral een verschil in aanpak te zitten dus de baas zelf en diens opvolgers, namelijk geweld of goed overleggen en zaken benaderen vanuit nuance.

Leuk is overigens de herkenning van de gezichten en de opdrachten die me veelal bekend komen vanwege de pc game The Godfather. Een spel die ik heel vaak gespeeld heb. De cast is prima, vooral Caan is sterk als vaatje buskruit, de melodie van Nina Rota is uiteraard een classic en grappig is het affiche dat bij het fruit stalletje hangt met reclame voor Jake La Motta. Als laatste moet ik de opbouw en spanning naar de aanslagen, het ziekenhuis en eindslachting benoemen als fraai.

Maar dat is het dan ook wat het positieve betreft. Overduidelijk is het een product dat met veel zorg gemaakt is, en snap ik dat dit algemeen als erg goed gezien wordt. Toch doet het mij persoonlijk niet zo heel veel. Het duurt me simpelweg allemaal te lang, vooral na Michaels overname waarvan ik het gevoel heb dat er rustig nog een uur volgebreid had kunnen worden met zaken en familie die voor mijn gevoel net zo weinig toevoegt. Goed deze weer eens opgefrist te hebben, maar mijn ding is het niet.

The Godfather is het iets speciaals en is het een klassieker?..Ja! dat is het zeker. De manier hoe hier iets wordt neergezet voelt zo levensecht dat het gewoon geweldig is. Alles verzorgd tot in detail. Alleen de soundtrack krijg je al kippenvel van, laat staan de rest. Man o man toch.

Na jaren wederom maar weer eens herzien en ik kan nu niets anders dan de volle vijf sterren geven.
Fenomenale film die van begin tot eind enorm boeit en al ruim vijftig jaar dé toonaangevende maffiafilm is.

Al Pacino beleefde met deze film zijn grote doorbraak. Daar ik vroeger met de karakterontwikkeling van zijn personage Michael de meeste moeite had, was dat nu totaal niet aanwezig. Iemand die in het begin totaal geen interesse had in alle maffiapraktijken van de familie en die uiteindelijk de nieuwe godfather wordt. Ook zijn de beste scènes (restaurant, ziekenhuis) van de film met hem in het middelpunt.

Toch is er eigenlijk niets waarin Coppola steken heeft laten vallen. Het is erg goed geregisseerd, de soundtrack is onvergetelijk, het acteerwerk is van het allerhoogste niveau en de film staat bol van verbluffend goed camerawerk.
De beste films herken je aan het feit dat ze allemaal onvergetelijke scènes bevatten. Deze film kent er zo al een stuk of tien die je nooit meer vergeet. Het heeft wel even geduurd, maar eindelijk heb ik de genialiteit van deze film ingezien.
Verhoging naar de volle vijf sterren.

Ik kan niet kiezen tussen deel 1 en 2.

Na de prachtige reeks The Offer (echt een aanrader!) me toch nog eens aan deze gewaagd en moet me zeggen dat deze keer de film me meer kon boeien dan de eerste keer.

De cast deed het uitstekend en ook het verhaal was wel uitgebreid. Het tempo ligt wel niet zo hoog, maar de film neemt zijn tijd. Toch blij dat ik deze nog een herkansing heb gegeven.

Hier valt weinig slechts over te zeggen: zeer lang maar de hele speelduur spannend en boeiend, met diverse career-defining performances voor èn achter de camera, en met een muziekscore waarvan reeds de eerste noten ook na 50 jaar nog onmiddellijk de hele film weer voor mijn geestesoog brengen. Heel sluw ook hoe de sympathie van de kijker nergens gedwarsboomd wordt door mogelijk medelijden met de talloze slachtoffers, om de eenvoudige reden dat je nergens een onschuldig iemand overhoop geknald ziet worden – iedereen die aan het mes of het wurgkoord wordt geregen is lid van een concurrerende familie en heeft het dus op de één of andere manier wel verdiend, en wanneer de misdadige praktijken ter sprake komen hebben ze het alleen over "het gokken" of "de meisjes" zonder dat expliciet wordt gezegd op welke manieren de slachtoffers een poot wordt uitgedraaid.

        Het enige minpuntje is merkwaardig genoeg één van de meest geprezen kwaliteiten van deze film. Marlon Brando was jarenlang mijn grote idool, en nog altijd beschouw ik zijn Stanley Kowalski in A streetcar named desire (1951) als de beste rol die ik ooit op het witte doek heb gezien, maar hoewel de rol van Vito Corleone voor hem een enorme come-back betekende (en hem een tweede Oscar opleverde) vind ik het toch moeilijk om zijn rol niet minstens gedeeltelijk als tongue-in-cheek te beschouwen. De uitgezakte kaak, de kleine maniertjes, het Italiaanse accent, de bestudeerde lichaamshouding – de helft van de tijd vind ik het indrukwekkend en de andere helft van de tijd vraag ik me af waar hij aan zit te denken, maar hoe dan ook ben ik me er bijna constant van bewust dat hij aan het actéren is, terwijl ik met name James Caan en Al Pacino totaal met hun rol vind samenvallen. Moeilijk.

Ik heb totaal niks toe te voegen wat al tig keer gezegd is hier. Het is dan ook heel simpel: The Godfather is een film die je niet kan weigeren.

4,5 * Capo di tutti capi

Een topfilm die ik meerdere keren kan herbekijken zonder verveling. Echte Italiaanse sfeer, traag opbouwend, maar niet " te " traag en een realistische spanning. De film heeft ook de juiste sfeer, muziek en tijdsgeest. Dit is voor mij een echte maffia film.