Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)

een mooie film, ondanks dat hij 2 1/2 uur duurt verveelt hij niet, je leert de hoofdrolspelers langzaam kennen en alles lijkt van een leien dakje te gaan en vervolgens slaat het noodlot toe...

deze film illustreert goed hoe het is om iemand te verliezen aan Alzheimer, en de pijn die het achterlaat bij de degenen die om je geven.

Het einde verneukt alles.

Superfilm, goed geacteerd, mooi verhaal, mooi gefilmd, goeie muziek. Echt twee uur genieten. toppertje!

vraagje: hoe kan ik aan deze film komen aangezien jullie hem al hebben gezien?

lijkt me een hele mooie film. ik vond the classis ook een goeie!

laat maar, ik heb hem al besteld bij CD-WOW.

lijkt me een mooie film ja. ook aan te raden zijn (zelfde soort films):

THE CLASSIC

HANA & ALICE

FAILAN

ik heb hem gisteravond gezien. deze film grijpt je letterlijk bij je strot. kreeg er na afloop gewoon een brok van in mijn keel. en dat zegt iemand die gek is op Thrillers en Horrors. hoe schokkend dit alles ook is, AMTR is echt een heel aangrijpend verhaal.

het einde verpest het inderdaad, en goed ook! wat sneu allemaal zeg. zowel voor de jongen als voor het meisje. langzaam je geheugen verliezen lijkt me vreselijk. alle mooie momenten verdwijnen als sneeuw voor de zon. beter ook dat ze niet terug komen (wat je in de film wel zag) want dat doet nog pijner.

die andere film uit Korea genaamd "the classic" is ook vrij droevig. maar AMTR komt nog een stuk harder aan. het einde is goed opzich voor de aftiteling, maar je weet toch dat het nooit goed zal komen. haar geheugen zal wederom verdwijnen...en dit keer voorgoed. echt een depri film..wel mooi maar hardverscheurend!

weet iemand waar ik de OST kan verkrijgen van deze film?

Hier haal ik de soundtracks.

Fantastische film! Wat kun je er eigenlijk meer over zeggen.

Zeer indrukwekkende prestatie van de regisseur en de acteurs.

Zeer dramatisch verhaal over een jonge vrouw die de ziekte van Alzheimer krijgt waarbij een scene met lunchboxen (de eerste keer dat ze voor haar man zo'n boxje maakt) zeer, zeer hard aankomt. Normaal zit in één zo'n boxje tijst en in de andere de bijgerechten. Maar nu zit in de een rijst en in de ander......

De actrice die ik eerder kende uit 'the classic' speel techt super, en ook de acteur doet het uitstekend nadat hij mij in 'the restless' wat tegen was gevallen.

Verwacht geen vrolijke film maar wel een hele bijzondere en mooie!

Mijn filmblog

Prachtige film met weer het koppel Woo-sung Jung en Ye-jin Son heerlijk gewoon, de Koreaanse cinema kan mijn zeer bekoren en hoort tot mijn favoriete genre vooral de drama's zijn echt ongeloofelijk sterk!

Ga ook Sunny kijken ook zeer de moeite waard.

Een melodramatische Koreaanse tearjerker die hier en daar wat zoet aandoet en bepaalde gebeurtenissen snel laat passeren.

Desondanks toch 4,0*

Een hartverscheurende film.

Koraans drama op z'n best.

Zakdoeken bij de hand houden.

4*

prachtige film.. Een echte melodramatische koreaanse film.. 5,0*

Dit was pas mijn tweede koreaanse film . Ik vind de film heel prachtig. Vooral de trouwscene onder begeleiding van nessum dorma . De film blijft je gewoon boeien. Er is niet echt een moment waarbij je afdwaalt. De einde mocht van mij wel anders. Het voelde een beetje raar aan. Maar ik heb nergens over te klagen. Het bekijken van deze film is zeker een moment om te herinneren.

Vond deze echt ongelooflijk goed.
Heel goede acteurs die spetteren van `t scherm...en de chemie tussen die 2 is bijna perfect te noemen.
Als je een film wilt zien met ietwat traantjes in de ogen, zet dan deze op.
Ik vond em hartverscheurend goed.
Een prachtscene is, als zij vraagt om `t spelletje nog even te spelen met de azen....gewoon schitterend gemaakt.
Een rasechte tearjerker.

Zeer aangrijpende film die wederom laat zien dat Koreaanse films serieus genomen moeten worden.

Echt een aanrader met een zakdoekje

Zeer mooie film waarbij ik voor de eerste maal mocht kennis maken met het hoofdstuk 'Alzheimer' in een film. Het is aangrijpend als je ziet hoe de hoofdrolspeelster achteruit gaat. Voor mensen die dit in het echte leven van dichtbij meemaken moet dit heel hard zijn. Ik bleef er achteraf toch even bij stilstaan.

Pet af voor deze film, ik geef 'em 4 sterren.

Prachtige film. De reden waarom deze film zo goed is al overduidelijk als je het kijkt. Prachtig emotioneel verhaal met de geweldige en stoere Woo-song Jung (één van mijn favo Aziatische acteurs) en een beeldschone Ye-jin Son. Leuke soundtrack ook. En het einde is om te janken (op een goeie manier) een prachtige uitbarsting van emoties

Zoals ik al zei: prachtig.

Had veel verwacht van deze film maar vond het tempo zo langzaam heb 'm na drie kwartier afgezet.

Tempo langzaam? Dit is juist een vrij vlotte romantische film. Wat vond je er dan traag aan?

Ligt misschien ook aan de versie die hij heeft gezien. De director's cut is namelijk een stuk langer.

Bijna een half uur, ja... Maar dan nog.. Mij zou het blijven boeien. Wel jammer

Bijzonder romantisch drama, waarin regisseur Lee mogelijke valkuilen meesterlijk weet te vermijden, zodat het nergens goedkoop sentimenteel wordt.

Een zeer aangrijpend verhaal, de fantastische hoofdrollen van Woo-sung Jung en de wondermooie Ye-jin Son, knap camerawerk en een uitstekende soundtrack (met o.a. een fraaie vertolking van La Paloma door de Zuidkoreaanse groep Big Mama) zorgen voor een prachtige, boeiende film. De director’s cut duurt bijna 2½ uur, maar dat is geen minuut te lang.

Een genot om naar te kijken.

A Moment to Remember is een geweldig Zuid-Koreaans drama! Leuk verhaal, goed acteerwerk, visueel prima en een goed tempo. Maar toch heb ik mijn stem van 5* verlaagd naar 4,5*. De reden daarvoor is het laatste kwartier van de film waar het geheel eigenlijk wordt verpest en dat is erg jammer. De intro en de opbouw van de film is sterk en daarna wordt het steeds sterker, de film neemt je steeds verder mee en laat je steeds meer meeleven, maar dan had het ook afgelopen moeten zijn. Het laatste gedeelte voegt niets toe en is misschien zelfs een anti-climax. Verder wil ik deze film niets tekort doen want de hoge score is wat mij betreft terecht en A Moment to Remember verdient veel meer aandacht en binnenkort een herziening. 4,5*

Koreaanse films liggen mij normaal niet, maar deze was toch wel een gouden tip. Pakkend romantisch drama, de moeite waard. Degelijke vertolkingen en ontroerend verhaal. Zal hem later nog eens herbekijken met ruimte voor een nog hogere kwotering.

Het bleek dat ik deze film al eens gezien had, alleen toen heette die nog A Walk to Remember (slechts één woord verschil in de titel!), liepen er Amerikaanse acteurs in rond en had het meisje leukemie en geen Alzheimer. Verder is het grotendeels hetzelfde riedeltje: ruwe jongen met stiekem een goed hart wordt verliefd op een goedhartig meisje dat zelf ook een outsider is. Zij brengt hem weer op het rechte pas en haalt zijn frustraties weg. Ze zijn even gelukkig (inclusief de meest kitscherige trouwscène ooit gefilmd: gaat het zien!), maar dan wordt zij ziek en is het zijn beurt om voor haar te zorgen. Zie daar het commando om te gaan huilen.

Helaas heb ik nooit zo goed kunnen huilen op commando. De emotie die mij overviel was angst; pure, koude angst. Dit kwam na zo'n twintig minuten, toen ik me besefte dat ik naar een rampzalig slechte film zat te kijken die totaal niet meer te redden was. Ik gruwelde van de gedachte nog meer dan anderhalf uur te moeten zien (en ik ben zo koppig dat ik alles afkijk). Nu blijkt dat het nog erger had kunnen zijn: er bestaat zelfs een martelwerktuig genaamd de director's cut die 144 minuten duurt. Ik heb de afgelopen tijd tien Pokémonfilms gezien en ik overdrijf niet dat ik nu nog liever een marathonsessie zou hebben waarin ik die tien achter elkaar kijk dan dat ik ooit hier de director's cut van zal zien.

Nu ik klaar ben met het ongegeneerd afkraken van deze film zal ik de zere plekken eens aanwijzen. Waar te beginnen? Wat mij het eerst ervan overtuigde dat ik naar een ramp zat te kijken was de incompetente regie. Het eerste uur ratelt voorbij, met shots die geen ruimtelijke relatie tot elkaar lijken te hebben, alsof de cameraman niet altijd even goed wist welke kant van de camera nu precies op de actie gericht moest worden en de editor nooit geleerd had dat simpelweg twee shots aan elkaar plakken niet per se tot een coherente film leidden. John H. Lee leek zelf ook niet bijster onder de indruk van de verhaal, afgaande op het tempo waarmee hij belangrijke gebeurtenissen liet passeren. Neem de opbouw naar de bruiloft. De schoonfamilie klikt tijdens een etentje niet met de jongen. Hup, meisje gaat gefrustreerd naar buiten. Hup, meisje valt buiten neer. Hup, paniek in de familie. Hup, jongen is buiten. Hup, jongen draagt meisje. Hup, meisje draagt bruidsjurk. Hup, familie lacht. Hup, einde bruiloft. Volgens mij duurde dit allemaal nog geen minuut.

Later kwam de film echter meer tot rust en leken de cameraman en de editor ook een basiscursus gevolgd te hebben (nee, dit resulteert niet in mooie beelden). Nu komen we aan bij het stuk dat Lee duidelijk echt interesseren: de Alzheimer. Ik begon het snelle tempo al snel te missen, al is het maar omdat met dat ritme het geheel misschien een half uur korter had kunnen duren. In plaats daarvan kon ik extra traag 'genieten' van eindeloos uitgesmeerd vals sentiment. Kleffer dan dit kun je een film gewoon niet maken. Ik geloofde er niets van en vond het allemaal een onoprechte poging om zo hard mogelijk de tranen uit de ogen van de kijkers te trekken. Als hij daarvoor een nijptang had gebruikt dan was hij waarschijnlijk mensvriendelijk geweest. Mensen die A Walk to Remember slecht vonden gaan hier een zware kluif aan krijgen. Er is geen beginnen aan om op te noemen wat er allemaal wel niet zo rampzalig is hier, maar ik wil twee dingen noemen. Ten eerste Ye-Jin Son, een rampzalige actrice die kennelijk de instructie van de regisseur heeft gekregen iedere vijf seconde op een nieuwe manier te schmieren. Ten tweede was er de felroze lippenstift. Iedereen droeg het, behalve de wat gemenere personages. Waar komt dat vandaan? Die van Ye-Jin Son was nog feller dan die van de rest en zelfs in de staat van zware Alzheimer vergat ze die niet op te doen. Het maakt het clownsfeest in ieder geval compleet.

De grootste schok werd uiteindelijk voor later bewaard. Kennelijk staat dit op 2 in de tip 250? WTF! (Ik ben niet zeker of liefhebbers van deze film deze afkorting begrijpen; opzoeken op eigen risico!). Wat mij betreft is het gewoon één van de slechtste films ooit gemaakt. Ach, in ieder geval heb ik weer eens een onvervalste zeikrecensie kunnen schrijven. Ik deel het laagste cijfer zo weinig uit dat het alweer een tijdje geleden was (bijna een jaar alweer).
0,5*

Totaal niet mee eens, maar zelfs jouw hate recensies zijn wel leuk om door te lezen.

Ik vond het begin van de film juist heerlijk. Je moet wel in de juiste stemming zijn met de dik aangezette romantiek en bijbehorende klunzigheid. Ik vond het met name goed werken omdat ik Son Ye-jin overtuigend vond acteren (gedurende de hele film wel). Die kerel van 'r was al een stuk minder overtuigend. Met name in het begin - maar gedurende de film werd dat niet veel beter.

Jammer dat het tweede deel geen enkel origineel gezichtspunt heeft en daarom nergens weet te verrassen. Daarom vond ik het te weinig meeslepend (en het tweede deel duurt ook langer dan het eerste. De wat kolderieke komische toon van het begin met dito montage en beeld (vond dat juist wel goed werken) mistte ik te veel.

Maar het helpt wel als je de film niet al te serieus neemt.

Ik vrees dat mijn stemming of hoe serieus ik de film neem weinig invloed heeft op mijn oordeel hier. Een 0,5* is het cijfer dat ik het minste uitdeel, iets waar ik vrij streng mee omga. Als ik zelfs maar een beetje het gevoel had dat mijn stemming verantwoordelijk was voor mijn lage waardering zou ik alsnog 1* gegeven hebben. Maar ik zag hier werkelijk niets wat me ooit zou kunnen bevallen. Ik hou ook gewoon helemaal niet van die kleffe toon die de hele speelduur lang overheerst. Overdreven romantiek kan leuk zijn (zie bijvoorbeeld mijn recensie bij 7th Heaven van Frank Borzage), maar die plakkerigheid in toon, beelden, verhaal en acteerwerk hier trek ik niet.

Voor de duidelijkheid: ik wist hier totaal niet wat ik ging kijken. Soms vind ik het leuk om een film zonder enige voorkennis te bekijken. Toen ik deze voor mij volstrekt onbekende titel in de Pakketservice zag verschijnen zette ik me bewust zonder wat informatie op te zoeken op de lijst. Pas toen hij in de brievenbus belandde wist ik dat het een Aziatische film was en wat voor een genre het was wist ik nog altijd niet. Dus ik nam de film ook niet op voorhand serieus of zo. Ik snap ook wel dat het bedoelt is als een simpele romantische film met weinig pretenties, maar ik vond het allemaal te nep, te gemaakt en te onoprecht overkomen om mee te gaan met de romance.

En het is misschien vloeken in de kerk, maar ik vond het ook echt een film voor bakvissen, met bijpassend liefdesplotje. En dat is al helemaal nooit mijn ding.