The Green Mile (1999)

Waarom val je hiervan in slaap, maar niet van al die films waarop je (goed) gestemd heb, maar waarvan ik nog nooit heb gehoord?

En daarom geef je 'm 0,5 *? Best wel voorbarig.

Als jij bij een film in slaap valt, geef je dan wel een goed cijfer? In slaap vallen bij een film is meestal een teken dat je het geen bal aan vind. Al is dat best wel gek bij deze film.

Ja, maar als je maar 20 minuten hebt gezien kun je toch geen oordeel vellen?

Echt een hele mooie film !

heb het al rond 4 keer bekeken.

Als je in slaap valt wil dat zeggen dat je niet de volledige film hebt gezien. Misschien zit er wel een fantastisch einde in de film, waardoor je beoordeling misschien van 0,5* naar 1,5* of zelfs 2,5* gaat.

Moet deze discussie nou bij elke film worden gevoerd?

Zolang het zich voordoet.. Ja!

leuke en vermakelijke film, maar is deze dan echt zo bijzonder?

Ik vind het meer een gewoon sprookje die walt disney had kunnen maken.

Nee hoor, bij écht goeie films gebeurt dat niet...

Toch is dat zéér subjectief. Ook bij films die eçht iedereen in principe goed vind, zie je nog wel mensen die er anders over denken.

Precies, er is nooit een film die iedereen goed vindt. Zelfs bij de meest spectaculaire film zal er wel iemand die verveeld in slaap is gevallen zijn.

Over welke discussie heb je het nou?

Het gaat er toch over dat als je niet de volledige film heb gezien dat je niet volledig kan oordelen?

Het was, voor alle duidelijkheid, ook maar een grapje, hoor...

oh haha grappig.

Heb em al stuk of 5 x gezien en vind hem heel goed!

Misschien omdat je narcoleptisch bent?

En wat is dat in vrij vertaald nederlands?

Nacroleptisch

een soort slaapziekte

Het begin, bij de oudejs, is niets bijzonders. Als we eenmaal in de jaren '30 van de Grote Depressie zitten, krijgen we goede acteurs te zien. De hoofrol is voor Tom Hanks, altijd fijn om naar te kijken. En Barry Pepper, David Morse en James Cromwell spelen redelijk goede bijrollen. Michael Clarke Duncan ben ik minder weg van, hij zat de hele film alleen maar te snotteren. Het geheel is een typisch Amerikaans drama, waar ze er één groot emotioneel stuk van proberen te maken (en kennelijk voor velen gelukt is), met eigenlijk vrij weinig inhoud. Gek, wanneer ik iets 'typisch Amerikaans' vind, wordt het juist door Nederlanders vaak veel meer gewaardeerd (zo staat TGM hier in de top 10, en op IMDb ergens in de honderd). Het personage Percy vond ik erg slap. Een ééndemensionaal personage, de slechterik in de film. Aan de andere kant hebben we Tom Hanks' personage Paul Edgecomb, die dan weer veel en veel te goed is. Zo is zijn relatie met z'n vrouw weer net wat te gezond. Eigenlijk lijdt de hele film al aan zwakke personages, die al snel in hokjes gestopt kunnen worden (goed, slecht). De bewakers zijn dan ook wel erg soft allemaal (op Percy na natuurlijk).

De film ziet er nergens bijzonder uit, maar stoort ook nergens, voldoende dus. Maar als je 3 uur zit te kijken mag het van mij visueel wel wat boeiender om de aandacht er beter bij te houden. Wat natuurlijk ook hoort bij zo'n groot Amerikaans drama, is een wat brave humor zo nu en dan, maar daar was ik voor het grootste deel niet weg van. Zo vond ik die hele Mr. Jingles een overbodige rol in de film hebben. Als historisch portret over de Grote Depressie stelt het ook niet zo heel veel voor, want er is toch enorm veel geromantiseerd. Wel bij de scene met de advocaat van John Coffey, Gary Sinise, kom je toch wat meer te weten over de werklozen en hoe er werd neergekeken op negers. Bovendien merk je dat God veel meer aanwezsig is in het dagelijkse leven van de gewone man dan nu. Wel heb je af en toe leuke details, zoals Tom Hanks die een pijnlijk goede prestatie levert bij zijn waterleidingproblemen. De komst van Sam Rockwell als de 'hell raiser' is ook leuke vooruitgang. Het tempo in de film ligt zeker niet hoog, en het laatste uur wordt het allemaal wat langdradig. De film is nergens spannend en heeft nergens echte goede of memorabele scenes. De film krabbelt maar voort, zonder pieken en dalen.

Dus wat zou deze film zo goed moeten maken? Het verhaal? Niet al te sterk. Acteerwerk? Verschillend, maar over het algemeen zeer te pruimen. Regie/sfeer? Niet bijzonder, soms zelfs wat langdradig. Script? Redelijk, maar echte diepgang is ver te zoeken, de film komt niet veel verder dan 'wat een slechte dingen gebeuren er op aarde'. Filmmuziek? Helemaal niets bijzonders. Zwaar overgewaardeerd als je het mij vraagt, en het beviel me minder dan Frank Darabont's andere grote hit, The Shawshank Redemption, die toch op veel punten veel sterker is maar toch ook overgewaardeerd blijft. Nee, ik ben niet overtuigd door deze film, en waarom dit voor velen een topper is, blijft me een raadsel.

2,5*

TGM fans, val me maar aan!

Heb je alleen daar dat hele stuk voor geschreven?

Nee, ik heb het geschreven omdat het mijn mening is, en ik ben benieuwd waarom zoveel het wel zo'n super geweldige film vinden. Oftewel, ik ben open voor discussie en volgens mij is deze site daarvoor.

Ik zal eens een discussie openen: Mag ik eens vragen waarom jij in je bovenstaand bericht zegt dat het verhaal zwak is. Wat is er zwak aan??

Nou, het heeft weinig diepgang. Het hele fantasy gebeuren mag van mij best, maar hier vond ik het gewoon niet zo sterk. Qua diepgang stelt het vrij weinig voor. 'Eén van God's wonderen' doet wonderen en vertelt hoe slecht de wereld wel niet is. De personages zijn meteen al goed of slecht, erg veel diepte zit daar ook niet in. En het is gewoon te weinig stof om drie uur mee te vullen. Dus geen goede personages, levenswijsheden, historische gebeurtenissen, of iets in die richting, al probeert TGM heel zwaar beladen te klinken wanneer het eind nadert, maar ik zie er niks in.

En wat vond jij er goed aan?

De emotie in het verhaal, John Cofee is voor mij 1 van de meest fascinerende personages ooit gemaatk in filmhistorie. Het verhaal heeft mij geraakt en dat heeft tot nu toe alleen deze film echt wel gedaan. De eerste keer toen ik het zag had ik echt een wow gevoel en dat alleen echt om de emotie in de film

Als het emoties opwekt en als je met hem mee kan leven dan is dat inderdaad een groot pluspunt. Maar niet voor mij. Ik snap op zich wel wat je in John Coffey ziet, op zich wel goed gespeeld, maar ik vond hem net wat te veel snotteren en zielig doen.

Dat was juist het mooie en trieste aan zijn karakter, enerzijds het voorkomen van een onoverwinnelijke neger, anderzijds het karakter van een klein kindje dat zich bedreigd voelt.