Keane (2004)

Sterke film, die erg afhankelijk is van het spel van de hoofdrolspeler, maar die faalt niet. Sterker nog, Damian Lewis zet een enorm sterke rol neer als psychotische man, die de weg een beetje kwijt lijkt. Erg goed gedaan. Ook het close-up camerawerk werkt prima. Waar ik het hoofdpersonage in het begin van de film nogal raar vond, daar kreeg ik naarmate de film vorderde toch steeds meer sympathie voor hem. Ook het kleine meisje speelde erg goed.

Op een gegeven moment was ik echt benieuwd hoe het af zou lopen. Het loopt niet helemaal zo af als ik hoopte, had het stiekem nog wel wat indrukwekkender verwacht. Toch is het een erg fijne film, waar misschien bij een herziening nog wel een verhoging inzit.

voor nu een dikke 3,5*

Keane lijkt een beetje op Clean, Shaven, maar dan in een tv-film uitvoering.

Vooral qua camerawerk is het allemaal erg standaard en eentonig. Dicht op de huid gefilmd maar tevens altijd afstandelijk. Wat indringender camerawerk (meer close-ups bijvoorbeeld) zou de film zeer zeker geholpen hebben in plaats van een constante monotone registratie waarbij de camera constant gericht is op de persoon die spreekt. Totaal onnodig en vervelend heen en weer gezwaai wanneer er bijvoorbeeld een gesprek tussen twee personen gaande is.

Het verhaal is aardig hoewel het enkele ontwikkelingen bevat die, hoewel cruciaal voor de voortzetting van het verhaal, qua uitvoering onlogisch en geforceerd overkomen. Damian Lewis speelt bij vlagen een aardige neuroot, maar is gewoon niet sterk genoeg om de film te dragen. En dat is iets wat wel vereist is van zijn personage. Dit in tegenstelling tot det meisje dat juist naturel en erg sterk speelt.

Wat ook goed is, is dat de film in het midden laat of het allemaal nu waar is (heeft hij überhaupt een dochter?)of dat het zich grotendeels in zijn hoofd afspeelt. Jammer dat de tv-film uitwerking de ervaring grotendeels teniet doet.

Deze film heb ik na het zien van de reacties maar gekeken. ik hou wel van apparte films, filmhuis films of buitenlandse films (niet komend uit amerika).

maar wat was dit een DRAMA. wat een slechte film, veels te langdradig. er is geen moment dat ik echt op het puntje van me stoel zat (wat hier wel beweert werd) en ook geen moment me kunnen inleven in de hoofdpersoon. vond de hoofdpersoon bij vlage zelfs bloed irritant.

duidelijk dat dit geen aanrader is.

1 ster

Film die toch de nodige spanning kent, en dan vooral onderhuidse spanning. Niet geheel wat ik er van verwacht had, maar toch wel aangenaam om naar te kijken.

Ik ben zelf niet echt een fan van het shaky/dicht op de huid camerawerk. Soms komt die ervaring goed uit en soms niet. In Keane is dat wel het geval. De haast documentaire achtige stijl voegt veel toe en schets daarmee een rouw en realistisch beeld waarin het personage zich begeeft. Het verhaal verloopt niet altijd even vlot en het duurt vrij lang voordat er echt iets gebeurd. Toch wordt er wel een goede spanning gecreeërd om je aandacht er wel bij te houden. Die spanning komt goed tot zijn recht bij de breakdown van Lewis' personage als hij steeds maar herhaalt wat zijn naam is en de info over zijn "dochter" vanaf daar stijgt de film bovenzichzelf uit en wordt het echt goed. Daarvoor voelt het net als Legan boven mij typt een beetje als een tv-film achtig iets, wat de ervaring wat teniet doet.

3*

Vroeg me bij een bepaalde scène sterk af hoever Keane's psychose nou reikte...Als Keane met Kira na het schaatsen een soort balspel doet, haar toespreekt en langzaam wegloopt schreeuwt hij vervolgens naar omstanders dat ze niet zo naar hem moeten kijken. Zijn die omstanders een waanbeeld van Keane gecreëerd door zijn schuldgevoelens of is Kira een waanbeeld van Keane en wordt hij daarom raar aangekeken? Deze scène speelt zich net af op het moment dat je denkt dat Keane er weer bovenop komt, maar kreeg hierdoor een wat wrange ondertoon. Knappe scène in een verder beklijvende film.

Viel me toch een tikje tegen.

Hoofdpersoon is erg sterk, wel een uitzonderlijk groot deel van de film natuurlijk. De scenes waarin zijn paranoia naar voren komt zijn wat mij betreft het sterkste. De camera dicht op de persoon werkt in die context ook erg goed.

Als Keane aan de beterende hand is wordt de film een beetje aan de langdradige kant, om pas in het laatste kwartier weer echt interessant te worden.

Erg eigen film, had toch op iets aparters gehoopt, en heeft af en toe moeite echt boeiend te blijven. 3*

Goede film met een bijzonder script. Damian Lewis doet het erg goed maar hij werkte me enorm op de zenuwen. Ik kan gewoon heel slecht tegen mensen die zich irrationeel gedragen, om wat voor een reden dan ook. Een vergelijkbare film is 'Spider', een film die wist me toch een stuk meer te boeien.

Er zijn soms van die films die totaal niet voor mij werken. Vooraf had ik me hier heel veel van voorgesteld, maar ik begon me tijdens het kijken van de film ontzettend te vervelen en te ergeren. Langdradigheid is denk ik de belangrijkste oorzaak.

Het camarawerk werkte ontzettend op mijn zenuwen en voor Lewis kon ik geen moment sympatie opbrengen. Breslin vond ik dan weer wel erg goed en dat is ook gelijk de enige reden dat mijn score niet nog lager is uitgevallen. Deze film zal met de beste bedoelingen zijn gemaakt en het acteerwerk zal objectief vast erg goed zijn maar ik kon hier helemaal niets mee.

Het einde van deze is film is zo mooi. Die blik in de ogen van Lewis en dan de excuses aan zijn dochter . Kippenvel en brok in keel. Verder gewoon een ijzersterke film dankzij Lewis (wat goed geacteerd!), het dicht op de huid camerawerk en de blurry beelden van NY. Enige mindere aspect is de verhaalkronkel met de moeder van Kira .

Zeer dikke 4*

Een film die me echt iets deed. Je weet al vrij snel hoe het plot zich ongeveer zal ontwikkelen en ook de visuele stijl blijft de hele film hetzelfde. Maar toch wist deze film met kleine details en nuances een ijzersterk beeld te geven van een man die compleet met zichzelf in de knoop zit.

De film geeft heel sterk een gevoel van claustrofobie in een (te) drukke omgeving weer. Je zit als kijker (evenals Keane zelf) steeds vast in de drukte en je wordt als het ware aangevallen door blikken.

De film lijkt in dat opzicht (dat vooral te maken heeft met de visuele stijl) ook erg op "Clean, Shaven". Alleen daar vond ik de uitwerking net iets minder sterk en overtuigend dan bij "Keane".

Het gebruik van contrasten en kleuren was in deze film veel beter, evenals het gebruik (of het gebrek daaraan) van de omgeving.

Een minpunt wat ik wel wil noemen is dat de film qua geluid en algemene 'soundtrack' wel nog iets beter kon. Verder een perfect beeld van een verknipte persoonlijkheid in de hedendaagse drukke samenleving.

Vond het een erge vreemde film met zo'n abrupt einde! kan hier max een 2.0 voor geven.

jah een film gaat niet altijd alleen om een einde (als bevredigende climax), maar vooral ook om dat wat er voor komt ("de reis er naar toe"), lijkt mij. Maja dat is misschien een kwestie van smaak.

Film zakt toch een beetje qua gevoelswaarde, moet misschien binnenkort een halfje af. We zullen zien.

@ joepp...

Fijn, joepp, dat je 'Keane' weet te waarderen. Jammer dat 'Clean, shaven' dat dan weer net niet deed - die staat nml bij mij op nummer 1 omdat ie net iets extremer, gewaagder, ontluisterender is.

Overigens: als je de stijl van 'Keane' goed vind, zul je zeker 'Le Fils' van de gebroeders Dardenne ook wilen zien. Ook zo'n cinema vérité-stijl, waarbij de camera rusteloos (en soms ronduit claustrofobisch) rond een getroebleerde hoofdpersoon blijft kleven. Dicht-op-de-huid-cinema als het ware, gegrepen uit het leven, wrange momenten vanuit de zelfkant...

Bedankt voor de tip, heb van de gebroeders Dardenne alleen Le Silence de Lorna gezien. Daar had ik persoonlijk niet zo veel mee. Snap ook in die film het vergelijk met Keane en Clean, Shaven.

Clean, Shaven waardeerde ik ook heel erg hoor (staat op 4 sterren), maar ik vond Keane net iets menselijker ofzo en qua stijl net iets beter (misschien in het kleurgebruik?) uitgewerkt.

Ja, weet je wat waarschijnlijk het grote verschil is tussen Clean, shaven en Keane? namelijk dat er voor de hoofdpersoon uit Clean, shaven van vrijwel begin af aan geen hoop was op een goede afloop, (daarvoor was hij te verward en te zelfdestructief en was communiceren met de buitenwereld te zwaar) daar waar bij Keane er nog wel hoop was. Dat maakt de laatste film en diens hoofdpersoon een stuk 'humaner' met daarbij dus meer mogelijkheid bij de kijker tot sympathie en inleven - meer 'menselijk' dus, zoals je al zei....

Na een kwartiertje hield ik het voor gezien, dan geloofde ik het verhaaltje verder wel. Ik had gewoon geen zin in zo'n personage, paranoide, met de camera erbovenop. Het werd al snel heel irritant.

Beetje doorspoelen, blijkt dat het even zo doorgaat, tot de buurvrouw verschijnt met dochter, waarna het verhaaltje een andere wending neemt. Ik was blij op tijd afgehaakt te zijn.

Prachtige film. Iets opener en minder verstikkend dan Clean Shaven (die ik te laag heb staan denk ik), maar wel bloedmooi en met een zeer indrukwekkende hoofdrol. Het einde was het enige juiste, Wat William daar doet is herbeleven wat er gebeurde, misschien bevrijd het hem van zijn demomen?Ook zo ontzettend fijn consequent.

4.0*

Fijn om te horen dat een film als deze en met name ook het helaas onbekendere Clean, shaven gewaardeerd wordt. Kan niet anders zeggen.

Kent u misschien ook The Second Circle van Sokurov, starbright boy? Ik weet niet, maar op de een of andere manier kan ik de beklemmende lijn hierin doortrekken...

Blijf deze film toch veel beklemmender en minder open vinden dan Clean, Shaven.. (En starbright heeft het fantastische Krug al gezien.)

Ik vind ze behoorlijk verschillen van elkaar. Clean, Shaven vind ik wel beklemmender, maar tegelijkertijd enorm kil en afstandelijk. En ook niet helemaal geslaagd (wat met productie problemen te maken had). Keane is veel levendiger en dynamischer. De beklemming zit daar vooral in het dicht op de huid zitten van de hoofdpersoon, en het meebeleven van zijn tripachtige wereldje.

Ik heb The Second Circle inderdaad gezien (in de bios zelfs bij een soort Sokurov mini-retrospectiefje). Wil 'm ook eens herzien, want hoewel ik 'm niet het hoogst heb staan, denk ik af en toe dat het mijn favoriete Sokurov is. Zeer mooie film.

Laatste stem dit jaar.

Hoe reageer je als vader waneer je dochtertje/zoontje verdwenen is. Die antwoord krijgen we tot het diepst in Keane, waar de film ook letterlijk alleen maar om draait: een vader is zijn dochtertje al een tijd zoek en de wanhoop en de paniek slaat toe en als een bezetende doorkruist hij de straten van New York met veel valse hoop en een hoop wilskracht. New York vond ik ook een perfecte achtergrond voor dit verhaal vanwege de stedelijke drukke chaois. De gekte is zelfs bij de kijker nog wel eens te voelen. Keane word ook ijskoud en chaotisch weergegeven en de ellende straalt er ook vanaf. Het lijkt ook weer een beetje een soort van psychotische film te zijn, waneer we bij het dochtertje van zijn nieuwe buurvrouw terechtkomen (dat ook schitterend is neergezet door kindersterretje Abigail Breslin.) Op dat moment word dan nog wel alles door elkaar gehaald en is het aan de kijker wat ie dermee doet. Dat einde lijkt dan inene weer het voorafgaande van de hele film, maar dat het dan in zijn gedachte nog met een sisser afloopt. Het typische gedachte bij mensen die een grote fout hebben begaan.

Hele bijzondere film die je toch nog wel wat vragen nalaat. Maar zeker een perfect stukje, rauwe, wanhopige cinema. Snel meer van Kerrigan opzoeken.

4,0*

Een beklemmend psychologisch drama waarin een vader gevolgd wordt wiens 7-jarig dochterke al een jaar verdwenen is. Hij wordt het slachtoffer van wanhoop, woede, angst, paranoide,...en die gevoelens weet men op een koele doeltreffende manier over te brengen. Zijn voortdurende heen en weer gaan, zijn luidop inpraten tegen zichzelf, tot op het psychotische overlopen van het fatale moment,.... je zit ver in het hoofd van de vader (weergaloos vertolkt door Damian Lewis)

Tot hij op een dag een zekere Lynn en haar 7-jarige dochtertje Kira leert kennen. Die ontmoeting lijkt enige rust in zijn leven te brengen

Nog nooit heb ik zo een beklemmende filmervaring gezien over de psychologische gevolgen op de vader (in dit geval) van een verdwenen kind.

Quotering: 9,0 / 10

Dit is wel een film waar je in moet komen, want het hoofdpersonages is alles behalve toegankelijk. Een echt vreemde eend in de bijt.

Het duurt dan ook even vooraleer je in het verhaal zit, want het komt ook erg fragmentarisch over. 'k vond wel dat de film beter werd naar het einde toe. Het einde zelf vond 'k wel geslaagd.

'k had er wel meer van verwacht, maar het einde maakt veel goed.

Misschien wel het sterkste punt van Keane is dat de film gewoon begint als de hoofdpersoon al middenin zijn psychologische crisis zit en alles wat daaraan vooraf ging vaag laat. Vanvaf de eerste seconde wordt je gedwongen naar een vreemde man te bekijken die duidelijk een vermoeiende zoekroutine naar zijn dochter afgaat, iets waarvan je meteen merkt dat hij het al heel lang doet. Maar kan je het hem kwalijk nemen? Volgens mij moet je haast wel helemaal gek worden als je kind zomaar ineens spoorloos en definitief verdwijnt terwijl jij op hem of haar had moeten letten. Is er een manier om daarmee om te gaan?

Er is natuurlijk de theorie dat Keane helemaal geen dochter had en in plaats daarvan aan schizofrenie lijdt. Dat kwam ook wel soms in mij op tijdens het kijken, maar het wordt nergens hard gemaakt en persoonlijk heeft de verklaring dat hij wél een dochter heeft mijn voorkeur; al is het maar omdat ik zo'n studie van schuldgevoelens interessanter vind. Van begin tot einde zit je eigenlijk vast in pure wanhoop. De scènes waarin Keane leuke dingen gaat doen met het meisje zijn dan ook echt een verademing, maar dat hij werkelijk doordraait in die speelhal als hij zich lijkt te beseffen dat hij haar als een vervanging gebruikt voor zijn echte dochter is werkelijk pijnlijk. Sowieso vond ik deze film erg moeilijk om naar te kijken, vaak uit plaatsvervangende schaamte.

Het is bijna verrassend hoe natuurlijk Damien Lewis overkomt in een rol die op geen enkele manier naturel is. Prachtige acteerprestatie. De aanpak om een personage vlak op de huid te volgen is op zich niet nieuw en vaker gedaan, maar hier was het nog extra intens omdat het hier gaat om voornamelijk close-ups, waardoor we ons constant wel moeten focussen op Lewis' gezicht, aangezien de rest meestal uit beeld gehouden wordt (noot tussendoor: Legan schreef dat de film afstandelijk gefilmd was en baat had gehad bij wat meer close-ups; is een groter gat tussen hoe de film gezien werd mogelijk?). In de tweede helft, als Abigail Breslins rol wat prominenter wordt, wordt de filmstijl ietsje opener. Ietsje, want het blijft een enorm subjectieve film.

Er zijn enkele parels van scènes, zoals bij de McDonalds waarin Keane Kira van een afstand in de gaten houdt, bijna alsof hij verwacht dat ze zomaar zal verdwijnen. Dat gevoel zet hij later om in een poging om de mogelijke kidnapper van zijn dochter te lokken, één van de spannendste scènes die ik recent gezien heb. Dat het zo optimistisch zou eindigen (relatief dan) had ik niet verwacht, maar vond ik wel fijn. Het lijkt verdient na een verstikkend anderhalf uur.
4*

Best goed!

Zeker het eerste half uur of zo is uitermate sterk. Steeds weer die close-ups van de nerveuze paranoïde vader met zijn versnelde ademhaling. Brrr, beklemmend op den duur.

Eens hij de moeder en dochter Kira ontmoet lijkt er wat rust over Keane neer te dalen, al is dat maar tijdelijk.

Verhaal laat verder heel wat in het midden. Zo weten we niet exact wat er met zijn dochter aan de hand is of hij überhaupt wel een dochter heeft. En wat hij nu feitelijk van plan is met Kira.

Blijft een pareltje van een film. Keane leunt bijna geheel op het fenomenale acteerspel van Lewis en op het effectieve, stripped down camerawerk van John Foster. De moodswings van Lewis en het geswitch tussen binnen- & buitenwereld en tussen paniek & rust zijn fantastisch gespeeld en aangrijpend om te aanschouwen. Bij een tweede kijkbeurt komt de film iets minder hard binnen (helaas), en het lijkt iets meer houvast te bieden mbt Keane's beweegredenen (een echt antwoord krijg je gelukkig niet). Nogsteeds ben ik er nog niet helemaal zeker van of de film bepaalde gebeurtenissen binnen het plot nodig heeft, maar dit is en blijft erg sterke en beklijvende cinema.

Damian Lewis, bij mij vooral bekend door zijn schitterende rollen in 'Band Of Brothers' en momenteel in de serie 'Homeland', zet ook hier weer een indrukwekkende rol neer.

Hoewel het verhaal me niet erg aansprak, en vooral het begin nogal saai overkwam, maakt Damian door zijn overtuigende spel er toch een zeer genietbare prent van.

Maar ook het kleine meisje, Abigail Breslin is indrukwekkend, ze doet je bijna smelten.. zo overtuigend is ze.

Sterke film over een man met paranoïde denkbeelden. Film laat in het midden of het verdwenen dochtertje echt zoek is of alleen in de gestoorde geest van haar vader bestaat. Damian Lewis vult deze moeilijke rol op alleszins aanvaardbare wijze in. En dan is er natuurlijk ook nog Abigail Breslin, wat ’n dotje.

Prima film waarbij je snel meegetrokken wordt in het gevoel van radeloosheid waarin de hoofdrolspeler zich bevindt. Zijn zoektocht creëert ook een sfeer van spanning, al vond ik dat die zoektocht toch wel eerlijk gezegd onnodig lang in beeld gebracht wordt. Het moment waarin andere personages hun intrede doen had wat mij betreft wel eerder gemogen, zeker gezien de relatief korte duur van de film.

De film laat je wel met vragen achter, maar dat vond ik in dit geval niet storend. Aanvankelijk kreeg ik sterk de indruk dat zijn scheidende vrouw diegene was die zijn dochter had ontvoerd en dat hij daarna doordraaide. De film laat het verder in het midden, maar dat hij (in zijn waanzin/radeloosheid) het andere meisje als lokaas probeert te gebruiken om de ontvoerder van zijn eigen dochter te vinden doet me wel vermoeden dat hij weldegelijk een dochtertje heeft en dat hij door haar verdwijning is doorgedraaid.

Drie ruime sterretjes.