Keane (2004)

Goede film, indringend, maar toch ook ingetogen. Best gewaagd, want als de hoofdrolspeler het niet waar kan maken, faalt een film als deze volledig, maar Damian Lewis doet het uitstekend. In het begin vond ik het een beetje ongeloofwaardig dat hij steeds tegen zichzelf praatte, maar dat stoorde al snel niet meer. Ik besef me nu ook dat dit nodig was voor het verhaal, z'n acties zouden anders onbegrijpelijk worden. Ook met het einde was ik blij, ik was een beetje bang voor een dramatisch einde, maar dat komt er gelukkig niet.

niet helemaal waar. De film heeft zijn Nederlandse premiere gekregen binnen die reeks, maar de meeste eer moet toch gaan naar distributeur Filmfreak die verantwoordelijk is voor de aankoop van de film en het landelijke roulement.

En ja.. de reden dat het zo lang geduurd heeft? Weet niet, soms wordt er simpelweg een te hoog bedrag gevraagd. Als een verkoper dan merkt dat ie hem helemaal niet meer verkoopt, kan de prijs behoorlijk zakken.

Bij mijn weten wilde Filmfreak de film aanvankelijk alleen voor dvd-uitbreng kopen. Maar voor nagenoeg hetzelfde geld verwierven ze afgelopen filmfestival in Berlijn behalve de dvd-rechten ook de 'theatrical rights'. De wetenschap dat het Filmmuseum de film heel graag in de Previously Unreleased-reeks wilde vertonen gaf het laatste zetje.

Overigens, afgelopen maandag een fraai stukje van Frits Abrahams op de achterpagina van de NRC over de film: http://weblogs3.nrc.nl/dag/2008/09/15/ontvoering/

Na veel lovende recenties gelezen te hebben, het gemiddelde op deze site en een enorme zoektocht was ik met veel verwachting aan deze film begonnen.

Ik heb desondanks toch met een neutrale blik deze film aangezet.

Over het algemeen ben ik een fan van het type filmhuis-films maar ik vond deze film ronduit slecht.

De film begint met een vrachtlading aan vragen die tot aan het eind niet worden beantwoord. Ook irriteerde ik me mateloos aan het idiote gedrag van de hoofdpersoon wat helemaal niets toevoegde aan de film. Wat resulteerde in een aantal rare situaties waarbij ik echt dacht waarom Kerrigan mij dit wil laten zien.

Ik zit echt niet te wachten op een hollywood film/einde maar dit was echt een stukje nutteloosheid ten top.

De film was in mijn ogen meer een info filmpje van teleac : Keane of zo maar een greep uit een week van een manisch-depresieve schisofreen.

Ik vond hem ook niet zo goed als ik gehoopt had. Vooral weinig verheffend.

Tuurlijk, Lewis zet (alweer) een fantastische rol neer. En sommige scenes maken veel indruk.

Maar het geheel is wat te voorbijgaand. Teveel een opvolging van (onsamenhangende?) gebeurtenissen. Zoiets kan krachtig werken, maar hier is dat niet zo.

De hele look en feel van de film, sfeertechnisch, is erg aardig, en doet me gigantisch veel denken aan Day Night Day Night. Hoewel het basisgegeven daar anders is, is het precies hetzelfde uitgewerkt, ook zo'n rondzwervende eenling in New York, met precies diezelfde camera dicht op de huid.

Indrukwekkende en broeierige film die aardig onder de huid kruipt. De film is voor meerdere interpretaties vatbaar. Ten eerste is het niet duidelijk of hij uberhaupt zijn dochter is verloren , maar ook het gedeelte vanaf de intrede van moeder en dochter vond ik interessant: is dit niet ook slechts een hersenspinsel van William? Is dit niet een soort van uitvlucht of katharsis? Verzint hij deze wereld niet om zich heen, zodat hij nog een keer kan genieten van zijn verloren dochter? Komt hij hierdoor niet in het reine met zichzelf? Nogmaals loopt hij dezelfde route op het station, om te kijken of het niet zijn schuld was dat zijn dochter door iemand anders meegenomen werd. Opvallend is ook de kleding van Kira: toevallig een paars jasje met capuchon én een blauw rugzakje... .
Ik weet het niet. In mijn ogen maakt dit ook niet bijster veel uit: het gaat om een zeer verwarde man, die alle realiteitszin verloren lijkt te zijn. Dit is op een zeer indringende en vaak zelfs akelige manier vertolkt door Damian Lewis.
Ik ben onder de indruk. 4.5 ster.

Was er ook minder stuk van dan gehoopt. Zeker na het zien van zijn andere twee films. Die ik wel zeer sterk vondt.

Goede film onder het genot van een potje prozac.

Ik word chagrijnig van dit soort films, en dan heb ik het niet over de depressieve toon die hier overheen hangt. De goede recensies ten spijt: dit kon me helemaal niet boeien. Toen de film op 80 minuten zat dacht ik dat er éindelijk wat ging komen...en dan krijg je plotseling de eindcredits. Leuk gefilmd hoor en allemaal erg goed geacteerd, maar ik kon het niet opbrengen om met interesse te kijken naar een coke-verslaafde vader die z'n dochter kwijt is. 2,0*

Wat grauwe en onnavolgbare film, irritatie bij mij doordat het maar om één persoontje draaide. Gelukkig zet Lewis zijn karakter op formidabele wijze neer, verder niet mijn type film, krappe voldoende.

Enorm indringende film. Vooral het beginpunt van de film is ijzersterk. Niet meteen na de ontvoering maar juist een aantal maanden erna. Het zorgt ervoor dat de film veel persoonlijker over William Keane kan gaan. Vanaf het begin roept Keane ook veel vragen op die je naarmate de film vordert zelf moet gaan invullen. Gevolg hiervan is dat de film op vele manieren uitgelegd kan worden. Damian Lewis is geniaal. Woede, irritatie, symphatie en medelijden strijden om voorrang bij zijn karakter. Hoogtepunt is de scene in de pub waar hij de controle over zichzelf volledig verliest in zijn strijd om de muziek wat harder te krijgen. Briljante scene. Vanaf de intrede van Lynn en Kira voel je het naderende onheil aankomen en dat gevoel wordt alleen maar sterker als het onvermijdelijke einde nadert. Bijzonder sterk gedaan. Ook de manier van filmen draagt trouwens bij aan de sfeer. Constant dicht op de huid je maakt mee wat Keane meemaakt. Ik kan me echt levendig voorstellen dat mensen die zelf kinderen hebben bij vlagen echt moeite hebben om de film af te kijken zo indringend en realistisch wordt dit onderwerp neergezet. Als je tegen een trage en dialoogarme opbouw kunt en je geen moeite hebt met het onderwerp dan wacht je een formidabele film die je niet snel vergeet.

dikke 4 of kleine 4,5 ben er nog niet uit.

Een sterke film, vooral een uur na afloop. Tijdens de film heb ik me vooral zitten ergeren aan die vrouw in het hotel die haar dochter door hem van school laat halen, en vervolgens de rest van de dag, en een nacht, achterlaat bij een uiterst labiel persoon die ze nauwelijks kent. Dat hij vervolgens het meisje alleen bij de Mc Donalds laat zitten begreep ik in eerste instantie ook niet, zeker niet na wat hij heeft meegemaakt. Later wordt wel duidelijk waarom hij dat deed.
Ook vond ik de reactie van de mensen die hij de foto liet zien erg onrealistisch. Ik kan me niet voorstellen dat als iemand in paniek een foto van een meisje laat zien en daarbij zegt dat het om zijn vermiste docher gaat zulke ongeïnteresseerde reacties ontvangt.

De poster is één van de meest misleidende die ik ooit heb gezien, want ik was er in de film van overtuigd het vermiste meisje nog te zien, omdat ze notabene op de poster staat, nog niet wetende dat het Kira, het dochtertje van de vrouw is.

Ik ben er na het zien van de film redelijk van overtuigd dat die Keane helemaal nooit een dochter heeft gehad, en al langer dan een jaar ernstig schytzofreen is en naar aanleiding van een krantenknipsel gelooft dat het allemaal om zijn eigen (verzonnen) dochter draait. Op het station laat hij mensen een krantenknipsel zien met de vraag of men dit meisje heeft gezien. Het is natuurlijk erg raar hij dat niet eens een echte foto van zijn dochter heeft. Bovendien zien of horen we nergens de moeder van het kind, zijn ex- vrouw.

Al met al een prima film met een goede acteerprestatie van Damian Lewis, een film waar je heerlijk op los kunt filosoferen. Geen perfecte film, daarvoor vond ik de logica iets te ver te zoeken.

Niet mijn ding.

Aan 't acteerwerk zal 't zeker niet gelegen hebben, maar op één of andere wijze kon ik totaal geen symphatie opbrengen voor 't hoofdpersonage.

Je krijgt gewoon enkele dagen uit 't leven van een totaal gestoorde, zwaar depressieve gek te zien, want het verhaal kent niet echt een begin, en ook niet echt een einde.
Naderhand vroeg ik me zelfs nog af of hijzelf überhaubt wel een dochter heeft gehad, ondanks dat ie zo goed met dat meisje kon omgaan.
Erg wazig allemaal.

2*

Die wazigheid maakt deze film juist zo sterk.

Dat zal best, maar je moet er van houden.

Naar mijn idee zijn er te weinig aanknopingspunten of hints om er een echt verhaal omheen te denken en uit te vinden wat die man nu daadwerkelijk overkomen is. Het enige wat nogal snel duidelijk werd is 't feit dat ie ontspoord is.

Keane vond ik heel geslaagd. Vooral de manier hoe de regisseur de vraag open houd of het echt gebeurd is met zijn dochtertje of dat hij gewoon tik heeft. Die tik staat hier dan voor schizofrenie. Knap ook hoe de camera zo dicht op de huid zit van de hoofdpersoon. Dardenne in het kwadraat kun je het bijna noemen.

Ik weet niet wie er in 2004 met de oscar voor beste acteur aan de haal is gegaan, maar wat ik wel weet is dat Damian Lewis hem had moeten krijgen voor deze geweldige rol.

Het weg laten van muziek en de camera erboven op zorgden voor een sfeer waarbij ik wel een paar keer heb moeten snuiten (scene onder de douche en scene op een soort van bowling baan).

In een woord prachtig!!

Best Performance by an Actor in a Leading Role

Winner:

* Ray - Jamie Foxx

Other Nominees:

* The Aviator - Leonardo DiCaprio

* Finding Neverland - Johnny Depp

* Hotel Rwanda - Don Cheadle

* Million Dollar Baby - Clint Eastwood

Tja, ben het helemaal met je eens!

Bedankt Rokuro, ik ben weer op de hoogte en vind nu helemaal dat mijnheer Lewis hem had moeten krijgen, maar ja dat beeldje gaat eigenlijk nergens over want het zijn altijd de "grote" films die er mee vandoor gaan.

Keane was een hele andere film dan ik op voorhand had gedacht. Op basis van de poster had ik verwacht dat de film zou gaan over de dag van het kwijtraken van de dochter zelf en ook dat het nogal strak geschoten zou zijn (vraag me niet waarom). Daar had ik niet zo'n probleem mee, aangezien ik wel hou van een dicht-op-de-huid-aanpak hou.

Maar dus eerder dan de wat spannendere film die ik had verwacht, was het veel meer psychologisch. In eerste instantie was ik bang dat ik naar een sociaal drama zat te kijken, die de ene nare gebeurtenis op nare gebeurtenis stapelt, maar wanneer moeder en dochter in beeld verschijnen, blijkt de film uiterst effectief geweest in het opzetten van de spanningsboog.

De reden waarom deze film voor mij niet helemaal werkt, zit hem toch in dat begin. Lewis praat constant tegen zichzelf en hoewel dit niet meteen ongeloofwaardig is, is dit wel een hele makkelijk manier om gedachten en gevoelens over te brengen; dat had ik toch liever anders of in ieder geval minder gezien. Dit haalde mij toch uit de film op bepaalde momenten.

Maar al met al is het een goede film, waar vooral ook het camerawerk een compliment verdient.

Goede film. Maar...ik vind het wel een klein beetje een herhalingsoefening van Clean, Shaven. En die komt bij mij toch net iets hoger qua waardering.

Tweede helft is beduidend beter, want iets meer dramatische lijn dan in de eerste helft. De scenes met het buurmeisje Kira zijn erg mooi geregisseerd.

Stukje van het begin gemist, dus weet niet helemaal of ik hier wel een jota van begreep, maar de pagina's lezende denk ik dat ik in de buurt zit.. Mooie rol inderdaad van zowel man als kind en de sfeer is redelijk goed getroffen in dat hotel. Film waar spanning inzit, maar aan de andere kant ook weer niet. Raar geval.

Qwa commentaar op deze film sluit ik me volledig aan bij wendyvortex.

Een goede film maar haalt het niet bij clean shaven, die ik toch een stuk aangrijpender vond.

Hoe dan ook 3* zijn wel op z'n plaats dacht ik zo..

Een erg mooie en breekbare registratie van een getergde man,,

de film zegt vrijwel weinig,, het gezicht van de film echter heel veel.

Wat een acteerprestatie!

De camera zat ook constant dicht op William,, werkte erg goed.

Ik zat constant te wachten op een bepaalde plotontwikkeling,,

of op een omkering. Ik kreeg niks. Niks van dat. Alleen maar de handelingen van William,, depressief en ontroerend. Kon de beelden niet altijd begrijpen,, wat gaat er om in die man?

*3,5

Mooi en erg goed geacteerd relaas door de geestelijke krochten van een man zonder dochter die met wanhopige schuldgevoelens meer dan hem lief is kwijtraakt.

Enorm meeslepende, positief verwarrende film met één van de beste acteerprestaties die ik de laatste tijd gezien heb.

Je kan de filmzelf een beetje invullen, maar wat je te zien krijgt laat je zeker niet koud.

Enorme aanrader!

Echt een enorme aderlating die misschien nog iets beter was geweest als Keane's bedoelingen met Kira minder onschuldig waren geweest. De hele film lang laat Kerrigan je twijfelen. Is het allemaal een tragische en volkomen ongevaarlijke roep om hulp en troost, of hebben we hier te maken met een écht zieke geest? Echt uitsluitsel krijgen we niet, maar er wordt op het laatst toch behoorlijk gehint naar Keane als goedzak met een verschrikkelijk trauma, in plaats van de creep met een ernstige stoornis die ik af en toe dacht te zien boven komen drijven.

Natuurlijk, hij gebruikt haar op het laatste als een soort van lokaas, voor de dader (als die al bestaat) maar ook voor zichzelf. Maar uiteindelijk lijkt het allemaal toch wel weer goed af te lopen. Keane heeft iets van closure, en Kira wordt herenigd met ma en pa.

En hoezeer je als empathisch kijker en goed mens ook hoopt op deze ontknoping, ergens denk ik dat de film nóg krachtiger was geweest als hij bijvoorbeeld wél met Kira op de bus was gestapt en we ze langzaam weg zouden zien rijden in een zeer zeldzaam longshot.

Desalniettemin een dikke 4*, met nog even een vermelding voor het prachtige camerawerk en spel.

Ik vond het einde van deze film juist het enige juiste. Ik denk dat als hij Kira had meegenomen, dat in het verkeerde keelgat was geschoten bij mij. Alle sympathie en begrip zou zijn verdwenen en de hele film zou ineens vanuit een ander perspectief gezien moeten worden. Het feit dat Keane net niet omslaat naar gevaarlijk gedrag vond ik juist zo sterk en maakte het zo spannend tot op het laatste moment. Ik begon me de laatste minuten echt ongerust te maken. zo van .... hij zal toch niet?... Geweldig.

Lichte tegenvaller na Clean, Shaven.

Het knappe aan zowel C,S als Keane is hoe makkelijk je mee gaat leven met de hoofdpersoon. Puur dankzij het erg sterke op-de-huid camerawerk.

Alleen duurt het wel net iets langer bij deze voordat dit gebeurt en de sleur is minder indringend. Wat ik hier miste was de sterke audio van Clean, Shaven. Damian Lewis is wel een geweldig acteur trouwens, voor mij slechts een bevestiging ipv constatering.

Een pak minder indrukwekkend dan Clean, Shaven. 3.5*, wel ruim, maar had toch een makkelijke 4* verwacht.

Ik vond het een goede film. Heel goed geacteerd van Damian Lewis. Ik vond dat je tijdens de film echt in zijn hoofd zat.