An American Werewolf in London (1981)

Rasechte klassieker, misschien wel met de beste pre-cgi effecten uit de filmgeschiedenis.

De transformatiescène is in elk geval een klassieker, briljant uitgewerkt en met een van de beste staaltjes van model- en makeupeffecten die ik ooit heb gezien. Subliem

Wat de film bovendien nog extra genietbaar maakt, is de uitgesproken Britse sfeer, de talloze inside-jokes en pittige oneliners. Ondanks het soms wat lollige sfeertje is het echter niet bepaald een komedie en de gore-effecten zijn zeker niet geschikt voor de gevoelige kijkers

Het enige wat ik nou wel minder vond, is het nogal abrupte einde. Alle verhaallijnen hadden wat mij betreft wel wat beter afgerond kunnen worden, en het is vooral jammer dat er nou niet meer aandacht aan het slot werd besteed, vooral om dat er de hele film door plaats is voor leuke details. Een leuke twist wat bijvoorbeeld geweest als gebleken was dat de knappe Britse zuster zwanger was geweest van Kessler, bovendien een leuke setup voor een sequel. Want "An American Werewolf in Paris" is nou niet bepaald geslaagd te noemen.

Al bij al doet dit minpuntje echter niks af van de algehele genietbaarheid van de film. Een aanrader.

4 sterren

Goede film, prachtige special-effects beter dan alle cgi, alleen jammer dat Naughton niet geweldig speelt (niet slecht maar niet echt heel goed). Leuk dat je ook Simon van Collem ziet (in de making-off is hij veel langer en vaker in beeld dan in de film zelf ) 4*

Ik ben het met m'n bovenbuurman eens; die beginscenes zijn echt vreselijk leuk, spannend en sfeervol. De 2e helft van de film kan daar niet helemaal aan tippen. Wel mooie transformaties.

3*.

Leuk filmpje dat sterk begint maar gaandeweg wat inzakt. Voor mij mocht het gerust een beetje "donkerder" zijn. De acteurs deden het wel goed en het was leuk om Creedence Clearwater Revival nog eens te horen met "Bad Moon Rising".

Hele aardige horrorklassieker met opvallend goede effects, voldoende gore en toch leuke humor en een erg gave en vooral erg engelse sfeer. Het begin is natuurlijk geweldig; De pub, compleet met pentagram aan de muur, die helemaal stilvalt als die gasten binnenkomen en de aanval van het monster op de donkere hei daarna zijn echt heel tof. Daarna blijft de film best grappig en ook absoluut vermakelijk maar kent nog slechts een paar echt erg sterke momenten (de transformatie is goed en mooi uitgevoerd en de scene in de metro, vooral als je dat beest net een stukje in beeld ziet komen is erg creepy gedaan). Leuke muziek bovendien.

Film verdient een goede 3.5* vindt dat die 3.4 gemiddeld hem niet helemaal recht doet, film is toch wel een echte klassieker in mijn ogen.

Herzien, halfje erbij. Vermaak boven gedateerdheid. Net iets meer dan redelijk. Gewoonweg drie-sterren-goed. Enjoy..

Fijne horrorkomedie klassieker. Blijft een vermakelijke film met een mooie transformatie, een behoorlijk sterk begin wat spanning betreft, en leuke momenten zoals het rennen door de dierentuin.

Het mooiste vind ik nog de achtervolging door de metro-voetgangerstunnel van de bekakte Engelsman met z'n parapluutje en koffertje, zowel het camerawerk als de mix van spanning en humor. En ook dat hij als ondode nog zo bekakt praat. Geinig ook om nu Brick Top uit Snatch te herkennen in een piepklein rolletje van taxi chauffeur. En de zuster is best appetijtelijk..

De best uitziende weerwolf die ik tot nu toe in een film heb gezien. Hedendaagse CGI kan zich nog niet meten met dit soort zeer geslaagde ouderwetse make-up effecten, die veel realistischer ogen. Een minpunt is echter dat de film zich vrij langzaam opbouwt, maar voorbij is voordat je het door hebt. Het einde had dan ook beter gekund. Gelukkig heb ik me wel de volledige tijdsduur vermaakt. Mede dankzij de fantastische weerwolf en effecten is dit een degelijke film, die vandaag de dag nog steeds het kijken waard is.

Erg gave film met prachtig gemaakte transformatie en bij behorend weerwolf geluid.

Fijne jaren 80 sfeer en goed acteerwerk.

4 sterren

Prul!

't Is dat het nog redelijk grappig is, vooral in het begin, maar verder valt er maar weinig te pruimen in deze weerwolffilm.

Vooral de effecten zijn niet om aan te zien. Ofwel ridicule scenes waarbij een halve klauw of kop met stok over en weer gewaggeld wordt in beeld, ofwel veel te hard belichte scenes waarbij de plastic en karton zo scherp in beeld komen dat het bijna een amateurfilm lijkt. De weerwolf ziet er echt zo enorm belabberd uit.

Alle horror en actie is verwaarloosbaar slecht in dit filmpje, het enige wat het redt van een complete afgang is het redelijk droogkomisch karakter. Maar ook dat heb ik Landis al leuker weten doen.

1.5*, en da's eigenlijk nog redelijk gul voor deze slecht in beeld gebrachte rubberen bedoening.

Edit: wat is dat toch trouwens met weerwolven. Volgens mij het enige horror icoon dat ik nog nooit degelijk in beeld gebracht heb gezien. Ze zien er eigenlijk altijd dom/melig/lelijk uit.

Een van de betere weerwolven films.

Vond deze toch wel iets beter dan The Howling. Sowieso is de opening in deze film geweldig! Enorm sfeervol, spannend, en ik zat gelijk in het verhaal. Die mensen in de bar kwamen erg creepy over, en ik had constant zo'n beklemmend gevoel bij het begin. Nadat ze dan zijn aangevallen zakte het een beetje in, net alsof je in een hele andere film bent beland, maar dan gebeuren er toch weer een paar dingen waardoor de sfeer er gelijk goed in zit. De effecten waren goed, al zagen de wonden van zijn vriend er soms wel behoorlijk nep uit, maar goed bij zo'n film stoort het me eigenlijk niet. Sowieso moet je niet al te hoge eisen hebben bij een horror uit de jaren 80. Acteerwerk was ook goed, vond de ontwikkelingen tussen hem en de zuster leuk om te volgen, en ik had tegen het einde aan echt wel met hem te doen. Scenes dat hij door de stad heen liep vond ik ook erg sfeervol neergezet, dat is toch wel een groot pluspunt in deze film. Einde vond ik best wel zielig, had niet echt verwacht dat hij dood zou gaan, had toch stiekem gehoopt dat het goed zou komen tussen hun Maar het was geen verkeerd einde voor deze film.

Heb er dus erg van genoten, en ga deze zeker nog een keer kijken. Een van de betere films in dit thema. Dikke 4*

Heerlijke horror weerwolven film uit de jaren tachtig.

Landis weet het geheel goed in beeld te brengen. Lekker mysterieus, en ook het landschap in het begin ziet er lekker onheilspellend uit. Met de nodige humor breekt de spanning wat om tijdens de eerste aanval weer hard toe te slaan. Wat direct opvalt, zijn de goede make-up effecten, en daarnaast de neppe kleur van al het bloed. Maar dat mag de pret niet drukken, want American Werewolf in London is een erg leuke film. De humor werkt op de meeste punten erg goed. Het is niet echt in your face humor, maar het wordt meer gebruikt om de spanning wat te breken.

Na een lange ziekenhuis scène, die overigens niet verveeld door de rare droom sequenties, begint de film dan echt. De film bezit wel een van de mooiste transformaties uit de filmgeschiedenis. Erg mooi gedaan. Vanaf dan neemt de film je in sneltreinvaart mee door wat leuke kills en meer humoristische momenten. Scène in de bioscoop is geweldig gedaan en word opgevolgd door een erg memorabele scène in Piccadilly Circus. Jammer dat het einde nogal abrupt is. Het lijkt erop dat de schrijvers en filmmakers helemaal door hun inspiratie heen waren. Haalt wel de score wat onderuit.

Zeer vermakelijke weerwolf-horror die spanning perfect weet te combineren met humor. An American Werewolf in London begint leuk op het platteland van Wales. De jongens lopen in een verlaten gebied en komen terecht in een cafeetje waar de boel niet helemaal pluis is. De omgeving is sfeervol waarbij vooral rook een grote rol speelt. Het duurt niet lang voordat de jongens worden aangevallen en verrek, het ziet er niet eens zo slecht uit voor zo'n oude film.

Later werd ik nog meer verrast. De wolf op afstand en vooral de transformatie vond ik er heel goed uitzien en het is niet voor niets dat de film een prijs voor beste make-up heeft gewonnen want ook Jack ziet er erg goed ( of slecht?) uit. De aanvallen van de wolf waren dan weer half in beeld gebracht, wat jammer maar begrijpelijk is. Leuk gedaan trouwens dat David last van waanbeelden krijgt en dat er ook zombies in op komen draven. De film is best spannend die regelmatig wordt doorbroken door een geintje of komische situatie. Geen Evil Dead-taferelen, maar meer subtiel. De combinatie is in elk geval geslaagd.

Ook het acteerwerk van Naughton vond ik goed, een erg sympathiek en leuk personage. Het einde is een feest al stopt de film daarna nogal abrupt. Beetje jammer, ik had graag nog wat reacties gezien van de mensen die het niet geloofden. Toch een van de betere weerwolf films.

Een geinig en vermakelijk horrorfilmpje dit.

Het begint allemaal heel goed met de Amerikaanse mannen die een cafeetje binnenlopen en waar je gelijk het gevoel krijgt dat er iets mis is. Vooral de geheimzinnige sfeer die er hangt, komt sterk over. Daarnaast bevat de film ook prima muziek, wat bijdraagt aan het fijne sfeertje dat de film heeft.

De veelgeprijsde transformatiescène, is inderdaad misschien wel het hoogtepunt van de film en ziet er bijzonder goed uit. Wel jammer vind ik het dat de weerwolf zelf er dan weer behoorlijk nep uitziet. Dat haalde voor mij persoonlijk ook wel wat van de spanning weg. Ook zakt de film in de tweede helft iets in, die lang niet zo vermakelijk is als het eerste gedeelte.

Ondanks dit alles kijkt de film verder lekker weg en verveeld het allemaal geen moment.

3,0*

In elke horror classic lijst kom je deze film wel tegen. Op de één of andere manier hield iets mij altijd tegen. Door aandringen van mijn vriendin toch maar aan begonnen. Vraag me nu serieus af wat me zo tegen stond.


De film leunt vooral op sfeer, en diezelfde sfeer is echt magistraal. Van de Scottish highlands, tot de enorm sfeervolle pub met op het eerste gezicht zeer mystieke klanten en daar buiten weet Landis een enorm beklemmende sfeer neer te zetten. Zo intens, dat zelfs dat al zorgt voor psychisch ongemak. En dan is het gehuil van de weerwolf nog niet eens begonnen. Erg sterk. Ook kent de film een aantal zeer geloofwaardige surrealistische segmenten. Cast is ook meer dan prima, en tja, met Agutter als loveinterest, geloofwaardiger kan je het niet maken.


Wat ook een enorme troef is dat Landis goed om weet te gaan met horror en komedie. De film is echt erg grappig maar ook spannend/eng, dat is iets wat niet voor veel is weggelegd. Landis slaagt hier wonderbaarlijk goed in. De ontwikkelende presentatie van Jack vond ik magistraal gedaan. Een perfecte combi tussen attraction en repulsion. Zoals ik al zei de humor werkt prima. Ik vond het segment in die porno bioscoop echt briljant.


Sterke setting keuze, fijne film op de achtergrond en op het moment dat die gast uit de pub in-movie binnen kwam lopen kon je mij wel oprapen . Geniaal. De transformatie was indrukwekkend en zelfde geldt voor de weerwolf scenes. Wel veel off-screen maar Landis weet hier prima op in te spelen en het suspense niveau met gemak op te krikken. Einde was dan ook een perfect fit, geen genezing einde maar gewoon een unhappy end. Maakt het verhaal tussen Alex en David nog mooier en tragischer. De vloek van al de soulmates. Een groots meesterwerk, die mij een hele enorme herkijkwaarde heeft, vooral die sfeer maakt het heerlijk om het eens op te zetten op een regenachtige dag. Hoop deze ooit nog eens in de bios te kunnen zien.

Best een geweldig horror-komedie'tje dit. Van het begin tot het einde vermakelijk, veel geweldige scénes; van de transformatie tot die 'ondode' Jack die steeds weer als zombie op komt draven. Dat begint op een gegeven moment ook bijzonder hilarisch te worden. En leuk om Agutter weer eens te zien.

Voor de rest is dit natuurlijk één brok sfeer; fantastisch! Het mysterie in het begin (café) dat regisseur Landis uitwerkt tot een sfeervol, komisch en bij vlagen ook nog eng, spannend en schrikbarend filmpje is geweldig. Heb me goed vermaakt met deze klassieker. Dikke voldoende dus ook.

Remember the Alamo

Een tijd geleden was ik sinds lang weer eens wat grabbelen in de 5 voor 10 euro actie in de Free Record Shop en vond ik mezelf opeens met deze film in mijn handen. De titel kwam me vaag bekend voor maar meer ook niet. John Landis was al helemaal een zwart gat maar het kwam goed uit dat ik 4 andere films vond die ik ook wel zag zitten. Toch had An American Werewolf in London precies een grote aantrekkingskracht op mij want normaal duurt het altijd vrij lang eer ik een nieuwe DVD kijk, vraag me niet waarom. Een paar dagen geleden tijdens volle maan (puur toevallig trouwens) opgezet.

En ik heb me rot geamuseerd. An American Werewolf is een film die ondertussen al meer dan 30 jaar oud is maar de effecten zijn wel van de beste weerwolf effecten die ik ooit in een film heb gezien. De transformatie van David is geniaal gedaan en ziet er echt heerlijk uit. Ik blijf erbij dat dit er echt 10x zo goed uitziet als de digitale crap die ze tegenwoordig bovenhalen om het minste van effecten te laten zien. Het is ietwat jammer dat het design van de wolf naar het einde toe zelf onderuit wordt gehaald door de makers. Wanneer de film aan zijn climax in het steegje komt, had ik meer de indruk dat ik naar een hond met een ingedeukte kop was aan het kijken dan naar een weerwolf. Beetje zonde maar het is vooral het eerste deel van de film dat echt ontzettend goed in elkaar zit. De dreiging van het kleine stadje, de pikdonkere nacht, de beklemmende sfeer, de pub, ... Gewoon heerlijk om naar te kijken. Maar het zijn echt de effecten die er eigenlijk met kop en schouders bovenuit steken. Sowieso steekt de film wel vol met een aantal leuke vondsten (zowel qua plot met Jack die terug tevoorschijn komt als ontbindend lijk maar ook qua sfeerschepping met een erg geslaagde aanval in de metro) maar dat het zo goed had kunnen zijn, dat had ik niet verwacht. Het blijft alleen jammer dat Landis dit niet geheel kan vasthouden en naar het einde toe een beetje zijn touch verliest.

Ik ben altijd wel te vinden voor van die weerwolf films. Ik heb geen idee waarom maar ze hebben altijd wel een zekere fascinatie op mij gehad en in dat opzicht is An American Werewolf in London wel een erg aangename film geworden. Vooral omdat er niet voor het traditionele alles komt goed einde is gekozen. De relatie tussen David en Alex is mooi om naar te kijken maar je voelt gewoon aan dat het niet kan werken. Gelukkig komt er dan ook niet één of andere slimme dokter langs met het anti-weerwolven middeltje waardoor ze lang en gelukkig leven. Neen, verre van zelfs. David gaat op een complete rampage en met een paar geweerschoten is de relatie gedaan. Niet meer, niet minder maar wel een erg goede zet van Landis die naast de regie ook het script schreef. Hij weet trouwens ook wel een lekkere mix tussen beklemmende scènes en wat zwarte humor er in te steken. Dit wordt natuurlijk ook wel uitstekend neergezet door de cast. Ik kan me niet herinneren dat ik David Naughton ooit in iets anders heb gezien maar hij doet het hier wel erg goed. Een grapje hier en daar maar hij gaat vooral op een geloofwaardige manier om met heel het weerwolven probleem, al is dat op zich dan weer te wijten aan zijn uitstekende tegenspeelster in de vorm van Jenny Agutter. Een vrouw met een enorm grote aantrekkingskracht. Vraag me af waarom want zo'n knappe is het niet perse maar ze geeft precies een extra niveau aan de relatie tussen haar personage en David.

Een aantal geniale scènes, een fantastisch begin en een sfeer om u tegen te zeggen. Ik begin al te denken dat ik de film eigenlijk meer zou moeten geven maar dat zal hoogstwaarschijnlijk met een herziening wel gebeuren. An American Werewolf in London is een klassieker van de bovenste plank, al is het maar voor de uitstekende make-up effecten.

4*

Evenals Metalfist deze laatst voor een belachelijk lage prijs gekocht bij de Free Record Shop en ik ben zeker niet teleurgesteld.

Heel vermakelijk filmpje. Het begin in de pub is uiterst sfeervol in beeld gebracht. Hoogtepunt van de film is zonder twijfel de transformatiescéne van David. Ook de geest van Jack die steeds verder aftakelt is geweldig vormgegeven. Ook de nachtmerries van David met de zombies vond ik een leuke toevoeging. Er zijn echter wel wat zwakkere kanten met als voornaamste punt dat het uiterlijk van de weerwolf het ene moment een klassieke weerwolf op 2 poten lijkt en het volgende moment weer een grote hond. Verder vond ik het einde ook wel vrij abrupt.

Een sfeervolle en vermakelijke horrorklassieker met enkele minpuntjes. Zeer ruime 7.

Deze film heb ik in 1982 in Canada gezien toen ik op vakantie was bij mijn oom en tante. Toen vond ik het al een goede film alleen verstond ik er bitter weinig van omdat ik als 11 jarige de Engelse taal onmachtig was. Vandaag heb ik na 30 jaar de film weer eens weerzien en ik moet zeggen dat de film me nog steeds goed is bevallen. Eerlijk gezegd kon ik me na 30 jaar er nog maar weinig van herinneren waardoor het vrijwel allemaal nieuw leek. Het begin van de film is zeer goed en leuk (met name gedeelte in de café), daarna zakt de film iets weg en wordt het ook wat onnozel (de nazi zombie droom sloeg bijvoorbeeld nergens op). In de laatste 30-35 minuten komt de film eigenlijk pas echt goed op gang en wordt het echt genieten. Zeker de transformatie naar weerwolf was zeer fraai gedaan en ook het gedeelte in de porno bioscoop was zeer leuk en goed. Het einde was misschien wel iets te abrupt maar de muziek direct daarna was best komisch gedaan. De cast deed het trouwens best goed (en ook leuk) en dan met name David Naughton als David Kessler alias de weerwolf. Het was ook leuk om de fraaie Jenny Agutter weer eens terug te zien (ik kende haar nog van de film "Logan's Run"). Hoewel de film inmiddels wat gedateerd is blijft het nog altijd een prima horror/komedie en zag het er ook nog best fraai uit.

Erg vermakelijke weerwolf film.

Niet een van mijn meest favoriete (sub) genres, het weerwolf genre. Toch is ''An American Werewolf in London'' een erge meevaller.

Het begint lekker, en na een korte tijd heeft een weerwolf al zijn eerste slachtoffer gevonden, David's vriend Jack heeft namelijk al snel het loodje gelegd.
Daarna volgen we David z'n verhaal na de aanval. De ziekenhuisscene''s zijn niet de meest interessante maar zijn zeker niet saai. Zeker niet omdat hij af en toe van die weirde dromen heeft. De meest hillarische was die ene waarin die nazi-zombies hem en z'n hele familie afslachten.

De transformatie ziet er (zeker voor een film uit 81) onwijs goed uit. Niet alleen de weerwolf ziet er uitstekend uit. Ook onder andere ''Jack'' als een ondood rottend lijk ziet er onwijs leuk uit. Die scene waar ze in die porno bioscoop zitten is geniaal. Ook de scene die daar op volgt ''de chaos scene'' is erg goed.

Erg leuke weerwolf film die er het maximale uit weet te halen (als ik een weerwolf fan was gewees, was de score waarschijnlijk nog hoger geweest.)

Eentje uit Memory Lane die het nog verdomd goed doet. Vrij veel van dit soort filmpjes uit deze periode die ik anno nu hooguit schattig vind, deze komt een stuk verder. Beetje koddig, misschien hier en daar ook wat knullig, maar daardoor een luchtig sfeertje en dat past prima. Weerwolven blijven per slot van rekening vaak maar malle beesten.

East Proctor en de pub zijn ideale locaties om het op te starten, waarna Landis steeds hoger scoort op afzonderlijke scènes. De nachtmerries (zeker die met de nazi's is hilarisch), de dierentuin en zelfs een lullig intermezzootje als die van een partijtje darts op TV is lachen. De London Underground is om andere redenen weer vrij sterk en de transformatie, nou ja, hulde.

CCR's Bad Moon Rising is hier natuurlijk helemaal op z'n plaats, zoals de hele soundtrack bestaat uit liedjes met de maan in hun titel. Leuke bijzonderheid, maar echt bijzonder wordt het wanneer het spul in een bioscoopje terecht komt, iemand op het witte doek wat zegt en hoe Landis z'n film besluit. Zeker dat laatste verdient een dikke pluim.

Prima combinatie van horror en comedy die in de zoveelste herziening nog steeds volop overtuigd.De transformatie scene,de charmante rol van Agutter,de uitstekende montage,het spektakel op Piccadilly circus,de prima passende muziek en de sfeervolle 'moors' ,allemaal ingrediënten die van An American werewolf in Londen een genre klassieker maken.

Deze film heb ik puur en alleen gekeken omdat deze mij werd aanbevolen nadat ik The Wolfman een zeer aangename film vond. Sowieso hebben dit soort verhaaltjes altijd een bepaalde sfeer die mij aanspreekt, dus ik was wel benieuwd.

De film begint erg sfeervol. Al vanaf de eerste scene is het duidelijk dat er iets mis is. De sfeer is dan een beetje gespannen en die blijft ook aanwezig tot en met de aanval. De aanval zelf kun je natuurlijk zien aankomen en de uitvoering is een beetje lomp. De wolf in dit fragment is niet zo indrukwekkend, in grote tegenstelling tot David's versie. De transformatie is geweldig in beeld gebracht, met een hoop indrukwekkende make-up effecten van Rick Baker. De moorden zijn erg interessant, maar regisseur John Landis weet ook de nodige humor te verwerken in zijn film. Scenes in de dierentuin en vervolgens in de trein, maar ook de constant opduikende Jack vond ik vrij grappig. Echt 'eng' werd de film niet, maar ik vond het wel allemaal erg vermakelijk. Gedateerd wil ik de film ook niet noemen. Uiteraard worden dit soort films tegenwoordig veelal met de computer gemaakt, maar de technieken zoals ze hier worden toegepast vind ik persoonlijk wel wat hebben. Uitermate geschikt voor een films als deze. Overigens vond ik het einde een tegenvaller. Hier werd iets te snel afgesloten.

An American Werewolf in London is een zeer vermakelijke film. De settings, aankleding, acteurs en grime zijn elementen die op een goede wijze naar voren worden gebracht en de film verveelt niet. Persoonlijk prefeer ik wel nog The Wolfman boven deze, omdat ik die nog iets sfeervoller vind. Desondanks is dit een erg puike film geworden en het is me wel duidelijk waarom dit de cultstatus heeft bereikt.

3,5*

Als kind had ik deze film enkel het beginstukje gezien. De scène van de missende dartspeler is me altijd bijgebleven. De film zou echter te eng zijn geweest voor een kind, werd geoordeeld. Nu al dertiger heb ik deze dan toch eens kunnen zien. Als horrorkomedie zeker geslaagd en heb er erg van genoten. Hij is niet zo goed als bijvoorbeeld Braindeaden Return of the Living Dead. Maar hier zitten toch wel enkele scènes in die ik echt wel heel amusant vond: David die een politieagent begint uit te schelden omdat ie wil gearresteerd worden, David die met zijn eigen halfdode slachtoffers in een erocinema overlegt hoe hij zichzef best kan ombrengen, de manier waarop hij ontwaakt in de dierentuin en in zijn uppie weer thuis moet komen. Een van de beste scènes was de eerste transformatie tot weerwolf. Van de romance was ik nu niet helemaal overtuigd en de vrijscènes kwamen me wat goedkoop over. Ook het einde was me iets te abrupt.

'k was eigenlijk aangenaam verrast door deze film. 'k dacht een weerwolffilm, 't zal wel weer gene vetten zijn, maar omdat dit misschien een beetje een a-typische weerwolffilm is, vond 'k hem wel de moeite. De nadruk lag ook niet zo op weerwolf, maar meer op de sfeer en de personages. De film neemt zich ook niet zo serieus en dit komt de film eigenlijk ook ten goede. Ook een straffe soundtrack en de special effects zijn nu toch ook nog te doen.

Toch blij dat 'k deze dvd gewonnen heb.

Heej, An American Werewolf is een horror zoals die hoort te zijn en vooral voor begin jaren '80-begrippen is dit een topper! Het plot is aardig gevonden, de grappen slaan zowaar aan en de special effects + make-up van de bloeddorstige weerwolf zijn topnotch. Wat een niveau!

[/quote]

En nog steeds vind ik de transformatie verbluffend, met die van de Howling 1981 als beste tweede ooit.[quote]

Ik heb dat precies andersom, heb beide films in de bioscoop gezien, welke daarvan de eerste was, dat weet ik niet meer, wel was ik bij beide films onder de indruk van de transformaties en ik vind die in de Howling dus net wat gelikter zeg maar.

Omdat American ook veel meer humor bevat, iets wat zeker goed werkt in een horror, maar hier was me dat net iets te veel en daarin steekt dus Howling in sfeer American voorbij, in Howling had je bijna constant de spanning wanneer komt de volgende scene met iets van de weerwolf, in American wist je dat wanneer het monster even in beeld was geweest dan was er tijd om te ontspannen, komt ook door de komische bijrollen van de slachtoffers, heel erg vermakelijk. Maar dat voorkomt dat de spanning wordt vastgehouden.

De acteerprestatie van Naughton houdt niet over, hij wordt eigenlijk van het doek gespeeld door Agutter, misschien was het beter geweest dat Dunne deze rol had gekregen.

Wel zijn alle bijrollen van een zeer hoog gehalte en de enkele onvolkomenheden in het scenario, ach die neem je voor lief, uiteindelijk kijk je ook naar een cultfilm als deze om eens lekker te griezelen en dus over de linie bekeken is American werewolf in London een lekkere horror in het subgenre waar ik al heel lang fan van ben.

Al jaren in mijn bezit maar nog nooit gezien. Nu dan eindelijk eens opgezet voor de Horror Challenge. Eigenlijk wilde ik The Wolf Man en The Curse of the Werewolf (met Oliver Reed) kijken, maar besloot toch maar eerst voor deze film te gaan. Grappig genoeg worden beide films hier genoemd.

Twee Amerikaanse toeristen trekken door Noord-Engeland. In een mysterieus dorpje worden ze op de heide door een wolf aangevallen. Als een van hen later in een ziekenhuis in London ontwaakt raakt hij er langzaam maar zeker van overtuigd dat hij een weerwolf is geworden.

Op een of andere manier had ik helemaal niet verwacht dat het een komedie film zou zijn. Horror/Komedie is soms geslaagd, maar meestal waardeloos, ik heb toch liever 'serieuze' horror. Toch vind ik dat John Landis de humor hier lekker luchtig brengt en de spannende momenten niet laat verpesten. Al vind ik wel dat hij af en toe net te ver gaat en dat hij dat hij beter een meer serieuze aanpak had kunnen kiezen.

De film begon heel sfeervol op de spook-achtige heiden. Heerlijk regenachtig sfeertje hangt er, alleen nog maar versterkt door de muziek. Ook de beelden van London, waar mensen door de weerwolf worden achtervolgt waren erg sterk. De gave droomscènes zagen er ook erg goed uit.

Speciaal voor deze film is de categorie Beste Make-up Special Effects bij de Oscars ontstaan. Rick Baker heeft terecht de prijs gewonnen want zijn werk aan deze film is uitstekend. De transformatie scène zag er erg indrukwekkend uit en verder zagen de wolf en de gore er ook zeer goed uit. Baker werkte tegelijk ook als supervisor aan The Howling waar zijn leerling Rob Bottin de special effects verzorgde. Bij The Howling zag de wolf er minder uit maar de transformatie vond ik mischien wel beter. Ook The Company of Wolves had een erg gave transformatie scène.

Blue Moon vond ik erg goed werken bij de film en paste vooral goed in het begin. Daarna vond ik dat Landis wat teveel bestaande muziek gebruikte. Elmer Bernstein heeft een erg mooie en spannende soundtrack voor de film gecomponeerd, maar daar zijn maar 7 minuten van gebruik in de film.

Al met al zeker geen slechte weerwolf-film. Zonder de luchtigheid en de gave effecten zou het echter een vrij standaard horror-filmpje zijn geweest. Het einde is veel te abrupt en er had veel meer mee gedaan kunnen worden. Door de special effects en make-up alleen al is de film echter het bekijken meer dan waard.

Vandaag is het de dag van Halloween en tevens de laatste film die ik noteer voor de horror challenge hier op MovieMeter. Ik moet zeggen dat Halloween mij niet echt heel veel boeit (niet zoveel als kerst), ik vier het niet maar een leuk horror filmpje op zijn tijd kan geen kwaad (hoewel ik de hele maand al horror films kijken) en is ook zeker niet verkeerd. ‘An American Werewolf in London’ laat tevens ook weer zien hoe mijn bedenkingen bij sommige films nogal warrig door mekaar gegooid kunnen worden. De film start namelijk erg leuk en goed maar na mate de film door dendert zakt hij kwalitatief gezien snel in en is het ook op sommige stukken geen moer meer aan om te volgen. Het einde is leuk maar ook vrij direct en het stopt aardig abrupt. Het is geen verkeerde film om te zien en hij is zeker leuk om te volgen maar ik had er soms misschien iets meer van verwacht.

De film volgt twee jongens die aan het backpacken zijn in England waarna ze een pub tegen komen met de naam ‘Het geslachte lam’ en daarbij nogal een heftig plaatje waar een wolf op gebeeld staat. Eenmaal binnen getreden worden ze niet met een warm hard verwelkomt en laten de cafébezoekers al gauw merken dat ze niks van de twee willen weten. Wanneer de twee besluiten te vertrekken maakt de barvrouw zich toch wel druk omdat het die dag ook volle maan is. Terwijl de stamgasten het geen reet boeit volgen de twee hun weg als er toch een akelig gehuil klinkt en ze aangevallen worden door een wolf. Jack overlijd door de aanval en David weet te ontsnappen met de behulp van de dorpelingen die het toch wel wat boeiden. Als hij in het ziekenhuis ligt word hij verliefd op de zuster en eenmaal ontslagen uit het ziekenhuis trekt hij bij haar in alleen wat ze te wachten staan met de volle maan weten ze nog niet.

In het algemeen dus een aardig geinig verhaaltje met de periode in het ziekenhuis wat dan voor mijn gevoel aardig in kakt. Voor de rest is de film wel geinig vind het acteerwerk prima geslaagd en voor de jaren ’80 zag het er gelikt uit.

John Landis heeft hier weer een prima film neergezet waar de speciale effecten en make-up er gelikt uitzagen en dan vooral Jack vond ik er gaaf uit zien maar, ook de lijken op het eind zagen er gelikt uit. Al om al, prima horror en heerlijk om zo Halloween bijna mee af te sluiten (ik zet er nu nog even eentje op). Een wat kortere mening maar ben aardig moe dus na de film direct naar bed!

3.5*

Voor het eerst sinds mijn tienerjaren weer gezien en dat viel helemaal niet tegen. Na een sfeervol begin zakt het wel wat in in het ziekenhuis, al zijn de nachtmerries wel goed gedaan (de dubbele nachtmerrie was een van de spaarzame momenten die ik me nog wist te herinneren). Vanaf de eerste transformatie gaat het toch wel flink los. De transformatie zelf was al fenomenaal, Landis mocht het later nog eens dunnetjes overdoen in Michael Jackson's Thriller video maar weet zijn huzarenstukje van een paar jaar eerder zeker niet te evenaren. Ook de scènes met het monster waren knap gedaan ook al blijven de kills zelf grotendeels buiten beeld.

Ik kon me ook herinneren dat ik de gesprekken met de overleden Jack destijds erg grappig vond, dat vond ik nu iets minder, vond het sowieso niet echt een komedie al was er wel de nodige humor. Wel een aardige running gag, een soundtrack vol met moon-themed songs, miste nog wel Moon River en Walking on the Moon.