Blade Runner (1982)

@Basto.Het is niet zo zeer de vraag dat de replicants meer mens willen zijn, want ze zijn al superieur aan de mens. Het is meer de vraag welk recht heeft de mens replica's van zichzelf te maken maar ze geen gelijke rechten en levensduur te geven.
Ik heb na vele kijkbeurten tevens nooit het gevoel gekregen dat Deckard een replicant zou zijn.

Oeehhh, wat diepzinnig zeg.

Kijk, ik ben niet de allergrootste optimist, maar volgens mij wordt 2019 toch net wat rooskleuriger. Hou de Prozac dus maar bij de hand, want Blade Runner is voer voor fans van dystopische sci fi. Waarom moeten dit soort films zichzelf ook altijd zo serieus nemen?

Om maar te zeggen dat ik het verhaal niet zo boeiend vond. Gelukkig heeft Blade Runner andere kwaliteiten, vooral op artistiek vlak. Visueel creëert Scott een mooi, duister spel met licht en schaduw. En Vangelis die op zijn synth tokkelt: dat gaat er bij mij altijd wel in.

Daar moet de film het dus echt wel van hebben, want ook de cast – Ford voorop – leverde een langgerekte geeuw op. 2.5* voor de knappe nachtmerrie-achtige sfeer.

Precies welk verhaal vond je niet zo boeiend. De film vertelt er meerdere.

Vond het allemaal nogal geforceerd depri en ernstig.

Dat is meer de sfeer dan het verhaal. Wat ik juist sterk vind is dat er meerdere verhalen zijn.

- Deckard en zijn opdracht

- De Replicants en hun strijd

- Deckard innerlijke strijd

- En de filosofische beschouwingen mbt Mens/Replicant/wie ben ik.

Kan me voorstellen dat men de eerdte keer enkel het verhaal van Deckard en zijn opdracht volgt, maar het mooie van de film is dat er nog veel te ontdekken valt. Dat kan ik niet rijmen met 'saai verhaal'.

Blade Runner's different cuts explained in video showing differences. - slate.com

Ik heb films gezien die qua toon overdreven depri en zwaarmoedig zijn (The Road, Children Of Men, The House Of Sand And Fog, Crash, ....) maar Blade Runner hoort daar helemaal niet bij. Het klopt dat het verre van een luchtige komedie is maar geforceerd depri en ernstig? Goed, het is maar wat je er van maakt. Misschien dat mensen de dag van vandaag te veel gewoon zijn aan de geforceerde humor in de allomtegenwoordige Marvel films?

Dat is nochtans wat bijna iedereen doet, het verhaal volgen. En als we tijdens het verhaal veel moeten lachen, of in spanning zitten, of er wordt geacteerd tegen de sterren op zitten, dan is het een goeie film. Het zijn dingen die ons makkelijk vervoeren. Een film als Blade Runner moet het daar niet van hebben. Daar geldt, hoe meer je als toeschouwer van jezelf kan bijdragen, hoe beter de wisselwerking en hoe rijker de ervaring. De thema's worden niet uitgelegd of door de karakters besproken, we moeten ze zelf ontdekken. Doe je dat niet dan kan Blade Runner een koude, lege ervaring zijn.

Nja, de cast lijkt zich vooral bezig te houden met stoïcijns in de camera staren, met een blik waaruit blijkt dat ze zichzelf heel erg au sérieux nemen. Dat het verhaal niet zo veel om het lijf heeft interesseert me niet, maar doe dan niet alsof het allemaal zo diepzinnig is, en rek het ook niet zo lang. 90 minuten was wel voldoende geweest.

Ik blijf met het gevoel zitten dat hier meer had ingezeten. Want qua cinematografie is dit wél grootse cinema.

Zoals?

Over wat gaat de film (volgens jou)? En hoe kan je 'dat' beter behandelen?

Dat de karakters alleen maar onverstoorbaar in de camera staren is me eigenlijk nog nooit opgevallen. Dat zegt me niks. Ja, nu je het zegt, er is inderdaad één scène waar Rutger Hauer iets te veel de tijd neemt om te zeggen wat hij gaat zeggen. Maar dat is maar één moment dat ik zelf ook zou veranderen. Voor de rest is het trage tempo heerlijk. Uptempo films zijn vooral films die het moeten hebben van verhaal. Verhaal an sich vind ik niet zo boeiend. Als Blade Runner 90 min. zou duren zou alle sfeer en emotie verdwijnen. De film zou zich alleen maar toespitsen op snel een verhaaltje afhaspelen.

Ik vrees dat dit gewoon een gevalletje van 'smaken verschillen' is.

Ik vind een traag tempo ook vaak een meerwaarde. Bij films als Heat of series als Twin Peaks. Alleen moet het concept je wel aanspreken, en dat is bij deze film gewoon niet echt het geval. Heb het gewoon wat gehad met dystopische sci-fi.

Een tweede kijkbeurt heeft weinig veranderingen in mijn mening aangebracht, wel weet ik de mooie beelden nu wat meer op waarde te schatten. Toendertijd kon ik me vooral niet onttrekken aan het gevoel dat het allemaal wel erg traag en saai was. Ook nu bekroop dat gevoel me regelmatig maar was ik wel meer geïntrigeerd door het concept waar Blade Runner omheen gemaakt is. Het acteerwerk was ook slechts oké, alleen Rutger Hauer zet een top prestatie neer. Halfje er bij, maar verwacht van 2049 stiekem toch meer.

Na deze mening werd mij verteld Blade Runner vaker de kans te gunnen, waar ik eigenlijk geen zin in had. De opvolger leek me wel heel gaaf, waardoor ik het toch deed. Wetende dat het nooit m'n favoriet zou worden, zo positief mogelijk de film in gegaan.

Heel toevallig lijkt YouDrunkGoHome hierboven precies hetzelfde erover te denken als ik nu. Het is inderdaad toch beter dan ik dacht, vooral de status van de film teleurstelde me toen denk ik. Maar toch blijft de film vrij oppervlakkig en kan die me op geen enkel punt overtuigen meer te zijn dan een prima wegkijker, maar m'n eerdere kritiek is wel wat overdreven als je er blanco ingaat. Die romance is me nu best goed bevallen ook.

Ga Blade Runner 2049 denk wel meepakken in de bios.

Een film uit 1982 die me nog steeds op het puntje van de stoel laat zitten.

Of het de regie is, de spelers, of de inhoud is theoretisch.

Ik snap werkelijk niet hoe je na herziening een film met zoveel lagen een gebrek aan diepgang kunt verwijten. De eerste kijkbeurt kan ik daar nog in komen, omdat de essentiele vraagstukken pas op het eind aan bod komen. Maar een film die naast het rijke verhaal, zowel existentiële als filosofische vraagstukken stelt, plus een goed uitgewerkte toekomstvisie schetst 'plat' noemen, daar kan ik echt niet bij. Misschien heb je enkel de theatrical versie gezien, al lijkt mij dat vreemd anno 2017.

Diepgang en ambiguïteit verward? Dat eerste woord wordt binnen film vaak aan het narratief gekoppeld, dat tweede eerder aan beeldelementen. BR leunt natuurlijk sterk op dat tweede, al vind ik het narratief ook al verre van vlak (maar dat is een tweede).

Als je niet verder zou kijken dan het narratief kan ik me de opmerking wel voorstellen, al ben ik het er zeker niet mee eens.

Erg genoten van de directeur's kut.

Een van de meer waardige overzettingen van een film op leeftijd naar blu ray format die ik ben tegengekomen.

Visueel erg scherp maar ook geluidsmatig zeer genietbaar gemaakt.

Maakt dat ik momenteel erg te spreken ben over mijn aanschaf die ik het kader van recente ontwikkelingen toch maar even had gedaan.

Eentje voor in de collectie, zonder meer.

Ik denk dat je The Final Cut bedoeld. The Director's Cut is een verminkte versie uit de jaren '90 die zonder Scott's toestemming is gemaakt.

Hoe je het ook noemen wil.

De definitieve versie als blu reetje is zijn aanschaf in ieder geval meer dan waard.

De DC is wel met toestemming van Ridley Scott gemaakt. Hij kon alleen niet aanwezig zijn om de veranderingen te superviseren.

Basto oké daar zit wel wat in, maar dan nog: maakt dat de film beter voor jou? Voor mij totaal niet. Het gaat mij niet om hoe goed ze de toekomst konden voorspellen, maar hoe ze me weten te vermaken (of te prikkelen op een andere manier). Dat is voldoende gelukt maar meer ook niet.

Redelijke film waarin een speciale agent jacht maakt op vier ontsnapte androids. Het plot van deze sci-fi thriller was me te mager om te blijven boeien en het trage tempo werkt hier ook niet echt aan bij. Visueel stelt de film zeker niet teleur en het donkere toekomstbeeld dat geschetst wordt is dan ook prachtig aangekleed.

In de herziening vanwege het tweede deel dat morgen gepland staat, waarvan ik verwacht dat het toch een totaal andere film is.

Geen slechte film wat het vooral van de mooie visuals en sci-fi gehalte moet hebben. Wat gezien het jaartal een charme behoudt. Qua plot en actie blijft het vooral traag aanvoelen.

Ik vond er geen doorkomen aan.....