The Green Mile (1999)

Wat een enorme draak van een film. Zowat alles klopt en raakt je. Mij in iedergeval wel. Het acteerwerk, de gebeurtenissen, sfeerzetting, alles klopt gewoon. De film is wel sentimenteel, maar niet overdreven en dat maakt het tot een prachtige kijkervaring, op de executies na dan, vooral die van Del.

Boeiend en aangrijpend, 5*.

Deze uitdrukking ken ik niet om iets positiefs mee aan te geven...

Ik heb deze film in de bios gezien, iedereen liep met een brok in zijn keel de zaal uit. Stephen King is een meester-schrijver, zowel op horror als op drama en sf, gebied. Prachtige verfilming met een cast die byzonder sterk is.

prachtige film met een goed verhaal en goed acteer werk

Fantastische film met humor terwijl het toch een dramatisch verhaal is.

Geweldige film 1e keer dat ik hem keek was ik echt helemaal onder de indruk. Goed verhaal en super geacteerd. Wel erg zielig af en toe.

5*

zo'n zielig film is dit, prachtig!

Kenmerkend, als je maar medelijden hebt *zucht* . Zielig staat tegenwoordig voor de maximale score?

Nee, emotioneel geraakt worden door een film wel.

Dit vind ik dus ook echt een geweldige film. Hier huil ik ook weer iedere keer bij. Echt zo aangrijpend.

Mooi verhaal

Mooiste film die ik ooit gezien heb

1 van de slechtste film die ooit gezien heb, vooral erg slaapverwekkend en het speelt te veel op tere zieltjes!

Degelijke en aangename film die vrij vlot uitkijkt - maar ook niet meer dan dat.

Het Belgische weekblad Humo geeft 'm deze week 2,5* (op 4), en dat vind ik een stuk logischer dan de notering op Moviemeter als nr 4 in de top 250.

'Overschat' lijkt me in dit geval een understatement...

Ach, zoals de mensen boven je schreven is het een zakdoekje voor hun tranen. Blijkbaar is er een hoop leed en onrecht onder de moviemeter users.

Inderdaad , tranen met tuiten .

Tuffen up kids!

Als je helemaal in deze film zit en meeleeft met de personages, wie huilt dan van binnen niet?!

Geweldige film, geweldig acteerwerk! 5 sterren off course

Ik . Kon me dan ook met geen mogelijkheid inleven.

Vreemd? Ik wel juist wel namelijk.

Maar dan nog. Tranen trekken is een van de makkelijkst oproepbare emoties in film en de muziek. De misselijkheid die het openen van een dergelijke opzichtige trukendoos bij mij oproept overheerst de treurnis.

?

Jammer als je zo'n kijkbeleving bij de film hebt. Bij mij kwam het namelijk totaal niet als een trukendoos over, maar als oprechte emoties. Dan zou je kunnen zeggen dat de trukendoos werkt, maar als het dat doet, is daar volgens mij toch niks mis mee? Dan doet de film wat wat hij moet doen. Jammer dat dat dus niet voor jou op gaat.

Ach, ieder z'n mening niet?

Het gaat hem er waarschijnlijk meer om dat de film je alleen emotioneel probeert te raken, en dan ook nog eens met erg opzichtige manieren. De film heeft naast het overgedramatiseerde vrijwel niets te bieden, een erg simplistische manier om te tonen wat de doodstraf teweeg kan brengen daar gelaten. "Dead Man Walking" is wat dat betreft een veel betere film en zou ik je dan ook willen aanraden als het doodstraf aspect je interesseerde.

Dat de film mij op emotioneel vlak probeert te bereiken en verder geen pretenties bied (als ik afga op wat jij zegt ), dan heeft mij dat niet gedeerd. De film probeert een verhaal te vertellen, dat van het boek. Dat is volgens mij de hoofdoel van de film, niet? Ik (en vele anderen) werden geraakt door dit verhaal en in dat opzicht vind ik de film erg geslaagt. Dat de film verder niks te bieden heeft ben ik niet met je eens, maar als het zo zou zijn, waarom dan gelijk een 0.5? Is dat niet wat overdreven?

Als het vertellen van het verhaal in jouw opzicht niet is geslaagt, dan zijn er volgens mij genoeg andere dingen die deze film meer dan een 0.5 waard maken. Wat dacht je van het acteerwerk? Belichting? De score? Of vind je dat allemaal maar opzichtige manieren om dit verhaal te vertellen?

Het is niet zo zeer het vertellen van het verhaal, ik begrijp best dat de manier van vertellen de verhaallijn van het boek moest volgen. Het is meer het verhaal an sich (ik ben sowieso al geen King fan, maar dat terzijde) waar ik me niet in kan vinden. Bovendien was de speelduur een grote spelbreker, ik heb me werkelijk 2 uur zitten opvreten met de vragen: komt er ooit nog een béétje vaart, komt er ooit nog eens een onvoorspelbaar stukje en met name wanneer is het in godsnaam afgelopen?

Het is overigens een erg lange tijd geleden dat ik de film zag. Ben ook absoluut niet van plan hem nog een kans te geven. Wat ik me herinner van de door jou goed bevonden zaken is hoofdzakelijk dat Hanks een irritante manier van spelen heeft (altijd hetzelfde) en Duncan geenszins opviel. De rest is (gelukkig?) uit mijn geheugen verdwenen.

De belichting was nergens bijzonder voorzover ik mij wederom kan herinneren. Constant een beetje een geelachtige gloed die ik al veel vaker gezien heb en erg cliché is voor een gevangenis.

Score was (stukjes geluisterd op youtube) prima ter ondersteuning van de bedoelingen, mensen mee krijgen in het óh zo zielige verhaaltje. Het was echter nergens bijzonder, zonder beelden erbij een vrij doel- en waardeloos stukje muziek.

Eigenlijk wel.

Zodra er bij een film, bepaalde emoties komen kijken, begint roel over een trukje, of over cliches, en dat het goedkoop is. Vanwaar deze aversie? Ik hou ook niet erg van het overdramatische over the top bruckenheimer gebeuren, maar dat zegt niet dat dan alle vormen van gevoeligheid, in alle overige films ook misplaatst of goedkoop zijn (mits goed geacteerd). Blijkbaar heb je een erg klinische manier van filmkijken, dit merkte ik bij shawshank ook al.

En geen liefhebber van king, dat is ook duidelijk.

Ik heb geen aversie jegens films die emoties los krijgen. Sterker nog: drama vind ik een fascinerend genre. Ik houd alleen niet van de goedkope, eenvoudige manieren om simpele emoties los te krijgen. In zowel "The Green Mile" als in "Shawshank" is sprake van een onschuldige die vast zit, how sad . Heel erg simpel scoren is dat ja, drama puur om het drama. Daar kan ik me niet in vinden. Kijk dan eens "Dead Man Walking", vele malen interessanter dan dit gewauwel over een zielig en onschuldig negertje.

Eens. Dan krijg je ook het idee dat de regisseur zijn publiek laag inschat. Voor mij is dit soort vals sentiment vaak de reden om tot een 'gevoelsstem' te komen, waarbij je dus geen rekening meer houdt met die elementen in de film die misschien wel voldoende zijn. Volgens mij zijn veel 0,5* die hier uitgedeeld zijn dan ook prima te verantwoorden.

Dit overtuigd mij ervan dat je een klinische manier van kijken hebt. Is opzich niks mis mee, ieder heeft zo zijn eigen kijk op dingen. Maar een iets andere kijk is toch wel een vereiste wil je dit soort films kunnen waarderen. Je bent geen fan van King's verhalen, da's duidelijk.

Overgens hebben beide films naar mijn mening genoeg karakter uitdieping dat je niet echt kan spreken van goedkope manieren om emoties los te krijgen. Daarbij is het niet zomaar een gevalletje van een ongschuldige die vast zit, ik vind dat in beide films in het verhaal toch wel bijzondere dingen gebeuren die niet een doorsnee geval zijn van bijv. 'een zielig en onschuldig negertje zit vast'. Maargoed, zoals je al zei, je bent geen fan van King's verhalen dus is het logisch dat je daar zo over denkt. Kwestie van smaak.

Maargoed, hier heeft ieder zo zijn eigen kijk op natuurlijk, en het is duidelijk dat onze kijk hierop nogal verschilt.

Leuk dat je dat "klinische kijk" overneemt van 83Utreg, maar wat bedoel je hier in godsnaam mee?


Het gaat erom dat de hoofdzaak is dat het om een onschuldig persoon gaat. Dan zijn de meeste al over de brug en doet de rest er eigenlijk niet meer toe, tenzij een karakter meerde eigenschappen heeft, in de ruimste zin van het woord; dus niet alleen goed óf slecht. Alleen het tonen hoe goed en lief Coffey wel niet is, hoe goedwillend Edgecomb is en hoe stout en stom (ja gewoonweg kinderlijk) Howell is noem ik geen karakter uitdiepen. Alleen een eendimensionale visie die het eenvoudig verkregen sentiment versterkt.


In beide films gebeuren geen bijzondere dingen, vrijwel alles gaat naar de wens van de emotioneel geraakte kijker.

Bij Bruckheimer kan ik het prima hebben, die films hebben dan ook wat meer (actie) te beiden dan enkel tranentrekkerij....

En King staat over het algemeen voor heel andere films dat The Green MIle en SSR. The Shining, Christine, DeadZone, Pet Sematary. Prima films.