Kumo no Mukô, Yakusoku no Basho (2004)

Een film die een geheel eigen universum weet te creëeren door zich te richten op de belevenissen van 3 Japanse kinderen. De wereld van de volwassenen doet er ogenschijnlijk niet toe. Daar waar menigeen zijn tijd vroeger spendeerde met het bouwen van hutten, slootje springen of andere buitenactiviteiten zijn de kinderen hier gefascineerd door een wat verlaten plek. En zoals altijd verken je als kind graag de wereld om je heen, zoiets is voor je gevoel natuurlijk al snel een spannende onderneming. Wat overigens ook echt van de personages afstraalt:

Zo `n monoloog waarin een meisje vol van heimelijk verlangen, blijk geeft van wat ze na schooltijd gaat doen. Terwijl ze over een verlaten spoorlijn in een plattelandschap loopt. Een soort van magisch coming of age achtig ogenblik gemixed met een vleugje passie voor het onvoorspelbare, voor iets waar je naar uit kijkt. Zulke momenten zorgen voor een grof onderscheid tussen normale zaken als school en je eigen vrije tijd waarin jij je eigen tijd in kunt delen en er lekker op los kunt fantaseren.

Na Byousoku 5 Senchimeetoru, wat voor mij een complete verrassing bleek te zijn laat Shinkai hier ook al zien dat hij met vele facetten rekening houdt tijdens het animeren van een landschap of ruimte. Zo laat hij het zonlicht weer als een duveltje uit een doosje opdoemen vanuit vele posities. Zelden gezien, van die scenes waarin de kieren van een deur bijna bezwijken onder de druk van zoveel licht die zich meester wil maken van de duisternis. Voor Shinkai dus geen simpele, hoekige animatie. En dan die onovertroffen scene waarin wat jongens en meisjes aan het schaatsen zijn onder het genot van een oranjegekleurde horizon terwijl hun hete adem verdampt in de koude lucht om hen heen.

Uiteindelijk vond ik de film qua uitstraling niet zo sterk als Shinkai `s laatste film. Hierin experimenteert hij nog meer met verschillende kleuren en laat hij echt elke scene als een schilderij overkomen. Verder merkte ik dat ik de simpele, maar doeltreffende en wat rechtlijnigere liefdesverhaaltjes in Shinkai `s Byousoku 5 Senchimeetoru interessanter vond dan het pendelen tussen 2 werelden. De muziek was trouwens wel lekker relaxed in overeenstemming met de sfeer in de film. Al wordt de film naarmate hij vordert wel wat grimmiger. Twijfelde tussen 4* of 4,5*. Vandaar dat ik deze film nog wat kans op progressie gun. Kijk alweer uit om deze film gauw nog eens te zien. 4*

Een tegenvaller dit.

Visueel nog steeds uitstekend. werkelijk verbluffend geanimeerd. Helaas verhaal daarop tegen zwak. Kwam mijn inzien te langdradig over. Daarnaast kon de gehele concept wat betreft ''de toren'' me absoluut niet boeien, waardoor het leek alsof visueel alleen wat valt te bleven. Shinaki lijkt hier epische te werk gaan, en mede daardoor verliest de film dat fijn en hartverwarmende gevoel dat ik bij 5 Centimeters Per Second had kwijt. Suffe zet van me overigens om de film tijdens extreem vermoeidheid te bekijken. Gelukkig ligt de DVD hier vast en klaar voor herziening en die zal tevens niet lang op zich laten wachten. Voor nu krappe 3*

Mooi filmpje, maar toch minder dan 5 Centimeters. De mystieke waarde van de toren was erg interessant, het ongrijpbare ervan en de fascinatie ervoor die leeft bij de 3 jongelingen. Alleen vond ik de link tussen de toren het meisje iets te ver gaan. Daarnaast vond ik de muziek ook maar zo zo. Niet onaardig hoor, maar het ondersteunde de prachtige beelden niet genoeg. Vooral als je het weer met 5 Centimeters vergelijkt (wat ik misschien iets teveel doe). Het was iets teveel nét niet.

Maar er valt natuurlijk ook genoeg te genieten bij The Place Promised in Our Early Days. Vooral de gevoelens en emoties van het drietal zijn mooi en zeer voelbaar. Shinkai weet als geen ander verliefdheid in beeld te brengen. Aan een paar woorden en gezichtsuitdrukkingen heeft hij genoeg.

En het is al genoeg gezegd, maar de film is inderdaad prachtig geanimeerd. een ondergaande zon zal waarschijnlijk nooit meer zo mooi in beeld gebracht worden als in deze film.

Ben benieuwd wat een herziening zal opleveren, voor nu 3,5*.

Na mijn eerste kennismaking met Shinkai en zijn visueel verbluffende Byôsoku 5 Senchimêtoru ben ik direct op zoek gegaan naar deze prent.

Maar ook deze heeft naast zijn overdonderende visuele pracht weinig aan te bieden. Het verhaaltje was vaak iets te langdradig en nietszeggend om mijn interesse vast te kunnen houden. En dit vond ik ontzettend jammer. Doordat alles zo ontzettend flauw bleef, begonnen uiteindelijk zelfs de prachtige animaties te vervelen. Hoewel hij bij wijlen echt prachtige scènes toont, zoals de pan-beweging bij het treinstation.

Hopelijk kan zijn Hoshi no Koe mij wel heel de rit door boeien en is die dan eindelijk Shinkai's schot in de roos.

3.5*

Wat een geweldige animatie weer. Shinkai kiest ervoor om de achtergronden en omgevingen zeer gedetailleerd in beeld te brengen en dit ziet er niet alleen adembenemend uit, het schept bovendien, zeker in combinatie met de prachtige muziek, een sfeer wat je maar weinig tegenkomt in (animatie)films.

Waar ik echter bij 5 Centimeters per Second en Voices of a Distant Star ook door het verhaal gepakt werd, lukte dat The Place Promised in Our Early Days helaas een stuk minder. Ramon gaf het ook al aan, er zit te veel dialoog in de film. Hele stukken gebrabbel over dimensies en oorlogsdreigingen en in mindere mate de stukjes van de dromende Sayuri waren gewoon niet bijster interessant en als je, zoals ik, de Japanse dub kijkt dan ben je teveel gefocust op de ondertitels en dus minder op de fantastische animatie.

Toch zijn de hoofdlijnen in het verhaal zeker boeiend, met de verhoudingen tussen de drie tieners, het bouwen en het doel van de straaljager maar bovenal de oorsprong en betekenis van de mysterieuze toren.

Twijfel tussen 3,5* en 4*. Toch 4* door de animatie.

Dankzij een tip terecht gekomen bij Kumo no Mukô, Yakusoku no Basho. Grote verwachtingen had ik toen ik zag dat het de voorganger van Byôsoku 5 Senchimêtoru is.

Net als bij Byôsoku 5 Senchimêtoru werd ik verbluft door de prachtige animatie. De meest simpele dingen zijn nog nooit zo mooi geweest. Maar zoals meerdere kijkers hebben ervaren, is het verhaal niet zo sterk. De toren heeft iets mysterieus, maar opheldering - voor zo ver mogelijk - was voor mij niet nodig. De oorlog, de verdeling tussen zuid en noord, de link tussen Sayuri en de toren, het was mij soms te vaag en niet interessant genoeg.

Toch weet Shinkai door middel van de kinderen de magie weer erg goed over te brengen. Het warme gevoel was wederom aanwezig.

3,5*

Ik was duidelijk niet de enige die aan 5 Centimeters moest denken. Verschil is misschien, dat ik niet wist dat ie van dezelfde regisseur was though.

Ik vond het qua romance een heel aardige film en vooral de tekenstijl beviel me heel erg, maar de muziek was behoorlijk matig en dat hele oorloggedoe was niet zo boeiend.

3*

Helaas pindakaas.

Want hoe overweldigend de visuele pracht ook is, de rest kom me weinig boeien.

De romance, de score en vooral het ietwat vage verhaal. Nergens wist de film mij te pakken. Ben doorgaans niet vies van anime, maar dit doet me bijna besluiten 5cm maar niet te gaan zien.

Edoch, ik zou mezelf niet zijn wanneer ik die gok niet zou wagen. Met hoop op iets leukers.

Twee sterren voor de mooie beelden.

Niet echt een succes deze animatie. De beelden zijn soms mooi, maar de kitscherige effectjes zijn er vaak net teveel aan. De animatie vond ik vaak houterig - soms werkt dat goed, soms stoort het erg. Het verhaal kon me niet boeien - die toren was wel knap en de drie-relatie mooi, maar alles erna vooral onnozel en veel te ver gezocht. Het is allemaal niet slecht hoor, maar ik heb gewoon al zoveel beter gezien - zowel visueel als thematisch - dat het me gewoon niet zo kon bekoren.

Wat een prachtige film.

Na het verbluffende Byôsoku 5 Senchimêtoru gezien te hebben, eindelijk zijn voorganger mogen aanschouwen.

Net als zijn opvolger, weet de film hetzelfde nostalgische, verlangende sfeer te creëren. Veel dramatiek en romantiek. Heerlijke personages met wie je kunt meeleven, met wie je samen op avontuur kunt gaan.

Het film verloopt traag, er is genoeg tijd om je te vergapen aan de wonderschone animatie. Het verhaal is op momenten vrij vaag en bezit veel dialoog, maar muziek en animatie staan in deze film op de voorgrond. Het verhaal lijkt slechts bijzaak, wordt overschaduwd door de prachtige animatie, de vele details. Desalniettemin bevat de film verscheiden diepgaande thema's. Aan het eind van de film had ook ik het gevoel zojuist uit een droom ontwaakt te zijn.

De muziek score is een van de mooiste die ik ooit heb gehoord. Op sublieme wijze weet Shinkai muziek en beeld te versmelten tot een geheel.

De film behaald net niet het niveau van Byôsoku 5 Senchimêtoru, vooral verhaal technisch is deze film minder sterk, maar doet niet veel onder.

4,0*

Verbluffend

Vergelijkingen maken met ''5 Centimeters'' is makkelijk, echter is het te lang geleden om voor mij te zeggen welke ik beter vind. Deze ''Place Promised in Our Early Days'' weet in ieder geval op veel vlakken ontzettend te imponeren.

Vooral het feit dat ieder shot een kunstwerk is, doet me goed. Het gebruik van licht hierbij is dominant, ieder shot grijpt hij de gelegenheid aan om z'n fenomenale kunnen aan te tonen op dit vlak. Met als resultaat een visuele droom voor liefhebbers van anime.

Waar het echter een beetje uit de bocht schiet is het feit dat het verhaal zelf niet klein genoeg gehouden wordt. Ik hou er van als het (zoals 5 Centimeters eigenlijk) het verhaal niet te semi-interessant word verteld waardoor het gedeeltelijk de aandacht onnodig kan afleiden. Heel slecht is het niet, en de combinatie met sci-fi achtige taferelen werkt tot op een zekere hoogte wel, maar 'less is more'.

Enkele momenten bijna met kippenvel kunnen aanschouwen. Richting het einde, hoe het na de flitsende bombastische vliegtuig scene ineens vervalt in totale stilte, bloedmooi! Na een tijdje pas rustig inspelen met de piano, zorgt voor een gevoel van vrijheid en het lijkt even alsof de tijd stil staat.

Zulke gevoelens weet het bijna constant over te brengen. Wel jammer dat de toren niet wat meer een mysterie bleef. een soort onbereikbaar projectiel waar je over kunt speculeren. De invulling is prima, maar de focus had van mij daar nooit op hoeven komen. Al met al een zwaar overtuigende film, die mij aanspoort om 5 Centimeters te herzien.

En weer een ruime voldoende voor een anime.

Wederom een anime die het meer moet hebben van ingetogenheid, mysterie, romance en slechts een heel klein beetje van aktie.

Prachtige anime en maakt heel erg benieuwd naar het nog hoger gewaardeerde 5 Centimeters Per Second van dezelfde regisseur.

Altijd wat beschamend om een eigen bericht van vijf jaar geleden terug te lezen. Vooral omdat ik toen een soort zweterige veertienjarige puber moest voorstellen. Heb er echter wel om moeten grinniken.

Maar goed, even een aantal regels neerpennen over deze Shinkai anime, die ik tevens in handen kreeg via de pakketservice.

Ik zal maar beginnen met de schaarse positieve puntjes. In het bijzonder wil ik de prachtige beelden aanhalen. Niet alleen de mooie animatie, maar ook het schitterend gebruik van licht en schaduw zijn in staat je volledig weg te blazen. Tenminste, als er even niets gezegd wordt, want het gebeurt iets te vaak dat, door een overvloed aan dialoog, je ogen continu op de ondertitels staan gericht.

Na ongeveer een dun of dik uurtje komt er ook een aardig verwerkt stukje in voor waarin een aantal chronologische foefjes uit de mouw worden geschud. Dat heeft alleszins indruk gemaakt.

Helaas valt er hierna weinig te beleven. Het verhaal kon me voor geen meter boeien. Het komt ook zo ontzettend traag op gang, en blijft de eerste 25 minuten in een soort oneindige lus hangen. Ook later, wanneer er vluchtig parallelle werelden bijgehaald worden, slaagt de film er niet in te overtuigen en een meeslepend vertelseltje voor te leggen. Ik vond het een heel suffe film, als ik mij zo mag uitdrukken. De omschrijving hierboven klinkt duizend keer interessanter dan wat uiteindelijk uit de bus komt.

De muziek moet wel het dieptepunt vormen. Om de haverklap een treurig, repetitief piano, zij het viooldeuntje. Moest het nu nog goede muziek zijn, maar dat kan ik mezelf allerminst wijsmaken.

Deze film is het bewijs dat grafische pracht ook niet alles is. Met moeite uitgezeten.

2,50 (2,25)

Een betoverende film van Shinkai. Voornamelijk het eerste deel van de film was ik zeer onder de indruk van het geheel. Zelden gezien dat zowel de muziek als de prachtige animaties zorgen voor een dergelijk zweverig maar geslaagd geheel. Daarbij was ik zeer geïnteresseerd in de karakters, hun onderlinge relatie, en hun verlangen om de toren te bereiken.

In de tweede helft van de film wordt dit allemaal iets minder, hoewel de animaties van ongekend hoog niveau blijven. Het verhaal schiet wat mij betreft iets uit de bocht en wordt te onwerkelijk.

Weer zo'n akelig banaal popliedje op het einde..

Ik weet niet wat Shinkai voor iemand is, maar dat moet wel een romanticus pur sang zijn. Niet direct mijn beeld van de wereld, het is mij te rooskleurig allemaal. Die soundtrack, echt tenenkrommend.

Achja het ziet er weer fantastisch uit, allemaal waar, maar wat een totaal oninteressant gebeuren zeg. De romantiek is one-out-of-thousand en dat oorlogsgebeuren hangt er maar een beetje als een nodeloos kwaad bij. Deed me nog geen centimeter opveren allemaal, en dan worden Hollywoodfilms wel eens verweten sentimenteel te zijn...

Enkele werkelijk magnifieke animaties, maar dan ook echt ontzettend mooi, plus wat fraaie designs, dat maakt 2*. Het liefdesverhaaltje ansich gaat nog, dat oorlogje past er totaal niet tussen. Daar is Shinkai veel te verliefd voor.

Prachtige film weer van Shinkai

Ik vond 5 Centimers Per Second wel beter, vooral omdat dat verhaal me meer aanspraak. Ik heb het gevoel dat dat in deze film iets te moeilijk word gemaakt, waar ook een paar saaie scenes uit voorkomen. Vooral dat hele oorlog verhaal eromheen vond ik totaal niet boeiend. Gelukkig staat daar wel een hele mooie romance tegenover, en wat heb ik daarvan genoten. De drie hoofdpersonages vond ik mooi en realistisch neergezet, hoe ze uiteindelijk bij elkaar komen en dat hun vriendschap voorwaardelijk is, klinkt zoet en dat is het ook wel maar ik hou daar wel van, en in deze film word het (net zoals in 5 Centimers) gewoon mooi neergezet.

De beelden waren werkelijk weer adembenemend, echt prachtig. Het gebruik van kleuren, het lichtval, sfeer, de lucht het water, alles ziet er fenomenaal uit. Daar kan ik echt van genieten, mooiste animatie die ik gezien heb! Ook de muziek was weer erg passend, er gebeurd verder niet zo heel veel in de film en het kabbelt allemaal rustig voort, maar nergens word dat vervelend. Zoals ik eerder aangaf er zitten een paar saaie stukken tussen, vooral dat geneuzel tussen die bazen om de Union, maar ondanks dat was dit weer een geweldige film en ik ga Shinkai zeker in de gaten houden!

5*

We kennen allemaal de term 'teveel van het goede' en nergens lijkt het zo van toepassing als op het uiterlijk van The Place Promised in Our Early Days. Ja, het is goed, maar we krijgen er teveel van. Is dat mogelijk? Zoals de uitdrukking ons leert wel. Bijna ieder shot uit de film zou ik vast willen leggen en aan de muur hangen. De belichting en het kleurgebruik is ontegenzeggelijk mooi. Maar op een bepaalde manier was ik er al snel mee verzadigt. In feite maakt Shinkai grotendeels dezelfde shots, steeds maar weer. Daar komt bij dat hij vrij snel monteert, waardoor de shots elkaar snel opvolgen en niet alleen de overeenkomst tussen de shots net iets te opvallend wordt, maar dat ze bij elkaar opgeteld overdadig en kitscherig worden. Is dit een duidelijke uitleg? Ik vind het probleem dat ik ermee heb moeilijk te verklaren. In ieder geval werd ik op een gegeven moment moe van het zoveelste shot met opvallende belichting. Shinkai is misschien iets té enthousaist in zijn nadruk op een invallende lichtstraal of een paar waterdruppels. Het werkt op een uiteindelijk niet meer voor mij.

Ook ben ik niet zo kapot van zijn wereldbeeld als ik kijk naar zijn personages en zijn thema's. Het is allemaal wat te kinderachtig naar mijn smaak, maar bovenal te schattig en te sentimenteel. Hier vind ik het ook moeilijk om de zere plek precies aan te wijzen. Zijn Ghiblifilms (en veel andere animes) ook niet vaak schattig? Heb ik Whisper of the Heart niet in mijn top 10 staan? Ja, maar er lijkt wat meer bijt in die films te zitten en wat meer afwisseling van emoties. Bij Shinkai kijk je anderhalf uur naar smachtende personages die weinig andere emoties hebben dan heftige verliefdheid. Ze hebben nauwelijks humor en geen werkelijk slechte eigenschappen. Ze zijn gewoon ongeloofelijk verliefd, zo erg dat ze er bijna van lijken te moeten huilen. Regelmatig wilde ik tegen de personages zeggen: "Raap jezelf bij elkaar en groei op." Het probleem is ook dat de personages verliefd lijken te zijn om het verliefd zijn. Van chemie lijkt geen sprake te zijn, laat staan seksuele aantrekkingskracht of interesse in elkaars persoonlijkheid. Een beetje zoals Twilight, al zullen de fans van deze film mij de vergelijking niet in dank afnemen.

Shinkai zou met gemak een van de beste animatieregisseurs kunnen worden. Hij heeft enorme potentie. Maar net als zijn personages zou hij van mij volwassen mogen worden. The Place Promised in Our Early Days voelt aan als een film gemaakt door een puber die net de eerste liefde ontdekt heeft. Natuurlijk sluit dat aan bij de hoofdpersonen, maar de film heeft dezelfde nadelen als het kijken naar zo'n pubers. Als je iets ouder bent weet je dat al die emoties wat overdreven zijn en de wereld meer te bieden heeft. Dergelijke observaties mis ik hier. De romantische geest van Shinkai is mooi, maar zoals gezegd teveel van het goede. Wel is het vreemd dat een romanticus als hem de shots zo kort aanhoudt. Je zou er toch bij weg willen dromen, lijkt me. Overigens had ik ook erg veel moeite met de vele uitlegscènes hier. Zoals wel meer Japanse regisseurs lijkt Shinkai helemaal enthousiast te worden als hij uitleg mag geven aan filosofische of technolische situaties en verliest hij zich in wetenschappelijke dialogen. Het boeit me erg weinig allemaal.

Toch moet ik toegeven dat het tegen het einde me meer pakte. Vanaf het moment dat de vliegmachine opstijgt wist de film eindelijk voor mij het juiste gevoel over te brengen. Eerst een mooi, kort actiestuk en vervolgens perfecte stilte, met droomscènes die werken en een krachtig gevoel voor mythologie. Erg goed gedaan, maar dat bewijst alleen maar meer mijn gevoel dat Shinkai een regisseur met potentie is. Meer van dit soort momenten graag.

Voices of a Distant Star werkt voor mij nog het beste van alle Shinkais (wellicht herzie ik die vandaag). Blijkbaar een regisseur die voor mij het meest tot zijn recht komt in kleinere porties.
2,5*

Visueel overweldigend.

Ja, elk shot hoe kort ook. Het ziet er allemaal echt geweldig uit. Shinkai en zijn team hebben hier wel voor gezorgd. Het plot echter greep me niet beet. Was ook niet glashelder in het begin. Begreep de grote lijnen wel maar omdat ik in het de eerste 3 kwartier de klik niet kreeg, kreeg ik de hele film niet echt een feeling met de film.

Misschien eens een keer echt aanschaffen i.p.v. de MM-Pakketservice en dan eens een 2e kijkbeurt eraan besteden. Voor nu * * * puur voor het visueel vermaak.

Dit is helaas totaal niet mijn ding gebleken. Was er al een paar keer aan begonnen, toen had ik hem na een half uurtje maar afgezet omdat ik er totaal niet in kon komen. Nu toch maar afgekeken op de hoop dat het nog iets moois zou brengen maar helaas.

Het begint nog allemaal erg hoopvol met het tonen van schitterende beelden. De animatie is dan ook van erg hoog niveau en het maakt de film visueel verbluffend. Ook de muziek is niet onaangenaam.

Maar daarnaast wist elk ander aspect me gewoon niet te bekoren. Grootste knelpunt is het mega oninteressante verhaal. Erg veel techtalk en het hele oorlog gebeuren kon me echt gestolen worden. Wellicht omdat mijn aandacht met de minuut minder werd door de saaie setting, werd ik ook niet gegrepen door de personages. De enorm trage manier van vertellen en rustige voice-overs in combinatie met de dromerige beelden maakte me enorm duf.

5 Centimeters vond ik tof, vooral omdat de personages daar een stuk boeiender waren, en het verhaaltje gewoon lief. Dit verhaal zit zo propvol praat over technologie en wetenschap en laat me dat nou net niet boeien. Visueel prachtig, maar voor de rest heb ik me eigenlijk anderhalf uur verveeld.

Blij weerzien.

Was al even geleden, had ook eens iets andere film voor ogen moet ik zeggen. Vooral meer fantasy en minder scifi, die balans ligt echter toch iets anders, zeker na halverwege. Vond het op zich wel leuk maar kan me inbeelden dat niet iedereen daar even blij mee is.

Shinkai's eerste full-length en hoewel hij hier niet alles meer zelf doet blijft z'n stijl perfect overeind en levert hij, met een zeer beperkt team, toch een magnifieke films af. Erg gedetailleerd en vooral prachtig kleurgebruik maken van deze film een waar pareltje.

Lekker dromerig einde ook, typisch anime-gebral maar het zorgt wel voor hopen sfeer. Verder een aangename speelduur en heel wat memorabele momenten. Na 10 jaar amper verouderd, dat verdient toch een schouderklopje voor Shinkai.

4.5* en een uitgebreide review

De enige Shinkai die nog op het lijstje stond. En opnieuw viel het niet tegen. Voor zijn eerste film is het meteen al imponerend in de animatie. Maar ook zeker het verhaal mag er zijn wat net als in zijn andere films op een heel erg fijne en vertrouwd aanvoelende manier verteld wordt. De muziek was ook bloedmooi om aan te horen. Erg goede film.

Nog een anime die ik recent heb herzien en waar ik nog geen uitgebreid bericht heb geschreven. Helemaal geen bericht zelfs in dit geval. De eerste kijkbeurt was bijna tien jaar geleden. Volgens de eigen telling zou dit de tweede kijkbeurt moeten zijn, maar iets staat me bij dat ik hem minstens drie keer heb gezien. Het doet er niet veel toe.

Deze film stond mij bij als mijn favoriete Shinkai en dat blijft nog steeds overeind. De karakterontwerpen zijn een beetje simpel, al heeft me dat nauwelijks kunnen storen, want ook hier de schitterende achtergronden en het spel met licht, met name door middel van weerkaatsing. Shinkai lijkt echt elke mogelijkheid hiertoe uit te buiten. Bijvoorbeeld schaatsen tijdens het schaatsrijden die bij elke slag even weerkaatsen, of hoe het licht op de metalen oppervlakken in de rijdende trein weerkaatst wordt.

Het is allemaal een feest om te zien met de kleine kanttekening dat het dusdanig veel en opvallend gedaan wordt dat het niet meer realistisch aanvoelt. Patlabor 2 is wat mij betreft een voorbeeld van een andere anime waar fraai met licht gespeeld wordt, maar waar het veel subtieler gebeurt en daardoor realistischer oogt. Bijvoorbeeld met de spiegeling in de ruiten van een auto die precies verschijnt op het moment dat iemand in het donker uit de auto stapt en de binnenlichten aanspringen. Niettemin hoeft niet alles realistisch te zijn, zeker niet in film en kan ik alleen maar blij zijn met de pracht van Shinkais films.

Het verhaal zit vol sentiment qua interpersoonlijke relaties, en vol mysterie wat betreft de toren. Dat laatste is erg prettig, de vage anime fantasieverhalen vind ik altijd wel intrigerend en het voorkomt ook dat de film in sentimentaliteiten verzuipt zoals ook wel eens gebeurt in latere Shinkai films. Verhalen vertellen is niet het sterkste punt van Shinkai, en ook dit plot is niet denderend, maar in vergelijking met andere films van Shinkai wel één van de betere.

De muziek is voor mij vaak het grootste pijnpunt in films van Shinkai. Gedurende de films, ook hier, is het wel okee; niet storend, maar zeker ook niet echt sfeerverhogend. Echter, de laatste scènes worden altijd vergezeld met een J-pop liedje dat meestal echt afgrijselijk is. Omdat het ook nog eens aan het einde van de film is eindig ik de film dan echt met een kater. De laatste film van Shinkai heb ik nog niet gezien, maar ik hoop dat hij nu echt eens een fatsoenlijke filmcomponist heeft ingehuurd. Ook in deze film een J-pop liedje, maar gelukkig erg ingetogen waardoor het me niet of nauwelijks stoort.

Zeker een fraaie film, met name visueel, maar het is ergens een teken dat ik blij ben dat bepaalde aspecten me niet of nauwelijks storen in plaats van dat de film wat die aspecten betreft uitblinkt. Om die reden blijft de film ook deze kijkbeurt steken op 4*.

Na het visueel prachtige 5 Centimeters per Second (2007) en overdonderd door de inhoud van Kimi no Na Wa (2016) ook maar aan deze animatie gewaagd, en helaas moet ik zeggen dat het niet in mijn straatje past, het is een compleet andere film. Tegen de verwachting in is het een duistere en wat warrige animatie (ik las de vergelijking met Stalker (1979) en die vind ik wel terecht, al vind ik dat de betere film), met wat complotachtige settings, militaire subplots, veel voice-overs en wat actie, en dat is nou net allemaal niet wat ik in een animatie zoek. Net als de twee andere animaties bevat het ook een verhaaltje over de relatie tussen twee jongeren, maar in dit geval is dat flinterdunne bijzaak wat wegzakt in de achtergrond. Trouwens wel grappig om te zien dat het weerzien tussien die twee, met het proberen te raken van elkaars handen in Kimi no Na Wa vrijwel hetzelfde uitziet. Maar zelfs als scifiliefhebber liet het scifiverhaal over paralelle werelden/dimensies mij koud, met zo'n thema kon men echt veel meer doen dat wat men hier laat zien. Qua script not my cup of tea dus, kleine 2* voor de mooie beelden, maar ik ben blij dat deze regisseur uiteindelijk qua genres een andere kant op is gegaan, dit vind ik toch wel zijn minste werk.

Deze eerste lange tekenfilm van Makoto Shinkai bezit prachtige animatie maar laat het qua plot-technisch en editing een beetje afweten. Hierdoor missen de personages net dat beetje extra om daadwerkelijk mee te kunnen leven in hun avontuur. De personages praten veel met elkaar, over gewichtige en triviale zaken, (het lot, de liefde, parallelle werelden, subjectiviteit, en menselijke trots) en de toeschouwer kan hier slechts deelgenoot van zijn. Dus tja, ik heb iets van tegenstrijdige gevoelens bij deze film. Aan de ene kant is er het interessant verhaal. Aan de andere kant wordt datzelfde verhaal ongericht en rommelig verteld. Al is wel die gebruikelijke nostalgische, met melancholie doordrenkte stijl van Shinkai te zien, zijn het vooral de prachtige achtergronden die de echte aantrekkingskracht hebben. Voor een eerste lange Amine is zeker niet verkeerd maar de film wordt helaas ook geplaagd door problemen.

Nee, hier kon ik toch echt heel weinig mee. En ik schrijf het veel vaker bij Japanse animaties, dat ik ze eerder kijk om de animatie en de stijl zelf dan om het verhaal, maar dat ging voor deze film zéker op. Heb sowieso al niet zoveel met die droom/parallelle universum-verhalen, maar in deze film is het ook nog eens zo uitgewerkt dat het ook lastig te volgen is en daarnaast gewoon veel te traag en niet interessant genoeg.

Wel was de stijl zeker weer de moeite waard. Iets minder shiny en foto-realistisch (bij gebrek aan een betere omschrijving) dan in zijn latere films, maar de sfeerschepping van de seizoenen, regen, zinderende hitte en het geluid van insecten (waar Japanse animaties zo goed in zijn) was zeker weer aanwezig. Echter met deze film voor mij niet genoeg om te compenseren voor het verhaal.

2,5*

De debuutfilm van Makoto Shinkai, al is dit mijn 5 film die ik van hem zie. Films die allemaal hoge scores krijgen van mij, en ook deze film stelt niet teleur. Verfrissende animatie met een geweldige sfeer die romantiek en rust uitstraalt. Het spel van het licht is vrij uniek mag ik toch zeggen, de animator is hier zeer sterk in. Passende muziek en voor je het weet ben je meegesleurd in een pareltje van een animatie. Disney kwam ditzelfde jaar met Home on the range. Het verschil kon niet groter zijn.

Qua verhaal was dit niet helemaal mijn ding. Je merkt ook dat het visuele nog meer een plaats krijgt in de latere films van Makoto Shinkai. Geef mij maar de romantiek van The Garden of Words of Your Name. Maar ik kon ondanks het verhaal toch goed genieten van de sfeervolle beelden, de interessante figuren, het mooie vioolspel.

Visueel prachtig, al had het soms wel iets soberder gemogen, verhalend vond ik dit een erg zwakke anime. De mysterieuze toren en het idee van een paar jongeren daarheen te vliegen vond ik nog wel leuk gevonden maar de uitwerking is warrig en uiteindelijk helaas ook oninteressant. Een soort combinatie van sci-fi, romantiek en fantasy, en eigenlijk komt (op het design na) niets uit de verf. Een film van krap anderhalf uur maar ik keek geregeld naar de klok. Krappe 3 sterren.