Trainspotting (1996)

Zeer mee eens. Weet nog dat ik Trainspotting voor het eerst in de bioscoop zag en dat ik met gemengde gevoelens buiten kwam. Ja, de film is erg grappig maar ook ontroerend en onthutsend soms. Dit af doen als louter komedie is echt te kort door de bocht...

De film heeft inderdaad wel iets tragisch, zeker het personage Spud belichaamt dat aspect volledig.

En door Tommy wordt de tragie ook nog geïllustreerd.

Het is verder mooi in balans vind ik.

Classic! heb hem meerdere maken gezien en mij niet verveeld sjieke personages ook en goed neergezet

Huh nu spreek je jezelf toch ook tegen. Deze film probeerde naar mijn mening idd te ontroeren maar dat lukte hem niet, niet bij mij tenminste. Bij TBE is het meer de bedoeling om je zogenaamd een mindfuck te bezorgen dan dat de film wil ontroeren.

Bwa, tragiek hoeft nog niet noodzakelijk ontroering op te roepen. TBE vind ik overigens meer een mindknuffel dan een mindfuck.

Ja ik ook, maar het is wel een vermakelijke film, maar ja als je die film ervaart als een mindfuck heb je of heel weinig films gezien of je bent gewoon niet zo heel slim. Trouwens precies hetzelfde bij inception, dat is ook totaal geen breinbreker waar ik had op gehoopt en hij is gewoon uber simpel te volgen.

Spijtig om te horen van Inception, heb ik zelf nog niet gezien. Voor een echt goeie mindfuck kan ik alleszins Videodrome aanraden!

Maar terug on topic ik ervaar Trainspotting ook wel als lichtjes trippy, het is een film die bij mij aanvoelt als een excessieve, warrige braspartij. Een sfeertje dat als gegoten past bij de thematiek.

1 naam : Begbie !

Q Jones ging net als ik met andere verwachtingen aan deze film beginnen, en tja dan kan het nog wel enigszins goed komen, of het valt helemaal verkeerd. Er staat niet voor niets drama. Alleen is dat anders uit de spreekwoordelijk verf gekomen dan dat wij wellicht hadden verwacht.

Montage

Begbie: Did you bring the cards?
Sick Boy: What?
Begbie: The cards, the last thing I told you was to mind the cards!
Sick Boy: Well, I've not brought them.
Begbie: It's fucking boring after a while without the cards.
Sick Boy: I'm sorry.
Begbie: Bit fucking late, like.
Sick Boy: Why didn't *you* bring them?
Begbie: 'CAUSE I FUCKING TOLD YOU TO BRING THEM, YOU DOSS CUNT!
Sick Boy: ...Christ Tja.... de film is zeker van de buitencatogorie !


Ik ben de laatste tijd wat positiever over de top 250 daar is deze film de kroon van.

Danny Boyle voelde zich ontzettend vrij in deze film dat zie je terug aan de vrij losse acteerprestaties van de cast die hun rol stuk bij stuk met verve invullen. Danny Boyle voelt de film dan ook erg goed aan,en maakt hier een regelrecht meesterwerk van wat waarschijnlijk niet meer overtroffen door hem zal worden. (daar ben ik van overtuigd) De film begon me wat onwennig ik moest wennen aan het snelle, coole camera bewegingen,maar algauw kwam ik in hun '' wereldje'' terecht en liet ik me mee sleuren in hun leven vol pieken en dalen,en heb zodoende met hun gelachen en emoties gedeelt.Tja helaas heeft bijna iedere film ook zo zijn pijn punten ook deze dus.Zo snap ik niet de toevoeging van Diane niet echt ze werd tevens wat eritand,en ging de Carrière van Mark Renton wel heel snel zo ineens makelaar ! dan weet ik ook gelijk wat ik moet doen Al met al is dit een zeldzaamheid van een film.

wat moet ik nog zeggen ? Laat de '' The dark knightjes en Harry Potters links liggen en neem dit soort films als proef op de de som ? Jaa ik denk het wel dus ik zeg het..

Wat een scene trouwens als Mark Renton in zijn kamer ligt

Overdonderd na een tweede kijkbeurt.

Trainspotting was weer eens aan herziening toe, maar ik had niet de intentie om de film een hoger cijfer te geven. Sterker nog, ik dacht dat de film omlaag zou gaan in waardering. Maar focking shite! Ik werd weggeblazen, ongelooflijk dat ik hier eerst geen meesterwerk in zag.

De film komt al lekker binnen met een sterke voice over en sterk camerawerk. Boyle’s films zijn visueel altijd genieten, Trainspotting is daar geen uitzondering op. Veel laag bij de grond of camerawerk of camera’s op heuphoogte, wat ik persoonlijk erg mooi vind. De camera zweeft van het ene tafereel naar het andere op prachtige wijze.

Het verhaal had net zo goed op een andere manier verteld kunnen worden. Trainspotting had net zo goed een neerslachtige, dramatische film kunnen zijn waarin de slachtoffers van drugs in een neerwaartse spiraal raken en de dood tegemoet gaan. Zulk soort films kunnen heel mooi zijn, maar het is fijn om te zien dat Boyle, MacDonald en Hodges een andere weg inslaan. Natuurlijk worden de slechte kanten van drugs wel belicht, maar het gaat vooral over mensen die ermee proberen te leven. Humor is bijvoorbeeld nadrukkelijk aanwezig in de film, dat had ik eerst niet voor mogelijk gehouden bij een film over drugs. Het werkt echter als een tierelier.

Deze aanpak brengt de regisseur in Boyle goed naar boven. Er zitten een paar prachtige surrealistische scènes in de film en er kan dus veel leuks gedaan worden met het camerawerk. De cast mag niet vergeten worden. Een erg sterk team onder leiding van Ewan McGregor. Iedereen doet het erg goed. McGregor steelt de show echter zonder moeite, al ben ik ook wel gecharmeerd van Ewen Bremner die Spud op geweldige wijze neerzet. De soundtrack is goed, past goed bij de film, maar is niet het soort muziek waar ik van houd. Ik werd soms een beetje moe van steeds dezelfde beat, bijvoorbeeld in McGregors slaapkamer.

Geweldig en onverwachts. 4,5* heel goed op zijn plaats.

Waarom verfilmen ze niet het vervolg, "porno"?

Bizar... in sommige opzichten geniaal, maar soms ook te hard (die baby dat vond ik echt niet kunnen). McGregor en Robert Carlyle speelden erg goed. Had die Carlyle al vaker gezien, maar hier vond ik hem echt overtuigend.

Ik verglijk de film ook niet met Inception, ik zeg alleen maar dat ik daar net zoals bij deze film een mindfuck verwacht en dat het bij beide films niet het geval is.

Matige film, in mijn ogen erg overschat hier. Heb me er mee vermaak maar daar is ook alles ermee gezegd en veel langer had die niet moeten duren. De film deed mij helemaal niets en ik kreeg totaal geen binding met de hoofdpersonen. Tel daarbij op dat ik nergens heb kunnen lachen om de flauwe grappen en dat ik toch wel blij was toen hij was afgelopen kan ik niks anders doen dan een hele krappe 3* geven.

O ok sorry . Nja ik vond de film persoonlijk wel een mindfucker (Inception), maar er zijn intelligentere thrillers natuurlijk. Kan het me dus wel voorstellen. Deze film is alles behalve ingewikkeld.

Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family, choose a fucking big television, choose washing machines, cars, compact disc players, and electrical tin openers.

Choose good health, low cholesterol and dental insurance. Choose fixed-interest mortgage repayments. Choose a starter home. Choose your friends.

Choose leisure wear and matching luggage. Choose a three piece suite on hire purchase in a range of fucking fabrics. Choose DIY and wondering who you are on a Sunday morning. Choose sitting on that couch watching mind-numbing sprit-crushing game shows, stuffing fucking junk food into your mouth. Choose rotting away at the end of it all, pishing you last in a miserable home, nothing more than an embarrassment to the selfish, fucked-up brats you have spawned to replace yourself. Choose your future. Choose life.

I chose not to choose life: I chose something else. And the reasons? There are no reasons. Who need reasons when you’ve got heroin?

Absoluut geniale monoloog

Deze film heeft mij vanaf het begin niet echt kunnen boeien. Die toilet scene vond ik al een reden om te stoppen met kijken. k vond het allemaal een beetje nep., IK vind Requiem for a Dream echt 1000x maal beter....

Ik gaf een 2.5

Het is deze film niet gelukt om me te laten huilen, maar het is de film wél gelukt om me de hele tijd door ellendig te laten voelen. Ik vond dit helemaal geen comedie, alleen maar drama. Het begint 'grappig' (met het geweldige monoloog wat Fortune gepost heeft), maar al snel wordt er een serieuze toon aangeslagen. Erg tragisch wat er allemaal gebeurt, al zat ik soms een beetje in een strijd of ik mee moest leven met de personages of dat ik moest denken dat het allemaal hun eigen schuld was. Eigenlijk leefde ik alleen maar mee met ze, terwijl het allemaal soms echt hun eigen schuld was.

Nou goed, om het allemaal maar een beetje samen te vatten, ik vond dit 4 sterren waard.

Ongelooflijk dat dit dezelfde regisseur is als die van Slumdog. Waar daar veel fout gaat, gaat hier van alles goed. Harde, confronterende low-keyregistratie van Junkie-ism. Met een fantastische soundtrack. (Lust for life, yahoooooooooo!!!!!!!!)

Gaat toch niks fout in Slumdog. Ik vind het juist geweldig dat Danny Boyle geweldige films aflevert die heel verschillend zijn.

Trainspotting, 28 days, en Slumdog. Dan kan je de een minder vinden dan de andere maar dan hoeft het niet perse fout te gaan als je het niet waardeert.

Het is natuurlijk een discussie die niet bij deze filmthuishoort, maar bij Slumdog. Ik haalde die film aan om aan te geven dat ik het verschil tussen beide films zo enorm vind. Mea culpa. Simpelweg: slumdog viel erg tegen, trainspotting vind ik erg goed.

28 Days is het beste de andere twee zijn in mijn ogen slecht

Compleet met je eens Driello. Trainspotting is way better than het overgewaardeerde Slumdog.

Ik had deze ooit al gezien. Gelukkig herinnerde ik niet meer alle scenes.
Het is een vrij simpel filmpje zonder echt uitgebreide structuur. Wel komt alles goed en duidelijk over.
Europese film, ligt me altijd wel lekker.
Geweldig gedaan met die wc-pot en het wegzakken in het rode dook.
De ontwenningsverschijnselen zijn ook gaaf in beeld gebracht.
Maar nergens werd ik echt overdonderd of verrast. Het is leuk om te zien allemaal en ik zie het vooral als 'n komedie, ondanks alle toestanden. Het blijft een beetje nonchalant allemaal.

Niets mis mee, kijkt lekker weg.

Geweldige film waarvan je de humor en tragiek misschien min of meer zelf meegemaakt moet hebben om hem te kunnen apprecieren.

Deze film in '99 toevallig op het zelfde moment als vijf beste vrienden thuis in mijn eentje gezien na op een doordeweekse avond continu jointjes gerookt te hebben met deze vijf vrienden, een moment die niemand van ons ooit zal vergeten.

Hoewel de film geen spetterend plot heeft, scoort de film door de geweldig neergezette personages en bizarre momenten die de personages delen. De film is niet voor iedereen geschikt omdat enig inlevingsvermogen vereist is om het handelen en nalaten van de personages te begrijpen en enthousiast te raken van de treurige en stuntelige delen in de film.

Heel matige film.

Een band met een van de hoofdpersonen kreeg ik geen moment. Grappig vond ik het niet, enkel overdreven. De trips, bijvoorbeeld de baby die over het plafond kruipt, zijn wel goed in beeld gebracht, maar maken de film niet beter. Ewan McGregor acteert desalniettemin best aardig.

1,5*

Ik snap de titel niet