Walk the Line (2005)

Ik ben het helemaal niet eens met Jordy. Het is ook mijn genre van muziek niet, maar dat was de muziek van Ray Charles ook niet, dus daarmee kan ik beide films niet vergelijken. Ik vond dit een véél betere film als Ray en ik vond de acteerprestaties ook een stuk beter in deze film als in Ray.

Ik vond de hele film zeer mooi, de opbouw was ook zeer goed, maar het moment wanneer Reese Witherspoon het scherm bewandelt, komt er nog dat beetje extra waardoor de film onvergetelijk wordt.

Reese speelt de pannen van het dak, en zingt dito. Ook Joaquin Phoenix speelt fenomenaal, en zingt zeer goed.

Voor de rest sprak het verhaal mij ook erg aan, de huwelijksaanzoeken vond ik allemaal heel leuk in beeld gebracht, en ook de duetscenes waren allemaal zeer leuk.

4.5* voor deze film. Zou misschien een half sterretje af kunnen gaan, maar ik betwijfel het.

En om nog maar eens te bewijzen dat ik deze veel beter vond als ray, doe ik er bij Ray ook nog een halfje af. Blijft op een 3.5* staan.

Volslagen oneens: 'ray' bewandelt de -inderdaad- platgetreden paden van de speelse muzikale biopic, 'walk the line' pakt het heel anders aan: het focust veel meer op de méns cash dan op de carrière. In de klassieke carriereverfilming hopt de montage constant van cruciaal moment naar moment en wordt de kijker constant overstelpt met cijfers (charts/toplists/verkoopcijfers...), niets van dat alles in 'walk the line': de nadruk ligt op zijn relatie met june carter en volgens mij is dat voor johnny cash ook de enige juiste aanpak. Meer zelfs: 'walk the line' is een quasi perfecte film, de eerste écht grote van 2006 die zonder enige twijfel de tijd zal overleven en de annalen van de cinema zal ingaan als één van de grote biografieën van de moderne film. Heb de film een tweede kijkbeurt gegund om misschien mijn mening wat te nuanceren, maar zonder succes: 'walk the line' duurt geen seconde te veel, is swingend van begin tot einde, bevat meest wonderlijke acteerprestaties, staat bol van de geniale scènes (die tractor! folson prison! ...) en is ongelooflijk genuanceerd in zijn karaktertekening. Een entertainende biografie verwachtend, kreeg ik een semi-meesterwerk. Driewerf hoera.

Gisteren gezien in de cinema. Dat Phoenix kan acteren is niemand onbekend, maar dat hij ook nog eens kan zingen, en dat zo stijlvol en met zoveel présence!? Echt een zeer sterke prestatie.

Over de film zelf nu. Ik was niet echt bekend met het fenomeen "Johnny Cash" en heb hem dus via deze film beter leren kennen, en leren appreciëren moet ik toegeven. De muziek kon ik absoluut smaken, vooral dan de duetten met June Carter. Dat de traditionele demonen als drank, drugs en vrouwen de ondergang van deze talentvolle artiest zouden betekenen verraste me niet. Toch spijtig dat in die tijd vele succesvolle rock&roll-iconen zich lieten verleiden door de keerzijde van de roem en op die manier het cliché van de superster bevestigen. Kijk maar naar Elvis!

Qua muziek en acteerprestaties staat Walk The Line als een huis, al stel ik me toch vragen bij enkele filmische beslissingen. Zo vond ik de als flash-forward fungerende gevangenisscène aan het begin van de film totaal overbodig en ook had ik m'n twijfels over het enorm grote aantal gebeurtenissen uit Cash' leven die in de film zijn opgenomen. Zo kreeg je natuurlijk wel een compleet plaatje van Johnny Cash, maar nergens werd echt diep op de gebeurtenissen ingegaan. Ik had een beetje het gevoel dat de makers zoveel mogelijk elementen in de film wilden proppen uit vrees een onvolledig portret af te leveren. Helaas een beetje ten koste van de kwaliteit.

Toch was ik aangenaam verrast door deze film die sowieso niet tot m'n favoriete genre behoort. Absoluut geen geldverspilling. Integendeel, ik heb wederom kunnen genieten van de kwaliteiten van Phoenix, die me overigens nog nooit heeft teleurgesteld, én ik heb nog iets bijgeleerd ook. Wat wil een mens nog meer op een dode zaterdagavond?

Ik ben zeker geen Cash-kenner maar ik begrijp je kritiek wel. Al wil ik er wel bij zeggen dat je dit volgens mij moeilijk aan Phoenix kan wijten. De man is tenslotte een acteur, en hoewel hij goed zingt heeft hij doodgewoon niet dezelfde stem als Cash, wat een exacte imitatie uiteraard onmogelijk maakt.

Klopt, ik verwacht van Joaquin niet dat hij exact dezelfde stem heeft als Johnny Cash, maar als je een biopic maakt is ie pas echt geslaagd als alles klopt. In dat geval is het dus riskant om de acteurs zelf te laten zingen.

Hmmz mn vriendin wilde deze film perse kijken, maar ik heb niets met Johnny Cash maar aan de recensies te zien, zal ik wel meegaan met de gekte!!

Donnie Darko hoe kan deze film in hemelsnaam beter zijn dan Ray, nu ben ik echt benieuwd!! Ray was een juweeltje maar dat kwam vooral door de muziek het is dus heel knap en voor mij nog steeds ongeloofwaardig dat Walk the Line een betere film kan zijn, daar zijn muziek niet echt ons ding meer is he,maar anyway ik ga m kijken!!!

Ik snap je niet zo, de kwaliteit van deze film is toch niet afhankelijk van de muziek die Johnny Cash maakte? Het is heel goed mogelijk dat je Ray Charles muzikaal interessanter vindt dan Johnny Cash, maar dat zegt toch niets over hoe goed de films Ray en Walk the line zijn? Ik zie liever een goede film over een zanger waar ik niets mee heb dan een slechte film over een idool van mij.

Maar aangezien zijn songs wel een groot deel van de film uitmaken kan dit wel een factor zijn die het staan of vallen van de film bepaalt. Ik begrijp hem wel.

Bij Walk the line zijn de songs nou juist van ondergeschikt belang! Walk the line draait vooral om Johnny Cash zelf en niet zozeer om zijn liedjes. Ray ging veel meer over muziek.

Om de eerdere vergelijking van mij maar eens te illustreren met een treffend voorbeeld: De documentaire Zij gelooft in mij over Andre Hazes heeft van mij 4* gekregen, terwijl ik zijn muziek niet kan aanhoren.

Heb ik ooit het tegendeel beweerd? Ik zeg gewoon dat in Walk The Line veel liedjes van Johnny Cash voorkomen en dit zou eventueel een afknapper kunnen zijn voor mensen die die liedjes niet goed vinden.

Hoe vaak komt het voor dat je een film, vlak nadat je hem voor het eerst in de bioscoop hebt gezien, nog een keer gaat bekijken? In mijn geval dus zo goed als nooit. Natuurlijk zie ik om de zoveel tijd een film die me tot aan het eind van de aftiteling aan de bioscoopstoel gekluisterd laat zitten om vervolgens mijn waardering te tonen aan de hand van een welgemeend applaus. En dat applaus, dat is meestal een solo uitvoering, maar dat ter zijde. Onlangs zag ik Walk The Line op het witte doek, een film over het leven van de in 2003 overleden countrylegende Johnny Cash. Cash heeft me altijd al gefascineerd, alhoewel ik thuis weinig van zijn muziek in de kast heb staan. Desalniettemin, dat de man een legende is die veel voor het americana/country/singer-songwriter genre heeft betekend valt niet te ontkennen. En als het om legendes gaat ben ik meestal geïnteresseerd, al helemaal wat betreft legendes met een grote fuck-you-attitude. Dus ik moest die film zien, en mijn god wat is ie goed! Alles klopt er gewoonweg aan. Dat de film over het leven van Johnny Cash, en dan met name het gekonkel met zijn uiteindelijke vrouw June Carter, gaat weten we. Het acteerwerk is fantastisch. Niemand is beter geknipt voor de hoofdrollen van Johnny en June als respectievelijk Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon. Phoenix zet een meer dan overtuigende Cash neer, het ene moment sterk en brutaal, het andere moment breekbaar en aandoenlijk. Dat Cash in zijn leven zware periodes heeft beleefd mag bekend zijn; Phoenix weet Cash’s pijn wel heel sterk te portretteren. Maar ook zijn gelukkigere momenten on the road en op het podium worden door Phoenix neergezet alsof hij zelf ooit een rondreizende performer is geweest. Witherspoon is net zo sterk. Door haar natuurlijke uitstraling kost het haar weinig moeite om June Carter neer te zetten als een grappige, lieve, zorgzame en zelfverzekerde vrouw, bijna te mooi om waar te zijn eigenlijk. Of Carter in het echte leven ook daadwerkelijk zo was doet er in feite niet toe. Het acteerwerk is om van te smullen en ik had Reese Witherspoon in haar rol het liefst in een doosje willen doen en mee naar huis willen nemen.
Het liefdesverhaal rond de twee hoofdrolspelers vormt de kapstok waar de gebeurtenissen in de film aan zijn opgehangen. De emoties rondom de onmogelijke liefde tussen het duo worden overtuigend en intens gespeeld, zonder te zoetsappig te worden. Knap dat regisseur Mangold het verhaal niet al te zeer verhollywood heeft en dit dus heeft weten te vermijden. Tevens knap dat de film behoorlijk lang duurt maar geen moment verveelt.
De setting van de film is vet. Van het armetierige plattelandsleven van de 40’s, via de rock & roll van de 50’s naar het leven in de 60’s, alles komt voorbij: dikke Amerikaanse auto’s, Sun Studio, Elvis, contrabassen en Fender Telecaster gitaren. Kortom, de film is een grote roze suikerspin voor de retro rock & roller.
En laten we dan de muziek niet vergeten. Dat Phoenix en Witherspoon alle stukken zelf hebben ingezongen is geen geheim dus daar hebben we het ook verder niet over. De muziek is gewoon reuzelekker en loopt als een rode draad door de film. Niet alleen nummers van Cash en Carter passeren de revue; ook andere snoepjes die de tijdgeest van toen representeerden komen voorbij. Nogmaals, erg lekker allemaal.
Je merkt het, ik geef (hoop ik) geen spoilers weg. Je moet zelf maar gaan kijken. En ja, ik ben dus inderdaad een week later voor de tweede keer gegaan en hij was net zo lekker. Ik geef deze film in elk geval een dikke 9 op de schaal van 10, wat op deze site gelijk staat aan 4,5 sterren. Bij zo’n beoordeling wacht ik normaal gesproken tot het eind van de aftiteling om dankbaar in mijn handjes te klappen, maar bij Walk The Line was ik zo perplex dat me dat geen van beide keren is gelukt.

4, 5 ster! Vette muziek en een sublieme Phoenix. Kwam als Cash leek de bios in en als een fan de bios weer uit.

Erg sterke film die vooral aangenaam was door de muziek en de geweldige acteerprestaties van Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon. Film gaat over Johnny cash maar heeft een standaard muzikantenverhaaltje , je hebt succes , valt op een actrice gaat aan de coke maar uiteindelijk komt het allemaal goed. maar dit geeft niet want het is nou eenmaal zijn leven en desondanks is er een heel mooi filmpje uitgerold die naast het drama aspect ook nog wat humor heeft.

4,5*

Ik beschreef meer het standaard muzikantenleven waar de meeste films in dit genre over gaan.

Vervang coke dan door drugs (om het algemeen te maken)

Erg aangename film. Johnny Cash kende ik alleen van naam, maar ik wist niets van zijn leven en muziek af. Best jammer, want het lijkt me toch iets leuker kijken naar zo'n verhaal, maar veel maakt het niet uit. Van Joaquin Phoenix verwachte ik niet veel, maar zijn spel heeft me toch erg verrast. Reese Witherspoon komt vaak te gemaakt over. Geen ramp, maar ik had liever iemand anders gezien in haar plaats.

Het grootste pluspunt is toch wel de lekkere muziek. Ook als je niet geïnteresseerd bent/was in J. Cash, blijft de film met elk moment nog vermakelijk.

Mooie poster trouwens!

Dat was voor een gedeelte ook de bedoeling, June Carter speelde een rol die het publiek graag zag.

Welk publiek bedoel je? Die van de film of in de film?

In het ech, inspelen op het publiek. In feite een rol spelen (anders voordoen of hoe je het ook wil noemen).

Ja, dat snap ik ook wel. Daar is het een actrice voor. Ik hou het maar op een verkeerde woordkeuze.

Dus Witherspoon speelt een zangeres die op haar beurt op het podium een dik aangezette rol speelt omdat ze meer als 'leuk gek ding' werd gezien dan als zangeres. Is het U nou duidelijk wat ik bedoel?

Wat een superfilm... Gisteren gezien en vandaag maar weer.. geweldige scene in the Folsom Prison!

4.5 sterren van mijn kant!

wat een lof allemaal... Het lijkt wel of dat niemand laag durft te stemmen.. Volgens mij moet je wel echt van dit genre houden om deze film geweldig te vinden..

Vond het een aardige film maar kom toch echt niet boven de 3*

Prima film, inderdaad niet erg vernieuwend qua opzet, maar aardig gedaan. Bovendien is Cash gewoon een interessante vent.

1 enorm punt van kritiek: Geen San Quentin!!!

Deze film doet The Man in Black zeker voldoende eer aan. Joaquin Phoenix heeft Cash helemaal te pakken. De grootste verrassing vond ik echter Reese Witherspoon. Nooit niks tegen gehad ofzo hoor, maar Legally Blonde is toch waar ik haar tot nog toe vooral mee associeerde. Als June Carter schittert ze echter van het doek. Een Oscar zou zeker op zijn plaats zijn. De film is qua opzet erg vergelijkbaar met Ray, maar waar de muziek van Ray Charles mij compleet koud laat waren mn vriendin en ik bij Walk the Line in de bioscoop zachtjes aan het meezingen . 4*

Ik verhoog de stem naar 5*, omdat ik dit gewoon de beste film sinds tijden vind en omdat me vader voordat hij deze film zag niks had met Cash, en hij vind de muziek nu ook goed

Witherspoon maakt volgens mij het meeste kans op een oscar, ik heb even wat rondgekeken, ze heeft 10 prijzen gewonnen voor deze rol, dat is alles waarvoro ze genomineert was, alleen nog de oscar.

Geweldige film. Had voorheen niet veel met Johnny Cash. Maar ik wat een geweldige muziek. Reese zag er ook erg fijn uit.

4.5*

Het was echt een superfilm!!! Ik ben er al twee keer geweest en ga hem zeker weten kopen! een super dikke 5! aanrader!

Ik heb hem net voor de 2e keer gezien.

Is nog beter als de 1e keer!

Hij is echt 5* waard!

Moet mijn mening herzien, is BETER dan Ray!

Echt een top film.

Heb de soudtrack al besteld.

De 2 acteurs verdienen echt een oscar.

Schitterend acteerwerk en fantastische zangprestaties.