Walk the Line (2005)

Aardige biopic, maar toch wat te braaf en Hollywoodiaans naar mijn smaak. En met zo'n badass motherfucker als Johnny Cash als onderwerp kan dat alleen maar jammer worden genoemd. Toch is het zeker geen straf om de film te hoeven kijken: Phoenix zit goed in zijn rol, de muziek is (natuurlijk) fantastisch en het concert in Folsom Prison is uitstekend in beeld gebracht. Prima film om mensen in aanraking te brengen met Cash' muziek ook.

(Opniew een) uitstekende acteerprestatie van Phoenix in een (veel) te lang uitgestrekt drama over Johnny Cash. De scene's van de verschillende optredens zijn schitterend en de hoogtepunten van de film. Gelukkig zijn deze in grote getalen aanwezig. Hier tussendoor wordt het helaas na het sterke eerste uur steeds minder interessant en op den duur bijna vervelend.

Toch overheerst het feel-good-sfeertje nog in mn herinnering dus scoort de film gewoon een aardige voldoende.

3*

hou toch op met die lage scores! deze film is erg goed..

vanavond weer even zien!

Vind jij dat 'n aardige voldoende? 3 sterren. Boeh!

3* is een aardige voldoende toch? Of deze film 'aardig voldoende' is valt dan weer over te twisten

Erg aangrijpende film!

Country is net zo iets als jazz of klassiek, je kunt er alle kanten mee op. Johnny Cash is geen onbekende naam voor mij maar meer dan Ring of fire, heb ik zover ik weet, toch niet in mijn muziekverzameling staan. Dat nummer komt er trouwens bekaaid vanaf, zoals veel nummers. Als Phoenix zo goed kan zingen, laat hem dan ook zingen, van begin tot eind. Dat is meestal niet het geval in deze film. Voor artiesten uit dezelfde tijd die vooral het eerste uur voorbijkomen geldt hetzelfde. Verder is dat eerste uur wel leuk gedaan, met de manier waarop Cash zijn eerste plaatje opneemt en optredens met een enthousiast publiek erbij.

In zijn geheel geen slechte film, het grootste nadeel van veel van die muziekbiografische films is gewoon dat het privé-leven teveel belicht wordt. Daarom heb ik hem vorige keer dat hij op tv was ook niet willen zien, maar heb hem nu dan toch bekeken. Maar drama in deze film neemt toch veelal de overhand boven Cash als artiest. Goed spel van Phoenix. Witherspoon is ook prima en bewijst hiermee haar veelzijdigheid. Grappig instrument trouwens de autoharp. Ginnifer Goodwin vind ik ook erg goed spelen. Ben wel wat wijzer geworden over Cash maar meer toch niet. 3.0.

Wat verwacht je van een bio-pic?

Ik vond het geweldig en ben door deze film naar Cash gaan luisteren.

Geloof het of niet, maar Phoenix zingt alle nummers zelf.....

@ sammie2706. En je dacht dat ik dat niet wist? Moet je daarvoor een account aanmaken en mijn hele bericht quoten

Als je biografie over een zanger maakt verwacht ik wel een film waarin wordt laten zien waarom deze zanger zo bekend is geworden bij het publiek. In plaats daarvan krijg je een karakterschets te zien van een man die aan pillen verslaafd raakt en zijn relatie tot zijn vader en moeder, zijn eerste en tweede vrouw.

Misschien een leuke bijtitel, The Story of Johnny en June.

Vroeger zat er niets anders op dan naar een platenzaak te gaan en op zoek te gaan naar muziek. Tegenwoordig heb je muziek zo gedownload wat ik dus ook heb gedaan daar voegt deze film niks nieuws aan toe. Wie nou precies Elvis, Jerry Lee Lewis en The Big 'O' Orbison waren krijg je met deze film ook niet echt mee.

Ik weet nu wel wie June Carter was, maar of dat de bedoeling is van de film.

??????

Volgens mij heb ik in deze film toch redelijk het antwoord op jouw vragen gezien. Je wordt meegeonomen in de ontwikkeling van zijn carriere (inclusief de auditie), er is zowel aandacht voor de muziek en de tot stand koming daarvan als voor de prive-perikelen (die zelfs onderbelicht zijn gebleven, als ik het goed heb begrepen). Dat er zoveel aandacht is voor de relatie met June Carter, is omdat zij een enorm belangrijke rol in zijn leven heeft gespeeld (en in zijn muziek).

En waarom moet deze film nou ook nog het leven van Orbinson, Presley en Lee Lewis toelichten?

Ik ben niet meteen de grootste fan van muziek in het algemeen, dus dat ik dit geen topper zou vinden was te verwachten. Desalniettemin ben ik toch blij dat ik deze film eens heb gezien. Op zich is het allemaal nog wel boeiend, aangezien ik niet al te veel wist van johny Cash. Wat ik dan weer het beste aan de film vond, waren de vertokingen: zowel Phoenix als Witherspoon acteren op een erg hoog niveau.

Goede film. Vooral het begin en het einde zijn zeer de moeite waard. De muziek is heerlijk ! In het middengedeelte ging het jammer genoeg iets te veel over zijn verslaving. Pfff, ik geloof best dat dit moeilijk was, maar zie liever de successen van zo'n ster. Dat menselijke hoeft van mij dan niet.

De afgelopen tijd ging ik steeds vaker de muziek van Johnny Cash waarderen en op basis daarvan raadde een vriend van mij deze film aan.

Van tevoren ging ik wantrouwig in op het aanbod, omdat ik twijfelde of Phoenix wel de échte Cash neer kon zetten.

Afijn, Walk the line is een prachtige biopic die te kort is om het echte leven van Johnny Cash goed weer te geven. Dat vind ik dan meteen ook het grootste nadeel: er wordt ontzettend veel verteld, maar nergens word diep ingegaan op bepaalde zaken. Zijn jeugdjaren gaan dan ook in sneltreinvaart en meteen is de wankele relatie met pa Cash goed zichtbaar. Zijn moeder lijkt bijna geen rol gespeeld te hebben hierin?

Terecht een compliment voor Witherspoon die als June Carter echt een plaatje is. Toch gaan voor mij de credits naar Phoenix die op de best mogelijke manier Cash imiteert. De scene waarin Cash en de monteurs auditie doen in de studio is fenomenaal. Verder doet het camerawerk er zo nu en dan ook goed aan om Phoenix van achteren te filmen, waardoor hij soms echt op Cash lijkt. Over het camerawerk is duidelijk nagedacht trouwens, al zijn de scènes waarin hij drugs gebruikt, niet altijd warrig gefilmd.

Ook vond ik de flash forward naar de cirkelzaag in de gevangenis echt wat toevoegen. Mooi dat hij daar even bij stilstaat bij Jack.

De optredens leveren hele aanstekelijke muziek en ik kon het dan niet laten zo nu en dan mee te deinen.

Kortom: een mooie biopic die net iets te kort is om de echte Cash te laten zien, maar het doet een goede poging. De auditie was voor mij de mooiste scene van de hele film.

Ben nooit zo bijzonder fan geweest van Johnny Cash. Kan zijn muziek natuurlijk wel goed hebben. Films als deze bieden altijd een prima mogelijkheid om de man achter de muziek beter te leren kennen. In elk geval is het wel een heel ‘eerlijke’ verfilming geworden. Behalve Johhny’s muzikaal talent komen al zijn slechte kanten aan bod, zoals drugsgebruik, overspel en dergelijke. Sowieso is het geen fijn heerschap, maar Joaquin Phoenix zet ‘m wel erg goed neer. Niet bepaald rise-and-fall, maar meer de hoogte- en dieptepunten op hetzelfde moment. Het zingen gaat Joaquin helemaal niet verkeerd af. Aan het eind twijfel ik wel of hij staat te playbacken. Verder lekker veel aandacht voor muziek uit de jaren ’50 en ’60. Reese Witherspoone doet het trouwens minstens zo goed als Joaquin. Prima film die natuurlijk vooral voor de fan bedoeld is.

Afgelopen zaterdag gezien.... maar daar ging nog iets aan vooraf. Ik ben deze film een lange tijd geleden een keer tegen gekomen. En sinds toen heb ik hem overal gezien. Op internet, in winkels...(echt abnormaal vaak). Ik denk dus dat het de bedoeling was, dat ik deze film zou zien. En gelukkig, daar kwam hij hoor. Hij heeft mij gelukkig niet teleur gesteld. Mooie film, die Johnny Cash zijn leven heel goed weergeeft.

Altijd leuk als goede films spontaan ''langs'' komen waaien, niet op internet gekeken en toch nog op tijd voorbij gezapt om Walk The Line goed te kunnen bekijken. Op het begin wist ik niet precies of dit nou ''mijn'' film zou worden maar naar mate de film vordert werd het wel echt goed gespeeld en pakte het verhaal me echt. Ik weet niet of alles waarheids getrouw is verteld, maar interessant, vermakelijk, goed gespeeld en vloeiend was het wel. Gewoon een goede film die lekker weg kijkt, weet te vermaken, te ontroeren. 4 sterren

Uitstekende film zeker op blu ray. Leuk is ook de tweede schijf met de vele extra's. De film duurt wel wat lang. 2,5 uur is een behoorlijke film zonder spanning. Het eerste half uur is wat taai, maar daarna komt de swing er goed in. Niet dat het eerste stuk weggelaten had moeten worden (beelden zijn erg mooi en fraai), maar ik heb een hekel aan films waar doodse stilte in zijn. Wat meer filmmuziek had op zijn plaats geweest. De film draait daarna op volle toeren en zijn tournees en dramatiek zijn goed in beeld gebracht. Elvis en Roy Orbinson tja die hadden er wel wat beter op mogen lijken. Bij Roy Orbinson dacht ik meer aan Buddy Holly. Over Buddy Holly gesproken waarom komt La Bamba nog steeds niet uit op blu ray? Een must als je het mij vraagt.

Back to the movie. Ik was vooral enthousiast door de rol van Reese Witherspoon. Zij krijgt voor mij een oscar, wat een glansrol. Ze maakt voor mij ook dat beetje extra in de film. Ze is ook de redder van Johnny Cash. Opvallend is dat ze beiden overlijden in 2003. Zeker de moeite waard om een keer te bekijken.

ps zie net dat ze die award ook heeft gekregen..........verbaast me niets

Naschrift: Ik begrijp niet dat er zoveel commentaar is over zijn prive leven. Juist dat is interessant aan deze film. Denk eens aan M. Jackson, W. Houston, Amy Winehouse. Allemaal succesvolle artiesten die kapot zijn gegaan aan pillen cq en/of drank. Waarom alleen de mooie kant belichten? Dat noem ik nou naief. Overigens staat zijn zoon volledig achter deze film. In werkelijkheid heeft hij heel wat dingen in de vernieling gebracht; er is echter maar een bepaald gedeelte van in de film gebruikt. Ik denk een goede balans tussen rise and fall.

Een geweldige film over ''the rise of Cash''. Vooral de acteerprestaties van Joaquin Phoenix spatten van het scherm. En ook Reese ''met een lepel'' deed het erg goed. Ik vond haar in alle films die ik tot nu toe heb gezien erg matig, maar ze bewijst toch steengoed te kunnen acteren. Toppertje *4.5

Een goede drama/muziek film...

Een beetje langdradige verhaal...

Verslaafd aan pillen, drank...

Prima achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur James Mangold speelt goed...

Mooi HD kwaliteit...

Prima ouderwetse opname...

Mooi einde slot verhaal...

Dit is voor mij persoonlijk de beste (muziek)movie die ik heb gezien.

Zoals al eerder hier is aangegeven zijn de acteerprestatie's van beide hoofdrolspelers uitmuntend en zeer realistisch weergegeven.

Was al eerder in aanraking gekomen met de muziek van JC, maar ben de muziek na het bekijken van deze film meer gaan waarderen!

Al met al een goed lang muzikaal drama, met een hoop positieve en negatieve kanten m.b.t. het leven van Johnny Cash, wat me zeker heeft weten te raken!

Een dikke 5 sterren vote voor dit kunstwerk!

Mangold is de regisseur

PRACHTIG!

Hoe kom je bij deze link, of doel je meer op tijdgenoten, van de één naar de ander en het tragische einde waarbij Holly, Valens en The Big Bopper gelijktijdig om het leven komen. La Bamba gaat toch meer over Ritchie Valens, The Buddy Holly Story dan weer over Holly.(en Great Balls of Fire over Jerry Lee Lewis)

De vraag is of ik die oudere bio-pics nog steeds kan waarderen. Vaak waren die wel minder rauw, waarbij dan ook vooral de artiestenkant werd belicht.

wow ik moet nooit zoveel hebben van biografische fims maar deze film bleef boeien.
Ik wist dan ook niks van Johnny en zijn leven en verrast het verhaal wanneer June uiteindelijk toch met hem trouwt, ik wist dus ook niet of hij wel of niet oud zou worden dus dat was voor mij ook spannend.
de liedjes zijn direct erg aanstekelijk. Heb vandaag de Greatest Hits binnengehaald, en "I Walk the Line" al een stuk of vijf keer gedraaid. goede muziek (beschamend dat ik er nog nooit eerder heb gehoord).
Phoenix bevalt me zeer als Cash. Witherspoon acteert ook goed.

Ben ik het mee eens. De film begint sterk, maar het wordt dan een nogal typisch 'boy loves girl' verhaal. Ik vind het ook wel jammer dat zijn latere jaren niet aan bod komen.

Ruime voldoende voor deze biopic, maar toch nog wel wat opmerkingen. Ik heb geen idee hoe Johnny Cash er destijds uit zag, maar Joaquin Phoenix zag er nog te veel uit als Joaquin Phoenix waardoor ik het idee kreeg dat een karakter van Gladiator ingebroken was in Walk the Line. Reese Witherspoon was dan weer niet terug te herkennen (maar ik ken haar sowieso niet zo goed) en speelde erg sterk.

Heel routinematig werden alle gebeurtenissen in zijn leven doorlopen, maar nergens overrompeld over een bepaalde periode. Affaires verliepen net zo makkelijk als het openen van deuren, zonder enige nuance of extra aandacht. Hoogtepunten uit zijn leven kregen amper aandacht, op de optredens na (die voor de ruime voldoende zorgen).

Het fameuze gevangenisoptreden werd er op het einde nog even ingepropt en van de latere Cash kregen we helemaal niet meer te zien (American Recordings etc.). Dat had ik toch ook wel interessant gevonden.

P.S. Ik keek de korte versie.