Nae Meorisokui Jiwoogae (2004)

Bakvissen? Je word bedankt

Hier speelt jouw fantasie je parten. Er bestaat geen enkele relatie tussen deze twee films. A Walk to Remember is gebaseerd op het (trieste) leven van Danielle Sparks, de zuster van schrijver Nicholas Sparks (o.a. The Notebook).

Sterker nog, A Moment to Remember is toch wel thematisch jatwerk van de bovenste plank van die 2 Nicholas Sparks boeken/films, A Walk to Remember en The Notebook.

Waar het de Zuid-Koreaanse film A Moment to Remember veelal aan ontbreekt is geloofwaardigheid. Een of andere grappige pipo of Einstein-look-a-like arts (iemand die hem serieus zou nemen, c'mon??) die verkondigt dat onze heldin lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer, daar ging het compleet mis. Niet dat ze Alzheimer heeft, maar die dokter dus voordat daar weer een stupide discussie over gaat bestaan.

Woo-sung Jung en Ye-jin Son spelen gelukkig een geloofwaardig 'puppy-love' stelletje, en laatstgenoemde is zeker een sprankelende verschijning. En hier en daar levert het mooie momenten op, die natuurlijk gebruikt worden later om keer op keer het geheugen van Soo-jin terug te halen.

De film vliegt eigenlijk te vaak op een stupide manier uit de bocht, bijv. wanneer manlief de ex-vriend helemaal aan diggelen slaat en trapt...belachelijkste scene uit de hele film, en dat draagt niet bij tot een coherent geheel. Dit soort momenten leidt tot een nog grotere irritatie-factor, terwijl de film het eigenlijk heel gemakkelijk had kunnen hebben op goedkoop scoren via sentiment (wat ook gebeurt met een uur lang hetzelfde zielig piano-riedeltje).

Een alleraardigste romance verwordt tot een idiote vertoning van slechte, loshangende script-gebeurtenissen, allemaal in een moordend snel tempo. Ik denk dat het half uurtje extra niet zou kunnen leiden tot een beter product.

Snel vergeten dit. Brrrrr.

Ja, je hebt helemaal gelijk. Al die andere filmliefhebbers hebben er geen verstand van en zeker niet die meer dan 80% van de IMDb-stemmers, die de film een 8 of hoger geven.

En wat dat jatwerk betreft: deze film ging ruim vijf maanden na The Notebook in première en je hoeft geen deskundige te zijn om te begrijpen dat je in die korte tijd niet een film van 2½ uur in elkaar kunt zetten. Maar bovendien: het is van de zotte om te denken dat een film over Alzheimer aan The Notebook (ook een prachtige film trouwens) ontleend zou zijn. Ik vind trouwens wel dat jouw opmerkingen over jatwerk verdacht veel lijken op het begin van de filmkritiek in John's Movie Blog.

Overigens voor echt jatwerk moet je sowieso in de eerste plaats in Amerika zijn: The Last Kiss (= L'Ultimo Baccio), My Sassy Girl (= Yeopgijeogin Geunyeo), The Next Three Days (= Pour Elle), Wicker Park (= L'Appartement) om uit de losse pols een paar recente voorbeelden van vrijwel altijd minderwaardige remakes te noemen.

Helaas moet ik tot mijn schande bekennen dat Nae Meorisokui Jiwoogae op nr. 1 staat in mijn top-10 en ik vermoed dat dat voorlopig wel zo zal blijven. Wellicht is het mijn gebrek aan intelligentie maar ik vind het qua verhaal, camerawerk, soundtrack en acteerprestaties een meesterwerk. Wellicht jammer voor mij, maar niettemin waar.

Ten eerste gaat het niet om 'verstand', maar om 'smaak'. Ten tweede verwijs ik niet alleen naar de films, maar ook naar de boeken van Sparks (The Notebook stamt al uit 1996). Tevens spreek ik niet over een remake, maar 'thematisch jatwerk'. Zucht.

Ben wel erg benieuwd naar de reactie op de film van die John's Movie Blog [ik ben het niet, zoals tig mensen kunnen beamen alhier]. Ik ga eens snuffelen, of heb je een linkje?

Hoe zou ik dat moeten doen?? - Ik begin eigenlijk ook wel te twijfelen

John's Movie Blog: A Moment to Remember - moviejohn.com

Nou, ik ben het zeker niet. A Walk to Remember een goede film noemen is publieke zelfmoord alhier.

Ga naar de film op IMDb en klik op de link "critics".

En regisseur John H. Lee heeft een eigen website. Je kunt hem via e-mail gewoon vragen of hij het scenario ontleend heeft aan "The Notebook.". En je krijgt nog antwoord ook.

It's as simple as that.

Overigens is jouw vermelding van Marcelino pan y vino in je top-10 een stukje jeugdsentiment voor mij. Ik heb die heel, heel lang geleden als misdienaar wel eens gezien op de pastorie. Maar ik kan mij er niets meer van herinneren (ik was toen een jaar of 10, of zo). Is die op dvd verschenen?

Wel erg langdradig hoor. De film gaat pas echt knallen in het laatste uur als de Alzheimer officieel herkend lijkt te worden door familie en artsen.

Het kussen en gefriemel in dat eerste anderhalf uur begint op een gegeven moment wel een beetje vervelend te worden, want dat de twee verliefd worden en blijven is natuurlijk na een kwartier al wel duidelijk.

Maar was het eerste gedeelte dus vrij saai en duurde het oneindig, dat laatste stuk was zeer aangrijpend. Brok in mijn keel de laatste scene. Verdrietige scenes die door merg en been gaan.

Het antwoord is ja, en is allemaal te lezen bij desbetreffende film voordat je compleet onnodig off topic gaat alhier.

Om toch maar weer on topic te gaan, er is naast wat westerse films ook nog een Japanse snotteren-om -Alzheimer film. Stukken serieuzer op het eerste oog dan deze pulp.

Ik beweer ook niet dat er een relatie bestaat tussen beide films (behalve dan dat ze op elkaar lijken). Die tekst moet je meer ironisch lezen, in de zin van: "Oh mijn God, A Walk to Remember vond ik verschrikkelijk en nu krijg ik een film voor mijn kiezen die bijna geheel hetzelfde is". Ik heb nog gedacht of beweerd dat dit een remake was.

Zeer sterke film over een man die zielsveel houd van zijn vrouw

Dementie wens je niemand toe, zonder twijfel één van de ergste aandoeningen die een mens kan krijgen.

Prachtig, maar ook zo dramatisch en slopend!

*3.75

Bij mij na 30 minuten! En ik was bezig aan de director's cut! Wat een vreselijke film. Onoprecht drama vol gekunsteldheid. Vaak niet om aan te zien. Bijna geheel eens met The One Ring's post. Ik wil er nog aan toevoegen dat ik walg van de manier waarop een ernstige ziekte als Alzheimer in sommige scènes als een soort van 'exploitation' instrument wordt gebruikt om op het gevoel van de kijker in te spelen. Neem nu die scene op het verjaardagsfeestje:

De regisseur heeft al de totaal ongeloofwaardige situatie gecreeerd waarin een dokter de familie en echtgenoot niet op de hoogte stelt van de vreselijke ziekte (in vergevorderd stadium!) van Soo-jin. Verder moeten we accepteren dat Soo-jin en echtgenoot 't ook stilhouden, dat men 't verantwoordelijk acht om Soo-jin alleen te laten blijven overdag, en dat schoonmoeders 't feestje bij haar schoondochter viert.... En dan komt 't ergste; familie komt binnen, komt erachter dat Soo-jin ziek is. In een moment van besef gaat de vader op de bank zitten, vertelt de rest dat Soo-jin's toestand zal verslechteren en. ik citeer, 'dat ze de controle over haar blaas wel eens zou kunnen gaan verliezen' en nog geen 5 seconde daarna komt Soo-jin al pissende in haar pon (!!!) de kamer binnen! . Wow wat slecht! Alzheimerporn!

Op de dag af een jaar geleden heb ik deze film voor de eerste keer gezien. Om dat feit te vieren en omdat de film mij blijft bezighouden, heb ik hem gisteren voor de derde keer binnen een jaar opgezet. Nu weet ik het zeker: van de vele duizenden films, die ik de afgelopen zestig jaar gezien heb, is deze film over onbaatzuchtige, onvoorwaardelijke liefde de mooiste en meest ontroerende die ik ken. Alle reden om mijn commentaar van een jaar geleden te herschrijven.

Elk onderdeel van deze film is perfect. Het minutieus geschreven scenario, waarin het aanvankelijk tamelijk vrolijke en romantische verhaal zich in een lekker tempo (niet te traag, niet te snel) ontwikkelt tot een aangrijpend drama over de impact van Alzheimer. Er zijn meer films gemaakt over deze verschrikkelijke ziekte –The Notebook (2004), Black (2005)– maar nergens worden de effecten op de persoon zelf en op diens naaste omgeving zo indringend getekend als in deze film.

Dat is vooral te danken aan de fenomenale regie van John J. Lee. Én de verdienste van de twee hoofdrolspelers Ye-jin Son en Woo-sung Jung, die niet alleen een wonderbaarlijk mooie chemie tentoonspreiden, maar ook onovertroffen, diepgevoelde vertolkingen neerzetten.

Daarnaast heb je nog de schitterende cinematografie met veel aandacht voor af en te betoverende close ups. Als Ye-jin Son –ook uitstekend in Keulraesik (2003)– je aankijkt met haar grote ogen, dan smelt je helemaal weg.

En dan is er ook nog de meer dan prachtige soundtrack met –naast o.a. een fraaie uitvoering van het aloude “La Paloma” door de groep Big Mama– de door Min-hye Park mooi gezongen aria "Nessun Droma!" uit Puccini’s “Turandot”; perfect getimed, qua inhoud perfect gekozen, wetende wat er in het vervolg van de film nog komt.

De film wordt fantastisch bekroond met een onvergetelijke slotscène, waarin Soo-jin aan Cheol-su vraagt “Is dit de hemel?”, waarna beiden liefderijk een onzekere toekomst tegemoet rijden. Drama, zoals dat in de oudheid door Griekse schrijvers is “uitgevonden”: bedoeld om de kijker te raken en te ontroeren en om hem of haar aan te zetten tot nadenken.

Een in alle opzichten sublieme film.

Film is en blijft gewoon verschrikkelijk mooi en ontroerend. Ook al wordt de ziekte van Alzheimer in deze film "ietsje" ongeloofwaardig neergezet, en wordt de relatie tussen de timmerman en carrièrevrouw erg geromantiseerd. Dit wil niet zeggen om dan maar een extreem lage score te geven!

Erg jammer, en zwaar ondergewaardeerd door sommige kijkers.

Dat mensen hier 4 a 5 sterren aan kunnen geven is voor mij net zo verbazend. Ik snap niet dat dit soort gekunsteld sentiment mensen echt kan raken.



Dan verzacht je 't statement van mij nogal; ik noemde 't Alzheimer-exploitation. De regisseur vindt 't kennelijk niet genoeg om de vreselijke gevolgen van Alzheimer te registreren; hij plaatst de aandoeningen in extreme situaties om de gevoelens van het publiek te exploiteren. Bij mij werkt dit averechts. Vind de film totaal onoprecht.

Die scene waarin de mannelijke hoofdpersoon de ex tot puin beukt is echt vreselijk slecht. De regisseur gebruikt een ernstig gevolg van Alzheimer (het vergeten van je geliefde) voor een driehoeksverhouding die niet eens bestaat en om geweld op het scherm te kunnen tonen. De arme drommel is totaal onschuldig en iedere kijker die tijdens die scene een soort gevoel van 'rechtvaardigheid' ervaart zou eigenlijk naar een psychiater moeten gaan.



Deed me helemaal niets. Kwam totaal niet over. Mist kracht en overtuiging. Soort popversie. Dit IS 'Nessun Dorma'!

Er zijn veel mooie uitvoeringen van de schitterende aria "Nessun Dorma!", waaronder die van Pavarotti. Maar natuurlijk past die uitvoering niet bij de sfeer van deze film. Dat kun je toch op je klompen aanvoelen.

Deze film moet je gewoon voelen (tijdens het kijken). Anders kan je hem beter afzetten. Het is gewoon een film die je OF helemaal geweldig vind, OF helemaal niets vind

(p.s. ik neem mijn woorden/meningen daarom ook terug, zie mijn eerdere plaatsing. Dit wil niet zeggen om dan maar een extreem lage score te geven! en Erg jammer, en zwaar ondergewaardeerd door sommige kijkers. )

Movie-Addicted hiervoor heeft gelijk: of je vindt deze boeiende, onvervalste, tragische, romantische, zoete tranentrekker grandioos òf je haat 'm; een tussenweg lijkt me nauwelijks mogelijk en de beweegredenen zijn ook nauwelijks uit te leggen. Een film over de schoonheid en de treurigheid van de liefde. Het verhaal is tamelijk simpel en de regisseur heeft zich nogal wat vrijheden in relatie met de realiteit veroorloofd. Gelukkig wordt het verhaal (in mijn ogen) nooit melodramatisch. De fotografie is prachtig, de soundtrack mooi en de cast sprankelt.

Er komt een remake met Katherine Heigl.

Begon heel aardig, maar werd naarmate de film vorderde steeds slechter. Ik heb er echt geen woorden voor hoe amateuristisch het ziektebeeld van Alzheimer hier wordt geschetst. Echt uitermate schaamtevol. Het lijkt me dan ook niet geheel onwaarschijnlijk dat de regisseur geen enkele moeite heeft genomen om zich ook maar enigzins te verdiepen in het werkelijke ziektebeeld van de ziekte van Alzheimer. Dat terzijde, komt er vervolgens een enorme overdosis aan gejank en cliches voorbij, wat de film ook niet ten goede komt. Had een goede film kunnen zijn, maar door o.a. deze twee punten is de spreekwoordelijke plank toch volledig misgeslagen. Jammer!

1) wat is "het werkelijke ziektebeeld van de ziekte van Alzheimer"? Toen bij mijn schoonvader jaren geleden na langdurig onderzoek Alzheimer werd vastgesteld, vertelde de specialist dat er door de complexiteit van factoren geen twee gevallen van Alzheimer hetzelfde zijn.

2) enig idee hoeveel research regisseur Lee en zijn co-writer Yeong-ha Kim verricht hebben? Zoals je wellicht weet is Alzheimer op jeugdige leeftijd (< 40 jaar) een absolute zeldzaamheid en dus zijn de gevallen, die je kunt onderzoeken uitermate schaars.

Ik vind het prima dat je dit een matige of slechte film vind (smaken verschillen nu eenmaal), maar een onderbouwing met losse flodders komt je geloofwaardigheid niet ten goede.

Hier ben ik het volledig met je eens. Alzheimer is inderdaad bij elk persoon verschillend. Ik doelde echter alleen op het feit dat de ziekte van Alzheimer in de film vrij abrupt geconstateerd werd en er vervolgens maar een paar dagen overheen gaan dat ze al helemaal van de kaart is. Deze extreme vorm van korte termijn geheugenverlies vond ik gewoon ietwat geforceerd. Een iets langzamere mentale degradatie was voor mij realistischer geweest (maar is voor de speelduur misschien niet handig). Per slot van rekening zijn de symptomen van de ziekte van Alzheimer bij jonge personen vaak niet zo zeer het geheugenverlies op zich, maar het moeilijk kunnen verwerken van nieuwe informatie en het niet aankunnen van 'complexe situaties'.

Prima. Wellicht heb je over het hoofd gezien dat al in het prille begin van de film tekenen van geheugenverlies te bespeuren zijn. Kan gebeuren.

Klopt, dit heb ik inderdaad gemerkt (vergeetachtigheid met nummers e.d.), maar toch vond ik de overgang vrij abrupt. Maar goed, ik ben ook de minste niet, misschien moet ik hem over een paar maanden gewoon nog een keer kijken, gezien jouw cijfer en standpunten!

Trailer - engelse subs

Zeker niet slecht, maar had van mij wat minder zoet mogen zijn.