A Woman of Paris: A Drama of Fate (1923)

Helemaal mee eens met deze opmerkingen. Ik had moeite om deze film uit te kijken; voor het eerst met een film van Chaplin!

Toch geeft de film een mooi kijkje in het leven in 'the roaring twenties'. De kleren en kapsels van die vrouwen, tjeessis!

Menjou is hier acterend wel het hoogtepunt van de film!

Zonder meer een van de betere films van Chaplin. Door de afwezigheid van (slapstick)humor voelt de film nergens onevenwichtig aan en door de vrij korte speelduur blijven dode momenten uit. De subtielere humor die wél aanwezig is, is erg geslaagd en weet geregeld een glimlach tevoorschijn te toveren. Verder is het camerawerk erg mooi, de muziek prachtig en het acteerwerk wat je ervan mag verwachten. Hoewel de film heus niet uit zal blinken tussen bepaalde andere liefdesverhaaltjes uit die tijd, heb ik me wel uitstekend vermaakt en erg meegeleefd met de hoofdpersonen, wat gerust een prestatie genoemd mag worden, daar genoeg hedendaagse films falen in dat opzicht. Maar goed, ik heb dan ook wel een zwak voor stokoude, geromantiseerde films.

4,0*

De meester is er niet bij maar zijn stempel staat er op : de tegenstelling tussen rijk en arm, o.m. gesimboliseerd in de eindscène.

Bewonder vooral de observatiekracht van een Chaplin om de kleine, typische menselijke gedragingen weer te geven.

Ondergewaardeerd omdat HIJ er niet bij was, maar zekerlijk genietbaar. Die Adolphe Menjou is sterk in zijn rol.

Ook mooie muziek.

Chaplin doet heel hard zijn best serieus drama aan de man te brengen. Hij waarschuwt het publiek alvast; ‘ik zit er niet in en het is een serieus drama’. I.a.w. je kan nu nog weg. In deze film is Chaplin heel nadrukkelijk op zoek om iets te maken zonder (al te veel) humor. Na tientallen shorts en een aantal lange speelfilms was dit duidelijk een punt in zijn carrière dat hij het belangrijk vond om aan het publiek en zichzelf te tonen dat hij meer kon. Hiervoor had hij al in meerdere films zoals A Dog’s Life of the Kid aangetoond dat ie komedie en drama op een unieke manier aan elkaar kon verbinden, iets wat hij later in zijn carrière nog verder zou perfectioneren (City Lights, Modern Times). Maar hier wilde hij nogmaals drama brengen en niets anders.

En het lukt w.m.b. redelijk goed, al moet ik daar direct bij vermelden dat de meeste van zijn andere films eenvoudigweg beter zijn. Er wordt een liefdesromance gepresenteerd dat door 3 of 4 belangrijke spelingen van het lot verstoord wordt. Vond het wel boeiend, maar echt geraakt werd ik niet. Er zijn momenten dat het feit dat er niet in gesproken kan worden voor en tegen de film werkt. Er zijn momenten waarin er druk gepraat wordt, maar Chaplin wijselijk geen tekstbordjes laat zien. Het gaat er namelijk ook niet om wat er precies gezegd wordt (dat is toch al zo ongeveer duidelijk), maar hoe de personages daarop reageren. En doordat er niets gezegd wordt, kun je je daar beter op concentreren. Maar er zijn ook momenten dat het wel belangrijk is om te volgen wat er besproken, de meer plottechnische ontwikkelingen en dan werkt deze kunstvorm niet meer.

Vond het een dappere poging van Charlie Chaplin (hoewel je ook zou kunnen beweren dat het ijdelheid was die hem dreef), maar echt bijzonder wordt het niet. Bovengemiddelde eigenlijk de hele speelduur. 3,5 sterren.

Vergeleken met andere films uit de jaren twintig is dit een weinig opvallende film. Moest hij niet door Chaplin gemaakt zijn, zou hij mogelijk al helemaal in de vergetelheid geraakt zijn. Er zal wel een reden zijn dat Chaplin het bij dit ene melodrama gehouden heeft. In de marge vond ik het jammer dat in deze film geen enkel beeld verwijst naar Parijs, ondanks de titel. Conclusie: niet slecht maar zeker geen must see.

Deze film is nota bene zonder Charlie Chaplin zelf en kent relatief veel tekst tussen de beelden, maar zelfs dan heeft Chaplin, die niet alleen de film heeft geregisseerd maar ook het verhaal èn de muziek heeft geschreven, een perfecte film gemaakt. Het verhaal is bovenal een meesterlijk drama – de film is een “serious drama” volgens de inleidende tekst, om welke reden Chaplin, die naam had gemaakt als komiek, besloot er zelf niet in te spelen – over een vrouw die door het lot in de Parijse jetset belandt en een femme fatale wordt terwijl ze slechts een huis, kinderen en een man die haar respeteert wenst, omdat ze wordt verscheurd door de grote vragen of keuzes van het leven: geld of liefde; losbandigheid of trouw; genoegen nemen met het best mogelijke of slechts met het onbereikbare ideaal en uiteindelijk of geluk wordt gevonden door voor jezelf te kiezen of door je ten dienste van de ander te stellen. Het verhaal is soms cynisch en soms hartverscheurend, maar altijd realistisch en al ontwikkelt het verhaal zich naar een dramatische climax is de film toch ook hoopvol. Ondanks dat de film uitdrukkelijk beoogt serieus te zijn, zijn sommige scenes zo herkenbaar menselijk – Chaplins komisch genie zit ‘m in een scherpzinnig gevoel voor het hilarische in het menselijk gedrag, dat we alle (her)kennen, zoals hij al in The Kid had laten zien – dat je toch af en toe moet grinniken. Chaplin zou de film ook gemaakt hebben om de carrière van Edna Purviance een boost te geven, maar ik vind alle acteurs enorm goed spelen met een geweldige mimiek en expressie waardoor je precies voelt wat zij (spelen te) voelen en ze spelen allen welhaast iconische karakters. Zelfs de muziek ondersteunt volmaakt het verhaal. Kortom, weer een perfecte film van Chaplin.

Ondanks dat Charles Chaplin zich nadrukkelijk inspande om bioscoopbezoekers vooraf duidelijk te maken dat hij geen rol had in dit romantische drama (hij heeft een cameo als een nukkige kruier) en de unaniem lovende recensies ten spijt, flopte Chaplins meest ambitieuze en meest grensverleggende film genadeloos aan de kassa. Chaplin wilde realisme (terug)brengen in het acteerwerk en schreef scènes die wars zijn van melodramatische clichès en zowel inhoudelijk als qua spel volstrekt natuurlijk en geloofwaardig aandoen. Marie [Edna Purviance] is de “Vrouw van Parijs” uit de titel die aan het begin van de film haar grote liefde Jean [Carl Miller] ervan heeft weten te overtuigen dat hij zijn hardvochtige ouders achter moet laten en maar haar moet afreizen naar Parijs. Omdat Jeans vader [Carl Miller] op de dag van vertrek plotseling overlijdt komt Jean niet opdagen op het treinstation en vertrekt Marie verbittert naar Parijs waar zij een flamboyant, maar liefdeloos leven leidt. Ze wordt in feite de courtisane van de charmante, maar oh zo gehaaide Pierre Revel [Adolphe Menjou], aan wiens hand ze zich volledig onderdompelt in de decadentie van Parijs. Totdat Jean onverwacht ten tonele verschijnt. Een schromelijk onderschat juweel dat drastisch toe is aan herontdekking en met terugwerkende kracht een triomf voor Chaplin en de hoofdrolspelers.