The Karate Kid (1984)

Klassieke film, en eindeloos gekopieerd.

Het is een beetje de onschuldige versie van Kickboxer en Bloodsport. Pat Morita heeft de rol van zijn leven als de ubercoole Mr. Miyagi, en dit is de enige "grote film" waar hij in heeft gespeeld.

3 sterren

Naar mijn mening juist zeer goed neergezette film, met sterke karatkers, wat er ook goed bij past. Niet altijd even realistisch natuurlijk, maar toch erg vermakelijk en leuk. De muziek was niet slecht vond ik. Ralph Macchio (Daniel) ziet er inderdaad erg jong uit. Ik had hem in deze film een jaar of 15 geschat, zeker niet ouder. Al met al een klasse film!

4 sterren!

Pure 80s nostalgie over zelfbeheersing en gezonde competitiegeest, gemaakt op maat voor een teenage publiek. Toen ik op school zat in die jaren was dit een erg populaire flick. En het mag gezien worden. Wie wil er niet gewaardeerd worden door voor zichzelf op te komen? En belangrijker : wie wil er niet een vriendinnetje als Elisabeth Shue die naar hem opkijkt?

Mister Miyagi, wat een baas is dat toch he! Verder de foute jaren '80 in volle glorie; afschuwelijke muziek, simpele karakters en het standaard good/wrong side of the track verhaal. Wel grappig om een jonge Elisabeth Shue hierin te zien. Nee, echt goed is het niet, vermakelijk... mja.

2,5*.

Gister na het kijken van de remake maar weer eens herzien, en de film bewees maar weer waarom dit voor mij de jeugdfilm is.

Vooral de eighties setting is heerlijk. De foute muziek, die heerlijk over-the-top details, de aandoenlijke romance, de zeer plausibele loveinterest, de awkward momenten en last but no least de karikaturale personages. Heerlijk die plain evil sensei Kreese, bully Johnny met o.a. zijn vrienden Dutch en Bobby. De film neemt zich ook niet zo serieus en Mr. Miyagi is heerlijk sereen. Tel daarbij nog eens de memorabele scenes als "Sweep The Leg" bij op en je hebt een tijdloze klassieker. Want voor mij heeft ie die status wel zeker. De kracht zit voor mij niet in de vechtsequences, dat is nog iets te veel 101 maar de kracht zit 'm gewoon in de aandoenlijke romance, die typische jaren 80 cheesiness en een vermakelijk clichématig verhaal. Ik vraag me ook serieus af waarom je dit überhaupt wil remaken maar soit.

Ik heb deze film een aantal keren gezien en hij blijft gewoon leuk ! Toegegeven, als je een film over karate verwacht kom je bedrogen uit want dat zit er niet zo veel in. Ondanks de titel. Het acteerwerk is ook best matig. Maar ja, het heeft gewoon een lekker jaren 80 gevoel.

Jeugdsentiment die bij herziening vooral een hele matige cultfilm blijkt. Het heeft wel iets weg van Star Wars, met dat hele meester en student-principe. Pat Morita is natuurlijk legendarisch als de bizarre huis-tuin-en-keuken-sensei.

Wax on, wax off!

Dikke lol om deze onschuldige en vooral sympathieke jaren '80-hit gevuld met leuke, foute riedeltjes. Ietsje minder Mr. Miyagi (wat overigens wel een toffe gast is) en meer high school had van mij wel gemogen. Maar dat kan de pret niet deren, heb me kostelijk vermaakt .

Tja deze film was in de jaren 80 erg populair en dan kon je de verleiding natuurlijk niet weerstaan om hem te huren. Maar eerlijk gezegd was het niet mijn soort film. Ondanks dat ik toen nog jong was vond ik het maar een flauw clichématig voorspelbaar filmpje. Ralph Macchio was eigenlijk best irritant en was in de jaren 80 min of meer het irritante jochie wat Shia LaBeouf een aantal jaren geleden was. Dankzij de scenes met Pat Morita (speelde leuk en had humor) was de film nog te doen maar veel vond ik het niet. Deze film is wel leuker dan de remake uit 2010 met de helemaal vreselijke Jaden Smith alias Jaden Shit.

"Wax on, Wax off!"

Geweldige film!! Als eerste moet ik hem zeggen dat deze honderdduizend keer beter is dan die belachelijke remake.

Erg mooi verhaal, goede setting, totaal niet nep, erg goed geacteerd. Het einde is misschien een beetje voorspelbaar maar daardoor zeker niet minder goed. De personages, vooral Mr Miyagi, worden erg goed neergezet. Mr Miyagi is ook erg grappig en lijkt ook een beetje op Yoda.

De muziek en de liedjes uit de 80's zijn natuurlijk ook helemaal geweldig!

Het enige minpuntje is dat de film vrij abrupt stopt. Je weet namelijk helemaal niet hoe het verder gaat.

Hoe dan ook een zeer vermakelijke en heel erg goede film. (Die weer erg ondergewaardeerd word )

Iemand raadde mij de remake aan, maar ik had totaal geen zin in daarin, dus ik ben maar deze gaan kijken, en het viel absoluut niet tegen.

Heb heerlijk genoten van deze film. Wat clichés natuurlijk, maar heb me wel vermaakt. Leuke personages, grappige momenten. Heb veel moeten lachen.

Blijft leuk tot het eind, ook al zie je het eind natuurlijk wel aankomen.

Kortom, een leuke film die ik zeker weten nog wel een paar keer wil zien!

Toen ik deze als kleine jongen voor het eerst op televisie zag in de jaren '80 vond ik deze helemaal geweldig. Geef toe het spreekt wel aan een jongen die eerst slaag krijgt van bullies maar door middel van karate hen later op zijn plaats kan zetten. Ik herinner me nog dat er zelfs actiepoppetjes van waren uitgebracht. Natuurlijk ben ik later de film anders gaan bekijken en is Daniel niet het karakter dat deze film zo sterk maakt, maar wel zijn leermeester Mr Miyagi. Eigenlijk toch fantastisch hoe hij met allerlei herhalende klusjes Daniel-san de verdedigingssport aanleert.

The Karate Kid is een soort Rocky voor tieners, wat ook niet verwonderlijk is aangezien beide films zijn geregisseerd door John G. Avildsen. Ook een deel van de crew van Rocky werd ingehuurd voor The Karate Kid. Zo waren ook cameraman James Crabe, componist Bill Conti en productieontwerper William J. Cassidy bij beide films betrokken.

De diepere lagen die Rocky had, met name op het gebied van drama, zijn bij The Karate Kid flink afgezwakt. Dit is met name vervangen door humor. Vooral voormalig stand-up komiek Pat Morita zorgt voor de nodige humor, zonder hierbij in een karikatuur te veranderen. Hij werd hiervoor terecht genomineerd voor een Oscar in categorie “Beste Mannelijke Bijrol”. Maar ook de rest van de acteurs zijn uitstekend gecast. De destijds 22-jarige Ralph Macchio speelt hier de 16-jarige Daniel Larusso en doet dat vrij overtuigend. Met z’n babyface en jongenslichaam ziet hij er zelfs nog een stuk jonger uit dan de destijds 19-jarige Elizabeth Shue. Toch hebben de twee een natuurlijke chemie waardoor de relatie alsnog goed over komt. William Zabka speelt uiterst effectief de pestkop Johnny, maar de echte slechterik van de film is Martin Kove als de geflipte karateleraar John Creese. Het is duidelijk dat de pestkoppen door hem zijn gevormd, en eerlijk vechten komt niet voor in z’n boekje.

Al deze punten maken van The Karate Kid een geslaagde jeugdfilm. Dat het verhaal voorspelbaar is, maakt hier niets uit. Het gaat meer om Daniel’s reis naar volwassenheid en de obstakels waarmee hij te maken krijgt, dan om de actie of het karatetoernooi aan het einde. Dankzij het goede acteerwerk en de effectieve soundtrack met echte jaren ’80 muziek, alsmede een orchestrale score van Bill Conti groeide The Karate Kid uit tot een kassucces.

Een klassieker binnen z’n genre!

To make honey, young bee need young flower, not old prune

Er zijn zo van die films die na al die jaren nog tot de verbeelding spreken. The Karate Kid kwam een aantal jaar voor ik überhaupt geboren was uit en toch is het een film die ik indertijd wel een aantal keer ben gaan huren. Een tijd geleden kocht ik het vierde deel, maar wou eerst nog eens de eerste 3 films herkijken. En dan begin je natuurlijk bij de eerste film.

Er hangt dus nog wel iet of wat nostalgie aan de film, maar de herziening viel me eigenlijk wat tegen. Altijd gevaarlijk natuurlijk om je jeugdfilms na al die jaren nog eens te kijken, maar een Space Jam bijvoorbeeld blijft perfect overeind staan. Soit, het grote probleem aan deze The Karate Kid is dat het tempo de film nogal onderuit haalt. Meer als 2 uur is dan ook serieus te lang voor een verhaaltje als dit en John G. Avildsen slaagt er dan ook nog eens in om het einde nogal abrupt te maken. Opeens heeft Johnny wel respect voor Daniel en geeft hij hem de beker waarna de credits over het scherm rollen. Een betere dosering had in ieder geval op zijn plaats geweest. Nu krijg je een mengeling van een aantal leuke elementen (de strijd tussen gepeste en pester, de ontluikende romance tussen twee highschool sweethearts, de relatie tussen leerling en leraar, ...) die echter nooit echt volledig tot hun recht komen.

Verbazingwekkend genoeg was Ralph Macchio ten tijde van de opnames al 22 jaar, over een baby face gesproken.. Hij speelt Daniel, de spilfiguur van The Karate Kid, en dat blijkt eigenlijk wat de minste acteur te zijn. Zeker in het begin van de film moet hij nog zijn draai wat vinden en het is pas wanneer hij met Pat Morita meer en meer het scherm deelt, dat hij een beter niveau weet te benaderen. Morita blijft toch wel een legendarisch figuur trouwens. Toshirô Mifune had een auditie gedaan voor de rol van Mr. Miyagi, maar werd te serieus bevonden waarop Morita de rol kreeg. Een goede balans tussen sereniteit en humor en ongetwijfeld het leukste personage in de film. Al vond ik Martin Kove als Kreese, de slechte sensei, ook wel een meerwaarde. Al is het jammer dat die wat onbenut wordt, net zoals William Zabka trouwens.

Een aantal legendarische scènes (kan me niet voorstellen dat er een twintiger is die de wax on, wax off quote niet kent) zorgen ervoor dat er nog wel wat te pruimen valt aan deze The Karate Kid, maar uiteindelijk toch een lichte teleurstelling. Moet de sequels ook nog eens kijken, benieuwd wat die gaan geven.

Kleine 3*

Flauw.

Het kan bijna niet anders dan dat ik deze ooit wel gezien heb toen ik jong was, maar ik kan me daar verder niks van herinneren. Geen idee of ik de bekende quotes en scenes dus van de film zelf kende, of van het imago en de cult die er in de Jaren daarna rond gecreëerd is.

Het is een pur sang 80s film in ieder geval. Beetje aan de kinderachtige kant, nog kneuterig en vooral ook oerAmerikaans. Voor het plot hoef je deze niet te kijken, voor de actiescenes ook absoluut niet. Het is meer een buddy-flick waarbij de vervelende pestkop op het einde overwonnen wordt. Amper een spoiler waardig.

Het is dat de scenes tussen Macchio en Morita nog wel te pruimen zijn en dat Morita een aardig personage is, al blijft het allemaal zeer oppervlakkig uiteraard en is er ook eigenlijk niks dat er écht positief uitspringt. Die 120+ minuten zijn dan ook moeilijk te verantwoorden.

Voer voor mensen met een voorliefde voor 80s cheese, verder weinig aan.

2.0*

De charme van deze film, die na ruim 30 jaar, in zijn genre nog steeds stand houdt, zit hem zondermeer in de glansrol van Pat Morita, en dat de film erg voorspelbaar is weegt niet op tegen de goede opbouw en stoort dan ook amper.

“Wax on, right hand. Wax off, left hand.”

Nog niets van zijn charme verloren. The Karate Kid is zeker jeugdsentiment, maar het is ook gewoon een geweldige film die na al die jaren nog steeds rechtovereind staat. Vooral door Macchio en Morita natuurlijk, maar ook door de heerlijke jaren 80 vibe, Elisabeth Shue en Zabka, de strijd tussen Daniel en Johnny, de muziek, en uiteraard de wijze lessen van Mr. Miyagi. Want The Karate Kid is een coming of age film met karate als uitlaatklep voor de gepeste Daniel, maar door de rol van Miyagi heeft de film ook net iets meer te zeggen dan de gemiddelde coming of age film. Zonder het plezier en de humor helemaal uit het oog te verliezen.

Lief.

Beste deel van de trilogie en remake wat mij betreft. Deze film keek het lekkerst weg van allemaal en verveelde haast nergens. Verhaal is ook wel iets dat mij echt pakt. Ralph macchio speelt hier de beste rol van zijn leven denk ik.

Maar vooral Pat Morita is goed. Wat die man voor kalmte uitstraalt is simpelweg briljant. De film is duidelijk naar de jeugd gericht maar weet wel een aantal zware scenes te bevatten. Kijkt ontzettend lekker weg ondanks de 126 minuten.

Wat wel jammer was was dat het allemaal wat voorspelbaar en ongeloofwaardig was. Dit was on een gegeven moment wel heel erg aan het doorschemeren allemaal.

The Karate Kid is een Amerikaanse actiefilm uit 1984, met in de hoofdrol Ralph Macchio en Noriyuki ‘Pat’ Morita. De film werd geregisseerd door John G. Avildsen, die onder meer bekend is van de Rocky-films.

Tiener Daniel LaRusso verhuist met zijn moeder vanuit The Bronx naar Reseda, Los Angeles. Daar ontmoet hij een meisje, wordt vervolgens verliefd, en hij krijgt een soort van verkering met haar. Hij haalt zich zo echter de woede van haar ex-vriendje op de hals. Wanneer Daniel op een avond door hem en zijn vrienden wordt aangevallen, komt mr. Miyagi tussenbeide, de eigenzinnige klusjesman van het appartement waar Daniel woont. Hij blijkt zelf een karate-expert te zijn en verslaat de groep met twee vingers in de neus. Mr. Miyagi blijkt wel bereid om Daniel karate te leren, zodat hij zich beter kan verdedigen, en vervolgens geeft hij Daniel op voor een karatetoernooi dat over twee maanden plaats zal vinden.

Ralph Macchio is echt fantastisch gecast voor deze film. Tijdens de opnames was hij al bijna 23 jaar, maar hij kon nog makkelijk doorgaan voor een puber van een jaar of 15. Sowieso heb ik wel een zwak voor films over gepeste jongeren die uiteindelijk hun pestkoppen te grazen nemen, en daarom vind ik deze film uiterst genietbaar. Het einde is weliswaar een beetje ongeloofwaardig (spoiler alert!), waarin Daniel, zonder ooit één wedstrijd te hebben gevochten, met een zwarte band de ring mag betreden, en uiteindelijk het toernooi wint ten koste van zijn pestkoppen. Maar ja, in sprookjes mag alles en ik hou nu eenmaal van sprookjes. Geloof ik.

Verder moet ik nog even de acteur Noriyuki Morita vermelden, die een prima rol speelt als de ingetogen mr. Miyaki. Hij kreeg hiervoor een Oscarnominatie voor beste acteur in een bijrol. Misschien is dat wat overdreven, want The Karate Kid is niet echt een serieuze, Oscarwaardige film, maar het zegt wel genoeg over zijn uitstekende acteerprestatie. 3,5*

[quote]AJK schreef:

Ja ik ben best wel kritisch als het om films gaat.

En geef vaak cijfers aan films op deze geweldige forum.

Maar ook ik ga kapot aan jeugd sentiment als het om deze film gaat.Als ik mijn beleving niet meereken toen ik in 1984 elf jaar was en de bioscoop uitrende al trappend en boksend

toen ik deze film had gezien.Het wax on wax of

nog niet ontcijferde pas na de film.En het feit

dat deze film mij pakte als jong puberend jochie

omdat deze film mij helemaal gepakt heeft in die tijd.Ja als ik dan nu op 45 jarige leeftijd als zelf benoemend filmkenner deze film een cijfer moet geven dan zal het lager zijn dan in 1984.

MAAR! Morrita speelt fantastisch.

Machhio rol van zijn leven.

Soundtrack cult achtig fout maar zo lekker in deze 80 film.

En Shue?Ben ik nog steeds verliefd op..

Stiekem.Kan er niks an doen.

Vanavond lekker weer kijken,en 34 jaar

terug dromend in deze film.

Sorry 5 sterren.

Lang geleden eens gezien, gisteren herzien.

Een film waar elk cheesy jaren 80 filmcliche in wordt afgestreept, maar die wel lekker weg kijkt. Leuke overtrokken personages, een bijzonder voorspelbaar verhaal, een gebruikelijke romantiek, de wijze lessen en natuurlijk een montage van gebeurtenissen ondersteund door flitsende jaren 80 popmuziek... tja. Erg gedateerd, maar desalniettemin werkt het nog wel steeds, zij het nu met een campy feel. Ik heb fijn meegeleefd in ieder geval, hoewel ik telkens het gevoel had naar een kinderfilm te kijken.

Vermakelijk, en ook wel een klassiekertje naar mijn mening.

3*

Echte tienerfilm die lang niet alleen maar om karate gaat en daarom sommigen flink tegen zou kunnen vallen. Toch zijn de dialogen vrij vlot en is het verhaal best goed. Eigenlijk had er veel meer karate in gemoeten maar de film duurt al 2 uur. Misschien iets teveel hooi op de vork.

Een fijne cast. Elizabeth Shue (toen 21) zag er toen al erg smakelijk uit en van Macchio is het moeilijk te geloven dat hij toen al 23 was. Zabka was 19 en kon toen een stuk minder prettig acteren dan nu. Maar hij overtuigt in de vechtscenes met zijn snelheid. Pat Morita had al een heel indrukwekkend lange carriere maar maakte pas echt naam met deze filmreeks door zijn moeiteloze charisma en de innemende rol van de goedaardige, humorvolle doch strenge buurman, die zijn stoicijnse muur ook laat vallen als hij het verleden weg probeert te drinken.

Soundtrack is niet bepaald memorabel, zeker niet voor een 80s flick. Dan het einde...

Wat ik niet begrijp aan het eindgevecht is dat Johnny geen 3e punt krijgt voor die punch in het gezicht van Daniel. "No point" zegt de scheids, maar waarom? Je mag in het gezicht meppen. Verder is zo'n keiharde kraanvogel zoals Daniel aan het einde doet, nu niet bepaald legaal, maar daarvoor wordt er al zo smerig door Johnny gevochten dat hij allang gediskwalificeerd zou zijn. Dat zo'n tenger joch in 2 maandjes even leert om kampioen te worden...tsja misschien was een Rocky achtig einde beter geweest. Na die smerige overtreding had Daniel ook mogen stoppen en trots mogen zijn.

Gewoon prima film verder. En ik ben blij dat ik nooit karate ben gaan doen. Iemand die ik kende deed ook een keer aan een toernooi mee. Zijn tegenstander maakte een sprong en trapte keihard zijn knie in. Nooit meer goed gekomen. 1 van de vele sporten die net als voetbal totaal verziekt wordt door de beoefenaars.

Maar niet verkeerd om naar te kijken. MIsschien had hier en daar wat slow motion wel geholpen. Zo mooi als Rocky het boksen in beeld brengt, had misschien hier ook best gekund.

Vergeet niet de (nog veel leukere) serie Cobra Kai te checken waarin Zabka en Macchio de rivaliteit weer oppakken.

Voor mij was de grootste motivatie om dit op te zetten de referenties in How I Met Your Mother waar het personage Barney Stinson meent dat de echte karate kid de blonde pestkop was. Er valt het een en ander voor te zeggen, want de hoofdpersoon in deze film heeft toch ook wat mindere karaktertrekjes zoals een hang naar wraak.

Miyagi is een beetje een cliché van de wijze Aziatische vechtmeester, die zijn gevechtstechnieken pas wil inzetten als hij geen andere opties heeft. Het feit dat hij Engrish spreekt, draagt alleen maar bij aan dat cliché. Ergens vreemd dat hij niet gewoon Engels kan, blijkbaar is hij op jonge leeftijd naar de VS gekomen, want hij heeft in het Amerikaanse leger gediend, wat overigens ook weer vreemd is, want in de WOII werden alle Japans-Amerikanen in kampen geïnterneerd.

Desalniettemin maakt Miyagi de film nog een beetje vermakelijk met zijn onorthodoxe methoden en uitspraken, want de rest van de film is zo voorspelbaar als het maar kan zijn. Ik meen dat ik dit ooit als een kind gezien heb, maar ik heb er totaal geen herinnering meer aan. Dus geen nostalgische gevoelens die nog voor een enigszins mild oordeel zorgen. 1*.

Tijd om deze nog eens op te zetten. Een film die het niet moet hebben van visuele creativiteit, maar wel doet wat niet zo evident lijkt deze dagen. Een goed onderhouden verhaal voor jong en oud met een fantastisch charisma tussen de hoofdspelers. Een goeie balans in avontuur en humor en op de eerste plaats een sterk verhaal. Pat Morita kreeg een Oscarnominatie, wat niet evident is voor dit genre. Er blijft zoveel hangen van deze film, van de training van Daniel, het vangen van de vliegen en het knippen van de bonsaiboompjes.

De film doet wat je er van kan verwachten, maar het doet dat dan ook heel goed. Geen wonder dat hier een reeks sequels, remake, serie en animatie achter volgden. Het is een tienerfilm, waardoor mensen die het nu pas zien er zich minder in kunnen vinden. Ik kan er in elk geval nog heel hard van genieten. Een film die in het geheugen gegrift zit.

The Karate Kid heb ik ongetwijfeld vaker gezien, want bepaalde dingen tijdens het kijken herinnerde ik me wel. En Mr. Miyagi is natuurlijk een popcultureel fenomeen, die naam kent bijna iedereen wel die iets met films heeft. Maar het moet lang, lang geleden zijn waardoor deze herziening best gewenst is. En wat is het een heerlijke film zeg, ondanks dat alles volgens een heel bekend en logisch patroon verloopt, is de uitwerking zo fijn dat dit twee uur genieten was. Ik ben dol op 80's actiefilms en daar valt deze toch ook wel onder, al is dit meer actie voor de hele familie. Maar de film ademt de 80's.

Het is de minder gewelddadige versie van Rocky, niet voor niets dat regisseur John G. Avildsen dan ook de man achter Rocky is. Zelfs de eindkreet (Yo Adrian, I did it versus Mr Miyagi, we did it!) is gekopieerd. Maar dat bedoel ik positief, want ik ben ook een fan van Rocky. Sterker, die film heb ik enkele weken terug nog opnieuw in de bioscoop gezien. We volgen in deze Karate Kid een new kid in town die maar niet kan wennen aan alles daar. Hij wordt gepest door een pestkop en zijn vrienden, hij raakt verliefd op een mooi meisje en uiteindelijk krijgt hij karate-training om de pesters aan te kunnen. Niks vernieuwend, maar het werkt gewoon. Zo'n scène met de eetstokjes en de vlieg is grappig, net als Miyagi die op het strand de bierflesjes kapot maakt. De film is luchtig en dat is een goede keuze.

Dat Daniel (een uitstekende rol trouwens) het toernooi wint is geen verrassing, maar toch was het spannend doordat het eindgevecht een goede opbouw kent. Denk er ook nog catchy 80's muziek bij en je weet wat voor soort film dit is geworden. Ik snap er niks van dat de film op Moviemeter een lullige 2,95/5 scoort, de vervolgen nog veel lager. Ik denk dat ik die maar over sla, maar het origineel is een aanrader.

4*

Aangezien ik ben aangeraden om Cobra Kai de serie eens te bekijken, vond ik dat ik eerst de films moest gezien hebben. Uiteraard is dan deel 1 het logische beginpunt en die viel best goed mee. De hoofdrolspeler Ralph Macchio ken ik niet dus lijkt me niet meteen iemand van de grote rollen geweest te zijn na dit avontuur. Echt een topacteur is hij eigenlijk ook niet. Toch zijn deze films wel vermakelijk. Het bevat een goede mix van actie, drama en romance. Mr Miyagi lijkt wel de bewaarder van de rust en de vrede. Elisabeth Shue in de rol van Ali speelt het vriendinnetje van Daniel Russo. Zij is een erg mooie dame die valt voor het karakter van Daniel. De film draait om de vete tussen Daniel en Johnny die als het ware beiden voor Ali vallen. Johnny heeft echter zijn kans al vanaf het begin van de film verkeken en kan het niet verkroppen dat Daniel meer succes heeft. De acting is niet van het hoogste niveau en ook de gevechten zijn met een korrel zout te nemen, toch is de film best vermakelijk.

Uitstekende film over een jongen die karate wil leren om zichzelf te verdedigen tegen een paar pestkoppen op school. Een mooi underdog-verhaal met een prima opbouw en een spannende finale. Onderhoudend van begin tot eind. Ralph Macchio en Pat Morita zijn perfect gecast en hun vriendschap vormt het hart van de film.

Ik blijf dit stiekem een hele leuke film vinden die ik om de zoveel jaar herbekijk. Zeker in recentere jaren denk ik er weer veel aan omdat we nu de serie Cobra Kai hebben, en daarvoor omdat het een terugkerend thema was in How I Met Your Mother. Deel 1 vind ik de sterkste van de drie met Daniel, overigens na lange tijd inmiddels niet meer de enige die onmisbaar is voor de serie, maar toch ook wel de meest gedateerde. Het eind blijf ik ook vrij abrupt vinden, er had nog wel iets van een leuke scene achteraan mogen komen (ter vergelijking: de Karate Kid kloon 'Sidekicks (1992)' eindigt ongeveer hetzelfde, maar heeft daarna wel een leuke slotscene).

The Karate Kid een film die op zichzelf prima staat maar bij mensen die opgroeide in de 80s natuurlijk een begrip is zonder enige twijfel. Ik vind de reeks ontzettend goed en vooral de eerste twee delen heb ik dan ook werkelijk niets aan toe te voegen. Het derde deel in de reeks van Macchio en Morita laat het iets afweten tav de eerste twee maar nog steeds een heerlijke film. Het is allemaal sappig en over de top maar dat maakt het nu juist zo heerlijk.

Gaat wel.

Jeugdsentiment voor iemand die een jaar of 10, 15 ouder is dan mij. Voor mij dus niet, al kan ik er de charme nog wel van inzien. Zeer eighties, een excentrieke mentor, een frivole tienerromance en een underdog verhaal. Het is daarbij zeer gericht op de iets jongere kijker maar vervelend voor de iets oudere kijker is het geenszins. Alleen de speelduur is een misser. Het middenstuk haalt het tempo van het eerste half uur er genadeloos uit. Da's jammer. Een minuut of 20 had er zo af gekund.

2,5