The Godfather (1972)

An offer you can't refuse.

Vandaag deze film na een lange tijd nog maar eens herbekeken, het meeste van de film kon ik me wel nog herinneren. Ik heb de hele trilogie cadeau gekregen en vandaag eindelijk eens onder handen genomen, de volgende delen zullen dan ook binnenkort volgen.

Wat me deze keer opviel was dat de film eigenlijk heel donker gefilmd is, volgens mij wil dat de grauwe naoorlogse sfeer bevorderen die een zeer angstaanjagend en gewelddadig portret wil schetsen van de strijd van de Siciliaanse familie wat ook perfect lukt natuurlijk.

The Godfather is één van de beste zo niet dé beste maffiafilm die ooit gemaakt is, de schitterende beelden in Sicilië met mooie locaties en mooie muziek en sterk geacteerd door Al Pacino het doet de film zeker en vast eer aan. Maar ook Marlon Brando zet de rol als het hoofd van de familie weer erg sterk neer, met zijn maniertjes van handje in de lucht en alles wat daar bij hoort.

Briljante film. Geweldige acteurs. De rollen, de sfeer, alles wordt briljant neergezet. Geweldige film muziek en soms goede spanning.

De film was tot in de details briljant uitgewerkt. Maar je moet er van houden. Weinig actie, maar ow zo briljant.

Als je mij één perfecte film zou moeten aanwijzen, dan komt The Godfather bij mij meteen in beeld. Echt, alles klopt aan deze film: de muziek, het plot, het acteerwerk, de cinematografie. Nergens heeft Francis Ford Coppola en zijn acteurs (speciale vermelding voor Marlon Brando!) en actrices een steekje laten vallen. Echt alles is geweldig vanaf de bruiloft tot en met de onvermijdelijke climax .

Het blijft een klassieker. Marlon Brando deed het zeer goed 5,0 sterren.

Een van de beste films ooit gemaakt, de sfeer, het acteren, de personages, de levensgeschiedenis, het blijft fantastisch ook al zie je het voor de tiende keer.

Het meest pakkende vind ik misschien nog wel de muziek, fenomenaal, beste soundtrack die er is. Drukt de sinistere en weemoedige sfeer van de film perfect uit, brengt het zelfs naar een hoger niveau.

Nino Rota

Mijn eerste bericht gaat naar mijn favoriete film!

Ik weet nog goed dat mijn broer met de The Godfather trilogie naar huis kwam. Hij vroeg me of ik mee keek en ik weigerde. Als jonge knaap dacht ik, wie kijkt nu zo'n oude film?

Na veel over deze films te hebben gelezen kreeg ik het over mijn hart om toch maar 9 uurtjes van mijn leven vrij te maken om deze trilogie te bekijken.

Na het kijken van deze films dacht ik: Zeer leuke films, kijk ik nog wel een keer, toch klaagde ik over de lange speelduur. Hoe meer ik naar deze trilogie ga kijken hoe liever! Na een tijdje was de 3 uur film amper nog te voelen. The Godfather is een meesterwerk dat onovertreffelijk is in zijn genre. De acteerprestaties, de donkere beelden die de maffia weerspiegelen zijn geweldig.

Vaak stellen mensen die de trilogie ook hebben gekeken de vraag, welke vind je nu de beste? Geen idee. Ik kan niet kiezen tussen Part I en II. Part III vind ik de minst geslaagde. Het is helemaal anders dan I en II. De donkere kantjes zitten er niet meer in zoals in de andere 2 delen en de harde, kille Michael, die we vooral in Part II zien, is niet meer te vinden.

(een recensie over Part I volgt nog!)

Kortom, een must-see voor alle échte filmliefhebbers.

Goede film, maar ik heb beter verwacht eerlijk gezegd. Na scarface en Goodfellas had ik natuurlijk ook al twee sterke maffiafilms gezien, maar ik vind die beter. De thema's draaien ook allemaal een beetje rond hetzelfde. De sterke punten zijn vooral dat je hier een echte traditionele, Italiaanse maffiafamilie krijgt.(Wel raar dat ze in New York zitten) Al Pacino vind ik in bepaalde opzichten wel beter dan in Scarface. Hij zei bv al wat minder 'fuck' .

De muziek was wel zeer goed, ik kende Nino Rota eerst niet, maar nu ben ik volop op zoek in bibliotheken oa naar zijn muziek.

Nu, het blijft wel een meesterlijke klassieker en voor een film van 1972 is het wel fantastisch gemaakt. 4****

Net gekeken en ik weet eigenlijk nog niet wat ik er van moet denken. Het is begrijp ik een trilogie en loopt dus in elkaar over.

Maar is het een trilogie of meer een serie?

Ik ziet hier nl. met een flink aantal vragen en heb zo'n gevoel dat de film niet af is. Maar als het een trilogie is kan dat wel kloppen .

De film was opzich wel te kijken, maar duurde mij net iets te lang. Werd mij op het einde een beetje te langdradig. De spanning zat er vooral op het einde goed in, maar doordat er de hele film eigenlijk weinig gebeurde, wist ik dat er op het einde ook niks ging gebeuren.

Wat mij op het 2e punt brengt. Er zat veel te weinig actie in als je kijkt hoeveel spanningen en cliffhangers er in de film zaten.

Buiten het zinloze gemoord aan het begin en één overduidelijk geacteerde vechtpartij was er niet veel spectaculairs.

De dialogen haalden het bij lange niet bij films als Reservoir Dogs & Pulp Fiction

Ik laat hem nu op een 4,0* staan, maar misschien hoger/lager zodra ik de hele trilogie heb gekeken

Trouwens.. ik heb meer het gevoel dat dit het begin is (de inleiding van) een ijzersterke trilogie. En dat dit dus juist het 'slechtste' deel is van de drie. I.t.t. wat iedereen beweert

P.S. Praat Marlon ook echt zo, want hij praat als iemand met kiespijn

Hmmm. Ik weet niet zo goed wat ik met deze film aan moet. Door "iedereen" helemaal de hemel in geprezen, dus uiteraard waren mijn verwachtingen hoog. Dan uiteindelijk gezien. De film is zeker goed hoor, maar toch is er iets wat me niet helemaal aanspreekt. Het gevoel wat ik bij de film in zijn algeheel heb, is dat 'ie mij een beetje houterig aandoet. Ook moet ik eerlijk zeggen, hierover zal ik gezeik krijgen, dat ik het acteerwerk van Pacino niet altijd helemaal overtuigend vind. Maar dat is slechts in het begin, naar het einde toe wordt het steeds beter.

Dus om die reden en dat ik de film gewoon niet helemaal voel, een 4*.

Goede film. Maar heb wel al betere maffiafilms gezien moet ik toegeven.

Ik kan er ook niet bijkomen waarom het algemene stemgedrag bij deze films zo hoog liggen. Ik heb nu de trilogie 3x herbekeken, maar mijn appreciatie veranderd steeds niet ten goede.

De acteerprestaties zijn zeer goed, maar het relaas over de familie Corleone vindt ik toch minder boeiend (als je het bijv vergelijkt met La Meglio Giuventu).

Ik begrijp dat de film hoog staat, maar ik mis precies de déclique om te begrijpen waarom hij op 2 staat. Is het nostalgie, is het de sfeer, de legendarische filmscènes (waarom legendarisch?)...

Ik zit nu echt te twijfelen wat voor een cijfer ik deze film ga geven. Het wordt zeker geen 5*, want deze film bleef me bij heel veel momenten vervelen (maar ook intereseren tegerlijke tijd).

Maar er waren ook zoveel scene's die geweldig zijn. Dus ik denk dat ik bij een 4* wel veilig zit.

Dit is een aardige film, wat heel diep gaat over het leven van de maffia, metname de Corleone famillie. En meer valt er gewoon niet te vertellen. Het gaat metname meer over de smaak van de kijker. Bij mij valt het niet echt los te komen. Maar bij andere mensen springen ze van de dak van vreugde door deze film. Gewoon kijken, je zult zeker geen spijt hebben. Geloof me!

geweldige film!

dit is zeker 1 van de mooiste films die ik ooit gezien heb, heel goed verhaal, maar je moet wel goed op blijven letten want anders ben je het verhaal alweer kwijt.

The Godfather

Wat een meesterwerk absoluut een van de beste films ooit gemaakt. De film bestaat uit de ene na de andere klassieke scenes aangevuld door een prachtige soundtrack. Het acteerwerk is legendarisch Marlon Brando zet de beste rol van de cast al "Don Corleone" maar ook de andere acteurs doen het vreselijk sterk.

Geweldige klassieker 5.0*

Het mooie van deze film zit 'm in de romantiek.: de jankerige Italiaanse muziek, the men in black, en natuurlijk de dialogen tussen de geweldige pesonages.

Jaren geleden voor het laatst gezien. Destijds mijn favoriet uit de trilogie, het hele rise verhaaltje zonder fall sprak me erg aan. Best benieuwd dus wat een herziening zou opleveren.

Over het algemeen redelijk geschoten. Geen enkel moment echt iets gezien dat visueel opvallend was, soms slordige fouten, je ziet bijvoorbeeld duidelijk een soort van reflectie als als Michael door Tessio aangesproken wordt op de begrafenis. Hoe Sonny Carlo in elkaar slaat ziet er ook niet echt overtuigend uit.

De muziek vond ik behoorlijk sterk, en helpt gigantisch met het creëren van sfeer. De doopscene was machtig met het orgel, de treingeluiden tijdens de restaurantscene ook. Twee scenes die ook boven de rest uitsteken, de rest kabbelt redelijk door. Niet heel veel last gehad van de lange speelduur, maar een kortere speelduur had de film denk ik intenser en dus beter gemaakt. Er zaten ook een paar behoorlijk overbodige karakters in, zoals Fredo, Moe Greene en Luca Brasi. Allemaal leuk, zal er wel in hebben gemoeten omdat ze in het boek voorkomen, maar de politieagent die Barzini vermoordde komt in het boek ook veel uitgebreider voor dus dat is geen excuus. Een andere reden kan het vervolg zijn, maar deze film heeft an sich niet echt een vervolg nodig zoals Lord of the Rings 1 en 2 dat nodig hadden.

Het verhaal weet redelijk te boeien, maar is bij tijd en wijle flinterdun. We krijgen bijvoorbeeld uitgebreid te zien wat een moeite het kost om Sonny om te leggen: pas nadat zijn zwager zijn zus afranselt, kan hij uit zijn tent gelokt. Daarentegen lijkt het te makkelijk hoe Michael tijdens de doopscene al zijn tegenstanders laat elimineren. Dan mag de beklemmende sfeer tijdens die scene het een en ander maskeren, voor een film die meer dan twee en een half uur duurt is het wat mij betreft een behoorlijk plothole.

Samenvattend scoort de film vooral op muziek en sfeer, maar schiet enigszins tekort in het visuele en in compactheid. Al met al redelijk, niet echt opzienbarend. 3.5*

Na ''SpyGame'' een kwartier te hebben gekeken, stopte ik gister met TV kijken. Ik had wel zin om TV te kijken, maar er was echt geen ene reet op de TV: tijd om de Godfather-box uit de kast te halen.

Ik ben niet goed in recensie schrijven en ik wil deze film niet te kort doen door over verhaal, beeld, geluid, enzovoort te praten. Daar heb ik te weinig verstand van. Het is gewoon een echte klassieker en het vermaakt je van begin tot eind. Er zit genoeg vaart in zodat, de vrij lange speelduur, niet lang aanvoelt.

Moet bekennen dat ik op het begin wel had van: Oh, dit is een goede film. Ik moet deze film goed gaan vinden. Je ziet de film toch vaak voorbij gaan en als nummer 2 in de top 250, moet het ook een goede film zijn. Je stelt dan wat eisen die misschien wat druk op de film leggen. Maar the Godfather heeft het waar gemaakt.

Heerlijk ook, de oude kwaliteit van beeld en geluid. Dat brengt een hele sfeer met de film mee.

4,5 ster

Wat een overgewaardeerde film zeg. De film had zeker wel z'n goede momenten en was soms best spannend maar over het algemeen gebeurt er bar weinig. Ook vond ik Marlon Brando soms best irritant overkomen. Hij acteerd wel goed maar dat stemmetje van hem kon ik nogal moeilijk serieus nemen. Al Pacino speelt wel weer fantastisch. Het einde is ook wel mooi. Speelduur had wel wat korter gemogen.

3*

Deze film stond al lang op mijn verlanglijstje, en eindelijk heb ik hem eens gezien.

Mijn verwachtingen waren groot, maar ik moet zeggen dat ze toch ingelost zijn. Allereerst zijn er de geweldige acteurs (met een dikke pluim voor Marlon Brando, damn hij speelt die rol echt wel goed. Uiteraard is de inbreng van Al Pacino ook echt wel top.) Daarnaast is er de geweldige maffia-sfeer die constant aanwezig is in de film (met dank aan de muziek en de kostuums die perfect pasten in deze film): echt heerlijk!

Bovendien is het verhaal ook echt wel boeiend om volgen. Ik wist dat er niet al te veel actie in deze film ging zitten waar ik toch, als actiefreak, een beetje om vreesde. Aangezien het toch een zéér lange film is, dacht ik dat ik de film misschien wat langdradig ging vinden. Gelukkig was dat totaal niet het geval. De film bleef in mijn ogen constant boeiend met dank aan de fantastische verhaallijn.

Samenvattend moet ik dus de meerderheid van de users hier gelijk geven: The Godfather is een echte topfilm!

Ik ga zeker de 2 vervolgen binnenkort eens zien!

Een verdiende 4.5* !

Dat ik hier nog niet op gestemd heb.

Het was een lange zit, maar het is allemaal prima uitgewerkt en Pacino liet het niet afweten gelukkig, ondanks dat ze in eerste instantie iemand anders wilden casten voor deze rol. Goede scherpe dialogen vooral, die vond ik beter dan de actie.

Dat deze op twee staat, en dat het zo enorm hoog scoort overal, daar verbaas ik me toch enigzins over.

Tijd voor een herziening.

The Godfather was een van die klassiekers die ik tot nu toe meer respecteerde dan een waar ik zelf helemaal dol was was. Daarmee bedoel ik dat ik het altijd een goede film vond en dat ik het geniale er wel in zag, maar het probleem was dat ik dat geniale verder niet voelde. Een persoonlijke favoriet was het niet. Mijn nummer 1 zal het nooit worden, maar na afgelopen week de gehele trilogie bekeken te hebben (deel 1 voor het eerst sinds drie jaar, de andere twee delen voor het eerst sinds vijf en een half jaar) kwam bij mij eindelijk de klik, waardoor ik eindelijk dacht: "Dit is echt geweldig!" Dat gold in ieder geval voor de eerste film, duidelijk de beste van de trilogie en tevens de film waarop de vervolgen steunen. Een groot deel van de kracht van de latere twee delen komt voort uit onze herinneringen aan Part I.

Ik kan hier gaan opsommen wat ik zo geweldig vind aan deze film, maar er is al zo veel lof geschreven over The Godfather dat ik er niet veel aan toe kan voegen. De fans weten al wat goed is hieraan en de mensen die het tot nu toe niet zagen mogen van mij de kwaliteiten zelf herontdekken. Dat het verhaal en vooral het acteerwerk briljant zijn is al vaak genoeg gezegd. In plaats daarvan richt ik me hier op zaken die me nu meer opvielen dan bij de vorige twee kijkbeurten en op de kritiekpunten die ik had in mijn laatste recensie uit 2007.

In 2007 had ik nogal een dubbel gevoel over Brando als Vito. Hoewel het idee van Edward G. Robinson als de Don mij nog meer aanstaat had ik ditmaal geen moeite met Brando. Ik noemde Vito de vorige keer een veel te overdreven personage. Té God-achtig, té wijs. In principe had ik gelijk, maar dit keer voelde het meer als een juiste keuze aan. Een van de sterkste kanten van The Godfather is de manier waarop we kijken naar de maffia. Het is enerzijds een warme, bijna nostalgische film over familiewaarden, maar anderzijds wordt dit knusse gevoel onderbroken door bloed en zien we de meest afschrikwekkende ontwikkeling van Michael Corleone van held naar schurk. De manier waarop de film ons naar de maffia toetrekt en weer afstoot, om vervolgens weer overnieuw te beginnen met aantrekken is sterk. Het zorgt ervoor dat het een minder koude film wordt dan bijna iedere andere maffiafilm, veel minder afstandelijk. Vito is een sleutel om dit te berijken. Hij is eigenlijk het morele centrum van de film. Iedereen respecteerd hem, zelfs zijn vijanden. Hij is zo goed als een maffiabaas kan zijn. Maar tegelijkertijd is het gewoon een gevaarlijke man en als je goed op zijn woorden let zit er meer vergif in dan zijn respectabele manier van spreken doet vermoeden. De trilogie heeft betere personages (Michael Corleone blijft verreweg mijn favoriet, al viel Tom Hagen me ditmaal meer op dan eerder), maar Vito was niet zo flauw als ik eerder vond.

The Godfather is ook een mooiere film dan ik me kon herinneren. Een cinematografisch wonder is het misschien niet, maar ook absoluut niet zo degelijk als soms wel eens beweerd wordt. De donkere sfeer is prachtig en de sets zijn tegelijkertijd realistisch en opmerkelijk. De aankleding is misschien meer een reden dat we ons aangetrokken voelen tot die corrupte wereld waar we in het dagelijks leven niets van moeten weten. Vergelijk het eens met De Palma's Scarface. Die film beeld probeert een aantrekkelijke wereld te creeëren door veel meer flashy setdesign en camerawerk, maar voor mij werkt dat minder goed dan de aanpak van The Godfather. De film voelt haast als thuis, als familie aan. Ik hou van de ironie die daaruit voort komt, dat het verhaal geen situatie bevat die mij aan thuis of aan mijn familie doen denken. Godzijdank.

Dit is dus gewoon een enorm goed uitgevoerd staaltje vermaak. Het is enerzijds vreemd dat dit zo'n grote hit was en populair werd bij het blockbusterpubliek. Dit is immers een veel complexere film dan enige andere publieksfavoriet die ik kan bedenken. De film is ook trager en meer gebaseert op personages dan op actie. Tevens heeft de film een enorme schaal, niet alleen qua lengte, maar ook hoever het om zich heen kijkt met een grote hoeveelheid siuaties, locaties, personages, intriges, complotten en verwijzingen naar de werkelijke wereld. En toch heeft zo'n film een tijdje de meest succesvolle film aller tijden kunnen zijn. Nog altijd voert hij toplijsten aan en bekijken veel mensen met niet bijzonder veel interesse in film hem, ondanks zijn bijna veertig jaar oude leeftijd. Een unieke prestatie. Het had zo een Hollywoodformule kunnen worden: films die scènes vol gezellig koken met de familie afwisselen met moordscènes. Gelukkig voor The Godfather is het geen formule geworden.

Ik verhoog naar 4,5*.

Later deze week zal ik nog wat schrijven over deel 2 en 3.

Vandaag nog maar eens dit drama (ik heb het hier niet over wat ik ervan vind dames en heren! ) bekeken. En het is echt een schitterende film waarvan de 3 uur zo voorbij vliegen.

Ik moet zeggen dat The Godfather een van de beste openingsscene's heeft die ik me voor de geest kan halen... De bruiloft is in mijn inziens ook 1 van de belangrijkste scenes als het gaat om het begrijpen van maffia films. Het duurde een halfuur, maar ik vond het geen minuut te lang duren. Echt heel slim van Coppola om je film zo te beginnen! De sfeer die we zien is echt fantastisch. Ik zat er na een kwartier al helemaal in, alsof ik zelf als een Italiaan in New York bij het feest aanwezig was. Hoogtepuntjes vond ik de vrouw van Corleone die wat ging zingen, gevolgd door die ouwe, waarbij iedereen moest lachen (zelfs het orkest, en ik glimlachte gewillig mee ). Aan de andere kant weer de serieuzere kant uiteraard, en dat zijn dan de audiënties bij de Don.. Zo laat Coppola op fantastische wijze zien dat het leven als maffioso uit 2 delen bestaat: personal and business. Dit komt trouwens ook meerdere malen weer terug in de film. Er wordt echt een hele grote waarde aan gehecht.

Nu de sfeer er echt goed inzit, vliegen de volgende uren ook voorbij. Het stuk in Corleone vond ik ook heerlijk om te kijken, zo mooi gefilmd, zo mooi in de tijdsgeest gebleven. Heerlijk.
Het tempo ligt redelijk. Dat mensen hier beweren dat er weinig gebeurd: ongelofelijk?! We zien langzaam hoe een imperium dreigt in te storten, maar 'dankzij' geweld en verderf wordt dit omgedraaid door de persoon waarvan je het niet verwacht Michael. Pacino zet hier al direct zijn beste rol ooit neer. Wat kan deze man fantastisch acteren. Geweldig! Velen hebben het constant over Brando, maar het mag duidelijk zijn dat Michael hier de show steelt. Brando kwam bij mij nogal zwak over.. Het was dan ook niet echt een hele complexe rol. Eigenlijk kan iedereen wel als Don spelen. Beetje zware stem opzetten, beetje moeilijk doen etc. Alleen de scene waarbij hij moest huilen om de dood van zijn zoon maakte echte indruk.
De subpersonages werden ook goed vertolkt, al vond ik Clemanza nogal zwak. Ik vond vooral de rol van Rocco (Moe Greene) erg leuk, en uiteraard was Duvall als Tom top notch.

Om terug te komen op die scheiding tussen personal and business uit de openingsscene, Coppola gebruikt dit mooi om het verhaal te vertellen. We zien constant hoe The Business uiteindelijk zijn consequenties heeft op het persoonlijke leven van de familie.. En hoe dat weer invloed heeft op the business! Zo worden de actie scenes afgewisseld door de emotionele scenes waarin we de ontwikkelingen van de familieleden volgen. Dit houdt de film constant fris en interessant. Vooral de personal scenes vond ik erg sterk, vooral omdat daar het acteer talent van de cast goed naar voren komen.

Ik vond de camerabeelden ook een plaatje.. We zien het bekende New York zoals iedereen kent, maar toch weer in een ander tijdsbeeld. Vooral de auto's waren gracieuze voertuigen die lekker glimmen en de film lekker dat 40's sfeertje geeft. De muziek/score is inmiddels natuurlijk ook legendarisch: alsof goede films standaard ook een fantastische soundtrack hebben! Waar in de meeste films een riedeltje eindeloos wordt herhaald, wordt The Godfather Theme gewoon sporadisch gebruikt in scenes waar de muziek ook echt iets toevoegt en een zekere meerwaarde heeft.

Voor dat ik het wist, was ik alweer bij het laatste halfuur gekomen. Hier vind ik eigenlijk dat de enige minpuntjes van The Godfather zitten, namelijk: het gemak waarmee Michael zomaar even alle andere Dons om het leven brengt... Als ik me niet vergis, worden ze allemaal op klaarlichte dag in een tijdsbestek van 6 uur neergeknald.. Dit zorgde er toch wel voor dat de geloofwaardigheid iets daalde.. De hele film is duidelijk dat Corleone onmogelijk een hit kan plaatsen op ieders hoofd, maar aan het einde is hier helemaal niets terug van te zien? Nogal raar als je het mij vraagt. Zou het dan niet logischer als een machtigere familie, zoals Barzini's, allang de Corleones en alle anderen ten val hadden gebracht?. Daarnaast ergerde ik me een klein beetje aan het feit dat Kay wel erg makkelijk en gewillig terugkeert naar Michael.. Uit alles blijkt dat Kay verliefd is geworden op de onschuldige Michael, de oorlogsheld die het geweld voortaan afzwoor. Van de een op de andere dag vertrekt hij, komt een jaar later terug, verteld dat hij voor z'n vader werkt... En Kay accepteert dat gewoon?. Uiteraard snap ik dat hier in de andere films aandacht aan wordt besteed, maar toch vond ik dit niet helemaal kloppen.
Uiteraard, dit zijn maar 2 nihile dingetjes, en hebben het kijkplezier zeker niet verpest. Want ik zit nu nog gewoon steeds te smullen van die sfeer, de muziek, Pacino en de rest. Fantastische film.
O en Goodfellas vind ik beter btw

Een van de weinige films in de toplijst die ik nog moest zien, heb persoonlijk altijd al tegen the Godfather aangehikt, omdat dit niet mijn favoriete genre is.

Ook the Godfather is voor mij geen meesterwerk. Ondanks dat de cast er echt alles uitperst mis ik toch een bepaalde emotie in de film. Het sleept mij gewoon niet mee, misschien als de soundtrack iets memorabeler was dat ik dan makkelijker meegesleept kan worden, iets waar Leone bv. wel in slaagt.
Zoals ik al zei is de cast wel fenomenaal, Pacino, Brando, Caan en Duvall.... stuk voor stuk giganten. Vond vooral Caan erg verrassend. Had hem nog nooit in zo'n rol gezien. Ook erg leuk dat er ook gewoon Italiaans wordt gesproken. Verhoogt de geloofwaardigheidsfactor wel enorm.
De vrouwen waren overigens wel een storingsfactor, die konden er vrij weinig van. Vooral die zus Connie is niet echt getalenteerd.

Maar toch mis ik iets.
Ik zit eigenlijk naar een maffia verhaal te kijken wat veel te lang duurt en een boel onnodige scenes bevat die de speelduur erg rekken. Bijvoorbeeld het tripje van Pacino naar Sicilië, erg onnodig eigenlijk en ondanks dat ie daar trouwt met een meisje voegt het eigenlijk geen reet toe. Het lijkt haast wel puur om even die tieten van die Apollana in beeld te brengen, meer heeft zij namelijk niet gedaan in de film. Normaal gesproken heb ik niet veel tegen dit soort aftakkingen van het verhaal, maar het zorgt gewoon niet voor meer diepgang in Pacino's karakter. Dan kan ik gewoon niet zeggen dat het wat toevoegt. Ondanks dat de plaatjes wel fantastisch geschoten zijn.

Ook de muziek viel flink tegen, had echt memorabele muziek verwacht. Maar de soundtrack is behoorlijk anoniem en de momenten dat ie naar voren kwam was het ook redelijk anoniem. Gemiste kans en best belangrijk bij een grote film wat mij betreft.

Net zoals het hele verhaal eigenlijk, het is net even te basic en soms zelfs te simpel. Zoals de quote van Don(Vito) Corleone, die zegt dat degene die een afspraak tussen Michael en Barzini regelt de verrader is. Nog geen 5 minuten later komt er iemand op hem af om die afspraak te regelen.
Ik had eigenlijk liever gezien dat er wat meer tijd overging of dat ze het op een andere manier aan de kijker laten zien. Nu wordt het wel erg simpel allemaal.

Zo vind ik de afhandeling van die Carlo bijvoorbeeld wel weer erg geslaagd. Je wordt er een uur later nog even aan herinnerd dat hij ook nog gepakt moest worden, dat levert wel weer een voldaan gevoel op.

Zo heb ik heel veel van dit soort pieken en dalen gehad. De ene keer was ik onder de indruk, de andere keer nietszeggend.

Leuk, vermakelijk en her en der sfeervol. Maar geen klassieker, het weet me emotioneel niet mee te nemen. Iets wat wel een vereiste is in een groot epos voor mij.
Overigens wel meer vertrouwen in het 2e deel, over de jeugd van Vito Corleone. De kindertijd(coming of age) in films spreken mij toch het meeste aan vaak.

3,5*

Blijft mijn nummer 1 aller tijden.

Hoewel part II ook geniaal is met een briljante de Niro, geeft Marlon Brando als Vito Corleone hier toch echt de doorslag. Hij zet het portret van een slim, trouw familiehoofd en mafiabaas neer met acteerwerk dat zijn weerga niet kent. Het verhaal sleurt je mee en geeft je het gevoel zelf midden in de veelzijdige Corleone familie te zitten. De beelden zijn prachtig en doen gewoon verlangen naar het authentieke, rurale Sicilië van vroeger. Geweldige cast. Topfilm, 5*!

Ook maar eens gekeken. Aardige film. Begint wat cliche met een feest (makkelijk om iedereen te introduceren) en wat losse gebeurtenissen die een beeld scheppen van de familie en hoe iedereens rol daarin is.

Na een tamelijk inkakkend middenstuk wordt het op het eind wél interessant en doet je verlangen naar inderdaad een 2e deel. Niet echt een film om nog een keer te zien, maar qua productie is het natuurlijk fantastisch neergezet. Geen topper voor mij echter.

Knappe gangsterfilm die met stevige tred verteld wordt. Ik had evenwel de indruk dat elk verhaalelement echt onafwendbaar was. Zonder meer boeiend over de hele lijn. Grootste verdienste is natuurlijk het acteerwerk. Niet alleen Brando acteert en oogt fenomenaal met die vodden in zijn smoel, maar ook Pacino en Duvall zetten elk een prachtprestatie neer. De shots in Corleone, Sicilië zijn bijzonder fraai en vormen een intens contrast tegenover dat stedelijke New York.

4,00

Geweldige misdaadklassieker.

Topcast, geweldige muziek en legendarische scenes. Nu ik dit schrijf, krijg ik toch zin om hem binnenkort nog eens te bekijken. De beste in het maffia-genre.

5*

Beste filmreeks allertijden, De beste acteurs, Geweldig verhaal,en een film uit

1972 die (in mijn optiek)waarschijnlijk nooit overtroffen zal worden.en voor de mensen die hem langdraadig vinden zou ik zeggen,kijk hem nog een keer ,of wat ik heb gedaan een keer of 15.

de eerste keer kan verwarrend zijn met al die verschillende familienamen en zo. hoe vaker je deze film ziet hoe meer je er in zal ontdekken . ik hoop natuurlijk dat er ooit iets beters komt maar ja, ik denk dat dit voor mij nooit zal gebeuren....

Deze magische briljante film maar eens herkeken, was zo goed als alles weer vergeten, want dit was een van me eerste films. Nu weet ik ook meteen zeker dat deze een plek in mijn top 10 verdiend.

Ik begrijp wat Cenkchief bedoelt, door de normen en waarden in de familie voel je''tenminste ik dan'' aangetrokken, het respect groeit alleen maar ondanks de moorden en maffia praktijken.

De gehele film voelt ook of je er zelf onderdeel van uitmaakt, of je aanwezig bent en van de zijlijn mee kijkt. Je racet daarom ook zo door de drie uur durende film heen.

Verder wou ik nog even kwijt dat Ik Al Pacino zeker net zo goed als Marlon Brando vond spelen. Eigenlijk is hier alles al gezegd, en mijn sterren vertellen genoeg.

Dus nu ga ik Part II en III nog maar eens kijken.

Zoveel maffiafilms gezien, maar nog nooit deze. Nog nooit de nummer 1 der maffiafilms. Een schande, ik weet het. Tot vandaag. Ik heb eindelijk de stap gezet om deze bijna 3uur durige film eens op mijn gemakje te bekijken.

Het beginstuk van de film is natuurlijk fenomenaal. Je word geintroduceerd in hun wereld simpelweg door een gesprekje.
Je wacht op het moment dat je 'De Godfather' ziet, en ja hoor, dan zie je hem.. Aparte stem, kaken die opvallen.. Maar bovenal een man met echt gezag. En die uitstekend vertolkt word door Brando. I like it!

Ik heb het gevoel dat ik over de acteerprestaties vrij weinig hoef te vertellen. Hier spelen s'werelds grootste namen in. Wel van de meeste in hun begincarrierè maar dan nog...
Zo komt Al pacino erg goed over als Michael, de opvolger van The Don.
En ook James Caan doet het erg goed als Sonny. Alleen jammer dat ik hem niet meer terug zal zien als Sonny in de volgende delen.
Tom Hagan.. Het duurde even voordat ik zag wie het was. Bekende kop, bekende stem.. Heb het even opgezocht en ja hoor: Robert DuVall. Ook fantastisch natuurlijk.
En Marlon Brando (May he rest in peace) was natuurlijk ook ijzersterk. Ijzersterk!!

Ik ben erg benieuwd naar de volgende delen. Dit deel vind ik in ieder geval ontzettend sterk en goed!!

4,5*

Zojuist herzien.

Sfeertje dat gecreeerd wordt in deze film is heel sterk. Dat is dan ook meteen het sterkste punt van deze film. Hierbij speelt de muziek een belangrijke rol, maar belangrijker nog is Don Corleone. Hij is echt degene die de sfeer zet in deze film, met sterke oneliners zoals: 'I'm gonna make him an offer he can't refuse'. Ik vond Marlo Brando er dus echt uitspringen qua acteerprestaties. De boeiendste stukken van de film zijn met hem in beeld. Ik vond het einde waarin Michael Corleone (Al Pacino) als het ware de hoofdrol overneemt toch echt wat minder. Dit had van mij betreft wel weg gelaten mogen worden (of pas in deel 2 aan bod komen). Dit brengt mij dan ook bij de speelduur van deze film.

De film blijft wel tot het eind boeien maar hij is wel aan de lange kant. Zoals ik al in een eerdere reactie las was het misschien intenser geweest als de film wat korter was. Deze mening deel ik dan ook. Het blijft zo namelijk toch een lange zit.

Zeker een sterke film maar niet dat echte meesterwerk waar je op hoopt. De moorden en het bloed wat je te zien kreeg zagen er soms niet bepaald realistisch uit. Verder gaat het wel erg snel hoe die 5 andere familiehoofden omgelegd worden. Je hebt hierbij het gevoel dat het wordt afgeraffeld. In een film van deze speelduur wordt er zeer weinig tijd aan besteed en dat vond ik daarom ook wel een minpuntje. Verder is de film ook want aan de trage kant dus je kunt hem prima kijken met een afspeelsnelheid van 1,2 of zelfs 1,5

Al met al toch wel een vermakelijke film dus op naar deel 2 en 3..