The Shawshank Redemption (1994)

Dat heeft bijna iedereen wel met een bepaalde film die je in het begin heel fantastisch vindt.

Hangt ook een beetje vanaf hoeveel en vooral welke andere films je in de tussentijd hebt gezien, maar soms kan je het nog steeds geweldig vinden.

Ik heb overigens deze film maar 1 x gezien, kan me niet goed herinneren meer, maar ik zal en moet dezenog een keertje zien

Ja dat is waar, dat die ''bepaalde films'' toevallig nummer 1 en 5 (of 4 of 6?) zijn, is weer de pech van mij haha. Meeste films kan ik aardig terug brengen en herinneren wat ik ervan vond/vind

Nee natuurlijk niet. Maar aan de andere kant betekent het ook niet dat een niet grensverleggende film geen topper kan zijn.

Je houd je weer eens van de domme...

Of je filmliefhebber bent kan ik beter aan jou vragen, ik heb van jou namelijk nog nooit een positief bericht gelezen, en dat bij de allerbeste films.

Ik gaf dat aan omdat ik het een vreemde argementatie vind om een film naar beneden te halen. Ik denk dat 99% van de films niet grensverleggend is. Ik kan mij er wel iets bij voorstellen als je een film daarom juist ophemelt.

En ik vind ook dat het heel lastig is om 17 jaar na het uitkomen van de film nog kan beoordelen of hij grensverleggend is, aangezien je mening ondertussen al hevig beinvloed is door de vele films die daarna zijn uitgekomen. Volgens mij is dat alleen als je de film in de tijdsgeest hebt gezien of dat je het baseert op naslagwerk.

Denk dat het beoordelen van de ''grensverleggendheid'' gewoon een kwestie is van goede research (oude recensies enzovoort). Films bijvoorbeeld van Kubrick zijn op heden nog erg populair en waren destijds erg grensverleggend.

Ik begrijp je redenatie, maar ik vind het toch jammer dat films een herziening krijgen. Zeker bij een films met een onverwachte wending, zoals TSSR of bv The Mist. Bij een tweede keer kun je nooit meer zo verrast worden als die eerste keer dat je de film zag. Volgens mij zijn dit soort films daardoor altijd in het nadeel, omdat het juist een grote plus aan de film geeft. Zo had ik bij de tweede keer kijken naar The Mist absoluut niet hetzelfde gevoel na de film als de eerste keer toen ik de bioscoop uitkwam.

Dat is ook wat ik net zei. Of toen gezien hebben of dus via research (naslagwerk).

Ik werd sowieso weinig verrast zowel bij deze film als bij the mist, daarvoor heb ik echt te veel films gezien en zijn deze einden niet zo indrukwekkend meer (qua verhaallijnen, de film weet mij natuurlijk wel te raken op emotioneel vlak). Vind vooral de film erg sterk en het heerlijke optimistische sfeertje, het einde deed mij niet zoveel. Herzieningen geven mij gewoon meer oog voor detail en na een paar keer een film te hebben gezien pik ik ook meestal een diepere bodem mee (de achterliggende betekenis).

Als een film niet eens een paar herzieningen kan doorstaan heeft het blijkbaar toch weinig te bieden. Het gros van mijn top 10 films werden bij herziening enkel sterker.

Hoeft niet, sommige films kijk ik liever maar 1 of 2 keer. Neem bijvoorbeeld lost in translation en into the wild, vond die 2 de 2e keer een stuk minder.

LiT vond ik de tweede keer sterker, teken van een goede film wat mij betreft.

Erg gemakkelijk hoor. Eerst wat zitten roepen, maar dan niet verder willen verantwoorden. Bewijst je onwetendheid nog maar eens.

Tja, kan ik er wat aan doen dat jij zo een eenzijdige filmsmaak hebt.

Ik plaats trouwens meer positieve recensies dan negatieve. Helaas zijn er bij films die ik bekritiseer altijd wel individuen die het niet kunnen verkroppen dat er iets slechts over hun teergeliefde filmpjes gezegd wordt.

Valt maar te zien hoe breed je het begrip 'grensverleggend' wilt zien. Een film moet iets 'exclusief' hebben, aangezien cinema in de eerste plaats een persoonlijk medium is. De grote cineasten van deze tijd (die dus grensverleggende films maken) zie ik als o.a. Tarantino, Haneke, Cronenberg, Lynch, gebroeders Coen..

Darabont schiet in dat opzicht zwaar tekort. Hij maakt films zonder eigen stijl.

Kan best vermakelijk zijn natuurlijk, maar om er nu lyrisch over te worden..

Ik vind 17 jaar misschien zelfs wat te kort om de impact van een film in te schatten. Vooral omdat Shawshank pas de laatste 10 jaar echt populair is geworden. Als Darabont binnen een tweetal decennia nog steeds een gevestigde waarde is, zal ik mijn mening moeten herzien.

Dat wilt volgens mij toch zeggen dat zo'n film behalve het verrassingselement weinig te bieden heeft. Elke echt goeie film kan een paar herzieningen zeker doorstaan, of wordt zelfs beter na een 2de keer.

Dat ik dat moet uitleggen bewijst JOUW onwetendheid, niet mijne. Ik weet namelijk wél wat ik zeg en waarom.

Jij doet niets anders dan een beetje tegen films aantrappen omdat je weet dat veel mensen die films prachtig vinden. Op die manier lok je reakties uit. Op een gegeven moment gaan mensen er dan niet meer inhoudelijk op in omdat het toch altijd het zelfde gezever is.

Maar kom dan eens met een uitleg wat deze film zo bijzonder goed maakt? Want meer dan een zeer degelijk gemaakte crowd pleaser zie ik er toch echt niet in.... Het is enkel het verhaal over vriendschap en het happy end dat zeer veel mensen aanspreekt, maar cinematografisch of op kunstzinnig vlak, valt hier toch vrij weinig uitzonderlijks op te merken. Gewoon een boeketreeks verhaal. Die zijn doorgaans ook veel populairder dan literaire werken. Maar om daarbij nu te gaan beweren dat het de beste boeken ooit zijn. Kom maar op met die argumenten....

Ahja? Je zit eerst veralgemeningen te maken over cultfilms, grensverleggende films etc. maar wanneer iemand je vraagt wélke films je daarmee bedoelt, wordt het ineens heel stil.

Net zoals er genoeg hooggewaardeerde films zijn die ik geweldig vind.

En wees blij dat er wat tegenwind komt tussen al die superlatieven, anders zou het hier ook maar saai worden. Ik heb er alleszins niks op tegen als mijn favoriete films bekritiseerd worden..

Wat baat het om tegenwind te bieden aan een onstopbare tsunami die The Shawshank Redemption heet? De film staat op '1' en zo zal het nog wel een tijdje blijven.

Vind het anders best een interessante discussie, lees het nu een beetje door en dit is tenminste beter dan die welles nietes discussie bij inception.

Daar ben ik het dan niet mee eens. Natuurlijk is het mooi als je een bepaalde film vaak kan zien. Dat heb ik ook bij deze film, maar toch beleef je de film anders dan de 1e keer. Je weet hoe het verhaal loopt, je weet wat er gaat gebeuren, dus de kijkervaring is nooit hetzelfde.

En dan heb ik het dus voornamelijk over films met een verrassende plotwending.

Daar ben ik dus helemaal van afgestapt. Het gaat uiteindelijk echt om de audiovisuele uitwerking van een scene. Die versterkt een idee of een emotie in een goede scene en gaat derhalve nooit vervelen. Dat zie ik niet in deze film terug.

Goed gezegd, Ramon.

Inderdaad, daarnaast houd je rekening met het feit dat je de film al hebt gezien en ga je naar andere dingen kijken. Als je alleen al minder sterren gaat geven omdat het verrassingseffect weg is, heeft de film voor jou waarschijnlijk niet veel meer te bieden. Het verrassingseffect vond ik trouwens niet eens zo heel bijzonder, ik heb andere redenen dat ik deze film zo veel sterren geef.

Maar ik vind het verhaal ook niet zo belangrijk, het gaat me veel meer om de vorm en hoe bepaalde thema's worden aangekaart. Films die enkel een verhaaltje vertellen en daarbij ook op audiovisueel gebeid weinig bijzonder zijn vind ik dus ook niet zo goed. Vandaar mijn 2,5* voor deze.

Volledig mee eens, denk dat die visie op film het verschil is tussen de 'gewone' filmkijker en de film 'freak'. Filmfreaks bekijken film als (kunst)vorm, de 'gewone' kijker om het verhaal.

Uiteindelijk zou het audiovisuele, iedereen aan moeten spreken, iedereen met zintuigen en gevoel moet interpretaties hebben bij audiovisuele scenes die niet alles voorkauwen.

Boeketreeks verhaal...Weet je eigenlijk zelf wel wat dat inhoud? Volgens mij heb je echt een andere film gezien of je zit hier gewoon te stoken. Deze film gaat zeker veel meer de diepte in, kent goede ingetogen acteerprestaties en heeft ook verrassende wendingen in het verhaal.

Als je jouw argumenten over The Expandables (topfilm volgens jou!) legt dan blijft er van je argumentatie 0,0 over. Dat is pas qua verhaal op suske en wiske niveau, cinematografisch niet opzienbarend en qua acteerprestaties ver onder de maat. Feit is gewoon dat je een andere smaak hebt, maar kom nu niet met dit soort flauwekul aanzetten.

Voor mijzelf pratend was ik onder de indruk van hoe dit verhaal verteld en verfilmd is. Niet grensverleggend nee, wel heel mooi.

Soms hou je niet van een bepaalde gehanteerde (beeld)taal. Bij The Shawshank Redemption houdt Darabont het sober en ligt de focus op het verhaal en de karakters. Het is een geliefde aanpak. Je kan deze film in één keer bevatten. De boodschap is duidelijk.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit een Boeketreeks heb gelezen. Maar wat ik er van begrepen heb bieden die boekjes prima escapisme en kan de lezer er lekker bij wegdromen. Dat is ook exact wat deze film zijn kijker biedt. Beetje meeleven en op het eind gelukkig worden. Verder wil ik best mijn argumentatie op Expendables loslaten. Ik stel namelijk dat verhaal overrated is en het mij meer om de vorm gaat. Het liefst een uitzonderlijke vorm.

Nou Expendables heeft nauwelijks verhaal, iets wat ik dus toejuich. Verder is Expendables de luidste film die ik ooit gehoord heb (uitzonderlijke vorm dus). Tot slot hou ik van geweld, iets wat hier ontbreekt en Expendables van overloopt. En ingetogen acteerprestaties zitten er gelukkig ook niet in.

Duidelijk?

Je geeft zelf aan dat je onder de indruk was van hoe de film verteld werd. Waardoor maakte het indruk? Het voice over gebruik, de clichevolle zwart wit personages, de mooi uitgelichte gevangenis omgeving? Vertel.

Want ik zie niets meer dan degelijk film maken, iets dat ze al 80 jaar doen ik Hollywood. Niets uitzonderlijks in mijn ogen. Snap helemaal dat veel mensen het een mooie film vinden, maar beweren dat het cinematografisch uitzonderlijk is,is quatsch.

Je begrijpt toch wel wat grensverleggende en cult film zijn, of moet ik dat voor je gaan voorkauwen? Daarbij was het inderdaad een veralgemening en specificaties zijn daardoor irrelevant. Heb je wel eens gehoord van het woord strekking?

Dat het saai zou worden zonder jou, wees niet bang we komen wel in de lucht als we je missen.