Punch-Drunk Love (2002)

Ik zag een quote waarin hij hetzelfde zegt over Magnolia...

En die quote kwam uit 2000?

Misschien had hij toen Punch-Drunk Love nog niet gemaakt, hè. Mijn quote komt uit 2008 (zelfs na There Will Be Blood):

http://www.independent.co.u...

Klopt, het was een quote uit 2000, maar wel één gericht op de toekomst: "... what I really feel is that Magnolia is, for better or worse, the best movie I'll ever make."

Maar goed, geeft in ieder geval aan dat dit soort uitspraken niet al te absoluut moet worden genomen.

(Daarnaast is 'my favourite film' niet perse hetzelfde als het als je beste film beschouwen.)

Toekomst? Het is pas wanneer je terugblikt op je werk dat men tot een objectiever oordeel kan komen. 1) De drive en enthousiasme die je nodig hebt om elk werk tot een goed einde te brengen werken tevens verblindend. 'Tijd' stelt je in staat om nuchter te kunnen evalueren. 2) Een pasgeboren baby krijgt automatisch de meeste affiniteit. 3) Mensen evolueren, zeker creatieve mensen. Smaken en interesses evolueren mee.

Uiteraard. Maar toch, misschien dat Anderson momenteel het woord "favoriet" prefereert omdat "de beste" zo subjectief is.

Anderson heeft zelf gewoon geen verstand van z'n eigen films, want dat There WIll Be Blood beter is dan zowel Magnolia als Punch Drunk Love lijkt me voor de hand liggend

Hij snapt het juist erg goed. Dit is zijn beste film .

Laten we even serieus blijven.

'I don't know'

Toch wel grappige film met z'n donkere kantjes. Ik had wel echt het idee dat je alles vanuit Barry's perspectief bekeek. Als je dat niet hebt of aanvoelt, kan de film wel eens een tegenvaller worden. Hij snapt absoluut niet waarom bepaalde dingen gebeuren, waarom mensen bepaalde dingen tegen hem zeggen. Hij leeft gewoon in z'n eigen wereldje....

Zoals ik gewend ben van PTA zijn sommige scenes geniaal, andere een beetje met de haren erbij gesleept. Zoals dat met dat knokploegje van die broers. Hoewel, altijd leuk om Philip Seymour Hofman te zien natuurlijk

Kijkt lekker weg, leuke avond 3,5*

Aardig,

Vooral een leuke rol van Sandler. Visueel ook meer dan in orde, fijne kleurtjes en af en toe redelijk hoogstaande scénes. Verder wist het verhaal me vrij weinig te boeien en begon het personage van Sandler me enigszins te irriteren.

Film blijft voor mij nogal leeg achter en zelfs voor 95 minuten voelde het nog verdacht lang aan. 3*, binnenkort Magnolia maar eens opzetten.

Gisteren een 2e maal bekeken en hij blijft wat mij betreft met kop en schouders boven alle andere romkoms uitsteken.

Wat is die rol van Adam Sandler toch geweldig!

Elk figuur in deze film klopt gewoon, Zo divers en grappig allemaal.

Ik zou geen enkel punt van verbetering op kunnen noemen.

5*

Bah. Wat een suffe zaadfilm zeg. Ik zal wel niet goed opgelet hebben, want al die zogenaamd geniale en hilarische scenes heb ik dan blijkbaar net even allemaal gemist. Nee, deze arthouse-bedoelde film over een gefrustreerde autist kon mij niet één maal boeien of aan het lachen maken, zelfs een glimlach ging er niet vanaf. Nou ja, vooruit, één keer, maar dat was dankzij Philip Seymour Hofman en niet dankzij Sandler. Die eerste is ook meteen de reden dat ik deze film 2.5 in plaats van 2 sterren heb gegeven. Want PSH is altijd tof, zoals maar weer eens te meer blijkt dat Sandler altijd ontof is!

De telefoonscene tussen Sandler en Hofman was best vermakelijk, jammer genoeg stelt de rest va de film weinig voor. De hoofdpersoon is vreselijk irritant en laat het nu net zo zijn dat die in deze film juist het vaakst aan het woord/in beeld is.

Paul Thomas Anderson, een van mijn favoriete regisseurs, bewijst met deze film nog meer dat hij met alle genres wel uit de voeten kan.

Erg goede film, en een verfrissende film binnen het genre. Door deze frisse kijken is het van de eerste tot de laatste minuut een erg aangename film. de film vervalt nergens in de vervelende cliché's die genre genoten wel hebben. Het verhaal steekt leuk inelkaar. Sandler was even wennen, maar speelt erg goed. Niet dat soms vervelende wat we van hem gewend zijn. Ook de rest van de cast doet het uitstekend. De korte rol van Hoffman is typisch een PTA personage en lijkt echt voor hem geschreven te zijn. PTA is echt een acteur regisseur, en dat is aan al zijn films af te zien. Hij vraagt altijd het uiterste van zijn acteurs en heeft in de jaren een vaste groep gevormd waar hij meerdere malen mee samen heeft gewerkt. Ook qua verhaal heeft hij weer iets sterks op papier neergezet, en dit briljant uitgewerkt. Zeker een film die alleen PTA had kunnen maken.

Punch-Drunk Love is wel een titel die nog zou kunnen groeien in waardering.

Ik wist wel dat Paul me niet zou teleurstellen, maar toch vind ik deze Klap-Dronken Liefde de minste van zijn fabrikaties. Ik vond het nèt iets te leeg, ondanks de maffe toestanden die er weer afspelen. Waarschijnlijk is Adam Sandler de geschikte man voor deze rol en ik vond 'm dan ook prima presteren maar het is gewoon zo'n nonchalante zoutzak die nergens iets om lijkt te geven. De romance met Lena was aardig, maar ik zat ergens op te wachten dat helemaal niet kwam. Deze relatie blijkt dus niet geweldig af te wijken van de doorsnee ontmoeting tussen twee verlegen tortelduifjes. Barry spaarde graag Airmiles, hij had veel puddingverpakkingen verzameld en zoiets zie je maar één keer, maar het voegde maar weinig toe aan het beeld dat we hadden van deze garage-eigenaar. Origineel plot, technisch tiptop in orde en een altijd-goede Seymour Hoffman, maar desondanks lichtelijk nietszeggend.

Gewoon weer zoals ik gewend ben van PTA. Audiovisueel zeer sterk, verrassende elementen, goed acteerwerk en een prima sfeer. Goed!

4,0*

Vermakelijk? Prima. Maar de genialiteit die sommigen erin zien ontbrak voor mij. Zou het wel is met iemand willen kijken die hem helemaal 'snapt', want de potentie zie ik er wel in. Alleen was het voor nu net niet.

3*

Een film met een enkel pluspunt en iets teveel minpunten. Jammer, want Paul Thomas Anderson is een regisseur, die mij bij al zijn andere films minstens wel wist te vermaken en vaak nog wel veel meer kon beiden. Hier zit dat er allemaal niet in.

Visueel tovert Anderson af en toe nog best wel wat leuke zaken op het scherm en qua cinematografie ziet het er dan ook verre van slecht uit. Qua acteerwerk valt de film echter tegen. Sandler, waar velen zo lovend over zijn hier, speelt ingetogener dan normaal, maar dat maakt het niet gelijk een goede rol. Tegenspeelster Watson speelt redelijk, maar de romance die opspeelt tussen de twee kon me maar weinig boeien. Alleen Hoffman acteert naar behoren, maar helaas is zijn rol hier niet al te groot.

Verder moet deze film het ook niet hebben van de muziek, want die is bij vlagen gewoon erg slecht. Ook valt de film op komisch vlak tegen, want echt gelachen heb ik nooit. De soms absurde gebeurtenissen in de film voelden op de een of andere manier soms nogal geforceerd aan. Maar goed, elke goede regisseur heeft wel eens een missertje, laten we hopen dat dit de enige is van Anderson.

2,0*

Punch-Drunk Love voor de 2de keer bekeken, en ook al blijft het een bijzondere en alles behalve standaard gemaakte film, toch beviel de eerste kijkbeurt me beter.

Misschien kwam het omdat ik redelijk moe was, maar zat me nu opeens veel meer te irriteren aan de muziek keuzes en aan het feit dat Emily Watson´s personage toch wel erg simpel was uitgewerkt.

Onlangs deze minpuntjes vind ik het nog steeds de beste rol van Adam Sandler en snap ik nog steeds niet waarom hij in zoveel zwakke en voorspelbare comedy filmpjes speelt terwijl hij een serieus personage veel beter kan neerzetten.
Ook de manier van monteren en filmen blijft een groot pluspunt en geeft echt meerwaarde aan het geheel mee.
En natuurlijk Philip Seymour Hoffman, jammer dat zijn rol niet iets groter was maar toch blijf ik genieten van de *shut up scene*

Kortom Punch-Drunk Love blijft echt wel een grote aanrader en volgens mij de beste rol die Sandler ooit heeft mogen spelen.
Jammer genoeg was ik wel een stukje minder onder de indruk dan de eerste kijkbeurt 2 jaar geleden.

van 4,5 naar 4*

Goed gemaakt sfeerval paranoide romantische komedie met een geniale rol voor Adam Sandler als driftige neurotische zenuwpees. PTA blijft een fantastische regisseur. dikke 4*

Tuurlijk dat! Het is zowel mijn favoriet als die van PTA zelf.

Punch-Drunk Love vond ik de minste film van PTA, en dat zegt ongelooflijk veel over zijn films (ja, ook Hard Eight zie ik als een betere film). Het komische element van de film heb ik gemist, met name de eerste helft van de film vond ik ongelooflijk naargeestig. De film gaat over liefde zonder romantisch te zijn. Liefde betekent hier geen hoop, maar is vooral het enige recept tegen complete zelfdestructie.

De indringende soundtrack soundtrack maakte de film vaak dreigender en naargeestiger, maar ook beter. Vooral het nummer tijdens Barry's reis naar Hawaï paste perfect .Telkens herhaalde een stem, vals van de euforie: 'He needs me,' exact de emoties van Lena.

Ik weet nog steeds niet hoe ik de prestatie van Sandler in deze film moet inschatten. Hij maakt van Barry een neurotisch, mensenschuw personage en daarin overtuigt hij redelijk. Maar is dat de verdienste van Sandler of van Anderson's regie en script? Heeft er ooit iemand slecht geacteerd in een film van Anderson? Burt Reynold's kreeg nota bene lof voor zijn acteerprestatie in Boogie Nights, terwijl hij zelf geen idee had waar hij mee bezig was.

Verder kan ik niet wachten tot Anderson zijn hoofdrol aan Hoffman gunt. Al gaat die film over het paargedrag van dyslectische krekels, het wordt smullen.

Alles is geweldig aan deze film. De acteerprestaties, de soundtrack. Het sfeertje. alleen een essencieel ding is zwaar ondernaats en dat is het verhaal zelf.

Minste PT Anderson tot nu toe, maar zijn briljante stijl blijft nog steeds smullen

Niet helemaal mijn ding.

Ongeveer 45 minuten lang weet Punch-Drunk Love te vermaken. Barry is een aandoenlijk hoofdpersonage en de balans tussen drama, komedie en romantiek is evenwichtig verdeeld.

Na een tijdje - ergens na Hawaii - komt het "misdaad"plotje wat meer op de voorgrond en ik weet niet goed wat daar van moet denken. Het voelt enigszins overbodig aan.

Op voorhand had ik wat schrik voor Adam Sandler. Ik heb nog geen enkele niet-irritante rol van hem gezien. Nu moet gezegd dat hij best meevalt. Outstanding vind ik hem niet, maar dat hoeft ook niet.

Emily Watson is gewoon goed zoals altijd, net als Philip Seymour Hoffman.

Paul Thomas Anderson is een uitstekend regisseur en dat is aan alles te merken. Niet alleen haalt hij het beste uit z'n hoofdrolspeler naar boven, ook op filmisch vlak zit alles meer dan snor.

Het werken met kleuren levert enkele vindingrijke taferelen op, en ook enkele shots springen er uit.

Beetje spijtig van het slotakkoord.

2,5

Punch-Drunk Love is een film die ik voor het laatst gezien heb toen ik alle films van Adam Sandler was aan het kijken. Gisteren weer eens voor het eerst sinds lange tijd gekeken, en ik dacht dat ik deze film eigenlijk veel te hoog had beoordeeld. Maar ik blijk verkeerd gedacht te hebben..

Nog steeds vind ik dit een erg goede en sterke film. Het acteerwerk van Adam Sandler is in deze film echt erg goed. Hij speelt erg ingetogen en zet een bijzonder interessant personage neer. Zijn blauwe pak draagt hier ook aan bij. Ook Emily Watson, een actrice die ik nooit zo bijzonder vind, doet het prima. Ook de bijrollen worden goed opgevuld door de overige cast.

De sfeer in de film is ook een punt dat ik erg goed vind. De trommelmuziek op de achtergrond kan voor velen als 'storend' worden opgevat, maar ik vind juist dat het een spannend effect geeft op de gebeurtenissen, die zonder de muziek waarschijnlijk helemaal niet spannend zouden zijn geweest (bijv. als Barry's zus op hem af komt lopen in de garage). Daarnaast is het plot veelzijdig en heb je, waarschijnlijk vooral als je de film voor het eerst kijkt geen idee waar het heen gaat. Ook ik moest weer even nadenken wat er ging gebeuren maar alles lijkt erg goed in beeld gebracht te worden. Dan heeft de film ook nog een hoop verschillende genres. Hier en daar herkende ik wat zwarte humor, maar de film heeft ook veel romantiek en drama. Zelfs actie lijkt niet te onderbreken als je de geweldige openingsscene als voorbeeld pakt (met de auto die crasht; ik weet dat het gaat gebeuren en toch schrik ik telkens weer, vooral de eerste keer dat ik de film zag ). De film blijft het complete speelduur boeiend, maar het leukste wordt de film als Barry in opstand komt tegen het bedrijf. Er volgen dan een hoop erg boeiende scenes met veel goed acteerwerk. Wat ik trouwens ook mooi vond zijn de kleurovergangen die op bepaalde momenten in beeld kwamen.

Eigenlijk had ik verwacht dat ik de film in cijfer ging verlagen, maar toch doe ik dat niet. Ik blijf dit een erg interessante film vinden. Er gebeurt ontzettend veel (de film lijkt soms een beetje op een trip), de personages zijn boeiend en worden erg goed vertolkt en het geheel ziet er goed uit. Alles lijkt te kloppen voor mij en vandaar dat de vijf sterren blijven staan. Ik sta er toch altijd een beetje van versteld dat ik deze film goed vind. Dit is een erg gewaagd soort film, en waarschijnlijk eentje die ik niet zo snel goed zal vinden. Maar toch is dit een aparte film die me blijft bekoren!

Ik ben het met Sergio-Leone eens. Al komt alles vrij logisch samen naar het einde toe, in het begin los zand waardoor ik er totaal niet in kon komen. Een typische PTA film die ik mede door het gebruik van de muziek wat naar aan vind voelen, nu is dit ook het geval in There Will Be Blood echter is het gebruik van muziek in die film functioneler.

mijn derde PTA film na Magnolia en There will be Blood, dan hoe kan ik steeds vergeten wat een fijne regisseur het is. gelijk zin om There Will Be Blood nog eens te kijken of misschien nog wel meer om Boogie Nights voor het eerst te gaan kijken.

Sandler heeft me compleet weten te verassen, zelfs ondanks dat ik al wist dat hij in deze film goed scheen te spelen. Geweldig acteerwerk ook van de rest van de kast, mooie karakters, een vreemd verhaal en mooie cinematografie en kleurgebruik. De muziek is inderdaad soms vreemd, soms ondersteund dit de scène maar hij is me op een paar momenten ook als storend opgevallen en ik twijfel of dit de bedoeling is geweest.

Wat mij betreft een ondergewaarderde film met 3,5 ster, 4 zou hij toch wel mogen hebben van mij!

Hup op naar Boogie Nights zou ik zeggen!! Beste PTA-film naar mijn mening.

Boogie Nights it is then! En daarna The Master. Januari pas