The Godfather (1972)

Enkele mensen hadden mij gewaarschuwd dat ik aan deze film toch niets miste.
Aan de andere kant staat hij in de top 250 hier en op IMDb ontzettend hoog, dus ik zou dan misschien toch wél iets hebben gemist.

Eindelijk gezien en aan de ene kant viel hij mee.
Hij was minder traag en onnodig langdradig dan ik had verwacht.
Toch was hij inderdaad wel wat traag en ook wat onnodig langdradig. Het verhaal wist me nauwelijks te boeien. Daar was ik al bang voor van te voren, want ik heb niets met maffia. De verhaallijn rondom Michael vond ik qua concept wel interessant. Iemand die langzamerhand ongewild toch in de smerige familiezaken rolt.
Daar had echter meer in gezeten, want afgezien van zijn introductie was dit personage, voor mij, nooit sympathiek. Dat geld ook voor de overige personages. Typetjes waar ik mij behoorlijk aan kon irriteren. Overigens prima acteerwerk, de meeste acteurs kan ik het daarom ook zeker niet verwijten.

Visueel was het allemaal wel aardig. Doorsnee haast, in ieder geval is dat niet hét aspect waarom zoveel mensen voor deze film vallen, lijkt mij.

Ik ben 'blij' dat ik deze film nu eindelijk gezien heb. Nu weet wat ik al die tijd heb gemist, nu kan ik er ook over mee praten. Vermaakt heb ik me echter niet.

Na lang uitstel toch eens bekeken.

Ik heb het lang uitgesteld voordat ik deze film heb bekeken. Ik ben redelijk bekend in het mafia genre. Wat ik er van gezien heb vond ik wel aardig, met als hoogtepunt road to perdition en als dieptepunt il divo. Ik had toch gehoopt dat dit mij zou boeien maar het tegendeel bleek waar.

De film begint erg traag en onnodig lang uitgerekte bruiloft, ik hoopte dat hier later nog wat verandering in zou komen. Het is nou niet zo dat ik continu moordpartijen en wilde actiescènes gewend ben alleen dit was niet normaal meer. De ellenlange dialogen wisten me ( op de openingsscène na al snel niet meer te boeien ). Het verhaal vouwt zeg verder uit als een aanlopende slang van wat vertelseltjes over het gangster leven en een paar criminele afrekeningen. Verder was het eigenlijk allemaal niet zo veel.

Het is echt niet zo dat ik niet van trage films hou. Ik vind deze vaak juist de betere films. De nummers 1 en 2 in mijn top tien (into the wild en magnolia) zijn nou niet echt snelle films te noemen.

Het was niet zo bijzonder als ik verwacht had. Visueel was het helemaal niks. Het verhaal was standaard en cliché. Het acteerwerk vond ik ook niet spetterend. Brando speelde slecht. Ik heb al veel mensen gehoord die hem de hemel in prezen voor zijn acteerwerk alleen hij zette slechts een typetje neer. Al Pacino speelt goed. Maar om nou te zeggen dat hij geweldig acteerde?

Niet het pareltje dat ik er van verwacht had.

2*

Geweldige film over een grote maffiafamilie gesitueerd in New York eind jaren '40. Vanaf de lange bruiloft- en tevens openingsscene wordt je meegesleept met dit prachtig familieverhaal, om je vervolgens niet meer los te laten. De mooie muziek, het mooi camerawerk en dito kleurgebruik weten een warme en nostalgische sfeer te creëren. En ondanks een ijzersterke Marlon Brando die gewoon de Godfather IS, en ook nog eens één van de mooiste sterfscenes ooit heeft, is het personage van Al Pacino het interessantst.

Een maatstaaf voor vele andere misdaadfilms.

Jaren terug was ik dol van deze film. Hoe ouder ik werd, hoe minder ik hem wist te waarderen. Vandaag dan nog eens herbekeken. Tja, toch weer een puntje eraf. De film start nochtans goed, het huwelijksfeest met de bijpassende muziek, Don. C die allerlei mannen ontvangt in zijn kantoor. Maar de film stort na deze scene drastisch in elkaar. Het wordt vooral saai, de dialogen zijn van een zeer laag niveau, visueel is dit ook een ramp en de soundtrack is té standaard. Ook dat hele familie-gebeuren en hun beslissingen kon ik niet trekken. Je zou verwachten dat je een misdaad-epos voorgeschoteld krijgt maar dat is het niet. Daarvoor is deze film net dat tikkeltje te lief. Geen uitdieping van personages, laat staan ontwikkelen (behalve Michael's personage). Toch zitten er nog steeds leuke scenes in, de dood van Sonny, het einde. Maar daar stopt het dan al gauw. 3.0*

I'll make him an offer he can't refuse

Gisteren was ik sinds tijden nog eens naar een aflevering van The Simpsons aan het zien op televisie en het was degene waar Marge een gangster in elkaar slaagt. Die scène was een overduidelijke knipoog naar een scène uit The Godfather en ik begon me af te vragen hoelang het eigenlijk geleden was dat ik de film nog had gezien. Mijn stem hier dateerde van 26 juli 2006 maar dat is de dag dat ik me hier registreerde dus waarschijnlijk is het nog een stuk langer geleden dat ik de film had gezien. Ik heb me gisteravond dus nog maar eens laten onderdompelen in Coppola's meesterwerk.

Verbazingwekkend eigenlijk in hoeverre een film een indruk op je kan nalaten want het merendeel van de film kon ik nog perfect voorspellen en sommige zinnen kon ik zelfs in zijn geheel mee praten. De film moet indertijd toch een serieuze indruk op me hebben nagelaten maar ik heb nu pas het gevoel dat ik de film echt in zijn geheel begrijp. The Godfather is in de eerste plaats geen gangsterfilm. Toegegeven, het komt er erg dicht bij in de buurt maar voor mij ligt het de nadruk in het verhaal van Mario Puzo toch meer op de verschillende familierelaties. Vooral de evolutie van Michael die oorspronkelijk niet dezelfde weg als zijn vader en broers wilt volgen is in dit opzicht erg sterk weergegeven. Het zijn dan ook de subtiele details die deze evolutie teweegbrengen die voor een paar geniale scènes zorgen. Het begint natuurlijk al met de lange maar erg boeiende openingsscène waar Connie trouwt. De film krijgt een zekere luchtigheid vanwege het mooie weer en de aangename sfeer die van het scherm afspat (dat nummer van die oude Italiaan blijft na al die jaren goud waard) maar achter de doeken begint één van de meest bekende scènes uit heel de film, het gesprek tussen Bonasera en Don Corleone. Voor mij zit het dan ook in deze tegenstrijdigheden dat de film me zo aanspreekt. De manier waarop de gangsters als sympathieke jongens worden neergezet maar ondertussen allerlei moorden begaan zonder de minste moeite of aarzeling is boeiend om naar te kijken. Ik zei het daarjuist al maar de misdaad komt op de tweede plaats waardoor dit een degelijke familie kroniek wordt om naar te kijken. De bijhorende soundtrack van Nino Rota (mag zich voor mijn part bij Howard Shore en Ennio Morricone scharen) mag er ook vast en zeker zijn. Het bekende theme steekt er natuurlijk met kop en schouders bovenuit maar de rest past ook perfect in de sfeer van de film. Het einde met de moord op allerlei maffia kopstukken is dan ook één van de beste scènes uit de film juist vanwege de muziek.

The Godfather was zoveel jaar geleden mijn kennismaking met Marlon Brando en wat voor een kennismaking was me dat! De manier waarop hij sprak (heerlijk met die watten in zijn mond) en die dreigende sfeer die van hem uitging, ... Elke film die ik nadien van hem heb gezien stond overduidelijk in de schaduw van zijn rol als Don Corleone. Brando las het merendeel van zijn dialogen af via de cue maar daar is werkelijk niets van op te merken. Dit was ook meteen de doorbraak voor Al Pacino maar heeft toch niet veel gescheeld of hij had er nooit bij geweest. Ze waren van plan om hem te weigeren maar een bepaalde 8 minuten in Panic in Needle Park hebben ervoor gezorgd dat hij toch een kans kreeg. Dat bleek toch niet zo'n succes te zijn en ze waren van plan om hem uit de productie te smijten maar dan kwam de legendarische scène met Sollozo in het restaurant. En het is waar, vanaf dat moment lijkt Pacino compleet los te kunnen gaan in zijn rol en speelt hij de pannen van het dak, al was de scène in het ziekenhuis natuurlijk ook al van een ongekend niveau. Ook James Caan zou voor altijd legendarisch worden met de rol van Santino 'Sonny' Corleone en terecht want was Caan hier doet is gewoon erg goed. Het blijft wel jammer dat de aftuiging van Carlo er redelijk nep uitziet.. Maar eigenlijk is werkelijk iedereen enorm goed gecast in de film. Robert Duvall steekt er nog bovenuit als Tom Hagen maar ook de enorm ondergewaardeerde John Cazale is perfect. Die laatste blijft trouwens toch een enorm intrigerend figuur want met maar 5 filmrollen in zijn carrière heeft hij wel 3 iconische personages neergezet, The Conversation heb ik nooit gezien.

Ik zou hier nog uren over kunnen doorgaan maar dan wordt dit wel een erg lang bericht. The Godfather is een film die je als filmliefhebber gewoon eens gezien moet hebben. De acteurs zijn van een erg hoog niveau, het verhaal blijft de gehele speelduur boeien en de muzikale score is fantastisch. Binnenkort deel II en III maar eens terug opzetten.

5*

Kippenvel.

Nadat ik een dik jaar geleden het misdaadepos bij uitstek voor het eerst zag, kreeg ik vrijwel meteen zin in een herziening. Ik ben echter van het type dat liefst een tijdje laat voorbijgaan na een eerste kijkbeurt.
Een dik jaar lang heb ik het kunnen uitstellen, maar de drang om de trilogie een tweede kijkbeurt te gunnen werd alsmaar sterker, en aangezien ik het huis een week voor mij alleen had heb ik maar meteen een Godfather-marathonnetje gehouden. En het moet gezegd: wat staat deze film (en bij uitbreiding de trilogie) nog steeds als een huis.

Het meeslepende van The Godfather begint al tijdens de openingsscène, waar Don Vito Corleone aka The Godfather meteen epische proporties aanneemt. Het familiefeest is uiterst gezellig om te beleven en kan daardoor niet tegenstrijdiger zijn met het werk dat Vito doet.
Na de geweldige openingsscène is het nog eens dik twee uur genieten. Enkele scènes zoals de paardenkopscène en de moord op Luca Brasi komen wat minder over dan tijdens de vorige kijkbeurt, maar andere scènes zoals de ziekenhuisscène en de scènes in Sicilië doen dat des te meer. Het is ook vanaf dan dat het écht briljant wordt.
De verdere plotontwikkelingen zijn bevredigend, maar vooral het lot van de verschillende personages is boeiend om te volgen. Michael Corleone is een fantastisch personage, zo niet het interessantste uit de filmgeschiedenis.
Ook de climax mag er nog steeds wezen. Een klein minpuntje is het instinct van Vito over de verrader. Dat is een beetje te toevallig, maar het is enkel het bewijs dat niets perfect is. Voorts is de impact van de aanslagen, maar vooral de blik van Michael als hij liegt tegen Kay nog steeds goud waard.

Marlon Brando en Al Pacino zijn beiden fenomenaal en zetten het beste acteerwerk neer dat ik tot op heden heb mogen aanschouwen.
Maar ook de ondersteunende cast mag niet tekortgedaan worden. James Caan is een uitstekende Sonny Corleone en Robert Duvall schittert eveneens in een ingetogen maar o zo belangrijke rol als consigliere Tom Hagen. Zelfs Diane Keaton weet voor het volle pond te overtuigen. Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van Talia Shire – het enige smetje op een waar meesterwerk. Zij staat net iets te veel te schreeuwen.

Ondanks de puike regie van Francis Ford Coppola ziet The Godfather er toch wat gedateerd uit. Zelfs de Restorationversie op BluRay kan dat niet behelpen. Het gevolg is dat de kleuren in sommige scènes wat brak overkomen, maar tegelijk heeft het iets sfeervol. Een filmklassieker van 40 jaar hoeft er niet strak en “perfect” uit te zien.
Het muzikale is wat gewoontjes ten opzichte van alle andere aspecten van de film, maar de door Carmine Coppola gecomponeerde soundtrack is en blijft fantastisch. Het enige wat ik kan doen als ik het hoor, is genieten en kippenvel krijgen.

Magnifiek.
5

"But if Clemenza can figure a way to have a gun planted there for me.. then I'll kill them both."

Zo'n beetje de ultieme maffiafilm met een boeiend scenario, geweldige acteerprestaties over de volle breedte van de cast, erg mooi camerawerk en fantastische muziek van Nino Rota. Het is af en toe wel schrikken van de vaak onverwachte geweldadige beelden, maar dat kun je in een film over de maffia verwachten.

The Godfather van regisseur Francis Ford Coppola wordt door vele filmkenners en critici gezien als de beste film aller tijden. De verfilming van Mario Puza's maffiaverhaal is dan ook zeer goed uitgewerkt en is een tijdloos document, dat tot vandaag de dag weinig aan kracht heeft ingeboet. Toch is het ondanks dat het allemaal zeer goed is, geen persoonlijke favoriet van mij. Ik geef toe dat het een erg goede film is, maar er zijn zeker meer dan tachtig films, die ik prefereer boven The Godfather. Maar goed, dat het één van de grootste gemeenschappelijke delers is op vele sites, valt goed te begrijpen.

Dit eerste deel is wat mij betreft ook duidelijk de beste. Regisseur Francis Ford Coppola zorgt voor een erg sterke regie en geeft het naoorlogse New York een mooie duistere sfeer mee. Daarnaast weet hij ook hoe je Sicilië op fraaie wijze moet vastleggen. Ik ken geen andere beelden van dit Italiaanse eiland, die zo mooi zijn. Daarnaast bevat The Godfather goed acteerwerk, erg goed acteerwerk mag ik wel zeggen. Marlon Brando en Al Pacino zijn hier natuurlijk al veel genoemd, en de roem voor hun spel is ook zeker terecht. Toch wist op mij persoonlijk James Caan de meeste indruk te maken als Sonny Corleone. Aan de ene kant heeft hij een enorm charisma en dito uitstraling, maar aan de andere kant is het een driftig en opvliegend mannetje. Erg knap hoe Caan tussen die twee uitersten een prima balans weet te vinden. Robert Duvall. Diane Keaton en Talia Shire mogen trouwens ook niet onvermeld blijven en leveren allen ook prima werk af.

Naast het acteerwerk, worden de personages uit buitengewoon goed uitgewerkt, waarbij we goed beeld krijgen van de maffia en ook hun gebreken zien. Dat is misschien wel de grootste kracht van The Godfather. Er wordt door Coppola uitgebreid de tijd genomen om alles te vertellen en de personages uit de doeken te doen. Het tempo is uitermate traag en ondanks de lange speelduur vliegt de tijd voorbij. Er zitten een aantal zeer sterke scènes in, waarbij die waarbij een paardenkop op bed gevonden wordt, echt fantastisch is. Het laatste wat ik nog wil nummer is de soundtrack, die goed is, maar niet superbijzonder. Desondanks werkt het op sommige momenten wel sfeerverhogend en versterkt het enkele scènes.

Een erg goed film dus dit eerste deel van de beroemde trilogie, die terecht tot de grootste klassiekers aller tijden gerekend mag worden.

4,5*

Een hele kluif, maar dan heb je ook wat om op te kauwen. Het had zelfs nog wel wat langer mogen duren. Het uitstapje naar Sicilië komt er wat karig van af en zo'n kleurrijk figuur als Moe Greene had best nog een keertje mogen langskomen. Maar goed, het is zo al een behoorlijk breed uitgesponnen maffia epos. Badend in sfeer en spelend met tegenstellingen.

De openingsscène, een donker kantoor versus een fleurige trouwerij, is er meteen al eentje en bovendien een ideale wijze om het hele spul eens voor te stellen. De koppeling tussen de doop en een bloedbad is ook om andere redenen vermeldenswaardig. Het geweld is anno nu wellicht niet meer zozeer bruut, maar nog altijd wel van het intense soort.

En dat door de berekenende wijze, waarop Coppola het voorbij laat komen De Sollozzo afrekening (die extra kogel!), maar ook de moord op Luca Brasi, waar Coppola net even langer blijft hangen bij het beeld van de stikkende maffioso met een koord om z'n nek. Gek genoeg was de scène in de tuin me nog het meest bijgebleven. Geheel muziekloos. Opvallend.

Dat geldt ook voor de ingetogen en subtiele rol van Pacino. Ondanks een blikvangende Brando is het uiteindelijk toch zijn film. Een uiterst geraffineerde transformatie van een afzijdige zoon tot iemand wiens blikken wel degelijk kunnen doden. Sterk slot ook wat betreft Michele. De oerknal van de maffiafilms is nog altijd een kleine drie uur volop genieten.

Heb de film in de gerestaureerde versie opnieuw bekeken, en je merkt het, prachtig werk dat men heeft geleverd.

Het is en blijft een topper !!

Wat een briljanten film!! Geen woorden voor, al jaren mijn favoriet aller tijde. Meesterwerk.

Ik vond het zeker een hele goede film met mooie personages en zeer behoorlijke dialogen. Maar voor mij is het net niet 5* waard. De sfeer in het begin is echt meesterlijk, maar hield het bij mij niet de hele speelduur vol. Op een gegeven moment vond ik sommige stukjes een beetje langdradig. Zoals gezegd dus een hele goede film, maar net niet voor de maximale score. 4.5*

Nu op naar deel II.

Met enige huivering ging ik voor deze film zitten. Ik had flink mijn twijfels of ik dit wel een goede film ging zitten. Van nature ben ik niet zo'n liefhebber van misdaadfilms met de maffia als hoofdthema. Daarnaast had ik al een aantal keer een karikatuur van Don Corleone voorbij zien komen in diverse series en had het idee dat het een heel overdreven neergezet persoon zou zijn.

In het begin had ik ook wel het gevoel dat Brando dit karakter te overdreven neerzettte maar verder gaande in de film raakte ik toch wel aan hem gewend en vond ik het een heel karakteristieke man die met zijn typische praten en gedragingen juist een meerwaarde was.

Het bleek gelukkig geen film te zijn met alleen maar sadistische praktijken en bloedvergieten met allerlei aparte maffiose regeltjes zoals ik van te voren wel gedacht had. Het is gewoon een film boordevol geweldig acteerwerk en schitterend drama.

Naast Brando heb je namelijk ook nog Pacino en wat zette hij zijn rol als zoon geweldig neer. Vooral de transformatie van iemand die wel bij de familie was maar liever niet bij al die louche praktijken van zijn vader betrokken was tot geharde en ijskoude beschermeling van zijn vader en zijn familie was ijzersterk.

Wat mij het meeste raakte in deze film was de band tussen vader en zoon. Vooral de scène in het ziekenhuis als Pacino er in zijn eentje voorstaat om zijn vader te beschermen. De blikken die vader en zoon uitwisselden waren zo ontzettend mooi.

Ik moet bekennen dat ik de film op sommige momenten een beetje langdradig vond maar het is de lange speelduur absoluut meer dan waard. Een memorabele film !

Serieus overschat, maar ik had niks anders verwacht. Desondanks nog best oké.

Duurde wel een hele tijd voor ik erin kon komen, film werd voor mij dan ook alsmaar sterker. Snap wel dat Coppola het begin nodig had om even alle karakters wat diepgang te geven, maar had wel iets minder saai gemogen. Voelde ook wel een beetje alsof het telkens opnieuw opbouwen was naar een bekende scène, om dan weer even wat gast terug te nemen. Die scènes braken gelukkig het trage begin wel wat. Zoals gezegd groeide ik wel in de film, al was het niet zo dat ik echt kon meeleven met de karakters, daarvoor was het allemaal iets te cliché en iets te matig uitgewerkt. Sommige subplotjes vond ik weinig toevoegen, zoals het verhaaltje van Appolonia bijvoorbeeld. Duurde niet echt lang, waardoor het helemaal niet uitgewerkt kon worden en het dus ook weinig bijdraagt. Zal er wel mee te maken hebben dat het boek gevolgd moest worden, maar had van mij geknipt mogen worden. Enige personage dat wat indruk heeft nagelaten is Michael, sterke vertolking ook. Wat een verademing toen die don werd. Werd meteen duidelijk dat kalmte veel dreigender is dan dat driftkikkerige van Sonny. Zorgt meteen ook voor de tofste scène, in Vegas. Wat een uitstraling.

Acteerprestaties worden alom geroemd, maar dat vond het wel meevallen. Pacino en Brando waren zeer goed, de rest maar matig, zeker de vrouwen. Visueel en muzikaal is me helaas weinig opgevallen, anders had er zeker een halfje meer ingezeten.

Zwak begin, film werd beter, en wel een leuk einde waardoor ik toch met een goed gevoel achterblijf. Niet da ik echt zin heb in deel twee, maar hoef er gelukkig ook niet heel erg tegenop te zien (al duurt die nog een half uur langer en was dit al een lange zit). Kleine 3* voor dit deel.

Mario Puzo's The Godfather

Een meesterwerk, een legende, wereldberoemd en ongeëvenaard; dat zeggen de recensies zowel op MM als op IMDb als op alle andere filmsites. Het begin van een wereldtrilogie, misschien we de beste trilogie van de wereld. Al een hele tijd geleden gekeken en gestemd, om hem vandaag maar eens aan een herziening te wagen. En joh, wat heb ik weer zitten te genieten.

Zoals bij veel films is ook hier de speelduur een struikelblok. 168 is niet niks en je moet er echt even voor gaan zitten. Chipje en wat drinken bij de hand; gaan met die banaan. Je wordt direct meegevoerd naar een schitterende bruiloft met allemaal feestende mensen. De toon wordt gelijk gezet op het moment dat iedereen gunsten vraagt aan The Godfather. Hieraan kun je gelijk de sfeer van de film proeven en die is bepalend voor deze film.

Alles past precies in deze film. De setting en de filmlocaties zijn fenomenaal. Ze maken het plaatje rondom het script en de acteurs compleet. Als je nagaat kan je in deze film voor talloze scènes andere plaatsen nemen, maar de sfeer en de lucht die er op bepaalde plekken hangt (denk aan de vergadering over het drugsbeleid) passen precies. De mooi opgenomen plekken geven echt een meerwaarde aan deze film.

Acteertechnisch zit ook alles snor. Op alle acteurs is eigenlijk niets aan te merken. Al Pacino, toch wel een van mijn favoriete acteurs, zet hier een geweldige prestatie neer, maar ook Marlon Brando en James Caan stijgen boven zichzelf uit. Ook hier is niets op aan te merken.

Het verhaal an sich is nog niet eens zo heel speciaal. Maffiaoorlogen komen meer dan eens voor in de filmindustrie. En toch weet dit verhaal zo te boeien. Deels omdat het de representatief is voor de situatie van vandaag de dag. De discussie's over druggebruik zijn niet uit de 2e kamer weg te slaan.... En dan in combinatie met de scène waarin de maffiabazen het drugsbeleid gaan bepalen maakt het zo'n krachtig complex, wat het schitterend maakt om te zien. Ik vind dat hierin op de meest mooie manier naar voren komt in wat voor poppenkastsysteem Amerika destijds, en Italië nu nog, we eigenlijk leven. De echte machthebbers zijn niet degene die op de voorgrond staan.

Dit alles maakt The Godfather tot een pareltje. De achterliggende gedachte, mijn interpretatie in combinatie met het acteerwerk en de setting geven een meesterwerk. Het is persoonlijk niet de beste film die ik heb gezien, maar objectief gezien één van de beste.

Omdat toch ook deels persoonlijk moet stemmen wordt het niet het hoogte cijfer wat er is, maar iets daar onder.

Een welverdiende 4* voor The Godfather.

Over The Godfather is al veel geschreven, misschien zelf te veel. Daarom zal ik het kort houden.

Francis Ford Coppola bewees hier op jonge leeftijd al een grandioos regisseur te zijn. Voeg daar een intrigerend misdaadverhaal aan toe, vertolkt door een sublieme cast en je krijgt een meesterwerk.

Het bijzondere aan deze film is dat de focus niet bij de misdaadactiviteiten van de Corleone's ligt, maar meer bij de affectieve verbanden tussen de hoofdpersonages. De connecties tussen deze twee factoren worden geweldig weergegeven. In hoeverre kan je dit gescheiden houden en wat is belangrijker, familie of zaken?

Hoewel de film nu alweer veertig jaar oud is, doet hij op geen moment gedateerd aan. Er wordt een prachtige sfeerimpressie gegeven van het New York in de jaren '40 en '50. Ook de, inmiddels legendarisch geworden, filmmuziek draagt hieraan bij.

The Godfather is een absolute mijlpaal in de filmgeschiedenis die mij altijd zou bij blijven. 4,5 sterren voor dit geweldige stuk cinema.

Eerlijk gezegd, toch wel een beetje..

Alles zat goed in elkaar; verhaal, acteerwerk, camerawerk, muziek, en ga zo maar door.

Kan er niet echt een vinger op leggen, maar ben niet bepaald onder de indruk. Ookal zat het allemaal goed in elkaar, was er geen moment dat er echt voor me uitsprong. De scene met bijv, het paard, was leuk, maar in mijn ogen niks memorabels. Voor de rest, was het verhaal nogal simpel, dit opzich is niks mis mee, en dus ook geen kritiekpunt, maar de speelduur wel. Van mij hadden ze er makkelijk een halfuur uitkunnen halen.

De film staat hier op nummer 2 in de top 250, en ik kan ook wel zien waarom. Vindt het zelf ook lastig om kritiekpunten te vinden, en toch, mist het in mijn ogen iets.

Al met al, zeker geen slechte film, maar een hoogvlieger is het voor mij niet, jammer. Benieuwd of deel 2 me beter kan bekoren.

Blijft voor mij een tijdloze film. Ik houd ook van dit genre. Maar dit is wel een van de topfilms. Wat een sfeer in deze film, ja als een film een goede sfeer mist, vind ik het niet veel. Iedere acteur was goed en je hebt geen moment het idee dat je naar een film kijkt. Elk lid van de familie heeft een ander karakter en dat wordt naar mijn mening perfect neergezet.

Het einde was weer top naar mijn mening.

Heb meteen na deze part 2 gekeken.

De sfeer + de acteerprestaties + het verhaal + diepgaand + onimiteerbaar = één van de beste films allertijden, dus een 5!

Afgelopen week heb ik de hele trilogie maar is herbekeken. Ik blijf erbij dat dit de beste filmserie is die ooit is gemaakt. (met LOTR op een eervolle tweede plaats.)

Dit eerste deel vind ik het beste. Het trouwfeest is een briljante manier om de serie te openen. Het geeft de filmmakers de kans om alle belangrijke personages voor te stellen en te laten zien hoe de verhoudingen in de familie liggen. Vooral ook interessant hoe Michael hier als een outsider in de familie neer wordt gezet en Kay vertelt dat hij in principe niks met family business te maken wilt hebben. Op dat moment is hij wel de laatste persoon waarvan je verwacht dat hij later dé keiharde mafiabaas wordt. Hij komt te laat voor de foto (maar the Don blijft op hem wachten en erkent daarmee als een belangrijk persoon voor de familie)

Het prachtige spel van Marlon Brando en de ijzersterke introductie van de familie en hun business ((De scene met de filmproducent introduceerde hun manier van zaken prachtig.) zorgen ervoor dat deze film voor mij nét een beetje meer heeft dan deel 2. Ook de karakterontwikkeling van Michael vind ik geniaal van outsider tot keiharde mafiabaas. In deel 2 zet deze ontwikkeling zich verder maar de oude, vriendelijke Michael komt daar nooit terug.

Heel lang geleden zag ik deze film, zonder dat het me bijstond als erg goed. Ik was helemaal vergeten hoe die ging en had het al heel lang op mijn lijstje staan. De lange duur, dat maffiafilms niet mijn favoriet zijn, en dat ik hem niet bijzonder vond weerhielden me ervan om deze weer te zien.

Inmiddels heb ik hem gezien en blijf ik het geen topper vinden. Daarmee ga ik tegen de massa in, dus zal ik dit maar verder toelichten. Het is een film met een beroemde cast, een uitgewerkte script en mooie beelden, maar dat maakt het voor mij niet bijzonder. Meeleven met de personages lukte me niet echt, het begin (het eerste uur) en ook andere stukken zijn ontzettend langdradig. De dialogen zijn correct, maar niet echt bijzonder, en de film is ook niet vrij van foutjes: wat voor zin heeft het om iemand die al gefouilleerd is nogmaals te fouilleren voor ie naar de WC gaat? En niet als hij terugkomt... En ook de neergeschoten mensen blijven lang leven, kogelregen of kogel door het hoofd doodt ze pas na enkele seconden.... Ook wordt er af en toe overgeacteerd.

Ik zie dan liever bijvoorbeeld een gangsterfilm als Road to Perdition dan deze. En er zijn genoeg films waarbij ik achteraf "wow" kan roepen, dat was bij deze niet. Het is een mooie en grotendeels correcte film, maar het doet me weinig, en dat is wel een voorwaarde die ik stel aan een topfilm. Ook is het niet een film die ik iemand anders snel zou aanraden, en dus wederom voor mij niet de topfilm.

Tot slot, en dit heb ik niet meegewogen, is het een ontzettend sexsistische film, waar vrouwen stil horen te zijn, potentiele trouwobjecten zijn, of domweg hysterisch zijn.

Marlon Brando natuurlijk als dé Godfather, ge-wel-dig! Al Pacino, nog in z'n jongere jaren toch, klasse!

Voor mij nog steeds een van de aller beste films ooit gemaakt.

Ik ben 17, en had vooraf mijn twijfels of deze film/filmtrilogie bij mij zou aanslaan. Niet omdat het genre me niet ligt, maar omdat het een jaren ´70 film is waarvan ik dacht dat ie misschien toch saai en langdradig zou zijn. Het hoge MM-gemiddelde heeft me over de streep getrokken deze te kijken; ik moest em toch eens gezien hebben.

Maar jemig, wat zat ik ernaast. The Godfather is een meesterwerk, een film waarvan ik niet verwacht dat ie momenteel nog gemaakt zou kunnen worden. Het acteerwerk is fenomenaal, het verhaal is uitermate boeiend en als het verhaal dan even wat trager verloopt, zijn er de prachtige locaties en is er de schitterende filmmuziek.

Omdat er op dit forum al genoeg mensen met superlatieven strooien, zal ik het erbij houden te zeggen dat ik deze film vast nog eens vaker zal zien. Daarnaast verheug ik me op deel 2 en 3, die nu klaarliggen.

Een klassieker die z´n hoge notering waard is. 5*

Misdaadfilms... Het zal nooit echt mijn genre worden.

The Godfather is natuurlijk de moeder aller misdaadfilms en moet je als filmliefhebber een keer gezien hebben. Na er jaren te hebben tegenaan gehikt is het er nu dan eens van gekomen. Een onvoldoende is zeker het niet, maar ik heb me toch aan teveel zaken geërgerd, om echt meegezogen te worden in de film.

Je wordt als kijker gebombardeerd met een eindeloze stroom personages, waarvan de meeste niet meer zijn dan (stereo)typen. Ondanks de lange speelduur had ik amper het gevoel ze echt te leren kennen. De meeste dialoog ging over misdaad zaken en vond ik vaak niet te volgen. Werd gek van al die rare accentjes en heb menigmaal op Wikipedia moeten kijken wie nu wie was. Dit is nu echt zo'n film waar je het boek als naslagwerk nodig hebt.

Het acteerwerk is verder niet onaardig maar er is voor mij één gedeelte dat eruit sprong: Michaels tijd in Italië en zijn kortstondige huwelijk met Apollonia. Dat was het enige moment dat ik echt werd geraakt. De rest van de film was vooral een aaneengeregen stroom van de bekende misdaad clichés: stoere taal, schreeuwerige Italiaanse toestanden, schietpartijen en broeierige blikken. Dan mag The Godfather de eerste zijn, beter wordt het er niet door.

Het verhaaltje is verder best onderhoudend en mede door een enkele mooie scene, kom ik op 3,5*.

"Leave the gun. Take the cannoli."

Francis Ford Coppola's grote meesterwerk en volgens IMDb de op een na beste film ooit gemaakt. De grote klassieker onder de crime movies. Hoewel ik het er niet mee eens ben dat The Shawshank Redemption op nummer één staan, overigens wel een heel goede film hoor maar in mijn top 100 komt hij niet voor, ben ik het er volledig mee eens dat The Godfather in de top 250 thuis hoort, deze past veel beter op de eerste plaats.

Marlon Brando is getransformeerd tot Don Vito Corleone 'de peetvader'. Ik herkende hem niet meer terug uit Superman: The Movie. Hij acteert geweldig als de maffiabaas, die stem houdt hij knap vol de hele film lang en hij weet de rol met overtuiging en emotie te brengen. Ook is dit de grote doorbraak van een nog jonge Al Pacino, hij weet een sterke hoofdpersoon neer te zetten. Verder ook zeer goede prestaties van een hoop grote namen en wat minder grote namen.

The Godfather vertelt het verhaal van Maffia-baas Don Vito Corleone. Als een gangster van een andere familie drugs wil gaan verkopen in zijn gebied weigert hij. Corleone is vel tegen drugs en laat dit ook blijken. De gangster pleegt een aanslag op het leven van Corleone. Hierdoor raakt Michael, Corleone's zoon, voor het eerst betrokken bij de maffia. Een zeer sterk verhaal dat op een uitstekende wijze gebracht word.

De soundtrack van The Godfather is als een lange wals. Een prachtig emotioneel muziekstuk. Ook goed gekozen voor stille momenten (zonder muziek) dat is altijd erg effectief. Goede muziek van Nino Rota.

De cinematografie van de film is geweldig. Coppola heeft geniale camera-hoeken weten te kiezen. Het trage uitzoomen in de openingsscène was ook goudwaard. De fade-outs waren het enige jammere, die oogden toch een beetje gedateerd. Voor de rest heeft de film een superieure editing.

De film heeft een zeer goed drama-gehalte. Het hoogste dat ik tot zo ver bij een misdaad-film heb gezien. De muziek en de manier waarop ze het hebben vastgelegd weet emotie goed over te brengen.

Ook goede stunts en make-up effecten. De vuurgevechten zien er erg goed uit. Zeer goed bloemzakjes werk. Bij sommige schot vraag ik me af hoe ze het hebben klaargespeeld.

Echt een film om meerdere keren te kijken om alles te kunnen zien. Uiteraard een film die iedereen wel een keer gezien moet hebben.

-Acteurs 9/10

-Verhaal 9/10

-Cinematografie 10/10

-Muziek 8/10

-Algemeen 9,8/10

Zwakte van deze film: Verheerlijking van geweld. Zeer kwalijk.

Voorbeeldrol kan zeer kwalijke gevolgen hebben.

Mag daarom niet in top tien staan.

Mooie muziek, geweldig geacteerd.

The Godfather vind ik een goede film.

Het verhaal in deze film is interessant. In eerste instantie denk je dat maffia baas Don Vito Corleone de hoofdpersoon is. Maar in werkelijkheid is Michael Corleone de hoofdpersoon van deze film. De film gaat over hoe Michael van een persoon die niet zo veel met de maffia te maken wilt hebben veranderd tot een echte gangster. Deze evolutie is geloofwaardig weergeven in de film. Sleutel scene in deze evolutie is de scene dat Michael , Sollozo en Captain McCluskey neerschiet. Een erg spannende scene. Deze scene is de belangrijkste scene van de film. Het markeert het moment dat Michael niet meer terug kan en diep in de maffia zit. Ook een hele goede scene in de film vond ik de doop scene in de kerk / moordpartij op de vijanden van de familie Corleone. Prachtig gefilmd deze scene. Het contrast van de twee dingen die je in deze scene te zien krijgt kon bijna niet groter. Dit hebben de filmmakers goed gedaan.

Het acteerwerk in deze film is erg goed. De hoofdrol word gespeeld door Al Pacino als Michael Corleone. Pacino weet de grote karakterverandering die zijn personage doormaakt geloofwaardig neer te zetten. Marlon Brando als Don Vito Corleone acteert briljant. Marlon zet op een goede manier een charismatische gangsterbaas neer. Ik vond trouwens de scene dat Don Vito sterft, terwijl hij met zijn kleinkind aan het spelen is ontroerend. De rest van de cast acteert ook erg goed. Het camera werk in deze film is erg goed. Evenals de muziek van Nino Rota. De muziek past erg goed bij de film.

Ik vond de film erg interessant om te kijken en op sommige momenten was de film ook best spannend. De film heeft een lange lengte, maar kijkt desondanks makkelijk weg. Ik vond wel dat het stuk in Sicilië niet altijd even interessant was. Dit stuk had wel wat sneller gekund.

Al met al vind ik The Godfather een goede film.

4 sterren voor deze film.

Jarenlang heb ik deze film voor me uitgeschoven (met zelfs een afgebroken poging erbij), omdat ik totaal niks heb met het thema maffia en dus nog weleens moeite kan hebben om het te begrijpen. Omdat ik ook wel weet dat ik deze film gezien moet hebben heb ik me er nu, na wat jaren extra filmervaring en iemand naast me die me eventueel van uitleg kon voorzien, toch maar aan gewaagd.

En ik kan er kort over zijn; een slechte film is het niet, maar het boeit me simpelweg voor geen meter. Het eerste uur had voor mij opstartproblemen omdat ik een aantal keer om uitleg moest vragen, maar ook als het verhaal eenmaal op gang is valt er bar weinig te genieten. Eigenlijk zijn de meest leuke stukjes nog wel alles wat niet zoveel te maken heeft met heel het maffiawereldje. Zodra er weer een stel schimmige Italianen bijeen komt om hun plannen te bekokstoven dwaalt mijn aandacht vrijwel meteen af.

2,5* is het hoogste wat ik kan geven voor een film die objectief gezien niet slecht in elkaar zit, maar die me vrijwel geen moment geamuseerd heeft.

In de reeks Herbekijk en recenseer kwam deze week dit obscure maffiafilmpje uit 1972 aan bod. Het is de kroniek van een Siciliaanse maffiafamilie in New York en haar conflict met vier andere families.

De openingsscène maakt meteen duidelijk wat de maffia eigenlijk is en waarom ze bestaat. Het is een staat-in-de-staat met een strakke hiërarchie. Don Vito Corleone (Marlon Brando) is de man die de touwtjes in handen heeft. De Amerikaanse politie en justitie zijn corrupt. Als je gerechtigheid wil, moet je die zelf organiseren. Als mensen het recht in eigen handen nemen, kan dat echter in een escalatie van geweld ontaarden, zoals uit het vervolg zal blijken.

Een centraal thema is de tegenstelling tussen de Amerikaanse en de Siciliaanse ideologie. Niet toevallig zien we het Vrijheidsbeeld op de achtergrond tijdens de liquidatie van Paulie Gatto (Johnny Martino).

Wanneer we Vito's jongste zoon Michael (Al Pacino) leren kennen, lijkt deze aangepast aan de Amerikaanse way of life. Hij was marinier tijdens de Tweede Wereldoorlog en hij is verloofd met een Amerikaanse die hij op de universiteit heeft leren kennen. Na de aanslagen op zijn familieleden en op hemzelf lijkt het zijn onafwendbare lot dat zijn Siciliaanse bloed de bovenhand haalt en dat hij de nieuwe godfather wordt. Sonny (James Caan) is daarvoor te impulsief, Fredo (John Cazale) is een kluns en Tom Hagen (Robert Duvall) is wel een goede consigliere maar geen Italiaan en niet geschikt voor een bloedige vendetta. De psychologische evolutie die Michael doormaakt, is een van de sterkste punten aan het verhaal.

New York is het hoofdkwartier. Naar Las Vegas kun je weggepromoveerd worden als ze je in New York niet meer nodig hebben. De macht van il padrino reikt zelfs tot in Hollywood. Zo komen we te weten hoe je een filmrol krijgt: leg een paardenkop in het bed van een producent. Zanger-acteur Johnny Fontane zou losjes gebaseerd zijn op Frank Sinatra.

Tijdens zijn verblijf op Sicilië komt Michael in een paradijselijk klimaat terecht. Hij leert Vito's geboortedorp Corleone kennen en raakt verliefd op Apollonia (Simonetta Stefanelli), een meisje met olijfkleurige ogen dat ongerepte onschuld uitstraalt. Om haar hand vragen aan haar overbeschermende vader vergt misschien meer moed van Michael dan zijn gewelddadige acties in New York. Dat zij omkomt in een aanslag die voor hemzelf bedoeld is, is wraakroepend. Afrekeningen binnen het milieu tot daar toe, maar van Apollonia hadden ze af moeten blijven.

Het is een uitgesproken machomileu, dus is het knap van schrijver Mario Puzo dat hij toch nog interessante vrouwelijke personages heeft weten te creëren. Vrouwen moeten beschermd worden. Je mag hen niet mishandelen. Als er onderhandelingen beginnen, wordt de deur voor hun neus gesloten. Het slotbeeld is een close-up van buitenstaander Kay (Diane Keaton), wanneer het tot haar doordringt wie haar verloofde Michael eigenlijk is.

Zo'n film moet je meer dan één keer bekijken om de nevenpersonages goed uiteen te leren houden. Wanneer je de eerste keer Tessio (Abe Vigoda) ziet dansen op het huwelijksfeest met een meisje op zijn schoenen, heb je nog niet door dat deze caporegime uiteindelijk de mol binnen het Corleonebolwerk zal blijken. Wanneer begrafenisondernemer Bonasera (Salvatore Corsitto) het lijk van Sonny opkalefatert, bewijst hij daarmee zijn wederdienst voor de gunst die il padrino hem in het begin verleende - de aanranders van zijn dochter het ziekenhuis in laten slaan.

Francis Ford Coppola gebruikte in sommige scènes een simultane vertelstijl, een techniek waarbij er heen en weer gesprongen wordt tussen gebeurtenissen die zich tegelijkertijd afspelen. In het begin is er het contrast tussen de onderhandelingen in een donkere kamer en het huwelijksfeest vol licht en heldere kleuren. De strafste montage is kort voor het einde, wanneer Michael peetvader wordt in twee betekenissen. We zien hem de duivel afzweren tijdens de katholieke doop van zijn petekind (Sofia Coppola in haar sterkste rol), terwijl tegelijk vendettamoorden in zijn opdracht gepleegd worden.

De muziek kent drie terugkerende thema's. In het begin klinkt het thema van de godfather. Michaels thema klinkt voor het eerst wanneer hij het ziekenhuis bezoekt. Voor het Siciliaanse liefdesthema roepen violen, harp en mandolines een mediterrane, melancholische atmosfeer op. Hiervoor pleegde componist Nino Rota zelfplagiaat. Dezelfde melodie gebruikte hij al in Fortunella, maar toen met circusachtige trompetten. Het kostte hem een Oscarnominatie.

Vandaag nog maar weer eens bekeken, maar blijft op een nipte 4* staan.

Veel spanning zit er niet in het verhaal, ook vind ik Caan slecht gecast en niet overtuigend spelen. Maar veel wordt goedgemaakt door de acteerprestraties van Brando en Pacino, de spanning van het laatste half uur en de mooie cinematografie. De prachtige muziek had voor mij wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. Het is leuk de film weer eens gezien te hebben, maar heeft te weinig indruk gemaakt om een hogere score te geven.