Keane (2004)

De film kon mij in zijn totaliteit niet helemaal tevreden stellen.

Dit had ook bij mij te maken met Damian Lewis. Tuurlijk acteert hij prima, maar hij roept ook een irritatie bij me op die ik niet geheel kan omschrijven.

Als de camera dan ook nog eens voortdurend op zijn hoofd wordt gericht dan wordt mij het iets te veel.

Was blij dat verhaal van de moeder en dochter kwam om zodoende even lucht te krijgen. Het einde werd weer net iets te luchtig neergezet naar mijn zinnen.

De vraag blijft natuurlijk of de man zijn dochter echt is kwijtgeraakt of dat het gewoon een gestoorde gek is met onzedelijke motieven.

Hier wordt door Kerrigan geen antwoord op gegeven en laat dit aan de kijker over.

Nee, geef mij Clean,shaven maar. Het beeld van een verstoorde individu kwam voor mij beter uit de verf.

3*

Ik vond hem ook niet zo goed als ik gehoopt had. Vooral weinig verheffend.

Tuurlijk, Lewis zet (alweer) een fantastische rol neer. En sommige scenes maken veel indruk.

Maar het geheel is wat te voorbijgaand. Teveel een opvolging van (onsamenhangende?) gebeurtenissen. Zoiets kan krachtig werken, maar hier is dat niet zo.

De hele look en feel van de film, sfeertechnisch, is erg aardig, en doet me gigantisch veel denken aan Day Night Day Night. Hoewel het basisgegeven daar anders is, is het precies hetzelfde uitgewerkt, ook zo'n rondzwervende eenling in New York, met precies diezelfde camera dicht op de huid.

Enorm indringende film. Vooral het beginpunt van de film is ijzersterk. Niet meteen na de ontvoering maar juist een aantal maanden erna. Het zorgt ervoor dat de film veel persoonlijker over William Keane kan gaan. Vanaf het begin roept Keane ook veel vragen op die je naarmate de film vordert zelf moet gaan invullen. Gevolg hiervan is dat de film op vele manieren uitgelegd kan worden. Damian Lewis is geniaal. Woede, irritatie, symphatie en medelijden strijden om voorrang bij zijn karakter. Hoogtepunt is de scene in de pub waar hij de controle over zichzelf volledig verliest in zijn strijd om de muziek wat harder te krijgen. Briljante scene. Vanaf de intrede van Lynn en Kira voel je het naderende onheil aankomen en dat gevoel wordt alleen maar sterker als het onvermijdelijke einde nadert. Bijzonder sterk gedaan. Ook de manier van filmen draagt trouwens bij aan de sfeer. Constant dicht op de huid je maakt mee wat Keane meemaakt. Ik kan me echt levendig voorstellen dat mensen die zelf kinderen hebben bij vlagen echt moeite hebben om de film af te kijken zo indringend en realistisch wordt dit onderwerp neergezet. Als je tegen een trage en dialoogarme opbouw kunt en je geen moeite hebt met het onderwerp dan wacht je een formidabele film die je niet snel vergeet.

dikke 4 of kleine 4,5 ben er nog niet uit.

Een sterke film, vooral een uur na afloop. Tijdens de film heb ik me vooral zitten ergeren aan die vrouw in het hotel die haar dochter door hem van school laat halen, en vervolgens de rest van de dag, en een nacht, achterlaat bij een uiterst labiel persoon die ze nauwelijks kent. Dat hij vervolgens het meisje alleen bij de Mc Donalds laat zitten begreep ik in eerste instantie ook niet, zeker niet na wat hij heeft meegemaakt. Later wordt wel duidelijk waarom hij dat deed.
Ook vond ik de reactie van de mensen die hij de foto liet zien erg onrealistisch. Ik kan me niet voorstellen dat als iemand in paniek een foto van een meisje laat zien en daarbij zegt dat het om zijn vermiste docher gaat zulke ongeïnteresseerde reacties ontvangt.

De poster is één van de meest misleidende die ik ooit heb gezien, want ik was er in de film van overtuigd het vermiste meisje nog te zien, omdat ze notabene op de poster staat, nog niet wetende dat het Kira, het dochtertje van de vrouw is.

Ik ben er na het zien van de film redelijk van overtuigd dat die Keane helemaal nooit een dochter heeft gehad, en al langer dan een jaar ernstig schytzofreen is en naar aanleiding van een krantenknipsel gelooft dat het allemaal om zijn eigen (verzonnen) dochter draait. Op het station laat hij mensen een krantenknipsel zien met de vraag of men dit meisje heeft gezien. Het is natuurlijk erg raar hij dat niet eens een echte foto van zijn dochter heeft. Bovendien zien of horen we nergens de moeder van het kind, zijn ex- vrouw.

Al met al een prima film met een goede acteerprestatie van Damian Lewis, een film waar je heerlijk op los kunt filosoferen. Geen perfecte film, daarvoor vond ik de logica iets te ver te zoeken.

Keane was een hele andere film dan ik op voorhand had gedacht. Op basis van de poster had ik verwacht dat de film zou gaan over de dag van het kwijtraken van de dochter zelf en ook dat het nogal strak geschoten zou zijn (vraag me niet waarom). Daar had ik niet zo'n probleem mee, aangezien ik wel hou van een dicht-op-de-huid-aanpak hou.

Maar dus eerder dan de wat spannendere film die ik had verwacht, was het veel meer psychologisch. In eerste instantie was ik bang dat ik naar een sociaal drama zat te kijken, die de ene nare gebeurtenis op nare gebeurtenis stapelt, maar wanneer moeder en dochter in beeld verschijnen, blijkt de film uiterst effectief geweest in het opzetten van de spanningsboog.

De reden waarom deze film voor mij niet helemaal werkt, zit hem toch in dat begin. Lewis praat constant tegen zichzelf en hoewel dit niet meteen ongeloofwaardig is, is dit wel een hele makkelijk manier om gedachten en gevoelens over te brengen; dat had ik toch liever anders of in ieder geval minder gezien. Dit haalde mij toch uit de film op bepaalde momenten.

Maar al met al is het een goede film, waar vooral ook het camerawerk een compliment verdient.

Een erg mooie en breekbare registratie van een getergde man,,

de film zegt vrijwel weinig,, het gezicht van de film echter heel veel.

Wat een acteerprestatie!

De camera zat ook constant dicht op William,, werkte erg goed.

Ik zat constant te wachten op een bepaalde plotontwikkeling,,

of op een omkering. Ik kreeg niks. Niks van dat. Alleen maar de handelingen van William,, depressief en ontroerend. Kon de beelden niet altijd begrijpen,, wat gaat er om in die man?

*3,5

Echt een enorme aderlating die misschien nog iets beter was geweest als Keane's bedoelingen met Kira minder onschuldig waren geweest. De hele film lang laat Kerrigan je twijfelen. Is het allemaal een tragische en volkomen ongevaarlijke roep om hulp en troost, of hebben we hier te maken met een écht zieke geest? Echt uitsluitsel krijgen we niet, maar er wordt op het laatst toch behoorlijk gehint naar Keane als goedzak met een verschrikkelijk trauma, in plaats van de creep met een ernstige stoornis die ik af en toe dacht te zien boven komen drijven.

Natuurlijk, hij gebruikt haar op het laatste als een soort van lokaas, voor de dader (als die al bestaat) maar ook voor zichzelf. Maar uiteindelijk lijkt het allemaal toch wel weer goed af te lopen. Keane heeft iets van closure, en Kira wordt herenigd met ma en pa.

En hoezeer je als empathisch kijker en goed mens ook hoopt op deze ontknoping, ergens denk ik dat de film nóg krachtiger was geweest als hij bijvoorbeeld wél met Kira op de bus was gestapt en we ze langzaam weg zouden zien rijden in een zeer zeldzaam longshot.

Desalniettemin een dikke 4*, met nog even een vermelding voor het prachtige camerawerk en spel.

Lichte tegenvaller na Clean, Shaven.

Het knappe aan zowel C,S als Keane is hoe makkelijk je mee gaat leven met de hoofdpersoon. Puur dankzij het erg sterke op-de-huid camerawerk.

Alleen duurt het wel net iets langer bij deze voordat dit gebeurt en de sleur is minder indringend. Wat ik hier miste was de sterke audio van Clean, Shaven. Damian Lewis is wel een geweldig acteur trouwens, voor mij slechts een bevestiging ipv constatering.

Een pak minder indrukwekkend dan Clean, Shaven. 3.5*, wel ruim, maar had toch een makkelijke 4* verwacht.

Sterke film, die erg afhankelijk is van het spel van de hoofdrolspeler, maar die faalt niet. Sterker nog, Damian Lewis zet een enorm sterke rol neer als psychotische man, die de weg een beetje kwijt lijkt. Erg goed gedaan. Ook het close-up camerawerk werkt prima. Waar ik het hoofdpersonage in het begin van de film nogal raar vond, daar kreeg ik naarmate de film vorderde toch steeds meer sympathie voor hem. Ook het kleine meisje speelde erg goed.

Op een gegeven moment was ik echt benieuwd hoe het af zou lopen. Het loopt niet helemaal zo af als ik hoopte, had het stiekem nog wel wat indrukwekkender verwacht. Toch is het een erg fijne film, waar misschien bij een herziening nog wel een verhoging inzit.

voor nu een dikke 3,5*

Film die toch de nodige spanning kent, en dan vooral onderhuidse spanning. Niet geheel wat ik er van verwacht had, maar toch wel aangenaam om naar te kijken.

Ik ben zelf niet echt een fan van het shaky/dicht op de huid camerawerk. Soms komt die ervaring goed uit en soms niet. In Keane is dat wel het geval. De haast documentaire achtige stijl voegt veel toe en schets daarmee een rouw en realistisch beeld waarin het personage zich begeeft. Het verhaal verloopt niet altijd even vlot en het duurt vrij lang voordat er echt iets gebeurd. Toch wordt er wel een goede spanning gecreeërd om je aandacht er wel bij te houden. Die spanning komt goed tot zijn recht bij de breakdown van Lewis' personage als hij steeds maar herhaalt wat zijn naam is en de info over zijn "dochter" vanaf daar stijgt de film bovenzichzelf uit en wordt het echt goed. Daarvoor voelt het net als Legan boven mij typt een beetje als een tv-film achtig iets, wat de ervaring wat teniet doet.

3*

Viel me toch een tikje tegen.

Hoofdpersoon is erg sterk, wel een uitzonderlijk groot deel van de film natuurlijk. De scenes waarin zijn paranoia naar voren komt zijn wat mij betreft het sterkste. De camera dicht op de persoon werkt in die context ook erg goed.

Als Keane aan de beterende hand is wordt de film een beetje aan de langdradige kant, om pas in het laatste kwartier weer echt interessant te worden.

Erg eigen film, had toch op iets aparters gehoopt, en heeft af en toe moeite echt boeiend te blijven. 3*

Er zijn soms van die films die totaal niet voor mij werken. Vooraf had ik me hier heel veel van voorgesteld, maar ik begon me tijdens het kijken van de film ontzettend te vervelen en te ergeren. Langdradigheid is denk ik de belangrijkste oorzaak.

Het camarawerk werkte ontzettend op mijn zenuwen en voor Lewis kon ik geen moment sympatie opbrengen. Breslin vond ik dan weer wel erg goed en dat is ook gelijk de enige reden dat mijn score niet nog lager is uitgevallen. Deze film zal met de beste bedoelingen zijn gemaakt en het acteerwerk zal objectief vast erg goed zijn maar ik kon hier helemaal niets mee.

Het einde van deze is film is zo mooi. Die blik in de ogen van Lewis en dan de excuses aan zijn dochter . Kippenvel en brok in keel. Verder gewoon een ijzersterke film dankzij Lewis (wat goed geacteerd!), het dicht op de huid camerawerk en de blurry beelden van NY. Enige mindere aspect is de verhaalkronkel met de moeder van Kira .

Zeer dikke 4*

Een film die me echt iets deed. Je weet al vrij snel hoe het plot zich ongeveer zal ontwikkelen en ook de visuele stijl blijft de hele film hetzelfde. Maar toch wist deze film met kleine details en nuances een ijzersterk beeld te geven van een man die compleet met zichzelf in de knoop zit.

De film geeft heel sterk een gevoel van claustrofobie in een (te) drukke omgeving weer. Je zit als kijker (evenals Keane zelf) steeds vast in de drukte en je wordt als het ware aangevallen door blikken.

De film lijkt in dat opzicht (dat vooral te maken heeft met de visuele stijl) ook erg op "Clean, Shaven". Alleen daar vond ik de uitwerking net iets minder sterk en overtuigend dan bij "Keane".

Het gebruik van contrasten en kleuren was in deze film veel beter, evenals het gebruik (of het gebrek daaraan) van de omgeving.

Een minpunt wat ik wel wil noemen is dat de film qua geluid en algemene 'soundtrack' wel nog iets beter kon. Verder een perfect beeld van een verknipte persoonlijkheid in de hedendaagse drukke samenleving.

Prachtige film. Iets opener en minder verstikkend dan Clean Shaven (die ik te laag heb staan denk ik), maar wel bloedmooi en met een zeer indrukwekkende hoofdrol. Het einde was het enige juiste, Wat William daar doet is herbeleven wat er gebeurde, misschien bevrijd het hem van zijn demomen?Ook zo ontzettend fijn consequent.

4.0*

Laatste stem dit jaar.

Hoe reageer je als vader waneer je dochtertje/zoontje verdwenen is. Die antwoord krijgen we tot het diepst in Keane, waar de film ook letterlijk alleen maar om draait: een vader is zijn dochtertje al een tijd zoek en de wanhoop en de paniek slaat toe en als een bezetende doorkruist hij de straten van New York met veel valse hoop en een hoop wilskracht. New York vond ik ook een perfecte achtergrond voor dit verhaal vanwege de stedelijke drukke chaois. De gekte is zelfs bij de kijker nog wel eens te voelen. Keane word ook ijskoud en chaotisch weergegeven en de ellende straalt er ook vanaf. Het lijkt ook weer een beetje een soort van psychotische film te zijn, waneer we bij het dochtertje van zijn nieuwe buurvrouw terechtkomen (dat ook schitterend is neergezet door kindersterretje Abigail Breslin.) Op dat moment word dan nog wel alles door elkaar gehaald en is het aan de kijker wat ie dermee doet. Dat einde lijkt dan inene weer het voorafgaande van de hele film, maar dat het dan in zijn gedachte nog met een sisser afloopt. Het typische gedachte bij mensen die een grote fout hebben begaan.

Hele bijzondere film die je toch nog wel wat vragen nalaat. Maar zeker een perfect stukje, rauwe, wanhopige cinema. Snel meer van Kerrigan opzoeken.

4,0*

Dit is wel een film waar je in moet komen, want het hoofdpersonages is alles behalve toegankelijk. Een echt vreemde eend in de bijt.

Het duurt dan ook even vooraleer je in het verhaal zit, want het komt ook erg fragmentarisch over. 'k vond wel dat de film beter werd naar het einde toe. Het einde zelf vond 'k wel geslaagd.

'k had er wel meer van verwacht, maar het einde maakt veel goed.

Misschien wel het sterkste punt van Keane is dat de film gewoon begint als de hoofdpersoon al middenin zijn psychologische crisis zit en alles wat daaraan vooraf ging vaag laat. Vanvaf de eerste seconde wordt je gedwongen naar een vreemde man te bekijken die duidelijk een vermoeiende zoekroutine naar zijn dochter afgaat, iets waarvan je meteen merkt dat hij het al heel lang doet. Maar kan je het hem kwalijk nemen? Volgens mij moet je haast wel helemaal gek worden als je kind zomaar ineens spoorloos en definitief verdwijnt terwijl jij op hem of haar had moeten letten. Is er een manier om daarmee om te gaan?

Er is natuurlijk de theorie dat Keane helemaal geen dochter had en in plaats daarvan aan schizofrenie lijdt. Dat kwam ook wel soms in mij op tijdens het kijken, maar het wordt nergens hard gemaakt en persoonlijk heeft de verklaring dat hij wél een dochter heeft mijn voorkeur; al is het maar omdat ik zo'n studie van schuldgevoelens interessanter vind. Van begin tot einde zit je eigenlijk vast in pure wanhoop. De scènes waarin Keane leuke dingen gaat doen met het meisje zijn dan ook echt een verademing, maar dat hij werkelijk doordraait in die speelhal als hij zich lijkt te beseffen dat hij haar als een vervanging gebruikt voor zijn echte dochter is werkelijk pijnlijk. Sowieso vond ik deze film erg moeilijk om naar te kijken, vaak uit plaatsvervangende schaamte.

Het is bijna verrassend hoe natuurlijk Damien Lewis overkomt in een rol die op geen enkele manier naturel is. Prachtige acteerprestatie. De aanpak om een personage vlak op de huid te volgen is op zich niet nieuw en vaker gedaan, maar hier was het nog extra intens omdat het hier gaat om voornamelijk close-ups, waardoor we ons constant wel moeten focussen op Lewis' gezicht, aangezien de rest meestal uit beeld gehouden wordt (noot tussendoor: Legan schreef dat de film afstandelijk gefilmd was en baat had gehad bij wat meer close-ups; is een groter gat tussen hoe de film gezien werd mogelijk?). In de tweede helft, als Abigail Breslins rol wat prominenter wordt, wordt de filmstijl ietsje opener. Ietsje, want het blijft een enorm subjectieve film.

Er zijn enkele parels van scènes, zoals bij de McDonalds waarin Keane Kira van een afstand in de gaten houdt, bijna alsof hij verwacht dat ze zomaar zal verdwijnen. Dat gevoel zet hij later om in een poging om de mogelijke kidnapper van zijn dochter te lokken, één van de spannendste scènes die ik recent gezien heb. Dat het zo optimistisch zou eindigen (relatief dan) had ik niet verwacht, maar vond ik wel fijn. Het lijkt verdient na een verstikkend anderhalf uur.
4*

Best goed!

Zeker het eerste half uur of zo is uitermate sterk. Steeds weer die close-ups van de nerveuze paranoïde vader met zijn versnelde ademhaling. Brrr, beklemmend op den duur.

Eens hij de moeder en dochter Kira ontmoet lijkt er wat rust over Keane neer te dalen, al is dat maar tijdelijk.

Verhaal laat verder heel wat in het midden. Zo weten we niet exact wat er met zijn dochter aan de hand is of hij überhaupt wel een dochter heeft. En wat hij nu feitelijk van plan is met Kira.

Sterke film over een man met paranoïde denkbeelden. Film laat in het midden of het verdwenen dochtertje echt zoek is of alleen in de gestoorde geest van haar vader bestaat. Damian Lewis vult deze moeilijke rol op alleszins aanvaardbare wijze in. En dan is er natuurlijk ook nog Abigail Breslin, wat ’n dotje.

Prima film waarbij je snel meegetrokken wordt in het gevoel van radeloosheid waarin de hoofdrolspeler zich bevindt. Zijn zoektocht creëert ook een sfeer van spanning, al vond ik dat die zoektocht toch wel eerlijk gezegd onnodig lang in beeld gebracht wordt. Het moment waarin andere personages hun intrede doen had wat mij betreft wel eerder gemogen, zeker gezien de relatief korte duur van de film.

De film laat je wel met vragen achter, maar dat vond ik in dit geval niet storend. Aanvankelijk kreeg ik sterk de indruk dat zijn scheidende vrouw diegene was die zijn dochter had ontvoerd en dat hij daarna doordraaide. De film laat het verder in het midden, maar dat hij (in zijn waanzin/radeloosheid) het andere meisje als lokaas probeert te gebruiken om de ontvoerder van zijn eigen dochter te vinden doet me wel vermoeden dat hij weldegelijk een dochtertje heeft en dat hij door haar verdwijning is doorgedraaid.

Drie ruime sterretjes.

Ik had vooraf mijn twijfels, dacht niet dat dit iets voor mij zou zijn, maar dit bleek een intieme ervaring voor me te zijn

Keane is een film die het waard is om een thriller genoemd te worden, bij elke scènes begon m'n hart sneller te slaan. Dat is vooral te danken aan de sfeer, want achteraf bekeken is er eigenlijk niet echt iets gebeurd om je echt zorgen om te maken.

Daarnaast is het gezichtje van Abigail Breslin perfect voor dit, ze is de onschuld zelve. Rond het verhaal kun je wel theorietjes beginnen, al begin ik er bij deze niet bij. Alles is duidelijk (pijnlijk) en dat heeft doeltreffend gewerkt.

Weinig toe te voegen aan de recensies hierboven. The One Ring verwoord het eigenlijk perfect. Sterke film met een erg benauwd sfeertje en geweldig geacteerd door Damian Lewis, die ik hiervoor eigenlijk alleen kende van de serie Homeland. Ruime 4,0*, moet binnenkort ook maar eens achter Clean, Shaven aan gaan.

Mooi!

Nou ja, mooi is wellicht niet het juiste woord. Hartverscheurend? Zeker. Mysterieus? Ook wel.

Keane zal mij echter bijblijven om 1 simpele reden: Damian Lewis. Werkelijk een van de meest weergaloze acteerprestaties die ik ooit heb gezien.

Verder is het een psychologisch steekspel waarbij de dochter centraal staat. De film laat verder nog redelijk wat in het ongewisse, maar ook dat vond ik juist enorm sterk.

Ruime 3,5*

Naast de sfeervolle documentair realistische stijl, valt hier vooral de effectieve constructie op.

Dat wat wordt opgebouwd in de eerste helft (een schets van een kennelijk getraumatiseerde, labiele persoonlijkheid), betaalt zich ruim uit in de tweede. Kerrigan weet dan constant een mengeling van gevoelens van deernis, onbehagen en ontroering op te roepen, en houdt de boel tot en met het einde spannend en onvoorspelbaar.

Vakwerk, met een hart en een ziel.

Fijne herziening.

Op zich een film die mij niet zo heel goed zou moeten liggen. De focus ligt op een gemarginaliseerd personage, de stilering is redelijk droog en realistisch, en verder een puur, ongefilterd drama. Maar Kerrigan weet er toch meer van te maken dan soortgelijke films.

Dat komt vooral door de sterke acteerprestatie van Damien Lewis, gekoppeld aan een camera die bijna letterlijk op z'n schouder kruipt. Die basic DV look mag dan niet zo aantrekkelijk zijn, het zorgt wel voor een functioneel en effectief camerawerk. Soundtrack hetzelfde verhaal. Door nogal wat te knippen weet Kerrigan een soort van soundtrack te brouwen van de omgevingsgeluiden.

Verder vooral het eerste half uur een redelijk nerveus gebeuren, daarna kalmeert de film een beetje, om dan weer op te bouwen naar een knappe finale. De cut van Soderbergh maar links laten liggen, omdat ik toch vooral Kerrigan's werk een nieuwe kans wou geven, maar die wil ik op middellange termijn toch ook wel eens een keertje gezien hebben.

4.0* en een uitgebreide review

Portret van een labiele man die ten einde raad is na de ontvoering van zijn dochtertje. Het origineel lang geleden gezien dus even de alternate cut bekeken, in feite de visie van Soderbergh op de film. De scènes zijn in een andere orde en dus volgens een ander chronologisch verloop herschikt dan in het origineel. Enkele scènes werden weggeknipt al kan ik me niet voor de geest halen dewelke, en of ze doorslaggevend waren voor de beleving van de film. Het resultaat is een ferm ingekorte maar niet noodzakelijk een mindere film. Vond het zeker geen slechte indruk maken; De prestatie van Lewis blijft magnetisch en het camerawerk zit daar voor veel tussen, en dat blijft onveranderd. Een mooi staaltje teamwork van het duo Kerrigan-Lewis.

Een vrij confronterende en rauwe schets van een labiele man die op zoek gaat naar zijn vermiste dochter. Het is zelfs zeer de vraag of er überhaupt wel sprake is van een ontvoering of dat de zieke psychotische man het zich allemaal inbeeldt. Dat is niet eens het punt van de film die zich blijft focussen op het bizarre gedrag van de man, onverbloemd, dicht op de huid.

Hij zweeft tussen het leven van een dakloze man tot een kamertje ergens in een groezelige vieze appartementsblok. Sterk acteerwerk en prima camerahantering dicht op de huid van het personage tillen de film naar een hoger niveau.

De ontmoeting met de vrouw is toevallig al blijft het vreemd hoeveel vertrouwen ze heeft in de man. De film herbergt een mysterieus tintje en verveelt nimmer, mede ook door de beperkte speelduur.