Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)

Het bleek dat ik deze film al eens gezien had, alleen toen heette die nog A Walk to Remember (slechts één woord verschil in de titel!), liepen er Amerikaanse acteurs in rond en had het meisje leukemie en geen Alzheimer. Verder is het grotendeels hetzelfde riedeltje: ruwe jongen met stiekem een goed hart wordt verliefd op een goedhartig meisje dat zelf ook een outsider is. Zij brengt hem weer op het rechte pas en haalt zijn frustraties weg. Ze zijn even gelukkig (inclusief de meest kitscherige trouwscène ooit gefilmd: gaat het zien!), maar dan wordt zij ziek en is het zijn beurt om voor haar te zorgen. Zie daar het commando om te gaan huilen.

Helaas heb ik nooit zo goed kunnen huilen op commando. De emotie die mij overviel was angst; pure, koude angst. Dit kwam na zo'n twintig minuten, toen ik me besefte dat ik naar een rampzalig slechte film zat te kijken die totaal niet meer te redden was. Ik gruwelde van de gedachte nog meer dan anderhalf uur te moeten zien (en ik ben zo koppig dat ik alles afkijk). Nu blijkt dat het nog erger had kunnen zijn: er bestaat zelfs een martelwerktuig genaamd de director's cut die 144 minuten duurt. Ik heb de afgelopen tijd tien Pokémonfilms gezien en ik overdrijf niet dat ik nu nog liever een marathonsessie zou hebben waarin ik die tien achter elkaar kijk dan dat ik ooit hier de director's cut van zal zien.

Nu ik klaar ben met het ongegeneerd afkraken van deze film zal ik de zere plekken eens aanwijzen. Waar te beginnen? Wat mij het eerst ervan overtuigde dat ik naar een ramp zat te kijken was de incompetente regie. Het eerste uur ratelt voorbij, met shots die geen ruimtelijke relatie tot elkaar lijken te hebben, alsof de cameraman niet altijd even goed wist welke kant van de camera nu precies op de actie gericht moest worden en de editor nooit geleerd had dat simpelweg twee shots aan elkaar plakken niet per se tot een coherente film leidden. John H. Lee leek zelf ook niet bijster onder de indruk van de verhaal, afgaande op het tempo waarmee hij belangrijke gebeurtenissen liet passeren. Neem de opbouw naar de bruiloft. De schoonfamilie klikt tijdens een etentje niet met de jongen. Hup, meisje gaat gefrustreerd naar buiten. Hup, meisje valt buiten neer. Hup, paniek in de familie. Hup, jongen is buiten. Hup, jongen draagt meisje. Hup, meisje draagt bruidsjurk. Hup, familie lacht. Hup, einde bruiloft. Volgens mij duurde dit allemaal nog geen minuut.

Later kwam de film echter meer tot rust en leken de cameraman en de editor ook een basiscursus gevolgd te hebben (nee, dit resulteert niet in mooie beelden). Nu komen we aan bij het stuk dat Lee duidelijk echt interesseren: de Alzheimer. Ik begon het snelle tempo al snel te missen, al is het maar omdat met dat ritme het geheel misschien een half uur korter had kunnen duren. In plaats daarvan kon ik extra traag 'genieten' van eindeloos uitgesmeerd vals sentiment. Kleffer dan dit kun je een film gewoon niet maken. Ik geloofde er niets van en vond het allemaal een onoprechte poging om zo hard mogelijk de tranen uit de ogen van de kijkers te trekken. Als hij daarvoor een nijptang had gebruikt dan was hij waarschijnlijk mensvriendelijk geweest. Mensen die A Walk to Remember slecht vonden gaan hier een zware kluif aan krijgen. Er is geen beginnen aan om op te noemen wat er allemaal wel niet zo rampzalig is hier, maar ik wil twee dingen noemen. Ten eerste Ye-Jin Son, een rampzalige actrice die kennelijk de instructie van de regisseur heeft gekregen iedere vijf seconde op een nieuwe manier te schmieren. Ten tweede was er de felroze lippenstift. Iedereen droeg het, behalve de wat gemenere personages. Waar komt dat vandaan? Die van Ye-Jin Son was nog feller dan die van de rest en zelfs in de staat van zware Alzheimer vergat ze die niet op te doen. Het maakt het clownsfeest in ieder geval compleet.

De grootste schok werd uiteindelijk voor later bewaard. Kennelijk staat dit op 2 in de tip 250? WTF! (Ik ben niet zeker of liefhebbers van deze film deze afkorting begrijpen; opzoeken op eigen risico!). Wat mij betreft is het gewoon één van de slechtste films ooit gemaakt. Ach, in ieder geval heb ik weer eens een onvervalste zeikrecensie kunnen schrijven. Ik deel het laagste cijfer zo weinig uit dat het alweer een tijdje geleden was (bijna een jaar alweer).
0,5*

Sterker nog, A Moment to Remember is toch wel thematisch jatwerk van de bovenste plank van die 2 Nicholas Sparks boeken/films, A Walk to Remember en The Notebook.

Waar het de Zuid-Koreaanse film A Moment to Remember veelal aan ontbreekt is geloofwaardigheid. Een of andere grappige pipo of Einstein-look-a-like arts (iemand die hem serieus zou nemen, c'mon??) die verkondigt dat onze heldin lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer, daar ging het compleet mis. Niet dat ze Alzheimer heeft, maar die dokter dus voordat daar weer een stupide discussie over gaat bestaan.

Woo-sung Jung en Ye-jin Son spelen gelukkig een geloofwaardig 'puppy-love' stelletje, en laatstgenoemde is zeker een sprankelende verschijning. En hier en daar levert het mooie momenten op, die natuurlijk gebruikt worden later om keer op keer het geheugen van Soo-jin terug te halen.

De film vliegt eigenlijk te vaak op een stupide manier uit de bocht, bijv. wanneer manlief de ex-vriend helemaal aan diggelen slaat en trapt...belachelijkste scene uit de hele film, en dat draagt niet bij tot een coherent geheel. Dit soort momenten leidt tot een nog grotere irritatie-factor, terwijl de film het eigenlijk heel gemakkelijk had kunnen hebben op goedkoop scoren via sentiment (wat ook gebeurt met een uur lang hetzelfde zielig piano-riedeltje).

Een alleraardigste romance verwordt tot een idiote vertoning van slechte, loshangende script-gebeurtenissen, allemaal in een moordend snel tempo. Ik denk dat het half uurtje extra niet zou kunnen leiden tot een beter product.

Snel vergeten dit. Brrrrr.

Op de dag af een jaar geleden heb ik deze film voor de eerste keer gezien. Om dat feit te vieren en omdat de film mij blijft bezighouden, heb ik hem gisteren voor de derde keer binnen een jaar opgezet. Nu weet ik het zeker: van de vele duizenden films, die ik de afgelopen zestig jaar gezien heb, is deze film over onbaatzuchtige, onvoorwaardelijke liefde de mooiste en meest ontroerende die ik ken. Alle reden om mijn commentaar van een jaar geleden te herschrijven.

Elk onderdeel van deze film is perfect. Het minutieus geschreven scenario, waarin het aanvankelijk tamelijk vrolijke en romantische verhaal zich in een lekker tempo (niet te traag, niet te snel) ontwikkelt tot een aangrijpend drama over de impact van Alzheimer. Er zijn meer films gemaakt over deze verschrikkelijke ziekte –The Notebook (2004), Black (2005)– maar nergens worden de effecten op de persoon zelf en op diens naaste omgeving zo indringend getekend als in deze film.

Dat is vooral te danken aan de fenomenale regie van John J. Lee. Én de verdienste van de twee hoofdrolspelers Ye-jin Son en Woo-sung Jung, die niet alleen een wonderbaarlijk mooie chemie tentoonspreiden, maar ook onovertroffen, diepgevoelde vertolkingen neerzetten.

Daarnaast heb je nog de schitterende cinematografie met veel aandacht voor af en te betoverende close ups. Als Ye-jin Son –ook uitstekend in Keulraesik (2003)– je aankijkt met haar grote ogen, dan smelt je helemaal weg.

En dan is er ook nog de meer dan prachtige soundtrack met –naast o.a. een fraaie uitvoering van het aloude “La Paloma” door de groep Big Mama– de door Min-hye Park mooi gezongen aria "Nessun Droma!" uit Puccini’s “Turandot”; perfect getimed, qua inhoud perfect gekozen, wetende wat er in het vervolg van de film nog komt.

De film wordt fantastisch bekroond met een onvergetelijke slotscène, waarin Soo-jin aan Cheol-su vraagt “Is dit de hemel?”, waarna beiden liefderijk een onzekere toekomst tegemoet rijden. Drama, zoals dat in de oudheid door Griekse schrijvers is “uitgevonden”: bedoeld om de kijker te raken en te ontroeren en om hem of haar aan te zetten tot nadenken.

Een in alle opzichten sublieme film.

Zeker niet slecht, maar had van mij wat minder zoet mogen zijn.

Daar ben ik het dus totaal oneens mee slaat nergens op wat je zegt.

Slecht acteerwerk en verhaal zuigt aan alle kanten, camerawerk ook een 1 voor mijn mening van mij mag deze film regelrecht naar de flop nummer 1.

Nae Meorisokui Jiwoogae

Een film om verliefd op te worden. Het is een regelrechte tranentrekker, maar als het zo perfect wordt uitgevoerd hoor je mij niet klagen. Het verhaal, de chemie tussen de acteurs, de sfeervolle muziek, veel onvergetelijke scènes etc. Nae Meorisokui Jiwoogae blijft je bij.

De scene waarin Cheol-su zijn zonnebril opzet om zijn betraande ogen te bedekken… Indrukwekkend. Het is ook goede keus geweest om de focus te houden op de relatie tussen Cheol-Su en Su-jin, en de ziekte van Alzheimer komt pas in het laatste kwart van de film echt om de hoek kijken. Een uitstekende keuze, omdat je op deze manier nog meer meeleeft met dit koppel. Ye-jin Son en Woo-sung Jung zijn geweldig, en beide weten je als kijker helemaal mee te sleuren in hun liefdesverhaal.

Ik bevestig toch het vele goede dat hier al over gezegd is. Een film die zonder problemen naar het over sentimentele kleffe gedoe zou kunnen gaan maar hier door een sterk uitgeschreven scenario, toppers als acteurs en achter de camera en een zeer geslaagde soundtrack nooit naartoe gaat. Het betere werk, zonder twijfel. Ik misschien nog iets (wat dan, geen idee) om er écht een uitzonderlijke film van te maken maar neemt niet weg dat ik hier wel van genoten heb.

Deze stond al erg lang op mijn lijstje. En eerlijk gezegd ben ik wat verrast door de erg lovende reacties hier. Voor mij dus zeker een lichte ontgoocheling na afloop van de film.

Ik vond het net wel overdreven klef en sentimenteel. Ik vond de film zelfs vrij onevenwichtig waarbij het gedeelte over Alzheimer er maar werd bijgeplakt. Erg diep of emotioneel werd er niet ingegaan op de ziekte of hoe men eronder leed. Ja, wel met veel tranen en wat strijkers, maar ik verwacht meer in een drama.

Al bij al wel een vlotte film. Zeer knappe vrouw ook en het acteerwerk was behoorlijk ook al vond ik weinig chemie tussen de twee geliefden. Een film met wisselende gedachten voor mij. Mosselen noch vis.