The Godfather (1972)

In de reeks Herbekijk en recenseer kwam deze week dit obscure maffiafilmpje uit 1972 aan bod. Het is de kroniek van een Siciliaanse maffiafamilie in New York en haar conflict met vier andere families.

De openingsscène maakt meteen duidelijk wat de maffia eigenlijk is en waarom ze bestaat. Het is een staat-in-de-staat met een strakke hiërarchie. Don Vito Corleone (Marlon Brando) is de man die de touwtjes in handen heeft. De Amerikaanse politie en justitie zijn corrupt. Als je gerechtigheid wil, moet je die zelf organiseren. Als mensen het recht in eigen handen nemen, kan dat echter in een escalatie van geweld ontaarden, zoals uit het vervolg zal blijken.

Een centraal thema is de tegenstelling tussen de Amerikaanse en de Siciliaanse ideologie. Niet toevallig zien we het Vrijheidsbeeld op de achtergrond tijdens de liquidatie van Paulie Gatto (Johnny Martino).

Wanneer we Vito's jongste zoon Michael (Al Pacino) leren kennen, lijkt deze aangepast aan de Amerikaanse way of life. Hij was marinier tijdens de Tweede Wereldoorlog en hij is verloofd met een Amerikaanse die hij op de universiteit heeft leren kennen. Na de aanslagen op zijn familieleden en op hemzelf lijkt het zijn onafwendbare lot dat zijn Siciliaanse bloed de bovenhand haalt en dat hij de nieuwe godfather wordt. Sonny (James Caan) is daarvoor te impulsief, Fredo (John Cazale) is een kluns en Tom Hagen (Robert Duvall) is wel een goede consigliere maar geen Italiaan en niet geschikt voor een bloedige vendetta. De psychologische evolutie die Michael doormaakt, is een van de sterkste punten aan het verhaal.

New York is het hoofdkwartier. Naar Las Vegas kun je weggepromoveerd worden als ze je in New York niet meer nodig hebben. De macht van il padrino reikt zelfs tot in Hollywood. Zo komen we te weten hoe je een filmrol krijgt: leg een paardenkop in het bed van een producent. Zanger-acteur Johnny Fontane zou losjes gebaseerd zijn op Frank Sinatra.

Tijdens zijn verblijf op Sicilië komt Michael in een paradijselijk klimaat terecht. Hij leert Vito's geboortedorp Corleone kennen en raakt verliefd op Apollonia (Simonetta Stefanelli), een meisje met olijfkleurige ogen dat ongerepte onschuld uitstraalt. Om haar hand vragen aan haar overbeschermende vader vergt misschien meer moed van Michael dan zijn gewelddadige acties in New York. Dat zij omkomt in een aanslag die voor hemzelf bedoeld is, is wraakroepend. Afrekeningen binnen het milieu tot daar toe, maar van Apollonia hadden ze af moeten blijven.

Het is een uitgesproken machomileu, dus is het knap van schrijver Mario Puzo dat hij toch nog interessante vrouwelijke personages heeft weten te creëren. Vrouwen moeten beschermd worden. Je mag hen niet mishandelen. Als er onderhandelingen beginnen, wordt de deur voor hun neus gesloten. Het slotbeeld is een close-up van buitenstaander Kay (Diane Keaton), wanneer het tot haar doordringt wie haar verloofde Michael eigenlijk is.

Zo'n film moet je meer dan één keer bekijken om de nevenpersonages goed uiteen te leren houden. Wanneer je de eerste keer Tessio (Abe Vigoda) ziet dansen op het huwelijksfeest met een meisje op zijn schoenen, heb je nog niet door dat deze caporegime uiteindelijk de mol binnen het Corleonebolwerk zal blijken. Wanneer begrafenisondernemer Bonasera (Salvatore Corsitto) het lijk van Sonny opkalefatert, bewijst hij daarmee zijn wederdienst voor de gunst die il padrino hem in het begin verleende - de aanranders van zijn dochter het ziekenhuis in laten slaan.

Francis Ford Coppola gebruikte in sommige scènes een simultane vertelstijl, een techniek waarbij er heen en weer gesprongen wordt tussen gebeurtenissen die zich tegelijkertijd afspelen. In het begin is er het contrast tussen de onderhandelingen in een donkere kamer en het huwelijksfeest vol licht en heldere kleuren. De strafste montage is kort voor het einde, wanneer Michael peetvader wordt in twee betekenissen. We zien hem de duivel afzweren tijdens de katholieke doop van zijn petekind (Sofia Coppola in haar sterkste rol), terwijl tegelijk vendettamoorden in zijn opdracht gepleegd worden.

De muziek kent drie terugkerende thema's. In het begin klinkt het thema van de godfather. Michaels thema klinkt voor het eerst wanneer hij het ziekenhuis bezoekt. Voor het Siciliaanse liefdesthema roepen violen, harp en mandolines een mediterrane, melancholische atmosfeer op. Hiervoor pleegde componist Nino Rota zelfplagiaat. Dezelfde melodie gebruikte hij al in Fortunella, maar toen met circusachtige trompetten. Het kostte hem een Oscarnominatie.

Vandaag nog maar weer eens bekeken, maar blijft op een nipte 4* staan.

Veel spanning zit er niet in het verhaal, ook vind ik Caan slecht gecast en niet overtuigend spelen. Maar veel wordt goedgemaakt door de acteerprestraties van Brando en Pacino, de spanning van het laatste half uur en de mooie cinematografie. De prachtige muziek had voor mij wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn. Het is leuk de film weer eens gezien te hebben, maar heeft te weinig indruk gemaakt om een hogere score te geven.

Wat een zeurfilm! Achterlijke macho-gedoe.

Deze film net voor het eerst gekeken en het maakte mijn verwachtingen waar. Een goed verhaal en om hem helemaal goed te begrijpen moet je hem zeker nog een keer kijken . Ondanks de lengte van de film blijft die zeker boeiend . Goed acteer werk en een goede sfeer . Top!

Tja, misschien moet de schijnconsensus omtrent deze film toch nog eens aan een kritische blik worden onderworpen. De zwartepunten die hij aansnijdt zijn onweerlegbaar. 0,5* ook...

Was Guardians of The Galaxy niet ook behoorlijk macho, mister81? Die krijgt 5* van je. Ik zou zeggen een stuk meer. Het machismo druipt er vanaf, zelfs bij de vrouwelijke karakters. Ik haal dat niet naar voren om je smaak in twijfel te trekken, ik vond dat een zeer vermakelijke film, maar macho als argument om een 0,5 uit te delen, snap ik niet helemaal als ik je andere stemmen bekijk. Van het label 'Zeurfilm' weet ik niet goed wat je ermee bedoelt

Neem dit toch allemaal niet zo serieus, joh.

Vond je dit serieus? Nou Welkom op MM alvast

Wat haat ik die Italianen.......Grotesk gaat nergens over

Had ik over jou John lol

Nu pas deze icoon in de filmwereld gezien en het stelde me absoluut niet teleur. Geniaal om die geweldige acteurs zo bij elkaar te zien in zo'n ''Maffia-sfeertje''. De muziek is echt heel goed.
Dit is zo'n film die indruk op je maakt en je niet zo snel vergeet. Dat is misschien wel dé reden dat ik m 4,5 sterren heb gegeven.
Al Pacino doet het heel goed als de wijste van de drie corleone broeders. Eerst wil hij als oorlogsheld niks te maken hebben met de family-business maar als er zich een moordaanslag op zijn vader aandoet voordoet, neemt hij de leiding en wordt uiteindelijk de nieuwe Don Corleone.
James Caan was ook overtuigend als temperamentvolle en soms gewelddadige broer (al vond ik de enige vechtscène van de film niet zo sterk, maar daar moet je ook niet te veel van verwachten bij een film uit 1972).
En dan nog Fredo Corleone als de 'zwakke en domme' van de drie. John Cazale past perfect bij deze rol.
En Marlon Brando en Robert Duvall waren natuurlijk ook helemaal fantastisch.
Enige minpuntje is de lange duur, al valt dit natuurlijk in het niet bij al de grote pluspunten van de film
Terecht één van de beste films ooit!

Herzien maar nu op blu ray wat blijft het toch een prachtig goede film ik heb hem al vele malen gezien maar deze film blijft als een huis staan een klassieker.

Geweldige film!! Heb het inmiddels 5 keer gezien. Blijft een topper. Weinig films die hieraan kunnen aanhaken.

Nog niet zo lang geleden pas voor het eerst gekeken, schijnbaar met de verkeerde (te hoge) verwachtingen. (Dit moet één van de beste films ooit zijn!), want ik had er heel veel meer van verwacht. best een aardige film, maar het briljante/legendarische etc. had ik niet.

Tja, de koning van de films.

Beste film ooit gemaakt!

Waarom dan?

Altijd gedacht dat ik het tweede deel beter vond dan het eerste deel, maar daar is nu toch verandering in gekomen. Na herziening heeft dit deel toch een streepje voor door de geweldige Brando en het iets betere script. The Godfather mag dan 170 minuten duren maar verveelt geen moment. Het tweede deel is ook geweldig maar toch net iets te lang (bijna 3,5 uur) en het verhaal rond Michael Corleone/Al Pacino is minder dan het verhaal rond Vito/Marlon Brando in dit eerste deel.

Pacino, Caan, Brando, Duvall, Cazale etc. geven wel een masterclass in acteren. Heerlijk om naar te kijken. Gewoon 5 sterren voor deze klassieker.

Het absolute standaardwerk in de filmwereld. Ik kan me geen betere film indenken. Ik vind de Shawsenk Redemption overigens van een zelfde niveau. Heel wat anders dan al dat blockbuster-geweld wat ons om de oren vliegt.

Veels te lange film en daarom al niet om naar te kijken; alleen de zinking van de Titanic duurt net even langer.....

Nu voor de 2e x bekeken en dit blijft echt een fantastische film.

De dikke 4,0 * blijft zeker staan.

Heb me hier weer heerlijk mee vermaakt.

Er duren wel meer films net even langer hoor

Maar zonde dat je spanningsboog dat niet aan kan, er zijn een heleboel goede films die gewoon meer dan de gebruikelijke 90-120 minuten duren.

Magistrale film. Knap dat een film die relatief lang duurt de spanning kan vasthouden. Kortom m.i. de moeite waard! Kijken!

Waarom niet?

Vanavond weer even gauw ingeschakeld. Het blijft zo sterk gespeeld, zo psychologisch, zo'n sterk verhaal, elke scene is weer sterk.

Ik kan geen enkel minpunt verzinnen.

Nog niet zo lang geleden pas voor het eerst gekeken, schijnbaar met de verkeerde (te hoge) verwachtingen. (Dit moet één van de beste films ooit zijn!), want ik had er heel veel meer van verwacht. best een aardige film, maar het briljante/legendarische etc. had ik niet.

Kan natuurlijk dat je dat gevoel niet hebt inderdaad. Ieder zn ding!

Wat een magere film. Hij duurt veel te lang en het verhaal is erg mager. Ik heb veel betere maffia-films gezien. Nee, waarschijnlijk moet je een hoog cijfer geven om het gevoel te hebben om er zogenaamd bij te horen.

IJzersterke cast met name Vito en Micheal. Al pacino is toch echt bewezen topacteur. De rust die hij heeft als een van de weinige. Het begin moest ik wel beetje door heen kijken met de wedding enzo.

Het is weer eens wat anders dan continue ontploffingen en snelle films. Dit wordt goed opgebouwd en het beste is voor het laatste bewaard, zeker de laatste scene

Want het gaat je voorstellingsvermogen te buiten dat andere mensen deze film wel goed zouden kunnen vinden, matig in al zijn facetten als hij overduidelijk is?

Veel andere films die in de top 250 staat vind ik wel onterecht zo hoog gewaardeerd, maar The Godfather zeker niet. Terecht de nummer twee.

Snap de reactie wel opzich, want dat is precies hoe ik denk over films van Quentin Tarantino.