Walk the Line (2005)

Erg sfeervolle biopic met een sterke cast en leuke muziek; Joaquin Phoenix lijkt behoorlijk veel op Cash en als hij zelf zingt en speelt vind ik het helemaal goed gedaan. Met de rol van Witherspoon is ook niks mis.

Grootste minpunt van de film is dat het nergens iets nieuws biedt. Het volgt de carrière van Cash in zo'n standaard-biopic manier: flashbacks, een jeugdtrauma, drank- en drugsproblemen etc. Als je niks met Cash hebt lijkt me de film, alhoewel hij solide gemaakt is, dan ook niet zo bijster bijzonder.

Al met al 3,5*

En altijd leuk om T1000 weer eens te zien natuurlijk

Hmn ik vond dit helaas wel erg de trapgetreden paden bewandelen. Ongeveer dezelfde film als Ray maar dan in alles net iets minder, acteren vond ik ook niet spectaculair. Komt nog eens bij dat het m'n muziek niet is, krappe 3 helaas

Ik ben het helemaal niet eens met Jordy. Het is ook mijn genre van muziek niet, maar dat was de muziek van Ray Charles ook niet, dus daarmee kan ik beide films niet vergelijken. Ik vond dit een véél betere film als Ray en ik vond de acteerprestaties ook een stuk beter in deze film als in Ray.

Ik vond de hele film zeer mooi, de opbouw was ook zeer goed, maar het moment wanneer Reese Witherspoon het scherm bewandelt, komt er nog dat beetje extra waardoor de film onvergetelijk wordt.

Reese speelt de pannen van het dak, en zingt dito. Ook Joaquin Phoenix speelt fenomenaal, en zingt zeer goed.

Voor de rest sprak het verhaal mij ook erg aan, de huwelijksaanzoeken vond ik allemaal heel leuk in beeld gebracht, en ook de duetscenes waren allemaal zeer leuk.

4.5* voor deze film. Zou misschien een half sterretje af kunnen gaan, maar ik betwijfel het.

En om nog maar eens te bewijzen dat ik deze veel beter vond als ray, doe ik er bij Ray ook nog een halfje af. Blijft op een 3.5* staan.

Gisteren gezien in de cinema. Dat Phoenix kan acteren is niemand onbekend, maar dat hij ook nog eens kan zingen, en dat zo stijlvol en met zoveel présence!? Echt een zeer sterke prestatie.

Over de film zelf nu. Ik was niet echt bekend met het fenomeen "Johnny Cash" en heb hem dus via deze film beter leren kennen, en leren appreciëren moet ik toegeven. De muziek kon ik absoluut smaken, vooral dan de duetten met June Carter. Dat de traditionele demonen als drank, drugs en vrouwen de ondergang van deze talentvolle artiest zouden betekenen verraste me niet. Toch spijtig dat in die tijd vele succesvolle rock&roll-iconen zich lieten verleiden door de keerzijde van de roem en op die manier het cliché van de superster bevestigen. Kijk maar naar Elvis!

Qua muziek en acteerprestaties staat Walk The Line als een huis, al stel ik me toch vragen bij enkele filmische beslissingen. Zo vond ik de als flash-forward fungerende gevangenisscène aan het begin van de film totaal overbodig en ook had ik m'n twijfels over het enorm grote aantal gebeurtenissen uit Cash' leven die in de film zijn opgenomen. Zo kreeg je natuurlijk wel een compleet plaatje van Johnny Cash, maar nergens werd echt diep op de gebeurtenissen ingegaan. Ik had een beetje het gevoel dat de makers zoveel mogelijk elementen in de film wilden proppen uit vrees een onvolledig portret af te leveren. Helaas een beetje ten koste van de kwaliteit.

Toch was ik aangenaam verrast door deze film die sowieso niet tot m'n favoriete genre behoort. Absoluut geen geldverspilling. Integendeel, ik heb wederom kunnen genieten van de kwaliteiten van Phoenix, die me overigens nog nooit heeft teleurgesteld, én ik heb nog iets bijgeleerd ook. Wat wil een mens nog meer op een dode zaterdagavond?

Prima film, inderdaad niet erg vernieuwend qua opzet, maar aardig gedaan. Bovendien is Cash gewoon een interessante vent.

1 enorm punt van kritiek: Geen San Quentin!!!

Prachtige bio-pic van 'The Man in Black'. Joaquin Phoenix lijkt haast op twee druppels water op Cash tijdens de performance-scenes. En zijn stem komt hier en daar zeer in de buurt. Erg knap. Onderhoudend script, Folsom Prison, en een perfekt einde maken deze film er eentje of gezien en beleefd te worden.

Over zo'n 25 jaar dan met dezelfde acteurs. De comeback in 1994 mag imposant genoemd worden (laten we zeggen, de beste comeback allertijden).

Ja, Johnny Cash weet nog goed wanneer de vonk oversloeg! Natuurlijk niet in de jaren '60 want toen bestond Madecineman nog niet. Nee, een jaar of 10 geleden bracht Boudewijn Buch een serie waarin hij op zoek ging naar de roots van de amerikaanse muziek. Met het bekende Buch enthousiasme (wat kon die man fantastisch vertellen) zat er ook een aflevering gewijd aan Cash bij. Daarna meteen de oude platen van mijn ouders van zolder gehaald en The Man in Black is niet meer verdewenen uit huize Madecineman. Fantastische muziek met vooral erg veel gevoel erin.

Nu dan met Walk the Line is er eindelijk ook een film die recht doet aan de man. Wat een heerlijke film zeg, overal door de hele film zit muziek, het is duidelijk het bindende element tussen de goede en slechte tijden uit het leven, en er is maar een conclussie mogelijk Cash = Muziek!

Normaal heb ik niet zoveel met biopics, vooral omdat het vaak een aaneenschakeling is van eigenlijk totaal niet intressante gebeurtenissen en opgeleukte feitje. Er onbreekt vaak een mooi aansprekend verhaal. Gelukkig pakt Walk the Line het anders aan het gaat over de twee zaken in het leven van Cash die er wel echt toe doen; muziek en liefde, de rest is slechts bijzaak.

De film zelf is ook erg mooi en verzorgt, en ik hoor in de verte de critici al weer zeuren; "Tis nu niet echt vernieuwende cinema". En ja, dat klopt, het is degelijk ouderwets filmisch vakwerk, maar erg sfeervol en fijn om naar te kijken. En laten we het luisteren niet vergeten, erg leuk dat de acteurs in de film zelf een groot gedeelte van de muziek hebben ingezongen. Moet zeggen dat ik zowiezo wel gecharmeert was van het acteerwerk. Joaquin Phoenix brengt zijn rol met veel gevoel en respect voor het onderwerp en Reese Witherspoon... tja die is gewoon ongelooflijk betoverent in deze film. De chemie tussen die twee is overigens ook dik in orde, de scenes op het podium zijn erg leuk om te zien.

Walk The Line, het is lang geleden dat ik met zo'n blij gevoel uit de bios kwam. Thuis meteen Live at San Quentin in de CD speler gepleurt en Cash zit alweer dagen in mijn hoofd rond te spoken. En ja de film is traditioneel en misschien ook allemaal weer wat mooier dan de werkelijkheid, maar is dat eigenlijk ook niet wat de bedoeling is van dit geliefde medium? Ik heb genoten van Phoenix en Witherspoon, van de beelden en de muziek en ik ga dan ook voor de passende score van 4,5* voor deze heerlijke film.

Als je niet een geweldige fan van de muziek of de persoon bent (zoals ik) niet veel meer dan een (bovengemiddeld) rise and fall verhaal, dat we allemaal al eens hebben gezien. Het duo Phoenix en Witherspoon is natuurlijk uitstekend (ook qua zang), maar *echt* boeiend wilde het maar niet worden.

3*.

Erg mooie film al houd ik totaal niet van de muziek van Johnny Cash. Toch was het afzonderlijk van dat heel goed te bekijken. Erg mooie verfilming van het leven van Cash, en ook de eerste keer dat ik Phoenix kon waarderen in zijn rol. Want hij speelt in deze film echt geweldig goed. Ook Witherspoon is geweldig in de rol van June Carter. Een dikke 4,5 voor deze prachtige film, In mijn ogen had Phoenix zeker ook wel een Oscar mee mogen krijgen

Mooie film, idd. Witherspoon steelt de show en Phoenix is ook overtuigend. Onvoorstelbaar dat hij alles zelf heeft ingezongen.

De filmmakers hebben hun (de?) essentie uit Cash' leven proberen te vangen in een beperkte periode en hebben daardoor duidelijk hun punt kunnen maken en de film overzichtelijk gehouden. En ook nog eens veel muziek kwijt gekund terwijl de film acceptabele lengte heeft.

Aan de andere kant vond ik het allemaal net wat al te voorgekauwd en was het allemaal wel erg netjes afgerond. Zie bijvoorbeeld de zinnetjes over Hansje Brinkers en het tot stand komen van Ring of Fire.

Laat ik me hier vooral bij aansluiten. Al til ik er wel wat zwaarder aan dan T.O.

Ik ken Cash niet, heb dus ook niks met de man verder. Jammer dan dat ik een film voorgeschoteld krijg die het leven verteld van 101 andere artiesten. Rise & fall verhaaltje, drugs en scheidingen, een comeback, en dat alles in een Hollywood keurslijf gegoten. Cash's leven wordt in deze film gedegradeerd tot één groot filmcliché, en dat kan toch echt niet de bedoeling zijn van een biopic ?

Sommige biopics weten daaraan te ontsnappen door interessante personages neer te zetten (zoals Man On The Moon), maar da's natuurlijk persoonlijk. In deze film werd mij niet duidelijk wat Cash nu onderscheidt van andere artiesten, behalve dan populariteit.

Phoenix doet het verder wel goed, klinkt ook redelijk authentiek (vergelijkend met wat ik van Cash ken). Maar dat maakt geen goeie film. Na 135 minuten stoomgetrein gestomp was ik de muziek dan ook stevig beu, de resem aan clichés nog wat meer.

Doe mij maar een Last Days dan, een film die "echter" aanvoelt. Deze film leek mij even realistisch dan de stripversie van Urbanus.

1*

Ondanks de standaard biopic saus, erg mooie film. In het bijzonder vanwege Reese Witherspoon; wat een fenomenale rol!

Je hebt vaak acteurs die artiesten SPELEN, hier zie je dat gelukkig niet.

Leuk om te weten is dat June Carter Witherspoon heeft gekozen voor de hoofdrol en Johnny Cash koos Phoenix.

Opmerkelijke overeenkomst is dat Phoenix ook zijn oudere broer verloor... Aan inleving geen gebrek dus en dat kun je wel zien vind ik.

Phoenix zat na de opnames van deze film in april 2005 in een kliniek om van zijn alcoholproblemen af te komen.

Het is een type rol waar Sean Penn ook goed raad mee had geweten.

De live performances van Witherspoon en Phoenix zijn uitstekend. Erg knap gedaan.

De film viel mij enigszins tegen, beetje een bekend verhaal, en het had niet echt iets nieuws te bieden.
Het acteerwerk van Phoenix en Witherspoon daarentegen was fenomenaal, je zag ze echt in hun rol zitten, goed gedaan dus.

Grootste nadeel aan de film is alleen dat de stukjes tussen de optredens te veel willen maar te weinig zeggen. Het wordt niet saai, maar ook niet echt interessant. Meer een observatie van slechte relaties en hoe die nog slechter te maken.
Heb meerdere keren moeten lachen om de pijnlijke situaties waarin Cash verzeilde (zo zag ik ze tenminste) zonder dat die grappig bedoeld waren. Dat zegt allicht ook wel iets. Cash wordt daardoor voor mij de man die weinig zegt en daardoor ook weinig medeleven vraagt.

Als hij op een gegeven moment een soort van overzicht geeft van alles aan slechte dingen van hem die je in de film hebt gezien, als hij daar in bed ligt na het afkicken en June komt bij hem zitten, concludeert hij dat hij maar een slecht mens is. En ik was het eigenlijk wel met hem eens. Ook al weet hij die reputatie later nog iets op te poetsen.

De optredens zelf zijn dan wel weer geweldig, en een soort van ode aan muziek in het algemeen. Helaas lijkt het privé-leven meer in beeld te komen dan die stukjes. Wat dan misschien wel weer logisch is.

Hoe dan ook wel een leuke film, maar niet eentje die je echt bijblijft of meteen weer opnieuw wil zien. Daarvoor heeft hij te weinig nieuws om het lijf.

Toch net 3,5*, kan nog lager worden.

Ik ben zodanig onder de indruk van de acteerprestaties in deze film, dat de film zomaar in mijn top 10 terecht gekomen is. Ik ben meteen fan geworden van Johnny Cash door deze film, want die muziek is gewoon helemaal naar mijn smaak. Wat deze film voor mij een topscore oplevert, is het feit dat deze film één van de allermooiste liefdesrelaties laat zien die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen. Het zal allemaal wat overdreven zijn, maar het is wel gebasseerd op Johnny Cash zijn eigen autobiografieën. En dat is wat de relatie tussen John en June zo mooi maakt in deze film: je ziet het allemaal vanuit het standpunt van John, die hopeloos verliefd is op June. Hij heeft werkelijk alles voor haar over en dat voel je. De magnifieke acteerprestaties van Phoenix en Witherspoon maken het geloofwaardig. Films als Titanic mogen zich schamen, Walk The Line laat zien hoe mooi en tegelijkertijd hoe hard de liefde kan zijn. Dat is voor mij de voornaamste reden waarom een film over het leven van Cash bestaansrecht heeft.

Best een aardige film dat moet ik toegeven. Het verhaal is niet bijzonder, want een biografie over het leven van een bepaald persoon of zanger is al zo vaak vertoond. Dat deze film de middelmaat ontstijgt, is dan ook vooral te danken aan de actuers. Joaquin Phoenix schijnt alles zelf gezongen te hebben in deze film. Nou petje af hoor, want wat heeft hij een ongelooflijk goede stem en wat zingt hij voortreffelijk. Ook Reese Witherspoon speelt haar rol zeer overtuigend en laat zien behoorlijk wat in haar mars te hebben. Toch vond ik het ondanks die twee zeer goede rollen verder maar een vrij standaard film, die verder nergens verrassend is.Ondanks dit gegeven kan ik trouwens wel begrijpen dat mensen die fan zijn van de muziek de film maximaal beoordelen. Voor de echte fan zal het inderdaad een geweldige belevenis zijn geweest.

Ik kom tot 3,5*

Degelijke film. Mij is het weer een raadsel waarom een film als deze zo hoog is belandt in de toplijst, krijgt wel een voldoende omdat ik het wel vermakelijk vond.

Gewoon weer een film die voor mij niks te bieden had. Het was een standaard verhaaltje, een hoop cliché's werden afgewerkt zoals de comeback, drugs en een liefdesverhaaltje.

Daarintegen acteerde Reese Witherspoon wel heel goed, vond ik de muziek in de film wel leuk om aan te horen en bleef die film gedurende zijn speelduur wel boeiend. Ik kom op 3 sterren.

Hoewel ik geen fan ben van Johnny Cash vond ik zijn levens verfilming zeer goed. De film boeide me vanaf de eerste minuut (vind het intro muziekje in de gevangenis zeer goed) en Joaquin Phoenix speelde meer dan voortreffelijk. Ook grappig om andere bekende zangers te zien zoals Elvis en Jerry Lee Lewis als beginnend artiest.

Mooi drama 3.5*

Natuurlijk is de verhaallijn van deze film niet echt origineel, het rise-fall - comeback principe is ook hier weer van de partij. Goed, daar kan je met Cash ook niet omheen maar je zou het wel een keer anders kunnen brengen. Wel vind ik het goed uitgevoerd, Phoenix en Witherspoon hebben een aanstekelijke chemie met elkaar, maar ook hun individuele prestaties zijn uitstekend. Zij dragen de film en vooral in het deel waarin Cash in een diep dal zit vind ik zeer overtuigend geacteerd.

De muziek in de film was best goed al kan Phoenix bij lange na niet tippen aan de echte Cash, maar dat mag je hem niet verwijten. Witherspoon deed het ronduit goed qua zang.
Soms wel irritant dat veel nummers niet afgemaakt werden of ingekort waren.

De artiest Cash zou ik sowieso 5 * geven. De film over deze artiest vind ik helaas iets minder, maar zeer zeker niet slecht. 3.5*

Goed muziek, maar behoorlijk voorspelbare biopic.

De acteurs doen enorm hun best en zetten hun personages goed neer, maar de regie is vlakjes en niet bijzonder.

2*

Ik heb ongeveer een jaar geleden een positief bericht achter gelaten over deze film. dat ie zo geweldig was enzo. ik heb mijn mening allang herzien. deze filmgeeft níet weer wat, wie en hoe Johnny Cash was.

Ze zeggen dat de film is gebaseerd op de twee autobiografiën van Cash, maar na het lezen van die twee boeken kom je erachter dat niks minder waar is.

De filmmakers hebben zoveel feiten verdraaid, dingen geromantiseerd of in Hollywoodstyle omgezet, dat - als je JC beter kent dan de gemiddelde persoon - de film er slecht door is geworden.

ik zal maar meteen voorbeelden geven:

in de film haat Johnny zijn vader. In het boek spreekt hij vol respect en liefde over hem, in plaats van hem als een tiran te beschilderen, zoals in de film gebeurt.

Bijna alle belangrijke gebeurtenissen die bepalen zijn geweest voor Cash zijn leven zijn 'on stage' weergegeven in de film, terwijl de meeste van die dingen helemaal niet op het podium zijn gebeurt (bijvoorbeeld door zijn bad trip waardoor hij probeert af te kicken). Hierdoor krijgen deze dingen zo'n andere sfeer dat het bijzondere er van af valt.

Veel belangrijke gebeurtenissen, gedachten en ommekeerpunten in zijn leven zijn gewoon niet of te weinig weergegeven. Bijvoorbeeld dat hij na zijn drugsperiode een overtuigd christen is geworden, zie je nauwelijks. Ik vind dat toch een erg belangrijk aspect in zijn leven.

genoeg voorbeelden?

Het verhaal klopt simpelweg niet meer, en omdat het een biografie is moet het verhaal kloppen. doet dat het niet, dan is het voor mij een slechte film. Ik vind het erg jammer dat dit zo'n overgewaardeerd succes is geworden.

1,5*

Behoorlijk standaard film over een country legende die in zijn succes zichzelf verliest.
De film is een biopic over Johnny Cash. Ik heb niks met deze man en de muziek vind ik aardig maar is niet mijn stijl. Toch hoeft het dan niet zo te zijn dat ik de film ook direct niet goed zou vinden.
Helaas is dit wel grotendeels het geval. Het is me allemaal iets te cliché. Ik weet niet in hoeverre het echt waarheidsgetrouw is, maar dan nog vind ik het saai gebracht. De man is eerst een beetje een sul, groeit dan uit tot popicoon, gaat drugs gebruiken, verwaarloost zijn gezin, zakt dieper in de put, ziet dan het licht door een collega zangeres waar hij verliefd op is, en heeft weer succes.
Allemaal leuk en aardig, maar het deed me vrij weinig. Het enige echt positieve is het acteerwerk van Phoenix, wat een inleving! En zeker ook Witherspoon, die ik toch associeerde met makkelijke romatische komedies, waardoor ik haar laag had zitten. Dit maakt ze bij deze film helemaal goed. Maar goed acteerwerk is niet genoeg om een film echt goed te maken.
2.5*

Geslaagde, best aardige film over leven en werk van legende Johnny Cash.

Alle respect voor de 2 hoofdrolspelers Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon.

Cash was geen Walt Disney-ster die tijdelijk foute pilletjes slikte, maar een bad ass-motherfucker die tot zijn dood er een stem op na hield die nooit met die van Phoenix mag worden vergeleken..

Cash kon niet acteren, Phoenix kon niet zingen.

Walk the Line

Ik heb een tijd geleden de documentaire Johnny Cash's America gezien en vond het leven van Cash zeker heel interessant en ik had deze nog liggen. Dus ik was wel benieuwd hoe Walk The Line me zou bevallen.

Het verhaal van Cash is zeer intrigerend en leent zich ook bijna perfect tot een film en hier slaagt James Mangold en de zijnen er geweldig in.
Maar de ster van de film is Joaquin Phoenix (die trouwens ook zijn broer is verloren toen hij jonger was). Hij slaagt er geweldig om die snijdende, zware stem van Cash te imiteren. Qua uiterlijk leek hij er zeker wel wat op. Ook Reese Whiterspoon verraste me zeer positief, geweldig country accent trouwens.

Wat natuurlijk je ook natuurlijk niet mag vergeten is de live muziek en de duetten die een aantal keer in de film voorkomen. Ik vond ze vooral echt knap doordat ze door de acteurs zelf zijn ingezongen.

Walk The Line bevat ook de meeste belangrijke stukken uit Cash's leven de dood van zijn broer, het concert in Folsom Prison(alleen spijtig dat van San Quentin niet wordt gesproken? Nochtans ook een bijna even bekend concert als in Folsom), de moeilijke relatie met zijn vader, ...
Alleen over zijn geloof wordt geen woord gerept?

Geweldige acteerprestaties, een meeslepend verhaal en tel daar nog eens de geweldige muziek die doorheen heel de film zit bij en dan kan ik niet op minder dan 4.5 voor deze prachtige film over the Man In Black komen.

Laatst herzien en waar dit in mijn ogen een ideale mogelijkheid moest zijn om mijn cijfer weer wat op te krikken, gebeurde het compleet tegenovergestelde. Wat een ongelofelijke, standaard biopic is dit toch zeg! Zeggen dat de muziek van Cash mij niet zozeer ligt is een, maar Mangold breekt zijn scenes veel te snel af waardoor je constant naar verschillende concerten kijkt maar je ook nooit de kans krijgt om uberhaubt van de muziek cq sfeer te genieten. Verder ging het drama, ondanks de goede acteerprestaties van met name Reese Witherspoon en Joaquin Phoenix, compleet langs mij heen en dat duurt dan bijna 140 minuten lang! De muziek viel niet echt te behappen, veel erger was het vreselijk ongeinspireerde camerawerk en de vreselijk voorspelbare keuzes die Mangold maakt om deze film op te vullen. Iets waar Mangold sowieso wel een handje van lijkt te hebben.

Enige moment wat echt de moeite waard is, is het concert in de gevangenis waar Cash Folsom Prison Blues vertolkt. Verder kijkt het allemaal nog wel redelijk weg, op de momenten na dat Mangold weer eens wisselde van concert of Cash in een dip zat, momenten waarop ik mijn hoofd wijselijk afwendde richting het prachtige landschap van Nieuw - Zeeland. 2*

ik vond de film leuk ,

erg intresant het leven van Cash,

acteer werk vind ik goed .

alleen op sommige momenten woord het een tikkie langdradig .

het is zeker een film die bij me blijft hangen ...

Vandaag voor het eerst de extended cut gezien, en deze is nóg beter dan de theatrical cut. Phoenix en Witherspoon spelen de pannen van het dak en de muziek blijft me bekoren.

Die 5* blijven lekker staan

Mooie pakkende goed gemaakte film die blijft boeien. Bijzonder goed geacteerd door Reese Witherspoon. Een film die me geen moment heeft verveeld. De muzikale prestaties vond ik beter kunnen. Al met al zeker de moeite waard.

Mooi drama dat terecht prijzen heeft gewonnen.

Walk the Line is een mooie, innemende film die je meeneemt op de levenstour van Johnny Cash.

Je krijgt een mooi beeld van hoe alles loopt en hoe hij de man is geworden die hij later in de film is.

Of het helemaal waarheidsgetrouw is weet ik niet, maar mooi is het in ieder geval wel.

Voor mij is het wel redelijk duidelijk wie Johnny Cash nou echt was.

Daarbij hielp het natuurlijk ook wel dat de hele cast echt schitterde in deze film. Phoenix zet een fenomenale rol neer als Cash, Witherspoon is beeldschoon als June Carter en ook ook Robert Patrick komt zeer goed over als norse, negatieve vader van Johnny Cash.

De scene in het nieuwe huis van Johnny Cash tijdens de thanksgiving diner met zijn familie en Carter haar familie vond ik ook indrukwekkend. Het psychologische spelletje tussen Cash en zijn vader waren schitterend vertolkt en je merkt toch dat hier de aard van Cash zijn problemen ligt.

Op muzikaal gebied is deze film ook fantastisch, ook al is het mijn muziek smaak niet, ik heb toch genoten van alle liedjes.

Phoenix en Witherspoon bewijzen ook maar weer is dat ze veelzijdig zijn.

Walk the Line is gewoon een prachtige film, met goed acteerwerk, schitterende muziek en het geeft een mooi beeld van Johnny Cash neer (geloof ik).

Bij de herziening een half puntje omhoog:

4,5*

Boeiende film, en minstens zo belangrijk: het laat een nieuwe (jonge) generatie kennismaken met de grootheid Johnny Cash. Geweldige muziek, mooi verhaal.