The Karate Kid (1984)

Tot op de dag van vandaag is The Karate Kid nog altijd een erg leuke kinderfilm. Belangrijkste boodschap is toch wel dat karate niet draait om het knokken (al wilde ik zelf als kind graag anders geloven, haha). Het verhaal van Daniel en hoe hij in contact komt met mister Miyagi is gewoon leuk. Ook nu kan ik erg genieten van het (toch wel erg universele) verhaal over pesten. De opbouw komt exact overeen met zo'n beetje elke andere film voor deze doelgroep. Daarom is het misschien wel jammer dat de 'badguys' de typische "ik ben een kop groter"pestkop is. Karate Kid bevat voldoende momenten om de film interessant te houden. Natuurlijk dragen Pat Morita en Ralph Macchio daar sterk aan bij, maar de trainingen en het eindtoernooi (met die magische laatste trap!) evenmin. Klassiekertje.

Wax on, wax off!

Dikke lol om deze onschuldige en vooral sympathieke jaren '80-hit gevuld met leuke, foute riedeltjes. Ietsje minder Mr. Miyagi (wat overigens wel een toffe gast is) en meer high school had van mij wel gemogen. Maar dat kan de pret niet deren, heb me kostelijk vermaakt .

Film nog een keertje gezien en vond hem nog best aardig. Vond hem niet meer zo goed als toen ik hem in '84 zag, maar hij wist me nog altijd te bekoren.

Lekker verschil: IMDB. 7.0, Moviemeter 2.87*(5.7)

Daniel San! Mr. Miyagi! Echt jeugdsentiment!

Ik denk dat ik deze film twintig jaar geleden voor het laatst gezien heb, maar gisteren nogmaals gekeken en nog steeds vermakelijk.

Leuk om een nog zeer jonge Elisabeth Shue in deze film te mogen aanschouwen.

Ik vind de film dus het predicaat 'kinderfilm' tamelijk overstijgen aangezien ik (en met mij geloof ik wel meer MoMe-gebruikers) er als volwassene nog steeds van kan genieten...

Tja deze film was in de jaren 80 erg populair en dan kon je de verleiding natuurlijk niet weerstaan om hem te huren. Maar eerlijk gezegd was het niet mijn soort film. Ondanks dat ik toen nog jong was vond ik het maar een flauw clichématig voorspelbaar filmpje. Ralph Macchio was eigenlijk best irritant en was in de jaren 80 min of meer het irritante jochie wat Shia LaBeouf een aantal jaren geleden was. Dankzij de scenes met Pat Morita (speelde leuk en had humor) was de film nog te doen maar veel vond ik het niet. Deze film is wel leuker dan de remake uit 2010 met de helemaal vreselijke Jaden Smith alias Jaden Shit.

Ook ik heb me beter vermaakt met deze film dan de gelijknamige remake uit 2010. Het is altijd een jeugdsentiment van me geweest en hedendaags kan ik nog moeiteloos deze film (die eigenlijk wel aan de lange kant is) waarderen. Pat Morita zet trouwens een prima rol neer als Mr. Miyagi. Ondanks dat de film bijna 30 jaar oud is( Ja ik weet 28, maar toch) blijft de film nog altijd vermakelijk.

Opvallend dat deze film door filmfans uit de Benelux beduidend lager wordt gewaardeerd dan in VS. Zie IMDB.

Dat ik hier nog niet op gestemd had. "Vroeger" honderden malen gezien. Zo leek het. De beroemde laatste trap. Vaak nagedaan natuurlijk. Vonden m'n vriendjes niet leuk.

lijkt mij veel beter dan de remake uit 2008 ga hem binnenkort kijken.

Blijft een heerlijke familiefilm. Heb de film talloze malen herzien en ieder jaar gaat de film wel eens in de DVD lader.

"Wax on, Wax off!"

Geweldige film!! Als eerste moet ik hem zeggen dat deze honderdduizend keer beter is dan die belachelijke remake.

Erg mooi verhaal, goede setting, totaal niet nep, erg goed geacteerd. Het einde is misschien een beetje voorspelbaar maar daardoor zeker niet minder goed. De personages, vooral Mr Miyagi, worden erg goed neergezet. Mr Miyagi is ook erg grappig en lijkt ook een beetje op Yoda.

De muziek en de liedjes uit de 80's zijn natuurlijk ook helemaal geweldig!

Het enige minpuntje is dat de film vrij abrupt stopt. Je weet namelijk helemaal niet hoe het verder gaat.

Hoe dan ook een zeer vermakelijke en heel erg goede film. (Die weer erg ondergewaardeerd word )

Had meteen de hele serie aangeschaft . Over een paar dagen zal ik II en III ook eens gaan kijken.

Iemand raadde mij de remake aan, maar ik had totaal geen zin in daarin, dus ik ben maar deze gaan kijken, en het viel absoluut niet tegen.

Heb heerlijk genoten van deze film. Wat clichés natuurlijk, maar heb me wel vermaakt. Leuke personages, grappige momenten. Heb veel moeten lachen.

Blijft leuk tot het eind, ook al zie je het eind natuurlijk wel aankomen.

Kortom, een leuke film die ik zeker weten nog wel een paar keer wil zien!

De remake is een hel en een schande voor dit meesterwerk.

Alleen al het feit dat Pat Morita er niet in zit maak de remake minder.

En ik heb niks met die Jaden Smith en heb ook niks met die films van Jackie Chan, dus dan heb ik eigenlijk geen reden meer om die film te kijken. En hier heb ik nog wel om gelachen.

Ik ben wel een fan van Jackie Chan. Maar als die kinderen zit af te troeven is dat toch niet hetzelfde als de wat oudere Miyagi die sterke pubers de les leest.

Dit blijft een erg vermakelijke jeugdfilm. Bijna een soort "Rocky voor kinderen". De opbouw van de film is zeer clichématig, maar door de vermakelijke personages blijft de film interessant genoeg.

Toen ik deze als kleine jongen voor het eerst op televisie zag in de jaren '80 vond ik deze helemaal geweldig. Geef toe het spreekt wel aan een jongen die eerst slaag krijgt van bullies maar door middel van karate hen later op zijn plaats kan zetten. Ik herinner me nog dat er zelfs actiepoppetjes van waren uitgebracht. Natuurlijk ben ik later de film anders gaan bekijken en is Daniel niet het karakter dat deze film zo sterk maakt, maar wel zijn leermeester Mr Miyagi. Eigenlijk toch fantastisch hoe hij met allerlei herhalende klusjes Daniel-san de verdedigingssport aanleert.

Ik vond deze vroeger mooier, maar toch nog leuk om een keer gezien te hebben.

The Karate Kid is een soort Rocky voor tieners, wat ook niet verwonderlijk is aangezien beide films zijn geregisseerd door John G. Avildsen. Ook een deel van de crew van Rocky werd ingehuurd voor The Karate Kid. Zo waren ook cameraman James Crabe, componist Bill Conti en productieontwerper William J. Cassidy bij beide films betrokken.

De diepere lagen die Rocky had, met name op het gebied van drama, zijn bij The Karate Kid flink afgezwakt. Dit is met name vervangen door humor. Vooral voormalig stand-up komiek Pat Morita zorgt voor de nodige humor, zonder hierbij in een karikatuur te veranderen. Hij werd hiervoor terecht genomineerd voor een Oscar in categorie “Beste Mannelijke Bijrol”. Maar ook de rest van de acteurs zijn uitstekend gecast. De destijds 22-jarige Ralph Macchio speelt hier de 16-jarige Daniel Larusso en doet dat vrij overtuigend. Met z’n babyface en jongenslichaam ziet hij er zelfs nog een stuk jonger uit dan de destijds 19-jarige Elizabeth Shue. Toch hebben de twee een natuurlijke chemie waardoor de relatie alsnog goed over komt. William Zabka speelt uiterst effectief de pestkop Johnny, maar de echte slechterik van de film is Martin Kove als de geflipte karateleraar John Creese. Het is duidelijk dat de pestkoppen door hem zijn gevormd, en eerlijk vechten komt niet voor in z’n boekje.

Al deze punten maken van The Karate Kid een geslaagde jeugdfilm. Dat het verhaal voorspelbaar is, maakt hier niets uit. Het gaat meer om Daniel’s reis naar volwassenheid en de obstakels waarmee hij te maken krijgt, dan om de actie of het karatetoernooi aan het einde. Dankzij het goede acteerwerk en de effectieve soundtrack met echte jaren ’80 muziek, alsmede een orchestrale score van Bill Conti groeide The Karate Kid uit tot een kassucces.

Een klassieker binnen z’n genre!

Inmiddels al weer 30 jaar oud. Had toevallig de mooie blu ray versie deel I en II in mijn bezit. Dus gelijk alle twee bekeken. En vreemd genoeg vond ik deel II beter, dus kom ik hier uit op 3 sterren. Het is een typische eighties film. Vooral de muziek straalt zoveel jaren 80 uit. De film is vooral sterk door meester Pat Morita die werkelijk hier een glansrol speelt. Zijn dialogen met Ralph Macchio zijn dan ook het sterkst in deze film. Er om heen boeit ie niet echt. Maar de opbouw is verder goed verzorgd al win je nooit partijen door ze niet uit te voeren. Dat vond ik dan wel een zwakte in deze film. Desondanks vond ik het toch prettig deze film weer eens te zien. De final shot is overigens mooi geschoten. Zelfs in slow motion. Van Ralph hebben we niet veel meer gehoord. Pat Morita is overigens niet meer in ons midden. Beeld en geluid is overigens goed, vooral in close up mooi in blu ray gemaakt. Alleen in het begin vond ik hem wat flets. Maar verder een goede transfer.

Straks nog eens op tv zien. Fijne 80's film, al is het lang niet zo goed als Avildsen's Rocky.

ja, toch vooral jeugdsentiment, en een film die werkte in tijden dat the A-team de norm was

Een klassieker. Het afgezaagde 'jongen wordt gepest en neemt gezonde revenge' verhaal, maar erg meeslepend afgebeeld. En die Pat Morita verdiende een oscar.

Oooohhh!! Jeetje wat is dit ouderwets zeg, mijn hemel. De bordkartonnen zijn niet aan te slepen, het ziet eruit of het zo uit de jaren '60 is gekropen.. Máár wat een mannetjes hee. Ik zou Mr. Miyaji.. Pardon Miyagi, willen doodknuffelen.. Sympathie droop van me af.. Wat een heerlijk personage. Meester Splinter is er niets bij.. Ralph Macchio is wel goed, maar met name Elisabeth Shue steelt de show. Het mag dan gedateerd zijn, maar dit is super. Goed, sommige dingen zijn wat minder ( Eeeh, die twee lijken nou niet bepaald verliefd te zijn of elkaar leuk te vinden, zoals ze de meeste tijd praten tegen elkaar.. Maar goed joh, aan het eind zijn we genoodzaakt om elkaars gehemelte van binnen te onderzoeken. Laten we dat dan maar doen.. Nee dat was een minnetje. Maar verder is het wel goed hoor. Alleen niet met elkaar. En Mr Miyagi verdient zeker 1,5 punt. Dik. De overige 2,5 is voor afzonderlijk Elisabeth en Ralph, de sfeer van de heerlijke jaren '80, het mooie verhaal.. En natuurlijk de heerlijke opmerkingen die geplaatst werden. Die sleepten me ook mee, en de heerlijke tegenstelling was genieten.

To make honey, young bee need young flower, not old prune

Er zijn zo van die films die na al die jaren nog tot de verbeelding spreken. The Karate Kid kwam een aantal jaar voor ik überhaupt geboren was uit en toch is het een film die ik indertijd wel een aantal keer ben gaan huren. Een tijd geleden kocht ik het vierde deel, maar wou eerst nog eens de eerste 3 films herkijken. En dan begin je natuurlijk bij de eerste film.

Er hangt dus nog wel iet of wat nostalgie aan de film, maar de herziening viel me eigenlijk wat tegen. Altijd gevaarlijk natuurlijk om je jeugdfilms na al die jaren nog eens te kijken, maar een Space Jam bijvoorbeeld blijft perfect overeind staan. Soit, het grote probleem aan deze The Karate Kid is dat het tempo de film nogal onderuit haalt. Meer als 2 uur is dan ook serieus te lang voor een verhaaltje als dit en John G. Avildsen slaagt er dan ook nog eens in om het einde nogal abrupt te maken. Opeens heeft Johnny wel respect voor Daniel en geeft hij hem de beker waarna de credits over het scherm rollen. Een betere dosering had in ieder geval op zijn plaats geweest. Nu krijg je een mengeling van een aantal leuke elementen (de strijd tussen gepeste en pester, de ontluikende romance tussen twee highschool sweethearts, de relatie tussen leerling en leraar, ...) die echter nooit echt volledig tot hun recht komen.

Verbazingwekkend genoeg was Ralph Macchio ten tijde van de opnames al 22 jaar, over een baby face gesproken.. Hij speelt Daniel, de spilfiguur van The Karate Kid, en dat blijkt eigenlijk wat de minste acteur te zijn. Zeker in het begin van de film moet hij nog zijn draai wat vinden en het is pas wanneer hij met Pat Morita meer en meer het scherm deelt, dat hij een beter niveau weet te benaderen. Morita blijft toch wel een legendarisch figuur trouwens. Toshirô Mifune had een auditie gedaan voor de rol van Mr. Miyagi, maar werd te serieus bevonden waarop Morita de rol kreeg. Een goede balans tussen sereniteit en humor en ongetwijfeld het leukste personage in de film. Al vond ik Martin Kove als Kreese, de slechte sensei, ook wel een meerwaarde. Al is het jammer dat die wat onbenut wordt, net zoals William Zabka trouwens.

Een aantal legendarische scènes (kan me niet voorstellen dat er een twintiger is die de wax on, wax off quote niet kent) zorgen ervoor dat er nog wel wat te pruimen valt aan deze The Karate Kid, maar uiteindelijk toch een lichte teleurstelling. Moet de sequels ook nog eens kijken, benieuwd wat die gaan geven.

Kleine 3*

in die tijd begon ik zelf met karate, dus brak ik heel deze film in brokken,

maar ach, een mens wordt ouder he. Dus dacht ik ik zal m eens herzien...

En nog steeds ultra irritant.

Macchio wannabe macho kleuter (spaghetti-menneke met veel allures , irritant beyond belief,zelden zon kwallebakje gezien, zoals eerder gezegd) die absoluut geen techniek heeft irl , te zien aan al zijn moves.Kzal nie in details treden, maar hij kan er absoluut geen bal van, en is dus volkomen ongloofwaardig. Haha en dan die Johnny met zijn pannekoekkapsel. Kheb m maar afgezet.

Het enige leuke aan de film is mr Miyagi (RIP). BANZAAII!!

Voor een echte karate kid zou ik zeggen:

No Retreat, No Surrender (1986)