Punch-Drunk Love (2002)

Geweldige film. Het telefoongesprek met de call girl is buitengewoon goed gedaan. De stille scene met het orgel is ook een hoogtepunt Een van mijn favorieten van de jaren 2000.

Deze film opgezet met erg tegenstrijdige gevoelens, de recensies over deze film zijn zo tegenstrijdig dat ik helemaal geen idee had wat me nou eigenlijk te wachten stond.

Deze film is niet zoals de meeste in zijn genre, Adam Sandler´s personage is alles behalve standaard en normaal, maar dat doet deze film in mijn opzicht juist alleen maar goed!

Ook wist ik niet goed wat ik moest verwachten van Adam Sandler, het gaat ver om hem een slechte acteur te noemen, maar ik vond hem nooit echt bijzonder of uitblinken in zijn rollen

Sinds dat ik deze film gekeken heb denk ik daar wel anders over, Sandler geeft zich helemaal in deze rol, en ook leek deze rol hem wel op het lijf geschreven!

Lekkere ongewone romantisch getinte film die mij erg heeft weten te verrassen!

Philip Seymour Hoffman was ook weer erg goed trouwens, maar ik ben niet anders gewend van hem, hij lijkt letterlijk iedere rol te kunnen spelen! 1 van de betere acteurs als je het mij vraagt.

Doe het niet snel, maar deze film is me zo goed bevallen dat hij daarom ook een hoge stem waard is, 4,5 sterren en niks minder

Misschien dat een kwartiertje langer de film goed deed, langer had weer het risico dat de kracht dan wegvalt van de film, nu is hij in 1 stuk heel erg sterk

Zeer bevreemdende film waarbij ik eigenlijk de gehele speelduur 'n naar doch positief gevoel heb gehad. Zelfs na de afloop was ik enigszins geconsterneerd.

Leuke authentieke film, heb vaak hard moeten lachen om de briljante rol die Sandler speelde, mooie shots, alleen op het einde zakte de film voor mij als een "pudding" in elkaar, alsof er idd nog een kwartiertje mist.

Ik heb reign over me (2007, drama/adam sandler) en die vond ik erg sterk. Zijn deze films met elkaar te vergelijken?

Zoja ga ik hem natuurlijk kijken.

Beide films hebben totaal niks met elkaar te maken.

Ze zijn dus ook niet te vergelijken, nee.

Wel vind ik beide films zeer goed.

Oké, toch bedankt voor je imput;)

Ik ga m van de week effe zien.

Vreselijk!

Die trommel op de achtergrond.. heb er geen woorden voor.

aparte film..

niet erg goed, niet slecht

leuk voor 1 keertje

inderdaad een rare film...

Absoluut geen standaard film idd, met een aantal sterke scenes. Aan die trommel op de achtergrond irriteerde ik me ook op een bepaald moment. Gelukkig was dat daarna snel weg.

Verder vond het acteerwerk ruim voldoende...

De film is 'raar' voor diegene die alleen maar naar domme blockbustertjes kijken.

Het grootste pluspunt van deze film is toch wel de levendige cinematografie, Anderson haalt wel een hoop mooie visuele truucjes uit. Verder is Sandler een keer niet vervelend, doet het zelfs best leuk, dat heeft Anderson er ook prima uit gekregen.

Maarja, zo'n redelijk gezapig, uit de lucht gegrepen verhaaltje grijpt me toch niet bepaald. De romance deed me niks, en vooral niet omdat het zo random tot stand is gekomen. Ook vreemd dat de sfeer het laatste halfuur zo omgebogen wordt naar een serieuzere toon, had ook niet gehoeven.

Bovendien trok ik die vreselijke soundtrack na verloop van tijd echt heel slecht.

2.5*

Toen ik deze film huurde verwachtte ik een luchtige komedie. Echter is Punch-Drunk-Love overduidelijk een dramafilm met komische trekjes.

Het verhaal van de film is niet veel speciaals. De basis is dat Barry zijn droomvrouw ontmoet en erachter aan gaat maar alles wat erom heen gebeurt gaat bijna nergens over. Barry word ontzettend goed gespeeld door Adam Sandler. Ik kon er niet echt achter komen wat voor een persoonlijkheidsstoornis hij had en vond het een nogal gecompliceerd personage maar wat een acteerwerk!

De eerste helft van de film lijkt nergens naar toe te gaan en is eigenlijk best slecht, maar vanaf het moment dat Barry gaat aanpakken bij D&D Matrassen en naar Hawai gaat enzo word het erg interessant. De hele film is ook wel boeiend en ik heb me zeker vermaakt.

Jammer dan weer van het rampzalige einde

3,5*

Een film die al meteen boeit vanaf het begin, je meteen meesleept en niet meer los laat tot het einde. Net als je denkt dat de film dreigt te hervallen in een gewone romantische komedie komt de regisseur met een verrassing op de proppen. Scènes te over om op te noemen, visueel prachtig, muziek dat alles mooi onderstreept.

Na veel goedkope komedies met Adam Sandler te zien was ik al gewoon tevreden met Bedtime Stories, maar nog lang niet overtuigd. Door de goede recensies en de reputatie van de regisseur heb ik dit toch een kans gegeven. Vergelijk het (al is het in zeer grote lijnen en bedoel ik gewoon de visie op komische acteur Sandler) met Jim Carrey die eens echt acteerde in The Truman Show. Een topacteur zal Sandler nooit zijn, al is komedie sowieso een moeilijk en ondankbaar genre. Maar hier is hij in elk geval overtuigend. Bovendien brengt Paul Thomas Anderson er zoveel sfeer in dat de film automatisch wordt opgetilt uit het genre.

Een pracht van een film, maar denkelijk onder de noemer Love it, or hate it.

Saaie, rare, vreemde film. Ik kan er niks anders van maken. Met hoge verwachtingen had ik deze film in de dvd gegooid en ik ging er lekker voor zitten.

Uiteindelijk geen seconde gelachen of in spanning gezeten, aan het einde dacht ik: wat heb ik eigenlijk gekeken? Nee echt waar, deze film is zonde van je tijd. Ik hoor hier reacties dat Sandler zijn rol goed neerzet?!?! begrijp ik niks van, wie je er ook neergezet zou hebben het zou gewoon 'crap' blijven deze waardeloze film. Het is dat ik geen 0 ster kan geven anders had ik het wel gedaan. Absoluut een slome, waardeloze film. Absoluut een te hoge overall rating. Deze film staat bij mij in de top 10 van slechtste films aller tijden!!

PS: nee ik ben niet gewend alleen blockbusters te kijken, (voor de slimmeriken die dit argument gaan aandragen)

Je moet wel harteloos zijn om deze film een 0,5 te geven. Als iets onconventioneel is, is dat geen argument dat het ook slecht is. Dat je in je eerste zin stelt dat je niet hebt gelachen of in spanning hebt gezeten geeft al aan dat je de film totaal niet hebt begrepen. Je bent blijkbaar gewend om films te kijken waarbij je niet hoeft te nadenken. Daar is uiteraard niets mis mee, maar ga dan geen films kijken omdat ze een hoge rating hebben. Als ze dan niet in je kader passen een 0,5 te geven en te stellen de film slecht is. Alleen maar om reacties uit te lokken en aandacht te krijgen. Erg zielig.

ik vond het een hele relaxte gezellige en leuke film om te zien, die lekker wegkijkt. Met een paar grappige momenten. Ik heb me er prima mee vermaakt.

ik ind em echter wel erg overrated hier, tis een leuke film... maar tis geen film die me nog tijden bij gaat staan ofzo.

maar wel zeker leuk om een keergezien te hebbe

3*

@joeiL: Waar maak je je druk om?

Onze beste

heeft geen flauw benul van stemmen...

Denk dat ie beter eerst de uitleg ergens kan opvragen..

stemgedrag jansma Het is echt gewoon te debiel dat er iemand is die alleen maar 0,5 en 5,0 sterren kan geven.

Je bedoelt, zonde van jouw tijd. En je reactie lezen was zonde van mijn tijd.

Even luchtig als psychedelisch, en net zo ondoorgrondelijk als het geheimzinnige harmonium. Of is dit werkelijk niets meer dan een symbool voor de haast puberale liefde tussen beide hoofdpersonages? Een film die weliswaar niet meteen aanslaat, maar rustig zijn tijd neemt om je hoofd te doen tollen. Bonte golven en knappe schaduwen overspoelen het scherm en bevreemdende tonen pruttelen voortdurend op de achtergrond. Langzaam wordt de chaos minder storend en voordat je het weet loopt de aftiteling. Gelachen werd er niet, in kleine mate genoten wel. Sandler zet een perfecte halvegare neer, terwijl Watson diegene is die het vreemdst overkomt. De mens die de zot volgt is immers nog zotter, nietwaar? Een prachtprestatie van het uiterst snoezige koppel, sterk geholpen door de uitstekende regie.

3,50 (3,25)

Punch-Drunk Love is een vrij luchtig niemendalletje, dat het vooral van de originele cameravoering en de mooie shots moet hebben. En niet te vergeten een aparte soundtrack (stevig tromgeroffel). Wat het eerste betreft liegt de filmposter zeker niet.

Barry Egan is het neurotische jongste broertje met zeven oudere zussen. Zijn hele leven lang is hij betutteld en is daardoor moeilijk in staat om voor zichzelf op te komen. Hoewel hij een eigen zaak leidt, is zijn sociale leven non-existent en zit hij vooral thuis.Totdat hij de liefde van z'n leven ontmoet... Adam Sandler speelt deze rol met verve (sullige gezichten trekken is immers zijn handelsmerk) en irriteert eens een keertje niet. Zijn tegenspeelster is na een mislukt huwelijk ook vereenzaamt en is, gezien ze niet meer de jongste is, hard op zoek naar een nieuwe man. Ook Emily Watson speelt de rol van deze toch licht wanhopige vrouw fantastisch. Uiteraard vinden deze twee verwante geesten elkaar.

Tot zover het vrij standaard romcom gedeelte. Want wat de film schwung meegeeft zijn niet zozeer de neurotische buien van Sandler, maar meer het aparte sub-plot met Philip Seymour Hoffman in (wederom) een schunnige rol. Zonder al te veel te willen verklappen zorgt deze persoon voor een dreigend element in film en is tevens de belangrijkste drijfveer dat Barry uit z'n cocon kruipt en overgaat tot actie. Met een paar opmerkelijke confrontaties tot gevolg. Voordat Barry zijn bruid kan krijgen, zal hij eerst moeten afrekenen met zijn demonen (in dit geval letterlijk een stel criminelen). En passant verslaat hij ook zijn persoonlijke demonen. Een leuk gevonden parallel van Anderson die misschien niet origineel is, maar je toch weinig tegenkomt in een standaard romantische komedie.

En dat is denk ook de belangrijkste reden dat het 'gewone' romcom Net5 publiek zich wat ongemakkelijk zal voelen bij deze film. Het maakt het verhaal net wat cynischer en somberder, ondanks de vrolijke kleuren en het speelse camerawerk. Simplistisch gezegd lijkt de film meer op The Karate Kid, dan op bv. Bridget Jones Diary. Zeker, de romance staat centraal, maar niet de romantiek. Een subtiel, maar essentieel verschil. 3,5*

Vanavond comedy central

Nou, dit was het dan? Wat een tegenvaller zeg. Snap niks van het hoge gemiddelde en al helemaal niks van sommige recensies van users hier die ik nog wel eens volg. Het is me kennelijk volledig ontgaan wat er leuk/bijzonder aan deze film was. Ik ben best wel fan van Sandler en vind veel van zijn rollen vermakelijk, maar wat moest hij hier nou voorstellen? De stiltes die elke keer vallen tussen hem en Watson vond ik ergerlijk. Niet eens pijnlijk op een goede manier wat je nog wel eens bij een beginnende relatie kan hebben, maar gewoon echt saai. Heb ook zelden gelachen. Het pudding/airmiles-verhaal kwam me ook de neus uit. Muziek was niks bijzonders. Echt, waar ging dit verhaaltje nou eigenlijk over? Iedereen ziet er hier diepere lagen in en weet ik het allemaal. Zeer opvallend en kan er totaal niet in mee. Flinke tegenvaller, jammer.

Mijns inziens is de overeenkomst in Paul Thomas Anderson films de hoofdpersoon (hoofdpersonen) die los gezogen is van de onwezenlijke werkelijkheid. De hoofdpersoon heeft moeite zijn plaats te vinden in de complexe waan van iedere dag, herkend de wereld om hem heen amper en voelt zich er niet in thuis. Ik herken dat soms en misschien is dat de reden dat iedere film van de man bij mij door merg en been gaat. Hij zet in iedere film een narratieve toon neer die hij consistent doordrijft. De films die tot nog toe het uiterst indrukwekkende oeuvre voorstellen zijn allen anders maar vormen voor mij toch een eenheid.

Punch-Drunk-Love is mijns inziens zijn ‘lichtste’ werk tot nog toe, maar ook hier weet hij zijn boodschap weer in een fantastische visuele en muzikale omlijsting te plaatsen. Door de combinatie van beeld, geluid en acteren visualiseert hij de gedachtewereld van de hoofdpersoon dusdanig dat je in een soort autistische, dronken tranche geraakt.

Ik zeg het niet snel maar ik neig ernaar om de man een genie te gaan noemen.

Goed gezegd, Aaronson. Misschien leuk om te weten maar de regisseur beschouwt Punch-Drunk Love als zijn beste film tot hiertoe. Dat vond ik wel verrassend omdat sommige fans het een beetje afdoen als een lichtgewicht.

AC1, deze film is mijns inziens de ultieme abstractie van zijn oeuvre tot nog toe.

Bedoel je dat hij hier het meest naar de essentie grijpt zonder de gewoonlijke versieringen en afleidingen?

Door deze film zag ik opeens de cohesie in zijn oeuvre. Hij laat in deze film in wezen de veelheid aan personages en verhaallijnen weg die hij in zijn andere films wel hanteerde en zo laat hij mijns inziens zijn meest fundamentele structuur of Leitmotiv zien.